Αναφέρεται μία μαρτυρία ἀνώνυμου πιστοῦ πῶς ἀπηλλάγη ἀπὸ τὴν πλάνη τῆς Γιόγκα:
«Ὁ θεῖος μου ἦταν βιβλιοπώλης καὶ ἀπὸ μικρὸς ἀπέκτησα δύο βιβλία, τὴ Σολομωνικὴ καὶ τὴν Ἁγία Γραφή. Μελετώντας τὴ Σολομωνικὴ ἄκουγα στὴν κουζίνα ἔντονους θορύβους, χωρὶς νὰ εἶναι κανεὶς μέσα. Μία ἡμέρα ἄνοιξα ἀπότομα τὴν πόρτα καὶ ἄκουσα δυνατὸ τρεχαλητὸ ἔξω ἀπὸ τὴν κουζίνα, ἐνῶ δὲν ἔβλεπα κανένα ἄνθρωπο.
Τὰ γεγονότα αὐτὰ μοῦ κίνησαν τὴν περιέργεια καὶ γράφτηκα σὲ δύο σχολὲς γιόγκα-θιβετιανοῦ βουδισμοῦ. Ἦταν εὐκτήριοι οἶκοι καὶ γινότανε μύηση στὶς ἀνατολικὲς θρησκεῖες. Ὅταν ἐπισκέφθηκα ἕνα Πνευματικὸ καὶ τοῦ τὰ ἀνέφερα, μοῦ ἐπέβαλε κανόνα ἀποχῆς ἀπὸ τὴν θεία Κοινωνία γιὰ 7 χρόνια. Ἤμουν μόλις 12 ἐτῶν.
Ἔμαθα τότε ὅτι ἐκδόθηκε ἕνα βιβλίο γιὰ τὸν Ἅγιο Σεραφεὶμ τοῦ Σαρὼφ καὶ πῆγα στὸ βιβλιοπωλεῖο τοῦ ἀειμνήστου Δημ. Παναγόπουλου καὶ τὸ ἀγόρασα.
Τὸ διάβασα καὶ κάτι ὄμορφο ξύπνησε μέσα μου, γι’ αὐτὸ ἀγόρασα καὶ ἄλλα χριστιανικὰ βιβλία. Ὁ Δ. Παναγόπουλος μὲ συνέδεσε μὲ τὸν π. Ἐπιφάνιο Θεοδωρόπουλο, ὁ ὁποῖος διέκοψε τὸν κανόνα ἀποχῆς ἀπὸ τὴν θεία Κοινωνία καὶ κοινώνησα στὰ 16 μου χρόνια.
Ἐκεῖ γνώρισα κάποιον, ποὺ εἶχε ξεμπλέξει ἀπὸ τὴ γιόγκα παλιότερα καὶ μοῦ εἶπε:
«Ἕλα νὰ σὲ πάω σὲ ἕνα Ἅγιο σὰν αὐτοὺς ποὺ βλέπεις στὶς εἰκόνες στὴν Ἐκκλησία». Καὶ μὲ τοὺς δεῖκτες τῶν χεριῶν του διέγραψε στὸν ἀέρα ἕνα κύκλο, ὑποδηλώνοντας τὸ φωτοστέφανο.
Ὅταν ἐπισκέφθηκα τὸν Ἅγιο Πορφύριο, κάθισα καὶ μοῦ μίλησε γιὰ ἀρκετὴ ὥρα. Θυμᾶμαι πὼς τὸ συμπέρασμά του ἦταν πὼς ἡ γιόγκα εἶναι οὐσιαστικὰ μαγεία καὶ σατανισμὸς καὶ σφοδρὸς πολέμιος τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ.
Τὴν ἑπόμενη φορὰ ποὺ πῆγα, πρὶν φθάσω, σταμάτησα σὲ ἕνα μπακάλικο καὶ κάποιος μὲ ρώτησε γιὰ τὸν Ἅγιο: «Τί κάνει ὁ μάγος;».
Ὅταν τὸ εἶπα στὸν Ἅγιο, μὲ ἔβαλε καὶ κάθισα στὸ κρεβάτι του. Ξαφνικὰ ἄκουσα ἕνα δυνατὸ βουητὸ γύρω ἀπὸ τὸ κεφάλι μου, σὰν νὰ ὑπῆρχε ἕνα σμῆνος ἀπὸ ἔντομα ποὺ περιστρέφονταν μὲ μεγάλη ταχύτητα γύρω-γύρω ἀπὸ τὸ κεφάλι μου.
Τὰ ἄκουγα, χωρὶς νὰ τὰ βλέπω, καὶ ἄρχισα νὰ ζαλίζομαι. Γύρισα καὶ κοίταξα τὸν Ἅγιο. Ἐκεῖνος σήκωσε τὸ χέρι του καὶ μὲ μία κίνηση (ὅπως ὅταν διώχνουμε κάποιον) ὅλος αὐτὸς ὁ θόρυβος χάθηκε ἀπότομα καὶ συνῆλθα.
Πίστευα πὼς ἡ γιόγκα καὶ ὁ Χριστιανισμὸς μιλοῦνε γιὰ τὴν ἀγάπη. Μὲ τὸν Ἅγιο κατάλαβα πὼς ἡ γνήσια ἀγάπη, ἡ θυσιαστική, βρίσκεται μόνο στὴ θρησκεία μας καὶ πὼς ὁ Χριστὸς εἶναι τὸ πᾶν, εἶναι ἡ Ἀλήθεια, εἶναι τὸ Φῶς καὶ ἡ Ζωή. Κατάλαβα πὼς ὅλα τὰ ὡραῖα εἶναι στὸν Χριστό.
Διαγράφθηκα ἀπὸ ὅλες τὶς σχολὲς καὶ ἀπομακρύνθηκα ὁριστικὰ ἀπὸ τὴ γιόγκα. Ἄρχισα νὰ γνωρίζω πνευματικοπαίδια τοῦ Ἁγίου καὶ ἀνέβαινα τακτικὰ στὰ Καλλίσια, ὅπου παρακολουθοῦσα τὶς θ. Λειτουργίες, ἐξομολογιόμουνα καὶ κοινωνοῦσα.
Ἦταν μία ὄμορφη περίοδος τῆς ζωῆς μου. Εἶχα βγεῖ ἀπὸ τὸ σκότος στὸ φῶς καὶ εἶχα ἀλλοιωθῆ, καθὼς μία χαρὰ καὶ μία εἰρήνη γεννιόταν μέσα μου. Πρὸς τιμὴ τοῦ Ἁγίου, ποὺ τὸν θεωρῶ προστάτη τῆς οἰκογένειάς μου, βαπτίσαμε τὸν γιό μας Πορφύριο».
Βιβλίο: «Ὁ Ὅσιος Πορφύριος ὁ Προφήτης», Ἐκδ. «Ἁγιοπαυλίτικο ἱερὸ κελλὶ Ἁγίων Θεοδώρων, Ἅγιον Ὄρος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου