29 Αὐγούστου 2026 ἡμέρα ποὺ ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τὸν Τίμιο Πρόδρομο, τὸν προστάτη τῶν μοναχῶν, ἡ Γερόντισσα Χρυσοβαλάντη Μοσχοβάκου (Ἡγουμένη τῆς Ι. Μ. Ἁγίας Εἰρήνης Χρυσοβαλάντου Ροβιῶν Εὔβοιας) ἔφυγε ἀπὸ κοντά μας. Πλουτίζει ὁ Οὐρανός! Καλὸ Παράδεισο ἀγαπημένη μας Γερόντισσα! Τὴν εὐχή σου νὰ ἔχουμε!
–Ἡ Γερόντισσα ἔλεγε διδάσκοντας τὶς ὑποτακτικές της καὶ τὰ πλήθη τῶν προσκυνητῶν τοῦ Ἡσυχαστηρίου της ὅτι ὁ πόθος τοῦ Παραδείσου εἶναι ἡ βαθιὰ ἐπιθυμία τῆς ψυχῆς νὰ ἐπιστρέψει στὴν κοινωνία μὲ τὸν Θεό. Καὶ τοῦτο γιατὶ ὁ ἄνθρωπος πλάσθηκε γιὰ τὴν αἰωνιότητα, καὶ ἡ καρδιά του ἀναζητᾶ τὴν ἀληθινὴ χαρὰ καὶ εἰρήνη, αὐτὴν ποὺ μόνο ὁ Χριστὸς μᾶς δίνει.
-Ὁ Παράδεισος δὲν εἶναι ἁπλὸς τόπος, τόσο ὄμορφος ποὺ δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ τὸν περιγράψει, ἀλλὰ ἡ φωτολαμπὴς παρουσία τοῦ Θεοῦ. Ἔλεγε ἡ Γερόντισσα ὅτι καὶ ὅλα τὰ ἀγαθὰ νὰ ἀποκτήσει κάποιος, αὐτὰ δὲν χορταίνουν τὴν ψυχή. Ὁ πόθος τοῦ Παραδείσου ἀπαιτεῖ κάθαρση ἀπὸ τὰ πάθη, καρδιακὴ προσευχή, ταπείνωση, ὑπακοή, ὑπομονή, ἀγωνιστικὸ φρόνημα.
-Εἶναι ἡ νοσταλγία τῆς Οὐράνιας Πατρίδας μας. Ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου μοιάζει σὰν ἕνα πουλὶ ποὺ βρέθηκε μακριὰ ἀπὸ τὴν φωλιά του. Ὅσα πλούτη, ὅσες χαρὲς καὶ ἂν τῆς δώσει αὐτὸς ὁ κόσμος, ἐκείνη νιώθει ξένη. Στενοχωριέται, ἀσφυκτιᾶ, ἐπειδὴ πλάσθηκε γιὰ τὰ μεγάλα, γιὰ τὰ αἰώνια. Αὐτὸς ὁ «ἅγιος καημὸς» εἶναι τὸ μεγαλύτερο δῶρο τοῦ Θεοῦ στὴν ὕπαρξή μας. Εἶναι ἡ κινητήρια δύναμη ποὺ μᾶς ξυπνᾶ τὸ βράδυ γιὰ προσευχὴ καὶ μᾶς κρατᾶ ὄρθιους στὶς θλίψεις, ποὺ μᾶς δίνει δύναμη στὶς στιγμὲς κάθε μας ἀδυναμίας.
-Λέω κάθε μέρα: «Θεέ μου, ὅσοι προσεύχονται γιὰ μένα καὶ γιὰ ὅλους τοὺς πονεμένους -ὄχι μόνο γιὰ μένα- αὐτοὺς νὰ τοὺς βάλεις ὅλους στὸν Παράδεισο. Ἐὰν μὲ ἀκούσει ὁ Θεός, εὔχομαι νὰ συναντηθοῦμε ἐκεῖ πάνω. Μὴν χάνετε τὴν ὑπομονή σας στὶς δοκιμασίες».
-Ἡ προσευχὴ εἶναι τὸ πιὸ γρήγορο μέσο ἐπικοινωνίας. Ἡ ἐποχή μας ἀνακάλυψε τὰ κινητά. Ὁ Θεὸς ἔδωσε τὸ τελειότερο κινητό, ποὺ ἡ μπαταρία του δὲν θέλει φόρτιση καθόλου. Ὅποια ὥρα τῆς ἡμέρας καὶ τῆς νύχτας θέλουμε νὰ Τοῦ μιλήσουμε ἀκούει!
-Ἂν ἔχετε ξωκκλήσι νὰ τὸ λειτουργήσετε στὴ γιορτή του, γιατί θὰ πᾶνε οἱ ἄγγελοι νὰ τὸ λειτουργήσουν καὶ θὰ πάρουν ἐκεῖνοι τὸ μισθό κι ἐσεῖς θὰ πάρετε κουραφέξαλα…
-Ὁ Θεὸς ἀπαιτεῖ νὰ ἀκολουθοῦμε πλήρως τὶς ἐντολές Του καὶ ἂν κάποιος εἶναι ἄθεος, ἀγνωστικιστής, ἄλλης πίστης ἢ ἁπλῶς διαφορετικῆς ζωῆς, ἀποκλείεται νὰ εἶναι ἔντιμος, συμπονετικὸς καὶ ἠθικὸς ἄνθρωπος!
-Ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος μᾶς ἔλεγε: «ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ δὲ γνωρίζετε ἐπειδὴ ὁ κόσμος πιὰ εἶναι κακός, νὰ μὴν τρῶτε τίποτα ἢ νὰ τὸ σταυρώνετε νὰ φεύγει ἡ δύναμις τοῦ διαβόλου».
-«Νὰ ξέρετε ἐὰν ψηφιστεῖ στὴν Ἑλλάδα ὁ γάμος τῶν ὁμοφυλοφίλων ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ θὰ φύγει ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα ὅπως φεύγει τὸ σύννεφο» μοῦ εἶχε πεῖ ὁ π. Παναγιώτης Τσιώλης.
-Εἶναι δύσκολες ἐποχὲς γιὰ ὅλο τὸν κόσμο, εἴτε εἶναι σωματικὰ ἄρρωστος, εἴτε ἔχει ἄλλου εἴδους δυσκολίες, εἴμαστε σὲ μία ἐποχὴ ποὺ λέει κανείς: «ἄραγε τέλειωσε ἡ ὑπομονὴ τοῦ Θεοῦ ἢ ἀκόμα;» Τόσο χάλια εἶναι ὅλα. Ὁ ἕνας τρῶμε τὸν ἄλλον. Τὸ ἕνα κράτος νὰ φάει τὸ ἄλλο. Ἐκεῖνο ποὺ μᾶς μένει λοιπὸν τί εἶναι; Νὰ ἀγκιστρωθοῦμε στὸ Θεὸ, νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι τοὐλάχιστον ὅταν γίνει τὸ μεγάλο κακό, ὅπου καὶ ἂν εἶναι αὐτό, τοὐλάχιστον νὰ πᾶμε κοντὰ στὸ Θεό. Μὴν καταλήξουμε στὴν ἀγκαλιὰ τοῦ διαβόλου.
-Γιὰ αὐτό σας παρακαλῶ πολὺ καὶ τὸ λέω σὲ ὅλο τὸν κόσμο πρῶτα ἀπὸ ὅλα νὰ κάνετε προσευχὴ γιὰ ὅλους τοὺς πονεμένους. Πονεμένους ὄχι μόνο σωματικὰ ἀλλὰ καὶ ψυχικά. Πολὺ προσευχὴ γιὰ αὐτοὺς γιατί ὁ Θεὸς ἀκούει, εἶναι εὐαίσθητος. Πολὺ εὐαίσθητος! Ἐμεῖς… εἴμαστε μόνο γιὰ νὰ ζητιανεύουμε. «Δῶσε Θεέ μου αὐτό, δῶσε Θεὲ μοῦ τ’ ἄλλο». Οὔτε στὴν ἐκκλησία δὲν πᾶμε ποὺ θὰ ἔπρεπε.
-Ὅταν τελείωσε ὁ κορωνοϊὸς ἦταν Πεντηκοστὴ τὴν ἄλλη ἡμέρα δὲν θὰ τὸ ξεχάσω λέω: «τώρα θὰ δείξουμε ἐὰν ἡ Ἑλλάδα εἶναι χριστιανική». Καὶ ἀκούω στὶς εἰδήσεις 2.000 σὲ μία παραλία, 3.000 σὲ ἄλλη παραλία. Στὴν ἐκκλησία; Ε… αὐτοὶ οἱ λίγοι ποὺ πηγαίναμε. Δὲν εἴμαστε καλὰ καὶ πρέπει νὰ τὰ λέμε.
-Ὁ Παράδεισος δὲν ἀποκτιέται εὔκολα γιατί Ἕνας Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἔδωσε τὸ αἷμα Του, ε… δὲν μπορεῖ ἐμεῖς νὰ πᾶμε ξαπλωμένοι. Κάτι θὰ πληρώσουμε κι ἐμεῖς. Καὶ γελᾶνε οἱ γιατροὶ ποὺ τοὺς λέω στὸ νοσοκομεῖο: «γιατροὶ εἶναι ἀκριβὸ τὸ εἰσιτήριο τοῦ Παραδείσου. Εἴτε ἔχει πόνο, εἴτε ἔχει δυσκολία, εἴτε ἔχει ἀποκλεισμὸ (λὲς δὲν γίνεται τίποτα ἄλλο). Εἶναι ἀκριβό». Γι’ αὐτὸ τὸ μόνο ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ μᾶς ἀπασχολεῖ, χορτάσαμε πιὰ πολέμους, πορνεῖες, πονηρίες, ἀπατεωνιές, φόνους, τὰ χορτάσαμε… τί ἔχουμε ἀνάγκη; Ἀπὸ ἀνθρώπους τοῦ Θεοῦ. Ποῦ ὅτι λέει ὁ Θεὸς θὰ τὸ ἀκοῦνε καὶ ὅτι ὁ Θεὸς ἀπαγορεύει θὰ τὸ φτύνουνε.
-Νὰ σκεφτόμαστε ὅτι τὸ εἰσιτήριο τοῦ Παραδείσου εἶναι ἀκριβό. Θέλει θυσίες, θέλει ἀγάπη, θέλει προσπάθεια γιατί ὅλα τ’ ἄλλα ἐδῶ θὰ τὰ ἀφήσουμε. Πῆρε κανεὶς τὰ σπίτια του μαζί του; Πῆρε τὰ λεφτά του; Τὴ δόξα του; Κανένας δὲν πῆρε τίποτα. Ὁ ἀγῶνας μας νὰ εἶναι νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ ἀντικρίσουμε τὸ Θεό μας!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου