Εἰς μνήμην τοῦ μακαριστοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου κυροῦ Γεωργίου Καλαντζῆ, ποὺ ξεχώρισε σὲ ὅλη τὴν ἱερατική του πορεία γιὰ τὸ πλούσιο καὶ ἀνιδιοτελὲς ποιμαντικό του ἔργο. Τὴν Εὐχή του νὰ ἔχουμε.
Μεγάλη Σαρακοστή: Τὸ ξεκίνημα ἑνὸς πνευματικοῦ ταξιδιοῦ πρὸς τὴν ἀθανασία καὶ τὴν αἰωνιότητα
Γράφει ὁ Πρωτοπρ. Γεώργιος Καλαντζῆς
(Ιερού Ναού Αγίου Γερασίμου Ιλισίων)
Πρωτίστως εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀναρωτηθοῦμε ἐὰν πιστεύομεν, στὴν ὕπαρξη ψυχῆς, μελλούσης ἀθανάτου ζωῆς καὶ αἰωνιότητας.
Στὸ παρελθόν, στὶς ὀρθόδοξες χῶρες ὁλόκληρη ἡ κοινωνία ἀποδεχόταν ἕνα συγκεκριμένο ρυθμὸ ζωῆς καὶ μὲ τὸ συνδυασμὸ ποὺ ὑπῆρχε στὰ ἔθιμα, τὴ νομοθεσία, τοὺς δημόσιους καὶ ἰδιωτικοὺς κανόνες ζωῆς, ὑπενθύμιζαν στὰ μέλη τῆς κοινωνίας τὶς θρησκευτικὲς περιόδους καὶ τὶς ἑορτὲς καὶ κυρίως τὴν περίοδο τῆς Μ. Σαρακοστῆς.
Σήμερα ὅλοι μας, χωρὶς ἀμφιβολία, συμφωνοῦμε ὅτι ὁ τρόπος τῆς καθημερινῆς ζωῆς ἔχει ριζικὰ ἀλλοτριωθεῖ α) ἀπὸ ξεχωριστοὺς κανόνες τῆς κοινωνικῆς ζωῆς καὶ τῆς πίστεως, β) τὴν παρουσία τοῦ ραδιοφώνου, τῆς τηλεόρασης καὶ κυρίως τοῦ διαδικτύου, γ) μὲ τὴν πολυμέριμνά μας καὶ δ) μὲ ὅλα ὅσα διαποτίζουν ὅλη τὴν καθημερινότητά μας καὶ ὁλόκληρο τὸ εἶναι μας, ὥστε νὰ ζοῦμε σὲ μιὰ πραγματικὴ πνευματικὴ «σχιζοφρένεια», ἕνα σπάσιμο δηλαδὴ τῆς ζωῆς μας σὲ δύο κομμάτια: τὸ θρησκευτικὸ καὶ τὸ κοσμικό, ποὺ ἔχουν ὅλο καὶ λιγότερη ἀλληλοεξάρτηση.
Κατὰ συνέπεια ζητιέται ἀπὸ μᾶς μιὰ νέα προσπάθεια, νὰ σκεφτοῦμε, ἀλλὰ καὶ νὰ ἀναλάβουμε προσωπικὴ εὐθύνη γιὰ τὴν ἀπαραίτητη θρησκευτικὴ σχέση ἀνάμεσα στὸ «ἐξωτερικὸ» καὶ τὸ «ἐσωτερικό» εἶναι μας. Εἴμεθα ὑπόχρεοι ἀπέναντι τοῦ ὅποιου περιβάλλοντός μας –ὡς «πόλις ἐπάνω κειμένη»-, ἀλλὰ καὶ ἀπέναντι τοῦ ἑαυτοῦ μας, ὡς πλασμένοι κατ’ εἰκόνα Θεοῦ καὶ ὡς συγκληρονόμοι τοῦ Χριστοῦ.
Εἶναι ἀνάγκη γιὰ «βία», γιὰ «νήψη», γιὰ αὐτοσυγκέντρωση στὸ ἐσωτερικὸ εἶναι μας, νὰ ἐπιστρέψουμε ἀπὸ τὴν ἀποστασία μας καὶ νὰ παρακαλέσωμεν: Φιλάνθρωπε Κύριε, μὴ μᾶς ἀποστερήσεις αὐτῆς τῆς προσδοκίας!
Ἡ ἐκκλησιαστικὴ περίοδος τῆς Μεγάλης Σαρακοστῆς εἶναι εὐκαιρία νά ξαναβροῦμε τὸν δρόμο μας, τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό μας καὶ τὸν Θεό μας καὶ δι’ Αὐτοῦ, ὅλα ὅσα Ἐκεῖνος μᾶς ἔδωσε ἀπὸ τὴν τέλεια ἀγάπη Του καὶ τὸ ἔλεός Του.
Ἡ ἀναφορὰ στὸ περιεχόμενο καὶ τὰ τελούμενα κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, νηστεία, ἰδιαίτερες ἀκολουθίες, προηγιασμένες Θεῖες Λειτουργίες, Χαιρετισμοί, κατανυκτικοὶ Ἑσπερινοὶ τῶν Κυριακῶν, Μ. Ἀπόδειπνο καὶ ἡ γενικώτερη πλούσια λατρεία αὐτῆς τῆς περιόδου, βοηθοῦν σὲ μιὰ βαθύτερη κατανόηση τῆς λειτουργικῆς παράδοσης τῆς Ἐκκλησίας καὶ σὲ μιὰ πιὸ συνειδητὴ συμμετοχὴ στὴ ζωή Της, γιὰ νὰ κατανοοῦμε τὰ λάθη μας καὶ τί εἶναι μετάνοια.
Ἡ μετάνοια, ξέρουμε ὅλοι ὅτι, εἶναι ἡ ἀρχὴ ἀλλὰ καὶ ἡ ἀτμόσφαιρα μέσα στὴν ὁποία βιώνεται ὅλη ἡ χριστιανικὴ ζωή. Ἡ πρώτη λέξη τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅταν ἄρχισε τὸ κήρυγμά Του, ἦταν «μετανοεῖτε!» (Ματθ. δ’ 17). Μέσα στὸ συνωστισμὸ ποὺ ἐπικρατεῖ στὴν καθημερινὴ μας ζωή δὲν ἔχουμε χρόνο οὔτε νὰ σκεφτοῦμε τί εἶναι μετάνοια.
Μιὰ σημαντικὴ στιγμὴ, γιὰ ἀληθινὴ μετάνοια εἶναι ὅταν ἀντιμετωπίζουμε τὴν ὅποια κακὴ συμπεριφορὰ ἀπέναντί μας καὶ τὸ ὅποιο παράπονο ἀπὸ ὁπουδήποτε, τότε ἀντί τοῦ ὅποιου παραπόνου μας καὶ τῆς ὅποιας ἀντιδράσεώς μας, νὰ σκεφθοῦμε μήπως ἐμεῖς φταῖμε ἢ τουλάχιστον, κατὰ κάποιον τρόπο, φταῖμε καὶ ἐμεῖς.
Ἡ Μεγάλη Σαρακοστὴ δὲν ἀποτελεῖται ἁπλῶς ἀπὸ ἕναν ὁρισμένο ἀριθμὸ ἀπὸ τυπικοὺς κανόνες καὶ διατάξεις καὶ ἕνα πλῆθος ἰδιαιτέρων ἀκολουθιῶν, ἀποχὴ ἀπὸ ὁρισμένα φαγητὰ καὶ λοιπά, ἀλλὰ εἶναι κυρίως «κάτι ἄλλο». Αὐτὸ τὸ «κάτι ἄλλο», εἶναι σὰν μιὰ «ἀτμόσφαιρα», εἶναι σὰν ἕνα «κλίμα», μιὰ κατάσταση ποὺ ἀγγίζει τὸ ὅλο εἶναι μας, τὸν νοῦ, τὴν ψυχὴ καὶ τὸ πνεῦμα καὶ οἱ Πατέρες τὴν ὀνομάζουν «χαρμολύπη».
Τὸ ἄγχος καὶ οἱ ἀναστατώσεις τῆς ζωῆς, ποὺ συνήθως γεμίζουν τὶς μέρες, ἀκόμα καὶ τὶς νύχτες μας, δὲν ἔχουν εὔκολο δικαίωμα εἰσόδου, σ’ αὐτὴν τὴν κατάσταση δὲν ἔχουν παντοδυναμία. Ὑποχωροῦν ἐξαφανίζονται καὶ ἀρχίζουμε νὰ νιώθουμε ἐλεύθεροι, ἀνάλαφροι καὶ εὐτυχισμένοι. Ἡ εὐτυχία ἔρχεται ἀπὸ τὴν ψυχή μας ποὺ ἔχει, σύμφωνα μὲ τὰ λόγια τοῦ Ντοστογιέφσκυ, «ἀγγίξει ἕναν ἄλλο κόσμο»
«Χαρμολύπη» λοιπὸν εἶναι: ἡ θλίψη γιὰ τὴν ἐξορία μου, γιὰ τὴν ἀποστασία μου, γιὰ τὴν καταστροφὴ ποὺ ἔχει κάνει στὴ ζωή μου, ἡ καταστροφὴ τοῦ «καθ’ ὁμοίωσιν».
Ὅμως, εἶναι καὶ χαρὰ γιὰ τὴν πανταχοῦ παρουσία τοῦ Θεοῦ, εἶναι χαρὰ γιὰ τὴν ξαναγεννημένη ἐπιθυμία μας γιὰ τὸ Θεό καὶ τὴν ἐπιστροφή μας στὸ πατρικό σπίτι. Αὐτὴ ἀκριβῶς ἡ ἀτμόσφαιρα δημιουργεῖται καὶ ἐκ τῆς λατρείας στὴν περίοδο τῆς Μ. Σαρακοστῆς καὶ ποὺ ἔχει βαθύτατη ἐπίδραση στὴν ψυχή μας καὶ δίδει ἐλπίδα, προτροπὴ καὶ δύναμη νὰ ἀνακτήσουμε, συνεργαζόμενοι μὲ τὸν Θεὸν, τὸ «καθ’ ὁμοίωσιν».
Αὐτὴ εἶναι ἡ κατάστασις ποὺ χάριτι Θεοῦ, δυνάμεθα νὰ ζήσουμε ὁ καθένας μας καὶ ὅλοι μαζὶ τὴν Μ. Σαρακοστὴ καὶ νὰ γευθοῦμε ἀπὸ αὐτὴν τὴν ζωὴν τὴν Ἀθανασία καὶ τὴν Αἰωνιότητα ποὺ μᾶς δωρίζεται ἀπὸ τὸν Θεόν. Ἀμήν.
Μάρτιος 2025
agios-gerasimos.gr
Συντάκτης
filippiaven
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου