Ὅσιος Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ: «Καρδιογνώστης εἶναι μόνο ὁ Θεός»

 

Ὁ ἡγούμενος τῆς μονῆς Βισοκογκὸρσκ Ἀντώνιος καὶ ἕνας ἔμπορος ἐπισκέφθηκαν τὸν ὅσιο Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ (1759-1833). Ὁ στάρετς εἶπε στὸν ἡγούμενο νὰ περιμένει καὶ ἄρχισε νὰ συζητᾶ μὲ τὸν ἔμπορο. Ἀφοῦ τὸν ἐπιτίμησε γιὰ τὶς ἁμαρτίες του, τὸν συμβούλευσε:

–Ὅλες οἱ θλίψεις καὶ οἱ συμφορές σου εἶναι συνέπειες τῆς ἁμαρτωλῆς ζωῆς σου. Ἄφησε τὴν καὶ φρόντισε νὰ διορθωθείς.

Μιλοῦσε μὲ τόση θέρμη, ποὺ καὶ ὁ ἔμπορος καὶ ὁ ἡγούμενος συγκινήθηκαν μέχρι δακρύων. Τελειώνοντας εἶπε στὸν ἔμπορο:

–Νὰ νηστέψεις ἐδῶ στὸ μοναστήρι καὶ νὰ κοινωνήσεις. Ἂν μετανοήσεις εἰλικρινά, ὁ Κύριος δὲν θὰ σοῦ ἀρνηθεῖ τὸ ἔλεος του.

Ὁ ἔμπορος ἔβαλε μετάνοια στὸν ὅσιο, τὸν εὐχαρίστησε γιὰ τὶς συμβουλές του, ὑποσχέθηκε νὰ τὶς τηρήσει, ζήτησε τὶς προσευχές του καὶ βγῆκε ἀπὸ τὸ κελλὶ δακρυσμένος.

–Γέροντα, εἶπε τότε ὁ ἡγούμενος, ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἀνοικτὴ μπροστά σας, ὅπως ἕνα πρόσωπο μπροστὰ στὸν καθρέπτη. Παρατήρησα ὅτι χωρὶς ν’ ἀκούσετε τὶς συμφορὲς καὶ τὰ προβλήματα αὐτοῦ τοῦ προσκυνητῆ, τοῦ τὰ εἴπατε ὅλα.

Καὶ ἐνῷ ὁ ὅσιος σιωποῦσε, ὁ ἡγούμενος συνέχισε:

–Βλέπω ὅτι ὁ νοῦς σας εἶναι τόσο καθαρός, ποὺ τίποτε δὲν μένει κρυφὸ στὴν καρδιά του πλησίον.

–Μὴ μιλᾶς ἔτσι, χαρά μου, εἶπε ὁ στάρετς, φέρνοντας τὸ δεξί του χέρι στὰ χείλη τοῦ συνομιλητῆ. Ἡ καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἀνοικτὴ μόνο στὸν Κύριο. Καρδιογνώστης εἶναι μόνο ὁ Θεός.

–Πῶς ὅμως, πάτερ μου, εἴπατε στὸν ἔμπορο ὅτι χρειαζόταν, χωρὶς νὰ τοῦ κάνετε οὔτε μία ἐρώτηση;

–Ὁ ἄνθρωπος αὐτός, ἐξήγησε ὁ ὅσιος, μὲ ἐπισκέφθηκε σὰν δοῦλο τοῦ Θεοῦ. Ἐγὼ ὁ ἁμαρτωλὸς Σεραφεὶμ ἔτσι σκέπτομαι, ὅτι πραγματικὰ εἶμαι ἁμαρτωλὸς δοῦλος τοῦ Θεοῦ. Ὅτι λοιπὸν μὲ διατάζει ὁ Κύριος, αὐτὸ μεταδίδω σ’ ὅποιον μοῦ ζητᾶ κάτι ὠφέλιμο. Τὴν πρώτη σκέψη ποὺ μοῦ ἔρχεται, τὴν θεωρῶ ὑπόδειξη τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἀνακοινώνω στὸν συνομιλητή μου. Δὲν γνωρίζω τί γίνεται μέσα στὴν ψυχή του, πιστεύω ὅμως ὅτι τὴν πρώτη σκέψη μου τὴν ὑποδεικνύει ὁ Θεός. Ὑπάρχουν ὅμως καὶ περιστατικὰ γιὰ τὰ ὁποῖα δὲν καταφεύγω στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ στὴν λογική μου, ἐπειδὴ μοῦ φαίνονται ἁπλᾶ. Σὲ τέτοιες περιπτώσεις γίνονται πάντοτε λάθη.

Τελειώνοντας ὁ ὅσιος τὴν ἀποκαλυπτικὴ αὐτὴ συζήτηση, τὴν ὁποία μετέδωσε ὁ ἴδιος ὁ ἡγούμενος τῆς μονῆς τοῦ Βισοκογκόρσκ, εἶπε:

–Ὅπως τὸ σίδερο στὸ ἀμόνι, ἔτσι παρέδωσα τὸν ἑαυτό μου καὶ τὸ θέλημα μοῦ στὸν Κύριο καὶ Θεό. Ὅτι ἀρέσει σ’ Ἐκεῖνον, αὐτὸ κάνω. Δὲν ἔχω δικό μου θέλημα. Ὁ,τι ὑπαγορεύει Ἐκεῖνος, αὐτὸ ἀνακοινώνω.

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: Χαρίσματα καὶ Χαρισματοῦχοι. Ἀνθολογία χαρισματικῶν ἐκδηλώσεων. Τόμος πρῶτος. Ἐκδόσεις Ἱερὰς Μονῆς Παρακλήτου, Ὠρωπὸς Ἀττικῆς, ἐκδ. Δ’ 1990

Συντάκτης

filippiaven

orthodoxia.gr