Όταν ο Απόστολος Παύλος ακούγεται στον ναό να φωνάζει: «Θεοῦ ἐσμεν συνεργοί, Θεοῦ γεώργιον, Θεοῦ οἰκοδομή ἐστε», η καρδιά του πιστού αγαλλιά. Δεν είμαστε θεατές σε μια παράσταση, ούτε απάτριδες σε αυτόν τον κόσμο. Είμαστε συμμέτοχοι στο έργο του Θεού.
Όμως, αμέσως μετά, ο Απόστολος θέτει τον όρο, την απόλυτη προϋπόθεση: «Θεμέλιον γὰρ ἄλλον οὐδεὶς δύναται θεῖναι παρὰ τὸν κείμενον, ὅς ἐστιν Ἰησοῦς Χριστός».
Και έρχεται το σημερινό Ευαγγέλιο να μας αποκαλύψει ποιος είναι αυτός ο Θεμέλιος. Διότι ο Χριστός δεν είναι μια αφηρημένη ιδέα, ένας ηθικός νόμος ή μια φιλοσοφική αρχή. Ο Θεμέλιος είναι Πρόσωπο. Και τι Πρόσωπο!
1. Ο Χριστός που φεύγει από τα χειροκροτήματα
Δείτε Τον αμέσως μετά το θαύμα του πολλαπλασιασμού των άρτων.
Ο κόσμος παραληρεί, θέλει να Τον κάνει βασιλιά, οι μαθητές ίσως ονειρεύονται θρόνους και εξουσία. Κι Εκείνος;
«Ἠνάγκασεν τοὺς μαθητὰς ἐμβῆναι εἰς τὸ πλοῖον» κι Εκείνος αποσύρεται μόνος στο όρος να προσευχηθεί.
Πόσο ανάγκη έχει ο σημερινός άνθρωπος, που πνίγεται στην αυτοπροβολή, τα «αρέσει» και την εφήμερη δόξα, να δει αυτόν τον Χριστό!
Το θεμέλιο της ζωής μας δεν χτίζεται πάνω στα χειροκροτήματα των ανθρώπων, αλλά στη σιωπή της προσευχής και στην ταπείνωση.
2. Ο Χριστός που παιδαγωγεί μέσα στη θύελλα
Στέλνει τους μαθητές μόνους στη θάλασσα.
Έρχεται η νύχτα, ξεσπά ο άνεμος, τα κύματα παλεύουν με το σκάφος. Γιατί τους αφήνει;
Γιατί αφήνει κι εμάς συχνά να παλεύουμε με τα δικά μας κύματα —την αρρώστια, την απώλεια, το άγχος, την αβεβαιότητα του καιρού μας;
Διότι ο Χριστός δεν χαϊδεύει· παιδαγωγεί. Επιτρέπει τη δοκιμασία για να καταλάβουμε πόσο εύθραυστη είναι η δική μας δύναμη και να αναζητήσουμε τη δική Του.
3. Ο Χριστός που πατάει πάνω σε ό,τι μας φοβίζει
«Τετάρτῃ δὲ φυλακῇ τῆς νυκτὸς ἀπῆλθε πρὸς αὐτοὺς περιπατῶν ἐπὶ τὴν θάλασσαν».
Έρχεται την πιο σκοτεινή ώρα, εκεί που η απελπισία αγγίζει το κόκκινο. Και πώς έρχεται; Βαδίζοντας πάνω στα κύματα.
Αυτό είναι το συγκλονιστικό, αδελφοί μου: Αυτό που για τους μαθητές είναι απειλή θανάτου, για τον Χριστό είναι μονοπάτι!
Ό,τι μας φοβίζει, ό,τι απειλεί να μας καταπιεί, ο Χριστός το πατάει. Εάν το θεμέλιό σου είναι ο Χριστός, τότε περπατάς κι εσύ πάνω στα κύματα των φόβων σου.
4. Η χείρα που εκτείνεται «ευθέως».
Όταν ο Πέτρος κοιτάζει τον άνεμο και αρχίζει να βυθίζεται, φωνάζει: «Κύριε, σῶσόν με!». Δεν κάνει υψηλή θεολογία, δεν βγάζει λόγους. Μια κραυγή βγάζει.
Και ο Ευαγγελιστής σημειώνει μια λέξη χρυσάφι: «Εὐθέως ὁ Ἰησοῦς ἐκτείνας τὴν χεῖρα ἐπελάβετο αὐτοῦ».
Αμέσως! Ο Χριστός δεν καθυστερεί, δεν τιμωρεί, δεν λέει «καλά να πάθεις αφού ολιγοπίστησες». Πρώτα απλώνει το χέρι, πρώτα σώζει, και μετά παιδαγωγεί με αγάπη:
«Ὀλιγόπιστε, εἰς τί ἐδίστασας;».
5. Πνευματική Διάγνωσις καὶ Παραμυθία διὰ τὴν Θλῖψιν τοῦ Ἔθνους.
Αυτή η θύελλα της λίμνης δεν είναι ξένη προς την πραγματικότητα που βιώνουμε σήμερα ως λαός και ως Έθνος.
«Όταν η ανομία πληθυνθή, η ανάπαυσις αφαιρείται από τον λαόν», διδάσκει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος.
Η βαθεία αμαρτία, η αποστασία από τον νόμον του Θεού και η έκπτωσις των ηθών αποτελούν την πρωτογενή ρίζαν πάσης συμφοράς. Όταν ένας λαός απομακρύνεται από την πηγή της Ζωής, αίρεται η θεία Χάρις, και η προστασία του Θεού παραχωρείται να δοκιμασθή, ώστε να επέλθη η συντριβή του εγωισμού και η επίγνωσις της αληθείας.
Ὁ Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητὴς συμπληρώνει:
«Ἡ δοκιμασία ἐστὶν ἔλεος κεκρυμμένον».
Όσα όμως βιώνει ο τόπος μας δεν είναι απλώς τυχαία συμβάντα ή μεμονωμένα πολιτικά σφάλματα.
Είναι η φανέρωσις μιας συντονισμένης και στρατευμένης προσπάθειας, τόσο εντός όσο και εκτός των συνόρων, με τη συνδρομή και εμπλοκή διεθνών και ευρωπαϊκών θεσμών.
Όταν οι εγχώριες δομές αποτυγχάνουν εσκεμμένα να αποδώσουν δικαιοσύνη και να προστατεύσουν τον πολίτη, η επικλησις εξωτερικών μηχανισμών προβάλλεται ως ψευδής ελπίδα.
Στην πραγματικότητα, η συντονισμένη αυτή πίεσις δεν αποσκοπεί στην κάθαρσιν ή στην ανακούφισιν του λαού, αλλά στην τελική εξουθενωσιν των αντοχών του.
Ὁ Ἅγιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος λέγει:
«Ὁ Θεὸς ἀποκαλύπτει τὰ κρυπτὰ, ἵνα ἰαθῇ ἡ ψυχή».
Ο πόνος του λαού είναι αμέτρητος.
Οι αίματι βαμμένες τραγωδίες —το Μάτι, τα Τέμπη, οι φονικές πλημμύρες, οι καταστροφικές πυρκαγιές, τα διαρκή σκάνδαλα που καταλύουν κάθε αίσθημα δικαίου— δεν είναι μόνον εθνικά τραύματα, αλλά πληγαί που βοούν ενώπιον του Θρόνου του Θεού.
Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος διδάσκει:
«Ἡ ἀδικία ἐστὶν ἡ ρίζα πάσης ταραχῆς».
Καὶ ὁ Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς:
«Ἔθνος ποὺ ξεχνᾷ τὸν Θεὸν, παιδεύεται διὰ νὰ ξυπνήσῃ».
Ο πειρασμός εργάζεται με τεχνικήν σοφίαν: προκαλεί ασφυξίαν, αφαιρεί κάθε ανθρώπινη ανάσα, εξαντλεί την ελπίδα και ακολούθως επιβάλλει μέτρα και δομές που στοχεύουν στο τελικό χτύπημα κατά της ελευθερίας του ανθρώπινου προσώπου.
Ὁ Ἅγιος Πορφύριος προειδοποιεῖ:
«Ὁ διάβολος δὲν ἔρχεται μὲ βίαν· ἔρχεται μὲ ἀνάγκην».
Αλλά η ιστορία της Πίστεως και του Έθνους διδάσκει ότι ο Θεός δεν εγκαταλείπει το πλάσμα Του στην αιωνία δουλεία.
Όπως έλεγε ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης:
«Ο Θεός αγαπάει την Ελλάδα. Όταν ο κόσμος φθάση στο αδιέξοδο και οι άνθρωποι σηκώσουν τα χέρια ψηλά, τότε θα επέμβη ο Θεός».
Καὶ ὁ Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Сύρος βεβαιώνει:
«Ὁ Θεὸς παιδεύει, ἀλλ’ οὐκ ἀναιρεί».
Όταν η ανθρώπινη δικαιοσύνη χρεοκοπεί, όταν οι θεσμοί εμπαίζουν τον ανθρώπινο πόνο και οι δυνάμεις του κόσμου τούτου νομίζουν ότι πέτυχαν το καίριο πλήγμα, τότε ενεργοποιείται ο πνευματικός νόμος.
Η Θεία Χάρις θα επέμβει. Όχι διότι το αξίζουμε λόγω των έργων μας, αλλά διότι ο Θεός ακούει τον στεναγμό των αδικημένων, το κλάμα των ορφανών και την κρυφή προσευχή των ταπεινών.
Η παρούσα δοκιμασία, όσο σκληρή και ματωμένη κι αν είναι, δεν αποτελεί την τελευτήν, αλλά την αρχήν της αφυπνίσεως.
Η ανάσα δεν θα δοθή από εκείνους που σχεδιάζουν την ασφυξία, αλλά από την επιστροφή του λαού στην μετάνοια, την προσευχή και την εμπιστοσύνη στη Θεία Πρόνοια, η οποία έχει τον τελευταίο λόγο στην Ιστορία.
6. Συμπέρασμα: Πάνω σε Ποιον χτίζουμε
Πῶς συνδέονται, λοιπόν, ο Παύλος και το Ευαγγέλιο σήμερα με την τραγωδία και την ελπίδα του Έθνους μας;
Ο Παύλος μας λέει: Γίνετε συνεργοί, γίνετε οικοδομή, γίνετε ναός.
Και το Ευαγγέλιο μας δείχνει πάνω σε Ποιον θα χτίσουμε.
Αν χτίσουμε τη ζωή μας, τις οικογένειές μας, την κοινωνία μας πάνω στην ανθρώπινη σοφία, στην αλαζονεία, στο χρήμα, στη δύναμη ή στις υποσχέσεις των κοσμικών αρχόντων, χτίζουμε πάνω στην άμμο και στο χόρτο.
Στην πρώτη θύελλα, όλα θα καταρρεύσουν.
Αν όμως θεμέλιό μας είναι Αυτός ο Ἰησοῦς —Ο Ταπεινός, Ο Προσευχόμενος, Ο Κυρίαρχος των κυμάτων, Ο Σωτήρας που απλώνει το Χέρι στην πτώση μας— τότε όσα κύματα κι αν χτυπήσουν την καρδιά μας και το Έθνος μας, δεν θα πέσουμε.
Είμαστε συνεργοί Του, όχι επειδή Εκείνος μας έχει ανάγκη, αλλά επειδή μας αγαπά.
Ας Του δώσουμε, λοιπόν, σήμερα το χέρι μας, όπως ο Πέτρος.
Ας Τον βάλουμε μέσα στο πλοίο της ζωής μας και της πατρίδος μας, για να κοπάσουν οι άνεμοι και να ειρηνεύσει η ψυχή μας, ψάλλοντας μαζί με τους Αποστόλους:
«Ἀληθῶς Θεοῦ Υἱὸς εἶ».
✦ Κατακλείδα μὲ τὴν Παναγίαν, τὴν Ὑπέρμαχον Στρατηγόν.
Καθὼς ἀρχίζουν αἱ ἱεραὶ Παρακλήσεις τῆς Παναγίας μας, ἀπὸ τὴν Κυριακὴ μέχρι καὶ τὴν 13ην Αὐγούστου, ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ ὑψώνει τὴν καρδίαν του πρὸς τὴν Ὑπέρμαχον Στρατηγὸν τοῦ Γένους,
Ἐκείνην ποὺ ἔσωσε τὴν Βασιλίδα Πόλιν, ποὺ ἐσκέπασε τὸ Ἔθνος ἐν καιροῖς θλίψεως, ποὺ ἐστάθη ὡς Τείχος ἀπροσμάχητον ἐναντίον παντὸς κινδύνου.
Ὡς ἔσωσε τὴν Πόλιν,
ὡς ἔσωσε τὸ Γένος,
ὡς ἔσωσε τὸν λαὸν ἐν παντὶ καιρῷ,
οὕτω καὶ νῦν θὰ μᾶς ἐξάγῃ ἐκ τοῦ πειρασμοῦ,
διότι Ἐκείνη εἶναι ἡ Μήτηρ τοῦ Φωτός,
ἡ Ἐλπὶς τῶν θλιβομένων,
ἡ Παραμυθία τῶν πενθούντων,
ἡ Σκέπη τῶν ἀδικημένων.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου