Παρασκευή 2 Δεκεμβρίου 2011

Ο Άγιος Κοσμάς, ο γέροντας Παΐσιος και οι προφητείες περί ρωσοτουρκικού πολέμου. Ένα βήμα πριν το ποθούμενο και τα γεγονότα!


ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ
Γιατί κατεβαίνει ο ρωσικός στόλος στην Ανατολική Μεσόγειο τον Δεκέμβριο; Ποιές οι μύχιες διπλωματικές επιδιώξεις της Μόσχας στην Κύπρο και τη Συρία; Γιατί καθίστανται αντικρουόμενα τα συμφέροντά της με την Άγκυρα και ποιός ο ρόλος του Ισραήλ; Τι προσδοκά η Τουρκία από τη Συρία...
Με αποκαλυπτικά ρεπορτάζ κυκλοφορεί η εφημερίδα «Στύλος Ορθοδοξίας» όπου παρουσιάζει το πως και το γιατί η Άγκυρα πείσθηκε να λάβει μέτρα κατά της Συρίας και να προετοίμαζεται για στρατιωτική επέμβαση στην Συρία. Οι φήμες για τα ανταλλάγματα που θα λάβει εμπλέκουν και την Ελλάδα...
Όταν πριν από χρόνια ο γέροντας Παΐσιος υποστήριζε πως η Τουρκία θα εμπλακεί σε πόλεμο με τη Ρωσία κάποιοι, άθεοι επί το πλείστον η χαλαροί και αδιάφοροι στην ορθόδοξη πίστη γελούσαν ειρωνικά. Όταν ο αείμνηστος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Αντώνιος πριν από λίγα χρόνια έλεγε πως η Ελλάδα θα πεινάσει όταν ξεσπάσει πόλεμος στη Συρία υπήρχαν παρόμοιες φωνές που τα λεγόμενα του τα εκλάμβαναν ως τρέλες και ανοησίες. Ωστόσο, οι απόψεις αυτές, όπως ισχυρίζεται σήμερα σύγχρονος ασκητής που ζει στο Παγγαίο όρος εν μέρει ταυτίζονται με την προφητεία του Αγίου Κοσμά περί ρωσοτουρκικού πολέμου.
Ο ίδιος ασκητής θέλοντας να δώσει μία χρονική διάσταση στην εκπλήρωση των προφητειών αυτών τόνιζε προσφάτως ότι είμαστε πλέον πολύ -πολύ κοντά. Μάλιστα για να δείξει το πόσο κοντά είμαστε ισχυριζόταν πως ο μαρμαρωμένος βασιλιάς, δηλαδή ο Άγιος Ιωάννης ο Βατάτζης έβγαλε το ξίφος από το θηκάρι του και ήδη περιφέρεται με τη μορφή παλιάτσου στη Βασιλεύουσα προμηνύοντας την απελευθέρωσή της από τους Τούρκους... (βλ. σελ 33)! Οργανώνει τα τάγματα και τα φουσάτα των Αγίων για να μπουν θριαμβευτικά και πάλι στη Βασιλεύουσα και προετοιμάζει την πανηγυρική θεία Λειτουργία στην Αγία Σοφία...
Τις θέσεις του αυτές έρχονται πλέον να επαληθεύσουν με τον πλέον χαρακτηριστικό τρόπο και τα πολιτικά δρώμενα στην ευρύτερη γεωπολιτική περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Ας δούμε όμως, τα πράγματα πιο αναλυτικά παρουσιάζοντας το πιο πρόσφατο σενάριο... το οποίο ήδη υπό τη μορφή της φημολογίας ευρέως κυκλοφορεί.
Όλοι γνωρίζουμε πως το καθεστώς του Άσαντ, του Σύρου προέδρου βρίσκεται στο στόχαστρο Αμερικανών και Ευρωπαίων αλλά και μίας παρασκηνιακής γνωστής κάστας, οι οποίοι ασκούν πιέσεις προκειμένου να το ανατρέψουν κατά το πρόσφατο παράδειγμα της Λιβύης, προκειμένου να εξυπηρετήσουν μύχια πολλαπλά συμφέροντά τους! Ωστόσο, λόγω της δεινής οικονομικής κατάστασης που γενικά επικρατεί οι χώρες που συνήθως πρωτοστατούν, δηλαδή οι ΗΠΑ, η Μ. Βρετανία, η Γαλλία και η Γερμανία αδυνατούν επί του παρόντος να αναλάβουν το κόστος μίας νέας στρατιωτικής επιχείρησης αντίστοιχη μ’ αυτήν που παρακολουθήσαμε πριν από λίγους μήνες στη Λιβύη. Έτσι, αναλίσκονται στη σχεδόν ανέξοδη καθημερινή κλιμάκωση μίας διεθνούς προπαγάνδας κατά του καθεστώτος του προέδρου Άσαντ αλλά και προσανατολίζονται να επιβάλλουν διεθνείς οικονομικές κυρώσεις, γνωστά ως οικονομικά εμπάργκο.
Μ’ όλα αυτά αποσκοπούν στη σταδιακή απομόνωση της Συρίας, έτσι ώστε να μπορέσουν να καταφέρουν την ανατροπή της παρούσας κυβέρνησης... Αν και συγκεκριμένα κλιμάκια της ελεγχόμενης, όπως φημολογείται εκ της Δύσης, τρομοκρατικής οργάνωσης Αλ Κάϊντα προετοίμασαν τα τελευταία χρόνια το έδαφος δημιουργώντας τους εσωτερικούς απαραίτητους θύλακες ανατροπής του καθεστώτος Άσαντ, εν τούτοις αδυνατούν από ότι διαπιστώνεται να αναλάβουν οι ίδιοι την πρωτοβουλία μίας γενικευμένης επιχείρησης.
Ως εκ τούτου εξαναγκάστηκαν να μεταβάλλουν τα αρχικά σχέδια τους προχωρώντας σε άλλου τύπου λύση. Όπως χαρακτηριστικά λέγεται αναβάθμισαν το ρόλο της Τουρκίας καθιστώντας αυτόν πρωταγωνιστικό... Ενέπλεξαν την γείτονα χώρα, αφού πρώτα την «έπεισαν» με διάφορους θεμιτούς και αθέμιτους τρόπους (βλ. οπλικό σύστημα H.A.A.R.P.) και ανακοίνωση ρωσικού ναυτικού περί ενεργοποίησής του πριν από τους δύο πρόσφατους ισχυρούς σεισμούς στην Τουρκία! Όπως αποκαλύπτει μάλιστα σε πρόσφατο δημοσίευμά της η αραβική εφημερίδα Al-Rai που εκδίδεται στο Κουβέιτ, η Άγκυρα αναμένεται να επιβάλλει ως χώρα μέλος της Ατλαντικής Συμμαχίας (ΝΑΤΟ) την Ζώνη Απαγόρευσης Πτήσεων στη Συρία κατ’ επιταγήν της Ουάσιγκτον.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα της εφημερίδας, τη μετάφραση του οποίου παρουσιάζει η ιστοσελίδα DEFENCENET φέρεται να έχουν καταλήξει τουλάχιστον σε πρώτη φάση ΗΠΑ, Αραβικές χώρες και Τουρκία σε συμφωνία για το κλείσιμο με Ζώνη Απαγόρευσης Πτήσεων του εναέριου χώρου της Συρίας. Η εφημερίδα επικαλούμενη «Ευρωπαϊκές» πηγές στην Ουάσιγκτον θέλει την εγκατάσταση της Ζώνης Απαγόρευσης Πτήσεων να υλοποιείται από αραβικά και τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη, ενώ οι ΗΠΑ θα περιοριστούν -ίσως λόγω οικονομικής δυσπραγίας- στην παροχή λογιστικής υποστήριξης.
Οπωσδήποτε κάτι τέτοιο -επισημαίνεται στο δημοσίευμα μόνο εύκολο δεν θα είναι, αν είναι αλήθεια, καθώς η Συρία διαθέτει σαφώς ανώτερη Αεροπορία και πιο ετοιμοπόλεμη από αυτή της Λιβύης. Το κυριότερο όμως είναι ότι διαθέτει αντιαεροπορική άμυνα που ενέχει κινδύνους υψηλών απωλειών για όποια κράτη συμμετέχουν στην ζώνη απαγόρευσης πτήσεων.
Πέραν αυτού, υπάρχει και ο παράγων Ρωσία. Μέσα σε δύο εβδομάδες από την απόπλου του ρωσικού Στόλου από τα λιμάνια του Βόρειου Ωκεανού, μπορεί να βρίσκεται στις ακτές της Συρίας. Πόσο εύκολο λοιπόν είναι για τους Δυτικούς να κάνουν κάτι χωρίς την σύμφωνη γνώμη της Ρωσίας; Εκτός και αν έχει συμφωνηθεί η αλλαγή ηγεσίας σε ανώτατο επίπεδο...
Η επιχείρηση, σύμφωνα πάντα με το δημοσίευμα της εφημερίδας θα έχει ως στόχο την εξουδετέρωση των «κινήσεων» του Στρατού της Συρίας, όπως και την αδρανοποίηση των δραστηριοτήτων του «Προεδρικού Παλατιού», όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά σε ότι αφορά τον έλεγχο και τη διοίκηση των στρατευμάτων.
«Ο Στρατός της Συρίας μπορεί να παραλύσει μέσα σε 24 ώρες» φέρεται πως είπε σχετικά πηγή στην εφημερίδα Al-Rai.
Ήδη μέσα στο πλαίσιο αυτό αυξάνονται οι επικρίσεις της Άγκυρας προς τη Δαμασκό. Η Τουρκία ίσως να προσδοκά βάσει της συμφωνίας, όπως ισχυρίζονται διπλωματικές πηγές, πολλαπλά οφέλη από την ενεργό στρατιωτική ανάληψη μίας λίαν παρακινδυνευμένης γι’ αυτήν επιχείρησης. Μίας επιχείρησης που θα προηγηθεί της προσπάθειας αλλαγής της εξουσίας στο Ιράν. Αυτός πιθανόν να είναι και ο λόγος που η Άγκυρα εξαναγκάστηκε να ακυρώσει τη συμφωνία περί των πυρηνικών που είχε συνάψει με την Τεχεράνη... Μέσα στο πλαίσιο αυτό «η Τουρκία σύμφωνα με δημοσίευμα της ιστοσελίδας DEFENCENET άρχισε να συγκεντρώνει μεγάλες δυνάμεις στα σύνορα με την Συρία και είναι σαφές ότι "κάτι ετοιμάζεται" από την Άγκυρα. Τουλάχιστον μία Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία με άρματα μάχης M60 έχει μεταφερθεί στην περιοχή, ενώ έχουν πυκνώσει οι αποστολές αεροφωτογράφησης νότια της Αλεξανδρέττας από αεροσκάφη RF-4E. Ταυτοχρόνως το τουρκικό Ναυτικό έχει αυξήσει την παρουσία του στο λιμάνι της Αλεξανδρέττας κατά τρία σκάφη (δύο κορβέτες και μία φρεγάτα O.H.Perry). Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, Αχμέτ Νταβούτογλου, δήλωσε πως "Η Άγκυρα είναι έτοιμη για οποιοδήποτε σενάριο, εάν η Συρία συνεχίσει τη βίαιη καταστολή των διαδηλώσεων κατά του προέδρου Μπασάρ Αλ-Άσαντ", μη αποκλείοντας τη στρατιωτική επέμβαση. Συγκεκριμένα ο Νταβούτογλου, σε συνέντευξή του στο τουρκικό Κανάλι 24, ανέφερε μεταξύ άλλων: «Ελπίζουμε πως μία στρατιωτική επέμβαση στην Συρία δεν θα είναι αναγκαία. Ωστόσο το συριακό καθεστώς οφείλει να βρει τρόπο να επιτευχθεί η ειρήνη με το λαό του. Όσο συνεχίζεται πάντως η βίαιη καταστολή, η Τουρκία είναι έτοιμη για οποιοδήποτε σενάριο». Τόνισε επίσης πως οι τουρκικές κυρώσεις κατά της Συρίας είναι έτοιμες και θα ανακοινωθούν σύντομα από τον πρόεδρο της χώρας, Αμπντουλάχ Γκιουλ και τον πρωθυπουργό Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Σημειώνουμε ότι η Τουρκία διεκδικεί μία εδαφική περιοχή περίπου 500 τετραγωνικών χιλιομέτρων νότια της Αλεξανδρέττας»!
Σύμφωνα μάλιστα με κάποια σενάρια που κυκλοφορούν με τη μορφή φημολογίας σε διπλωματικούς κυρίως κύκλους στα ανταλλάγματα εκτός από την αποκλειστική σχεδόν στρατηγική χρήση των υδάτινων πόρων της περιοχής συμπεριλαμβάνονται και δύο ελληνικά νησιά, τα οποία θα καταλάβει αρχικά υπό τη Νατοϊκή ομπρέλα η Άγκυρα προκειμένου να αποφύγει μία ανοικτή ρήξη με την Ελλάδα! Στο σημείο αυτό αξίζει να ενθυμηθούμε την προφητική ρήση του γέροντα Παϊσίου περί τουρκικής κατάληψης δύο ελληνικών νησιών χωρίς σχεδόν καμία αντίσταση... πριν ξεκινήσουν τα μεγάλα γεγονότα που θα αλλάξουν άρδην τα δεδομένα στην ευρύτερη περιοχή μας.
Ένα τέτοιο πιθανόν ενδεχόμενο -με δεδομένη την κατάσταση στην Ελλάδα- αποσκοπεί κυρίως στην συνεκμετάλλευση του Αιγαίου, αφού πλέον σ’ αυτή θα έχει λόγο και η Τουρκία! Και αυτό γιατί θα μεταβληθούν υπέρ της τα ισχύοντα περί του δικαιώματος της Ελλάδος να ορίσει την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) κατά το παράδειγμα της Κύπρου, προκειμένου να προχωρήσει στην εκμετάλλευση του ορυκτού της πλούτου... Μέσα λοιπόν στο πλαίσιο αυτό της νέας προοπτικής που ανοίγεται για την Τουρκία με τα παρασκηνιακά ανταλλάγματα η κυβέρνηση Ερντογάν αναγκάστηκε να ενδώσει στις πιέσεις της Ουάσιγκτον...
                                                                                                                                                                 Η στάση της Ρωσίας
Τα ανωτέρω σχέδια δεν περνούν απαρατήρητα από τη Μόσχα. Η Ρωσία επ’ ουδενί θέλει να χάσει τη μοναδική στρατιωτική βάση που διατηρεί στη Μεσόγειο και η οποία βρίσκεται στη Συρία ούτε επίσης να υποστεί μία νέα οικονομική ζημιά πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ λόγω ματαίωσης συμφωνιών που έχει συνάψει σε στρατιωτικό και εμπορικό επίπεδο με τη Δαμασκό. Ήδη από τις αλλαγές σε Λιβύη και Αίγυπτο υπέστη ζημιά πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ, η οποία θα αυξηθεί κατά πολύ αν αλλάξει και το καθεστώς της Συρίας. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Δαμασκός προμηθεύεται σχεδόν σε αποκλειστικό βαθμό στρατιωτικό υλικό από τη Ρωσία... Αυτός πιθανόν να είναι και ο λόγος που αποστέλλει μετά από πολλά χρόνια ισχυρή ναυτική δύναμη στην περιοχή της Αν. Μεσογείου. Ναυτική δύναμη που αποτελείται από ένα αεροπλανοφόρο, δύο υποβρύχια και αρκετά πλοία συνοδείας. Μέσα στο πλαίσιο της αποστολής στη Μεσόγειο η συγκεκριμένη ναυτική ρωσική δύναμη προέβη προσφάτως σε γυμνάσια στη Βόρειο θάλασσα, ενώ αναμένεται να βρίσκεται στην περιοχή περί τα μέσα του Δεκεμβρίου. Βέβαια η παρουσία του ρωσικού στόλου στην περιοχή σχετίζεται και με τη θωράκιση αρκετών συμφωνιών που έχουν συναφθεί με την Κύπρο και αφορούν ευρύτερη συνεργασία στο τομέα της ενέργειας και της άμυνας.
Η Ρωσία άλλωστε με μία πιθανή απώλεια της φιλικά προσκείμενης προς αυτήν Συρίας δεν θα έχει λόγο στα πλούσια κοιτάσματα φυσικού αερίου και πετρελαίου σε Κύπρο και Ελλάδα. Ως εκ τούτου κανείς δεν αποκλείει να σταθεί ενεργά πλέον εμπόδιο προς τις βλέψεις της Ουάσιγκτον, προκειμένου να συνεχίσει να έχει το απαραίτητο διαπραγματευτικό χαρτί που απαιτείται προκειμένου να συμμετάσχει ως σημαντικός «παίκτης» στις αποφάσεις που αφορούν την περιοχή. Και ακριβώς αυτό το γεγονός δεν αποκλείει ακόμη και στρατιωτική εμπλοκή με την Τουρκία. Ένα τέτοιο πιθανό πλέον ενδεχόμενο θα τη βοηθήσει να επιλύσει ταυτόχρονα δύο βασικές μακροχρόνιες επιδιώξεις της. Η πρώτη εξ αυτών αφορά την εξασφάλιση της παρουσίας της στη Μεσόγειο μ’ όλα τα απορρέοντα εξ αυτής μελλοντικά οφέλη. Μία τέτοια παρουσία άλλωστε επεδίωξε και παλαιότερα τόσο με τη σύναψη συμφωνίας για τον αγωγό Μπουργκάς -Αλεξανδρούπολη, όσο και με την πρόταση εκμετάλλευσης των ναυπηγείων της Σύρου για εξυπηρέτηση των αναγκών συντήρησης του ρωσικού στόλου στη Μεσόγειο. Η δεύτερη μύχια επιδίωξη αφορά τον Καύκασο αλλά και τη σύμμαχο προς αυτήν Τεχεράνη. Η ενεργή παρουσία της Μόσχας θα ενισχύσει πολλαπλώς το διπλωματικό χαρτί στις οιανδήποτε μελλοντικές εξελίξεις. 
Ο ρόλος του Ισραήλ
Αυτοί είναι και οι λόγοι που Μόσχα και Άγκυρα έχουν αντικρουόμενα συμφέροντα τα οποία ουδόλως αποκλείεται σήμερα να καταλήξουν σε μία πολεμική ευρύτατη σύρραξη που θα αλλάξει άρδην το γεωγραφικό χάρτη στην περιοχή. Μία τέτοια σύρραξη άλλωστε εξυπηρετεί ποικιλοτρόπως και το Ισραήλ, το οποίο διακαώς επιθυμεί να μειώσει τη στρατιωτική ισχύ της Άγκυρας. Με δεδομένα μάλιστα την εχθρική προς το Τελ-Αβίβ στάση της τουρκικής κυβέρνησης τους τελευταίους μήνες αλλά και το γεγονός ότι η Τουρκία είναι η μοναδική πλέον εναπομείνασα εκτός του Ιράν μουσουλμανική χώρα με ισχυρό στρατό το Ισραήλ θα έχει κάθε λόγο να ωφεληθεί από έναν ενδεχόμενο ρωσοτουρκικό πόλεμο! Μέσα στο πλαίσιο αυτό άλλωστε έχει αναπτύξει διπλωματικές σχέσεις με τους Κούρδους του Βορείου Ιράκ, ενώ όπως φημολογείται μυστικά ενισχύει με όπλα και τους Κούρδους αντάρτες που μάχονται ενάντια στην Άγκυρα..
Εκ των ανωτέρω λοιπόν διαπιστώνεται πόσο πιθανό πλέον είναι το ενδεχόμενο ενός ρωσοτουρκικού πολέμου, κάτι που παλαιότερα θα αποτελούσε σενάριο φαντασίας. Διαπιστώνεται πόσο κοντά βρίσκεται η επαλήθευση των προφητειών του Αγίου Κοσμά, του μακαριστού γέροντα Παϊσίου αλλά και του μακαριστού Μητροπολίτη Σιατίστης Αντωνίου.
Η θέση της Ελλάδος
Ο κοινούς νους τέλος κατανοεί πως η Ελλάδα λόγω της τεχνητής οικονομικής κρίσης που την ταλανίζει αναλίσκεται σε παθητικό ρόλο έναντι των ραγδαίων αυτών εξελίξεων. Ρόλο που εκ των πραγμάτων την καθιστά αδιάφορο παρατηρητή και «κομπάρσο» σε διπλωματικό επίπεδο. Στην ουσία η κυβέρνηση της χώρας μας παρουσιάζεται αδύναμη να παρακολουθήσει τα τεκταινόμενα και απλώς σύρεται και διασύρεται από τους Ευρωπαίους και την Ουάσιγκτον με τη μορφή του επαίτη προκειμένου να εξασφαλίσει τα προς το ζην στην ελληνική κοινωνία και να αποφύγει κοινωνικές εξεγέρσεις. Την εμφανή αυτή αδυναμία όμως της κυβέρνησης, που προκάλεσε η πολιτική της αποστασίας από τα σταθερά νάματα του ουρανού, που διαχρονικά θωράκιζαν την ευλογημένη αυτή χώρα αναμένεται να καλύψει ο ίδιος ο Θεός επιβραβεύοντας αυτούς που θυσιάστηκαν και θυσιάζονται για την αλήθεια και τη σωτηρία, υποστηρίζει ο γνωστός γέροντας ασκητής του Παγγαίου Όρους. 
Ένας Δούλος Κυρίου 


Συντάκτης: ΕΝΑΣ ΔΟΥΛΟΣ ΚΥΡΙΟΥ
Πηγή: ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2011

ΔΙΟΡΑΤΙΚΟΣ ΟΣΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΔΙΑΒΛΕΠΕΙ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΤΩΝ ΠΕΤΡΕΛΑΙΩΝ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΣΥΝΑΦΗ ΘΕΜΑΤΑ.

Δεν είναι μόνο ότι αναφέραμε στο πιο πάνω άρθρο μας που αφορούν τις πιστοποιήσεις για την ύπαρξη ελληνικών πετρελαίων στο Αιγαίο και σε άλλες περιοχές της χώρας μας αλλά θα ενημερώσουμε όλους τους Έλληνες και τους Απόδημους αδελφούς μας ότι για την ύπαρξη αυτών των πετρελαίων είχε τοποθετηθεί και ένας πνευματικός γέροντας με μεγάλη διορατικότητα . Για αυτό τον λόγο δανειζόμαστε ένα κείμενο από το Orthodoxia.gr που περιέχει τους λόγους εκείνου το διορατικού άγιου Γέροντα και σε ένα σημείο του λέγει «Τελικά όμως η χάρις του Θεού τον οδήγησε στην καλύβη του Αγίου Γεωργίου Καυσοκαλυβίων και εκεί τον υποδέχτηκαν και τον δέχτηκαν δυο γέροντες, αδελφοί κατά σάρκα, ο Παντελεήμων, ο και πνευματικός και ο Ιωάννικιος. Στην καλύβη των δύο αυτών γερόντων εγκαταστάθηκε και έκανε υπακοή, ο μικρός τότε στην ηλικία Ευάγγελος, πλην όμως μεγάλος στην πίστη και την αγάπη του Χριστού. Μετά από υπακοή και άσκηση γίνεται μοναχός και παίρνει το όνομα Νικήτας. Μετά από δύο χρόνια γίνεται και μεγαλόσχημος, ενώ μετά από λίγο ο Θεός του δωρίζει το διορατικό χάρισμα. Το 1926 χειροτονείται ιερέας από τον Πορφύριο τον Γ΄, Αρχιεπίσκοπο Σινά, ο οποίος του έδωσε το όνομα Πορφύριος. Στα εικοσιδύο του χρόνια γίνεται πνευματικός – εξομολόγος και λίγο αργότερα αρχιμανδρίτης». Και αυτός είναι ο όσιος Γέροντας Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης.
Ο όσιος Γέροντας Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης είναι ένας θεοφόρος άνθρωπος, ένας αληθινός σύγχρονος άγιος. Από τα παιδικά του χρόνια αφιερώθηκε στον Χριστό και έγινε πλήρης των χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος. Αγάπησε ολοκληρωτικά τον Θεό και τους ανθρώπους, έζησε με ακραιφνές Ορθόδοξο φρόνημα και με ασκητικό και θυσιαστικό τρόπο. Κοντά στον διακριτικό αυτόν ποιμένα έβρισκαν θεραπεία, πνευματική καθοδήγηση, παράκληση και χαρά, άνθρωποι κάθε ηλικίας, εθνικότητας, καταγωγής και τάξης. Ήταν δοσμένος ολόψυχα στον λαό του Θεού, στους εγγύς και τους μακράν, στους πιστούς και τους αρνητές, στους χριστιανούς και τους αγνοούντας τον λόγο του Θεού, στους πάντες. Όλους ανεξαιρέτως τους αγκάλιαζε με απέραντη αγάπη και ευσπλαχνία, παρακινώντας τους με τη διδασκαλία και το παράδειγμα του αγίου βίου του να αγαπήσουν τον Χριστό, ο Οποίος, όπως έλεγε, «είναι το παν». Ο Γέροντας Πορφύριος είναι ορόσημο αγιότητος για τον σύγχρονο κόσμο, ένα ανεκτίμητο δώρο του Θεού στην Εκκλησία. Η ακτινοβολία του, και όσο βρισκόταν ανάμεσά μας και μετά την οσιακή του κοίμηση, έφτασε στα πέρατα της οικουμένης. Ο όσιος Γέροντας ανήκει σε όλους· είναι οικουμενικός.
Γέροντας Πορφύριος κατά κόσμον Ευάγγελος, γεννήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 1906, στην Εύβοια, στο χωριό Άγιος Ιωάννης της επαρχίας Καρυστίας. Ο πατέρας του ονομάζονταν Λεωνίδας. Ήταν ψάλτης στο χωριό και είχε γνωρίσει προσωπικά τον Άγιο Νεκτάριο. Η μητέρα του ονομάζονταν Ελένη. Και οι δυο διακρίνονταν για την ευσέβεια και την φιλοθεΐα τους. Η οικογένεια που προέκυψε από τον γάμο των δύο ήταν πολυμελής και δύσκολα μπορούσε να συντηρηθεί με τα υπάρχοντα. Έτσι λοιπόν ο πατέρας υποχρεώνεται να μεταναστεύσει για κάποιο διάστημα στην Αμερική όπου και δούλεψε.
Ο μικρός Ευάγγελος ήταν το τέταρτο παιδί της οικογένειας. Από μικρός δεν έπαψε να ασχολείται με διάφορες δουλείες. Όπως ο ίδιος διηγείται, μικρός έβοσκε ζώα, πότιζε κτλ. Στο σχολείο κατάφερε να πάει μια τάξη μόνο. Με τα λίγα γράμματα τα οποία έμαθε κατάφερε να διαβάσει συλλαβιστά το βίο του Αγίου Ιωάννου του Καλυβίτου. Τότε ήταν που του ήλθε και ο ζήλος να φύγει και να γίνει μοναχός.
Αργότερα, στα επτά του χρόνια, αρχίζει και εργάζεται σ΄ ένα κατάστημα στην Χαλκίδα και μετά σ΄ ένα κατάστημα στον Πειραιά ως τα δώδεκα του χρόνια. Τότε είναι το χρονικό σημείο όπου ο Ευάγγελος παίρνει την απόφαση να πάει στο Άγιον Όρος να ασκηθεί και να ομοιάσει τον Άγιο Ιωάννη τον καλυβίτη, που τόσο αγάπησε από μικρός. Αυτό δεν το κατάφερε αμέσως.
Τελικά όμως η χάρις του Θεού τον οδήγησε στην καλύβη του Αγίου Γεωργίου Καυσοκαλυβίων και εκεί τον υποδέχτηκαν και τον δέχτηκαν δυο γέροντες, αδελφοί κατά σάρκα, ο Παντελεήμων, ο και πνευματικός και ο Ιωάννικιος. Στην καλύβη των δύο αυτών γερόντων εγκαταστάθηκε και έκανε υπακοή, ο μικρός τότε στην ηλικία Ευάγγελος, πλην όμως μεγάλος στην πίστη και την αγάπη του Χριστού. Έζησε μαζί τους 5-6 χρόνια, έμαθε την καλογερική, την «άκρα» και «χαρούμενη» όπως έλεγε, υπακοή, την καθαρή αγάπη του θεού και δέχθηκε – άδολο και αγνό παιδί όπως ήταν- το διορατικό χάρισμα. Μετά από υπακοή και άσκηση γίνεται μοναχός και παίρνει το όνομα Νικήτας. Μετά από δύο χρόνια γίνεται και μεγαλόσχημος, ενώ μετά από λίγο ο Θεός του δωρίζει το διορατικό χάρισμα.
Όπως ο ίδιος ο γέροντας αναφέρει η χάρις του Θεού ήλθε σ΄ αυτόν από έναν άλλο ασκητή, τον Γερό – Δημά . Πρόκειται για έναν Ρώσο ασκητή ο οποίος έμενε σε μια πρωτόγονη καλύβα των Καυσοκαλυβίων. Ευλαβής ανιδιοτελής και άγνωστος σ΄ όλη του τη ζωή. Αυτός λοιπόν ο άγιος ασκητής μετέδωσε χαρίσματα πνευματικά στον γέροντα.
Στα δεκαεννιά του χρόνια ο γέροντας αρρώστησε σοβαρά. Οι γέροντες του, μη μπορώντας να του προσφέρουν τα απαραίτητα, αποφασίζουν να τον στείλουν στον κόσμο για να μπορέσει να θεραπευτεί. Επέστρεψε στην πατρίδα του την Εύβοια, όπου κανείς δεν τον αναγνώρισε, αφού όλοι νόμιζαν πως ήταν χαμένος. Είχε να εμφανιστεί από τότε που είχε φύγει για τον Πειραιά.
Στο χωριό έσπευσε να συναντήσει τον πατέρα του και να πάει στο σπίτι του. Πραγματικά μόλις είδε τον πατέρα του τον αναγνώρισε αμέσως. Όχι όμως και ο πατέρας του. Ακολούθησε ένας συγκινητικός διάλογος τον οποίο αναφέρει ο γέροντας και κατόπιν η είσοδος στο πατρικό σπίτι και η συνάντηση με την μητέρα του. Μόλις αισθάνθηκε καλύτερα, θέλησε να πάει πάλι στο Άγιον Όρος και πήγε, μα και πάλι η υγεία του παρουσίασε επιδείνωση.
Το αυτό συνέβη και ακόμη μία φορά, οπότε οι γέροντες του, Παντελεήμων και Ιωαννίκιος, τον συμβουλεύουν να βγει στον κόσμο «κι΄ αν ποτέ ο Θεός σ΄ αξιώσει … και θελήσεις να έλθεις εδώ… εμείς σε θέλουμε…» του είπαν.
Όμως αρρώστησε άσχημα, και ο Θεός έδειξε ότι ήθελε να τον «μεταθέσει» στον κόσμο, για να μπορέσει να φωτίσει τους ανθρώπους με τη χάρη που είχε, να τους εμπνεύσει, να τους παρηγορήσει, να τους καθοδηγήσει. Έτσι, γύρισε στην πατρίδα του την Εύβοια, όπου εγκαταβίωσε στο Μοναστήρι του Αγ. Χαραλάμπους στο Αυλωνάρι. Εκεί θεραπεύθηκε. Σε ηλικία 20 ετών συναντήθηκε με τον Αρχιεπίσκοπο του Σινά Πορφύριο, ο οποίος θαύμασε για τα ουράνια χαρίσματα του νέου Μοναχού. Φανταστείτε ότι περιέγραψε στον Αρχιεπίσκοπο την Ιερά Μονή του Σινά με λεπτομέρειες, χωρίς ποτέ να την έχει επισκεφθεί! 
Το 1926 χειροτονείται ιερέας από τον Πορφύριο τον Γ΄, Αρχιεπίσκοπο Σινά, ο οποίος του έδωσε το όνομα Πορφύριος. Στα εικοσιδύο του χρόνια γίνεται πνευματικός – εξομολόγος και λίγο αργότερα αρχιμανδρίτης.
Στην Εύβοια, στον Άγιο Χαράλαμπο, έζησε δώδεκα χρόνια διακονώντας τους ανθρώπους ως εξομολόγος και πνευματικός. Επίσης υπηρέτησε και τρία χρόνια στην εγκαταλελειμμένη μονή του Αγίου Νικολάου. Όταν η Ι. Μονή του Αγίου Χαραλάμπους έγινε γυναικεία, εγκαταστάθηκε στην Ι. Μ. Αγ. Νικολάου Βάθειας Ευβοίας.
Το 1940 ήρθε στην Αθήνα, όπου διορίσθηκε εφημέριος στον Ιερό Ναό του Αγίου Γερασίμου, στην Πολυκλινική, κοντά στην Ομόνοια. Εκεί υπηρέτησε 33 χρόνια το Θεό και τους ανθρώπους, ζώντας στην ταπεινή αφάνεια και μεγαλουργώντας για τη δόξα του θεού. Αφού, να σκεφθείτε, βοήθησε χιλιάδες ανθρώπους να βρουν την ειρήνη του Θεού. Ακόμη και τους γιατρούς βοηθούσε με τις χαρισματικές του διαγνώσεις (διορατικό χάρισμα), και πολλούς ασθενείς θεράπευε με τη χάρη του Θεού. Και όλα αυτά τα έκαμνε, ο αγράμματος για τον κόσμο, π. Πορφύριος, που ήξερε όμως άριστα τα άγια γράμματα του Θεού. «Ο πανσόφους τους αλιείς αναδείξας».
Το 1955, όταν πήρε τη σύνταξη του από τον Άγιο Γεράσιμο, ο γέροντας εγκαθίσταται στο μονύδριο του Αγίου Νικολάου, στα Καλλίσια Πεντέλης, εξασκώντας και εδώ το πνευματικό του έργο .
Το 1979, ο γέροντας εγκαταστάθηκε στο Μήλεσι με το όνειρο να χτίσει μοναστήρι. Ένα όνειρο που δεν άργησε να εκπληρωθεί. Στην αρχή ο γέροντας έμενε σε ένα τροχόσπιτο κάτω από αντίξοες συνθήκες. Το Μήλεσι της Μαλακάσας, είναι κάπου 39 χιλ. από την Αθήνα, στο δρόμο για τη Λαμία, και άλλα 5 χιλ. στο δρόμο προς Ωρωπό, όπου έζησε το ίδιο ταπεινά, παλεύοντας με τις αρρώστιες του, που του χαρίσθηκαν από την αγάπη του Θεού. ως «σκόλοψ τη σαρκί, ίνα μη υπεραίρηται».
Αργότερα μεταφέρθηκε σε κτίσμα του υπό ανέγερση μοναστηριού, για το οποίο κοπίασε και μόχθησε ιδιαιτέρως αν και ασθενής.
Με τη θεμελίωση του καθολικού της μονής στις 26 Φεβρουαρίου 1990 αξιώθηκε να δει το όνειρο του να γίνεται πραγματικότητα. Και εδώ το πνευματικό έργο του γέροντα, ήταν ακατάπαυστο, αφού δεν έπαυσε να εξομολογεί και να δέχεται πονεμένους ανθρώπους οι οποίοι είχαν ανάγκη τη βοήθειά του. Επεδίωκε ο Γέροντας την αφάνεια, και ο Θεός τον δόξαζε. «Ο κόσμος –θα γράψει αργότερα- με πήρε από καλό και όλοι φωνάζουνε ότι είμαι άγιος. Εγώ όμως αισθάνομαι ότι είμαι ο πιο αμαρτωλός άνθρωπος του κόσμου …και παρακαλώ όσοι με έχετε γνωρίσει να κάνετε προσευχή για μένα».
Δεν πέρασε πολύς καιρός και ο γέροντας άρχισε να ετοιμάζεται για το τέλος του επίγειου βίου του. Ήθελε να τελειώσει τον επίγειο βίο του στα Καυσοκαλύβια, που τόσο πολύ αγάπησε. Έλεγε «επιδιώκω και τώρα που εγήρασα να πάω να πεθάνω εκεί πάνω».
Είχε την εσωτερική πληροφορία (διορατικό χάρισμα) ότι το τέλος ήταν «εγγύς» και ήθελε να πεθάνει ταπεινά, μακριά από τον κόσμο, μέσα στη γαλήνη του Θεού. Ο Γέροντας πέθανε ταπεινά στο κελί του, στα Καυσοκαλύβια του Αγίου Όρους, στις 2 Δεκεμβρίου 1991. Κανείς δεν πληροφορήθηκε το θάνατό του, παρά μόνο οι κελιώτες των Καυσοκαλυβίων. Η κηδεία του έγινε ταπεινή, απέριττη, καλογερική, μέσα στο ειρηνικό και σεπτό περιβόλι της Παναγίας στο Άγιο Όρος.
*      Αναφορά για για την ύπαρξη αυτών των πετρελαίων από το κείμενο της Orthodoxia.gr
Ο πιο πάνω διορατικός όσιος Γέροντας Πορφύριος είναι πολύ γνωστός για το χάρισμα που του χάρισε ο Θεός σε όλο τον κόσμο και για αυτό τον λόγο δανειζόμαστε τους λόγους του για την ύπαρξη πετρελαίων στην Ελλάδα. Διότι αυτό είχε πει αυτός ο πνευματικός γέροντας με μεγάλη διορατικότητα.
Ø      Πρόλογος από το δημοσίευμα στο Orthodoxia.gr .
Σχέδια πονηρά σε βάρος της Ελλάδας επεξεργάζονται κύκλοι ανομίας που εδρεύουν στις ΗΠΑ και ήδη εδώ και λίγα χρόνια κόπτονται να εφαρμόσουν ή έχουν ήδη υλοποιήσει σε ένα μεγάλο μέρος. Το επίκεντρο των σχεδίων αυτών είναι το Αιγαίο Πέλαγος, το οποίο σύμφωνα με τα όσα είχε αποκαλύψει πριν από μερικές δεκαετίες ο Άγιος Γέροντας Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης κρύβει τεράστιο πλούτο σε πετρέλαιο και πετρώματα. Την αποκάλυψη του Αγίου επιβεβαίωσαν αργότερα και οι δορυφόροι των ΗΠΑ, που κατέγραψαν αναλυτικά με ειδική φωτογράφιση τις περιοχές που εμπεριέχεται αυτός ο απροσδόκητος-ανέλπιστος πλούτος όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και για όλη τη γη.
Έκτοτε στήθηκε ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο από τους γνωστούς σιωνιστικούς κύκλους της ανομίας της Ουάσιγκτον, το οποίο αποσκοπεί στην όσο το δυνατόν καλύτερη προετοιμασία της ευρύτερης περιοχής κατά τρόπο τέτοιο που θα ευνοήσει ποικιλοτρόπως τα συμφέροντα των ΗΠΑ και θα αποφευχθούν προβλήματα σαν και αυτά που παρατηρήθηκαν στο Αφγανιστάν, Ιράκ και Ιράν.
Σύμφωνα λοιπόν με πληροφορίες η προετοιμασία περιλαμβάνει τρεις ευρύτερους στόχους που θα επιχειρήσουμε να επεξηγήσουμε παρακάτω. Κυρίως όμως προσβλέπουμε στον προβληματισμό των αναγνωστών μας αφού μέσα στα πονηρά αυτά σχέδια συμπεριλαμβάνεται και η Ορθόδοξη Εκκλησία μας.  Τα σχέδια της ανομίας που έχουν εκπονήσει οι γνωστοί-άγνωστοι μηχανισμοί της Ουάσιγκτον αποσκοπούν:
                                            I.      Στην ελεγχόμενη από τις ΗΠΑ εξασφάλιση της πολιτικής σταθερότητας στο Αιγαίο αλλά και στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων και της Μ. Ανατολής.
                                         II.      Στην πολιτισμική ενίσχυση των κρατών και στην πολιτισμική ανάμιξη των υπαρχόντων εθνοτήτων μέσω της μετανάστευσης. Στόχος δηλαδη αυτής της πρακτικής είναι η δημιουργία αποβλακωμένων μαζών μέσω του άμεσου ή έμμεσου ελέγχου θρησκειών και δη της Ορθοδόξου Εκκλησίας.
                                       III.      Στον απόλυτο έλεγχο των πολιτικών, στρατιωτικών και των λοιπών εξουσιών των κρατών της ευρύτερης περιοχής μέσω της πρακτικής του «διαίρει και βασίλευε» και της καλλιέργειας ευτελών ανούσιων φιλοδοξιών.
Ø      Τι έπιασε το πνευματικό ραντάρ του Αγίου Γέροντα Πορφυρίου
Σε μία συζήτηση που είχε ο Άγιος Γέρων Πορφύριος με λαϊκό πνευματικό του τέκνο γόνο πλούσιας οικογενείας από την Κύπρο αποκάλυψε τα μυστικά που κρύβει το Αιγαίο Πέλαγος και τον πλούτο της ελληνικής ηλιόλουστης θαλάσσης. Το πνευματικό ραντάρ του Αγίου Γέροντος είχε συλλάβει ότι το Αιγαίο έχει τεράστια κοιτάσματα πετρελαίου, τα οποία μπορούν επί σειρά ετών να τροφοδοτήσουν με ενέργεια όλο τον κόσμο. Επίσης είχε μιλήσει και περιγράψει με σαφήνεια ότι στην ιστορική αιγαιοπελαγίτικη θάλασσα κρύβονται σπάνια μέταλλα τα οποία θα αξιοποιήσει η Ελλάδα μελλοντικά. Αυτά λοιπόν που αποκάλυψε προφητικά και με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος ο Άγιος Γέροντας Πορφύριος ήρθε αργότερα να επιβεβαιώσει η μυστική έρευνα των Αμερικανών και να γίνει έτσι αφορμή για την εκπόνηση από τους κύκλους της ανομίας των πονηρών σατανικών σχεδίων για την ευρύτερη περιοχή.
Ø      Γεωπολιτικές αλλαγές.
Μέσα λοιπόν στο πλαίσιο αυτό δύνανται να ερμηνευθούν με σαφήνεια όλες οι κοσμοϊστορικές αλλαγές που έλαβαν χώρα κυρίως την τελευταία δεκαετία στην Βαλκανική. Αλλαγές που αποσκοπούσαν στην μείωση των στρατιωτικών δυνατοτήτων των βαλκανικών χωρών, στην απομάκρυνση κάθε κινδύνου και κυρίως στην εδραίωση της Ατλαντικής Συμμαχίας, δηλαδή του ΝΑΤΟ...
Και όσο να σας φαίνεται περίεργο μέσα στο πλαίσιο  αυτό περιλαμβάνονται οι εντολές – διαταγές της Ουάσιγκτον με πιθανόν ευτελή ανταλλάγματα (όπως λ.χ. η παραμονή σε πρωθυπουργικούς θώκους και εξουσίες κ. α) σε Έλληνες πολιτικούς για την ίδρυση γκρίζων ζωνών στο Αιγαίο. Από την απέναντι πλευρά παρατηρήθηκαν ταυτόχρονα κινήσεις των τουρκικών στρατιωτικών αρχών για δημιουργία δήθεν θερμών επεισοδίων στο Αιγαίο που είχαν ως απώτερο στόχο τις παράλογες αξιώσεις επί των εθνικών κυριαρχικών μας δικαιωμάτων και τις εν γένει αμφισβητήσεις της Άγκυρας στο Αιγαίο.
Στα σχέδια αυτά εντάσσονται τα σενάρια που αποβλέπουν και στοχεύουν στη συνεκμετάλλευση του Αιγαίου Πελάγους την οποία αναμένεται να εγγυηθούν οι ΗΠΑ και οι Ευρωπαίοι εταίροι (!) με δήθεν αντάλλαγμα την εξασφάλιση της ειρήνης στην περιοχή. Σενάρια που δειλά-δειλά έχουν αρχίσει να ψιθυρίζονται και να κάνουν την εμφάνισή τους σε ΜΜΕ των δυό χωρών.
Για την εφαρμογή και υλοποίηση αυτών προωθούνται στην πολιτική εξουσία και όχι μόνο τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Τουρκία κατάλληλα και ελεγχόμενα πρόσωπα που μετά προσοχής επιλέγουν οι συγκεκριμένοι κύκλοι της ανομίας που προς το παρόν έχουν την κύρια ηγετική βάση τους στις ΗΠΑ...
Ø      Σφιχταγκάλιασμα Άγκυρας -Ουάσιγκτον.
Να πως ερμηνεύεται λοιπόν η ένθερμη στήριξη σε βαθμό μάλιστα παρεξηγήσεως της ένταξης της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση από τις ΗΠΑ που στην ουσία φανέρωσε τους μύχιους αμερικανικούς γεωπολιτικούς στόχους στην περιοχή. Δια του λόγου το αληθές υπενθυμίζουμε το ταξίδι της υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Κοντολίζας Ράις στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες προκειμένου να κάμψει τις λιγοστές αντιδράσεις των κρατών μελών, όπως λ.χ. της Γερμανίας και της Γαλλίας περί της ευρωπαϊκής προοπτικής της γείτονος, κάτι που δεν έπραξε με τόσο σθένος για κανένα άλλο κράτος.
Έτσι ερμηνεύεται και η αλλαγή της πολιτικής στάσης της Ουάσιγκτον έναντι της Συρίας, οι πολιτικές αλλαγές στο Λίβανο αλλά και το αίτημα που αναμένεται να εκδηλώσει το Ισραήλ τα αμέσως προσεχή έτη για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση! Επιπλέον έτσι ερμηνεύεται η απρόσμενη υποστήριξη των ΗΠΑ στο Οικουμενικό Πατριαρχείο.
Ø      Ιδού οι απαντήσεις για τις Ταυτότητες.
Δίνονται πλέον και οι απαντήσεις που όλοι αναζητούσαμε για το τι προκάλεσε και που στοχεύει η απάλειψη του θρησκεύματος από τις ταυτότητες η οποία έγινε μετά το αίτημα που κατέθεσε στον πρώην πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη το Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εβραίων τον Απρίλιο του 1996... Υπενθυμίζουμε μάλιστα πως για τον σκοπό αυτό οι επικεφαλής του Σιωνιστικού οργάνου είχαν επισκεφθεί την Αθήνα και το 1999, ένα χρόνο πριν τις εθνικές εκλογές, είχαν επαναλάβει το αίτημα στον τότε πρωθυπουργό, ενώ συνάντησαν για τον ίδιο σκοπό και τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο! Δυστυχώς στα άνομα και διαβολικά σχέδια της Ουάσιγκτον που αναλίσκονται σε μία προοπτική πεντηκονταετίας περιλαμβάνεται, ως θα διαπιστώσετε και η Εκκλησία της Ελλάδος, την οποία προσφάτως οι Αμερικανοί παγίδευσαν και έδεσαν χειροπόδαρα την ηγεσία της, εξουδετερώνοντας και την τελευταία πιθανή εστία αντίδρασης!
Αυτά έλεγε το πνευματικό ραντάρ του πνευματικού και διορατικού όσιου Γέροντα Πορφύριου του Καυσοκαλυβίτη που είχε συλλάβει ότι το Αιγαίο έχει τεράστια κοιτάσματα πετρελαίου. Εάν όμως οι πολυπληθείς επισκέπτες – αναγνώστες του Apodimos.com θέλουν να μελετήσουν όλες τις απόψεις του Orthodoxia.gr (από όπου παρουσιάσαμε τις ρήσεις του αγίου αυτού διορατικού Γέροντα) ας κάνουν ΚΛΙΚ στην Ιστοσελίδα http://www.orthodoxia.gr/show.cfm?id=939&obcatid=2 που είναι γραμμένες .
Πηγές : Apodimos.com και πληροφορίες από το Orthodoxia.gr

Πάτερ ημών.

Η προσευχή αυτή ονομάζεται Κυριακή Προσευχή,
μας την δίδαξε ο ίδιος ο Χριστός. (προσευχές)

Πάτερ ημών

Πάτερ ημών
ο εν τοις ουρανοίς,
αγιασθήτω το όνομα Σου.
Ελθέτω η βασιλεία Σου.
Γενηθήτω το θέλημα Σου, ως εν ουρανώ και επί της γης.
Τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον.
Και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών,
ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών.
Και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν,
αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού.
Αμήν.

Μετάφραση - Ερμηνεία

Πάτερ ημών ο εν τοις Ουρανοίς = Πατέρας μας που βρίσκεται στους ουρανούς
Αγιασθήτω το όνομα Σου = Ας αγιασθεί το Όνομα Σου
Ελθέτω η βασιλεία Σου = Ας έρθει η βασιλεία Σου
Γενηθήτω το θέλημα Σου = Ας γίνει το θέλημα Σου
ως εν ουρανώ και επί της γης = Όπως στον ουρανό (από τους αγγέλους),
έτσι και στη γη από τους (ανθρώπους)
Τον άρτον ημών τον επιούσιον = Το ψωμί μας το καθημερινό
δος ημίν σήμερον = Δώσε μας σήμερα
Και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών = Και άφησε μας τα χρέη μας
(συγχώρησε τις αμαρτίες μας)
ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών = Όπως και εμείς αφήνομε τους χρεώστες μας ( Όπως και εμείς συγχωρούμε αυτούς που μας έφταιξαν)
Και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν = Και μη μας βάλεις σε δοκιμασία
αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού= αλλά απομάκρυνέ μας από το κακό
Αμήν =Αληθινά

ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ.

ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

Πιστεύω εις ένα Θεόν, Πατέρα, Παντοκράτορα, ποιητήν ουρανού και γης, ορατών τε πάντων και αοράτων. Και εις ένα Κύριον Ιησούν Χριστόν, τον Υιόν του Θεού τον μονογενή, τον εκ του Πατρός γεννηθέντα προ πάντων των αιώνων. Φως εκ φωτός, Θεόν αληθινόν εκ Θεού αληθινού γεννηθέντα, ου ποιηθέντα, ομοούσιον τω Πατρί, δι' ου τα πάντα εγένετο. Τον δι' ημάς τους ανθρώπους και δια την ημετέραν σωτηρίαν κατελθόντα εκ των ουρανών, και σαρκωθέντα εκ Πνεύματος Αγίου, και Μαρίας της Παρθένου, και ενανθρωπήσαντα. Σταυρωθέντα τε υπέρ ημών επί Ποντίου Πιλάτου, και παθόντα, και ταφέντα. Και αναστάντα τη τρίτη ημέρα κατά τας Γραφάς. Και ανελθόνται εις τους ουρανούς, και καθεζόμενον εκ δεξιών του Πατρός. Και πάλιν ερχόμενον μετά δόξης κρίναι ζώντας και νεκρούς, Ου της Βασιλείας ουκ έσται τέλος. Και εις το Πνεύμα το Αγιον, το Κύριον, το Ζωοποιόν, το εκ του Πατρός εκπορευόμενον, το συν Πατρί και Υιώ συμπροσκυνούμενον και συνδοξαζόμενον, το λαλήσαν διά των Προφητών. Εις Μίαν, Αγία, Καθολικήν, και Αποστολικήν Εκκλησίαν. Ομολογώ έν Βάπτισμα εις άφεσιν αμαρτιών. Προσδοκώ Ανάστασιν νεκρών, και ζωήν του μέλλοντος αιώνος. Αμήν.

Πέμπτη 1 Δεκεμβρίου 2011

Ἡ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας περί τοῦ Διαβόλου

Ἡ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας περί τοῦ Διαβόλου
πατρός Ἀγαθαγγέλου Κ. Χαραμαντίδη

Κατά τήν βιβλιοπατερική παράδοση ὁ διάβολος δέν εἶναι προσωποποίηση τῶν παθῶν, ἀλλά πρόσωπο πού δημιουργήθηκε ἀπό τό Θεό ὡς ἄγγελος καί ὅταν ἔχασε τήν κοινωνία μαζί του ἔγινε σκοτεινό πνεῦμα, διάβολος. Ὁ διάβολος, ὡς πρόσωπο, ἔχει αὐτεξούσιο, δηλ. ἐλευθερία, τήν ὁποία δέν παραβιάζει, οὔτε καταργεῖ ὁ Θεός.
Τό μυστήριο τῆς ἀνομίας ἐνεργεῖται στήν ἱστορία, ὁ διάβολος ἐξακολουθεῖ νά γεννᾶ τό κακό καί νά κάνει τό καταστροφικό του ἔργο ἀπό τή στιγμή πού ἐμφανίσθηκε ἡ Ἐκκλησία. Ἡ βιβλική καί πατερική παράδοση, ἔξω ἀπό κάθε θεωρητική καί ἠθική θεώρηση τοῦ καλοῦ καί τοῦ κακοῦ, μιλᾶ γιά τόν πονηρό ἀντίπαλο τοῦ Θεοῦ καί τόν ἐχθρό τοῦ ἀνθρώπου. Εἶναι ὁ διάβολος στόν ὁποῖο ὑπάρχει μόνο ἡ ἄρνηση καί ὁ ὁποῖος καταστρέφει καί νεκρώνει τά πάντα, γιατί εἶναι πνεῦμα νεκρότητας κατ' ἀποβολήν τῆς ὄντως ζωῆς.
Συνεπῶς ὁ διάβολος εἶναι μιά συγκεκριμένη ὀντότητα, μιά συγκεκριμένη ὕπαρξη. Εἰσέρχεται μέ τήν ὕβρη, τήν οἴηση καί τήν πλάνη στήν ἱστορία, ὡς θεοκτόνος καί ἀνθρωποκτόνος, σάν ἡ ἀπάτη καί τό ψέμα τοῦ μηδενός, σάν τό παράσιτο πού παρωδῆ καί περιπαίζει τή δημιουργία καί τόν ἄνθρωπο. Ἡ ἁμαρτία, τά πάθη, ὁ θάνατος εἶναι τό κακό πού ἐκεῖνος γεννᾶ μέ τή διαστροφή καί τό μῖσος του καί πάνω στό ὁποῖο ἀσκεῖ τήν ἐξουσία καί κυριαρχία του. Τό κακό δέν εἶναι ἄθροισμα ἀνθρωπίνων πράξεων, ἀλλά μία ἐνεργός πρόκληση πού ἔχει τή ρίζα της στή δαιμονική ἀρχή, σέ μία ἀρχή δηλαδή ἔξω ἀπό τόν ἄνθρωπο καί τή φύση του καί πού ἡ ἀνθρώπινη ἐλευθερία μπορεῖ νά δέχεται ἤ νά ἀρνεῖται.
Ὁ διάβολος προῆλθε ἀπό τή βούληση καί ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ. Οἱ δαίμονες δέν δημιουργήθηκαν δαίμονες ἀπό τό Θεό ἐξ ἀρχῆς, γιατί ὁ Θεός δέν δημιούργησε τό κακό, ἀφοῦ τά πάντα ἐποίησε καλά λίαν. Ἐδημιουργήθηκαν ἄκακοι κατά τήν οὐσία καί τή φύση τους, ἐλεύθεροι, ἀνεξάρτητοι καί αὐτεξούσιοι κατά τή θέληση καί ἐπιθυμία τους, ὅπως ἀκριβῶς συνέβη μέ τούς ἀγγέλους. Μετά δέ τήν οἰκειοθελῆ πτώση τους ἀπό τήν ἀλαζονεία τους τά λεπτά, ἀερώδη καί ἄχραντα σώματά τους μετεβλήθησαν σέ ζοφώδη καί ἄμαυρα, ἔνυλα καί ἐμπαθῆ.
Ἐπειδή κατά τή δημιουργία τους οἱ δαίμονες συνέστησαν ὁλόκληρο τάγμα θεωρεῖται ὅτι εἶναι πολυάριθμοι καί διακρίνονται σέ ὁμάδες καί τάξεις. Τό πλῆθος τῶν δαιμόνων καί ἡ διάκρισή τους σέ ὁμάδες καί διαβαθμίσεις στηρίζεται στήν πολυωνυμία καί στό ἔργο τους. Ὄντες λοιπόν οἱ δαίμονες πολυάριθμοι καί ποικιλώνυμοι ἀγωνίζονται ἀδιάλειπτα γιά τήν ματαίωση τοῦ ἀπολυτρωτικοῦ ἔργου τοῦ Χριστοῦ. Μή δυνάμενοι νά βλάψουν ἀμέσως τό Θεό, στρέφονται πρός τούς ἀνθρώπους καί τούς πολεμοῦν μέ τήν δαιμονώδη σοφία τους, θολώνουν τίς βουλές μας, μᾶς πειράζουν δημιουργώντας πειρασμούς, κάνουν τά πάντα γιά νά πληγώσουν τόν ἄνθρωπο, ἐνεργοῦν διά τῶν παθῶν, μᾶς πολεμοῦν μέ τίς θλίψεις, φέρουν ἐμπόδια στήν προσευχή. Μετέρχεται τόσους τρόπους ὥστε ἐάν ὁ Θεός εἶναι ὁ Ὤν, ὁ διάβολος μπορεῖ νά χαρακτηρισθεῖ ὡς ὁ μετασχηματιζόμενος.
Ὁ πειρασμός καί ὁ πόλεμος τοῦ διαβόλου δέν εἶναι ποτέ πάνω ἀπό τίς δυνάμεις τῶν ἀνθρώπων, δέ βιάζει τό αὐτεξούσιο καί δέν θίγει τό φυσικό λογισμό του, πού ὁ Θεός ἔδωσε νά κρατᾶ μέ τή διάθεση καί ἐλευθερία του. Ἡ δύναμη τοῦ διαβόλου δέν εἶναι ἀναγκαστική, ἀλλά ἐξαρτᾶται πάντοτε ἀπό τήν ἐλευθερία μας. Τό νά ὑποκύψουμε στούς πειρασμούς εἶναι ὑπόθεση ἰδική μας. Ἤ τό νά κάνει κράτος καί νά ἀσκεῖ ἐξουσία ὁ Σατανᾶς, αὐτό συνδέεται μέ τήν ἐνεργό ἀπόφαση τοῦ ἀνθρώπου, πού διαστρέφοντας τήν ἐλευθερία του, λέει ὄχι στό Θεό καί ναί στό διάβολο. Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ὑπογραμμίζουν πώς ὁ ἄνθρωπος δέν μένει ποτέ μόνος. Ἄν ἀποδημήσει ἀπό τή Χάρη τοῦ Θεοῦ, γίνεται εὐάλωτος σατανικῶν ἐπιδράσεων. Ἄν τά μέλη τοῦ ἀνθρώπου δέν τά χειρίζεται ὁ Χριστός ὡς ἅρματα, λέγει ὁ ἅγ. Συμεών ὁ Ν. Θεολόγος, τά χειρίζεται ὁ διάβολος, μέ τήν συγκατάθεση καί τή συνεργασία τοῦ ἀνθρώπου.
Ὁ πιστός καλεῖται νά εἶναι ὁ ἄνθρωπος τῆς νήψεως καί τῆς προσευχῆς, γιατί ὁ σατανᾶς δέ θά πάψει νά διακωμωδεῖ καί νά περιπαίζει, νά μεταμορφώνεται καί νά ἀπατᾶ, νά διαφθείρει καί νά διαστρέφει τό Ευαγγέλιο τοῦ Θεοῦ καί τήν ἐλευθερία τοῦ Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ μέ τό νά ὑπόσχεται ἄνεση καί εὐτυχία. Καί ὑπάρχει ὁ κίνδυνος νά φθάσουμε στόν πλήρη ἐξευτελισμό μέ τήν παράδοσή μας στούς δαιμονικούς πειρασμούς, ὅπως σήμερα τόύς συναντοῦμε στίς "Ἐκκλησίες" καί τή λατρεία τοῦ Σατανᾶ.
Ἄν ὁ διάβολος ἔχει τή δυνατότητα νά μεταμορφώνεται σέ ἄγγελον φωτός, τότε κατανοοῦμε πόσο μπορεῖ καί σήμερα νά πειράζει καί νά ἐξευτελίζει τόν ἄνθρωπο μέ τά πιό ἀθῶα, εὐτυχῆ καί χρήσιμα πράγματα. Καταφέρνοντας νά μᾶς στήνει τήν πιό ἔξυπνη παγίδα: τό φαινομενικό θρίαμβο τῆς ἀνθρώπινης ἀνεξαρτησίας.
Λέγουν πολλοί: δέν ὑπάρχει οὔτε Θεός, οὔτε διάβολος. Ἀλλά ἡ ἄρνηση τῶν δαιμόνων ἰσοδυναμεῖ μέ τήν ἀπόρριψη τῆς Θείας Οἰκονομίας τῆς Ἁγίας Τριάδος. Ὁ Χριστός ἐξευτέλισε καί ἀπογύμνωσε τίς δαιμονικές ἀρχές. Ἀλλά καί ἡ ἄρνηση τῆς ὑπάρξεως τοῦ διαβόλου διευκολύνει ὅσο τίποτε τό ἔργο του. Θά πρέπει νά εἴμαστε ἕτοιμοι γιά νά γίνουμε θεατές τῶν πιό καταπληκτικῶν σημείων καί τεράτων τοῦ διαβόλου, μέ τά ὁποῖα ζητᾶ νά θρέψει τό σύγχρονο ἄνθρωπο· μέ τό νά κάνει τίς πέτρες ψωμί. Πρέπει νά εἴμαστε ἕτοιμοι νά ἀντιμετωπίσουμε μιά ἐποχή μυστικῶν πλανῶν καί ἀνθρωποκτόνων, πού θά σημάνουν τό νέο σκοτάδι τῆς γῆς ἀπό τήν ἕκτη ὥς τήν ἐνάτη ὥρα, μέσα στό ὁποῖο θά ἐξαντλεῖται ὁ ἄνθρωπος καί θά κενώνονται τά ἔργα του.
Ἡ σατανιστική Βίβλος διακηρύσσει: "Δῶσε χτύπημα γιά χτύπημα, περιφρόνηση στήν περιφρόνηση, χαμό γιά χαμό μέ πρόσθετο τόκο σέ τετραπλάσια, ἑκατονταπλάσια ἰσχύ". "Ἐξουδετέρωσε κάθε συναίσθημα, ὅλα τά ταμπού καί ὅλες τίς ἀναστολές. Θανάτωσε ὅλους ἐκείνους πού προσπαθοῦν νά σοῦ ἀφαιρέσουν αὐτό τό δικαίωμα".
Ἡ παντοδυναμία τοῦ Θεοῦ, σύμφωνα μέ τή βούλησή του, δέν καταργεῖ τήν ἐλευθερία τῶν λογικῶν ὄντων. Ἔτσι ἀφήνει τόν διάβολο νά ἐργάζεται τό κακό, ἐπειδή εἶναι πρόσωπο. Ὅμως περιορίζει τό καταστρεπτικό του ἔργο μέ τήν ἀγάπη καί τή φιλανθρωπία. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος μετανοεῖ τόν συγχωρεῖ καί κατ' αὐτό τόν τρόπο περιορίζει τό βασίλειο τοῦ πονηροῦ, ἡ τελική ὅμως κατάργηση τοῦ κράτους τοῦ διαβόλου θά γίνη κατά τήν Δευτέρα Παρουσία.
Τό ἔργο τοῦ διαβόλου εἶναι καταστρεπτικό. Μισεῖ ὑπερβολικά τόν ἄνθρωπο καί ὅλη τή δημιουργία. Διακατέχεται ἀπό ὑπερβολική θανατηφόρο μισανθρωπία. Ἐμπνέει σκέψεις ἐναντίον τοῦ Θεοῦ καί τοῦ συνανθρώπου, ἐπηρεάζει τήν βούληση τοῦ ἀνθρώπου, ἐνεργεῖ στή φύση ὀντολογικά. Οἱ Πατέρες λένε ὅτι ἐπειδή οἱ ἄνθρωποι δέν μποροῦσαν νά καταλάβουν τήν ὕπαρξη καί μανία τοῦ διαβόλου, πού ἐκδηλώνεται μέ τίς προσβολές ἐναντίον τῆς ψυχῆς, γι' αὐτό ὁ Θεός παραχωρεῖ νά εἰσέρχεται καί στό σῶμα, ὥστε ὅλοι νά ἐννοήσουμε τή μανία του.
Ὁ σατανᾶς κατόρθωσε μέ ἀπάτη καί δόλο νά ὑποδουλώσει στά πάθη καί τήν ἁμαρτία τόν ἄνθρωπο. Ἡ αἰτία πού τόν ὁδήγησε στήν πράξη αὐτή ἦταν ὁ φθόνος. Ἐφθόνησε ὁ διάβολος τόν Ἀδάμ, γιατί τόν ἔβλεπε νά διαμένει στό χῶρο τῆς ἀκέραιας καί ἀναφαίρετης ἀπολαύσεως, τόν Παράδεισο, ἀπό ὅπου ἐκεῖνος δίκαια ἀπομακρύνθηκε.
Αὐτή ἡ προσβολή καί ἡ προσπάθεια τοῦ διαβόλου, νά παρασύρει τόν ἄνθρωπο στά πάθη, μπορεῖ πολλές φορές, νά γίνεται σταδιακά. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς λέει ὅτι ὁ Σατανᾶς δέν ὑπαγορεύει ἀπευθείας τήν ἁμαρτία καί τήν ξέχωρη ἀπό τή ζωή τῆς Ἐκκλησίας βιοτή, ἀλλά "κατά μικρόν ὑποκλέπτει πανούργως" μέ τό νά ὑποψιθυρίζει στόν ἄνθρωπο τή σκέψη ὅτι μπορεῖ νά παραμένει στήν ἀρετή καί νά γνωρίζει ἀφ' ἑαυτοῦ τί πρέπει νά κάνει, χωρίς κἄν νά ἐκκλησιάζεται καί χωρίς νά ὑπακούει στούς ποιμένες καί διδάσκαλους τῆς Ἐκκλησίας. Καί ὅταν κατορθώσει νά τόν βγάλει ἀπό τή λατρευτική ζωή τῆς Ἐκκλησίας, τόν ἀπομακρύνει ἀπό τή Χάρη τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ προηγουμένως τόν παραδώσει στή δουλεία τῶν παθῶν.
Γιατί, τώρα, παραχωρεῖ ὁ Θεός στόν διάβολο νά μᾶς πολεμᾶ; Ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής ἀναφέρει πέντε λόγους:
  • Ὁ πρῶτος εἶναι γιά νά ἔλθουμε σέ διάκριση τῆς ἀρετῆς ἀπό τήν κακία, διεξάγοντας αὐτόν τόν ἀγώνα.
  • Ὁ δεύτερος, ὥστε μέ τόν ἀγώνα νά διατηρήσουμε βέβαιη καί ἀμετάθετη τήν ἀρετή.
  • Ὁ τρίτος γιά νά μήν ὑπερηφανευόμαστε, προκόπτοντες στήν ἀρετή, ἀλλά νά θεωροῦμε ὅτι εἶναι δωρεά Θεοῦ.
  • Ὁ τέταρτος γιά νά μισήσουμε τελείως τήν κακία καί ὁ πέμπτος γιά νά μήν ξεχάσουμε τήν δική μας ἀσθένεια καί τήν δύναμη τοῦ Θεοῦ, ὅταν φθάσουμε στήν ἀπάθεια.
Τό κακό σήμερα εἶναι ὅτι ἡ παιδεία καί ὅλος μας ὁ πολιτισμός ἀγνοεῖ αὐτή τήν πραγματικότητα. Ὄχι μόνο δέν τά ἀντιμετωπίζει, ἀλλά οὔτε μιλάει γιά τό διάβολο καί τήν ἁμαρτία. Γι' αὐτό μποροῦμε μέ βεβαιότητα νά ποῦμε, ὅτι ἀφήνουμε τόν ἄνθρωπο ἀλύτρωτο, ἀνίσχυρο καί ἀδύνατο.
Καί μεῖς μέ τήν σειρά μας λησμονήσαμε σάν ὀρθόδοξοι ὅτι ἀνήκουμε στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καί εἰσερχόμεθα σ' αὐτήν ὄχι γιά νά ἐπιτελέσουμε ἕνα τυπικό καθῆκον καί νά δικαιώσουμε τούς ἑαυτούς μας, ἀλλά γιά νά θεραπευθοῦμε. Γιατί ἡ Ἐκκλησία εἶναι θεραπευτήριο, νοσοκομεῖο μέσα στο ὁποῖο εἰσέρχεται ὁ ἄνθρωπος γιά νά θεραπεύσει τόν ἐσωτερικό του κόσμο καί νά ἀπαλλαγεῖ ἀπό τά πάθη του καί ὄχι γιά νά ξεχωρίσει τόν καλό του ἑαυτό. Ἀπό τήν ἄλλη πλευρά ἡ κένωση τῶν ἐκκλησιαστικῶν μυστηρίων εἶναι τό πιό ἀποκαρδωτικό φαινόμενο τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας ζωῆς. Γιατί ἐνῶ τά μυστήρια δόθηκαν στήν Ἐκκλησία γιά τή σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου, νά ἐξορκίζει, νά πολεμᾶ καί νά νικᾶ τό Σατανᾶ, ἐμεῖς τά μετατρέψαμε σέ εὐκαιρίες ἀτομικῆς κενοδοξίας καί κοινωνικῆς ματαιοδοξίας. Λησμονήσαμε φαίνεται "ὅτι ὅπου δέν εἶναι ὁ Χριστός, εἶναι οἱ δαίμονες, καί ἐκεῖ πού εἶναι οἱ δαίμονες οἱ ὀρθοί λογισμοί διαφθείρονται καί διαστρέφονται". 
Ἄν αὐτή τήν ἀλήθεια ζήσουμε θά βγοῦμε ἀπό τόν ἐγκλωβισμό μας στήν πλάνη τοῦ διαβόλου καί τῆς ἁμαρτίας καί θά γίνουμε ἐλεύθεροι.
Ὡστόσο δέν χρειάζεται φόβος. Ὄχι! Ὑπάρχει ὁ Χριστός, ἡ Ἐκκλησία, ἡ λατρευτική ζωή, ἡ προσευχή, ἡ πνευματική ἀνδρεία, ἡ μετάνοια. Μιά ὀρθοδοξία πού δέν νικᾶ, ἀλλά νικᾶται ἀπό τό διάβολο, πού δέν εἶναι φοβερή, ἀλλά φοβᾶται τούς δαίμονες, δέν εἶναι τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας.
Καλούμεθα νά μαρτυρήσουμε μέσα ἀπό τή δογματική μας συνείδηση ὅτι Κύριος τοῦ κόσμου καί τῆς ἱστορίας εἶναι ὁ Χριστός. Ὅποιος γνωρίζει τήν ἀλήθεια αὐτός οὔτε φοβᾶται οὔτε ἀπελπίζεται.
Σέ ἀπάντηση τῆς ἐρωτήσεως, "σύ εἶ ὁ ἐρχόμενος ἤ ἄλλον προσδοκοῦμεν;" ὁ Κύριος ἀποκριθείς εἶπεν: "πορευθέντες ἀπαγγείλατε ἅ εἴδατε καί ἠκούσατε· τυφλοί ἀναβλέπουσιν, χωλοί περιπατοῦν, λεπροί καθαρίζονται, νεκροί ἐγείρονται, πτωχοί εὐαγγελίζονται. "Ἔφθασεν ἐφ' ἡμᾶς ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ".

Μακάρι νά ζήσουμε τήν ἀλήθεια αὐτή τίμια, βαθειά καί εἰλικρινά. Εἶναι ὅ,τι καλύτερο γιά μᾶς, τόν κόσμο μας, τά παιδιά καί τούς νέους μας γιά νά ἀνακαλύψουμε τό βαθύτερο νόημα τῆς ζωῆς, τήν ἀληθινή φύση τοῦ ἀνθρώπου, τήν ἐλευθερία καί τή θεογνωσία.

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
(Αρχιμανδρίτου Ιωάννου Καραμούζη) 

α) Έννοια του όρου «Εκκλησία»

Ο όρος «Εκκλησία» στην αρχαιοελληνική του έννοια προερχόμενος από το ρήμα εκκαλώ δηλώνει τη συγκέντρωση και τη συνάθροιση πολιτών, προκειμένου να συσκεφθούν και να συναποφασίσουν για διάφορα σημαντικά ζητήματα. Στη Π. Διαθήκη αποκτά την έννοια της απλής συνάθροισης του Ισραηλιτικού λαού για θρησκευτικά, πολιτικά ή στρατιωτικά θέματα. Ωστόσο στο ίδιο κείμενο (της Π.Δ.) η λέξη «Εκκλησία» δηλώνει και το περιούσιο λαό του Θεού, τον Ισραήλ. Στη Κ. Διαθήκη ο όρος «Εκκλησία» σημαίνει πλέον τη σύνταξη εκείνων που πιστεύουν στο Χριστό, ενώ ταυτόχρονα παρουσιάζεται και ως βασιλεία, νύμφη, παστάς, άμπελος, λιμήν, πόλις, σύνοδος κ.λπ.
Παρ΄ όλα αυτά, η απόπειρα του να δοθεί ορισμός για το τι είναι Εκκλησία καθίσταται δυσχερέστατη αφού πρόκειται περί μυστηρίου. Και τούτο συμβαίνει γιατί η Εκκλησία έχει με αϊδιο τρόπο την αρχή της στο Τριαδικό Θεό, ενώ ταυτόχρονα είναι συνδεδεμένη μαζί του με μία σχέση αδιάσπαστη και άκρως αγαπητική. Ο ανθρώπινος νους δεν έχει τη δυνατότητα να κατανοήσει αυτή τη σχέση Θεού - Εκκλησίας γιατί είναι μία υπέρλογη πραγματικότητα. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να την αισθανθεί εμπειρικά, πλησιάζοντάς την μέσα από τις περιγραφικές εικόνες που της αποδίδουν οι πατέρες της πίστης μας.
Ο απόστολος Παύλος στις Επιστολές του προς τους Χριστιανούς της Εφέσσου, της Κορίνθου, της Ρώμης και των Κολασαέων, παρουσιάζει την Εκκλησία με τα εξής χαρακτηριστικά: Είναι το σώμα του Ιησού Χριστού που έχει ως κεφαλή αυτόν τον ίδιο το Χριστό. Μέλη αυτού του σώματος είναι όλοι οι βαπτισμένοι Χριστιανοί, οι οποίοι βρίσκονται σε οργανική σχέση και εξάρτηση τόσο προς τη κεφαλή τους, δηλ. το Χριστό, όσο και μεταξύ τους. Κοινός σκοπός των μελών της εκκλησίας είναι ο αγιασμός που συντελείται με τη συμμετοχή στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας και με την έμπρακτη έκφραση της αγάπης στις μεταξύ τους σχέσεις. 

β) Οι τρεις φάσεις της Εκκλησίας
Η αρχή της ύπαρξης της Εκκλησίας τοποθετείται πολύ πριν την ενανθρώπιση του Χριστού. Γι΄ αυτό οι άγιοι πατέρες ομιλούν περί τριών φάσεων της εκκλησιαστικής ύπαρξης. Στη πρώτη φάση τοποθετείται η αϊδιος και στο νου του Θεού προΰπαρξη της εκκλησίας και η επάνδρωσή της από τις αόρατες πνευματικές δυνάμεις δηλαδή στους αγίους αγγέλους.
Στη δεύτερη φάση τοποθετείται η χρονική περίοδος από τον Αδάμ μέχρι το Χριστό. Σε αυτή η εκκλησία ενσαρκώνεται στα πρόσωπα του Αδάμ και της Εύας που ζουν προπτωτικά σε μακαρία κατάσταση. Με τη πτώση των πρωτοπλάστων έχουμε και τη πτώση της Εκκλησίας, η οποία διασώζεται στα πρόσωπα των Προφητών και γενικά των δικαίων της Π. Διαθήκης. Παρά την ύπαρξη της Εκκλησίας, έχει ακόμη δύναμη ο θάνατος και γι΄ αυτό ενώ οι δίκαιοι της Π. Διαθήκης έφθαναν στη θέωση, παρ΄ όλα αυτά κατέβαιναν στον ’δη.
Στη τρίτη φάση ανήκει η χρονική περίοδος που ξεκινά με την ενανθρώπιση του Ιησού και καταλήγει στη συντέλεια των αιώνων. Με την ενανθρώπησή του ο Ιησούς ανέλαβε καθαρή και αμόλυντη ανθρώπινη φύση και την ένωσε με τη Θεότητά του. Κατ΄ αυτό τον τρόπο η Εκκλησία λαμβάνει κεφαλή και γίνεται Σώμα Χριστού. Επιπλέον από την ημέρα της Πεντηκοστής οι άνθρωποι μπορούν με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος να γίνονται μέλη του Σώματος του Χριστού και ταυτόχρονα ναοί του Αγίου Πνεύματος. Γι΄ αυτό το λόγο κατά την Πεντηκοστή, η Εκκλησία από πνευματική γίνεται και σαρκική. 
γ) Ιδιότητες της Εκκλησίας
Η Εκκλησία συγκεντρώνει τέσσερις ιδιότητες που την καθιστούν μοναδική μέσα στο κόσμο. Αυτές είναι: η ενότητα, η αγιότητα, η καθολικότητα, η αποστολικότητα.
Ενότητα: Τούτη συνδέεται με το γεγονός ότι η κεφαλή της Εκκλησίας είναι μία δηλ. ο Χριστός. Εκείνος που την ζωωγονεί είναι το ’γιο Πνεύμα, ενώ η πρώτη και αρχική αιτία της είναι ο Πατέρας. Η ενότητα των τριών Θείων προσώπων αντανακλάται στην Εκκλησία, η οποία ενώ αποτελείται από πολλά μέλη, συνθέτει το ένα και αυτό σώμα του Χριστού. Επιπλέον η ενότητά της βασίζεται στη μία πίστη των μελών της. Οι πιστοί αποδέχονται τις Χριστιανικές αλήθειες ανεπιφύλακτα και αγωνίζονται να τις εφαρμόζουν καθημερινά στο βίο τους. Οποιαδήποτε απόκλιση από την κοινή πίστη αποτελεί διάσπαση της εκκλησιαστικής ενότητας που οδηγεί στην απώλεια και το θάνατο. Το βάπτισμα είναι και εκείνο στοιχείο που εξασφαλίζει την ενότητα της Εκκλησίας. Μέσα από αυτό οι άνθρωποι πολιτογραφούνται ως μέλη του εκκλησιαστικού σώματος, αναλαμβάνουν κοινό αγώνα για τη κατάκτηση της αγιότητας απαλλασσόμενοι από το προπατορικό αμάρτημα της παρακοής. Τέλος η Θεία ευχαριστία είναι και εκείνη στοιχείο το οποίο ενισχύει την ενότητα της Εκκλησίας. Το σώμα και το αίμα του Χριστού προσφέρεται και μεταδίδεται στους Πιστούς ενώνοντάς τους μυστικώς μεταξύ τους, αλλά και με το Θεό. Κάθε φορά που τελείται το μυστήριο της Θ. Ευχαριστίας η μεταξύ των πιστών ένωση που κοινωνούν από το κοινό ποτήριο καθίσταται εντονώτερη. Επιπλέον η Εκκλησία ταυτίζεται με τη Θεία ευχαριστία. Εκείνο που καθιστά την Εκκλησία να είναι το σώμα του Χριστού είναι η Ευχαριστία, η οποία είναι η «κοινωνία του σώματος» του Χριστού και η «κοινωνία του αίματος», διά του οποίου λυτρώνονται τα μέλη της Εκκλησίας. Ενώ τέλος μέσα από τη Θεία Ευχαριστία ενώνονται οι επί της γης πιστοί που αποτελούν τα μέλη της στρατευομένης Εκκλησίας με τους κεκοιμημένους Χριστιανούς που συνθέτουν τη θριαμβεύουσα. 
Αγιότητα
Η Εκκλησία είναι αγία γιατί έχει κεφαλή τον αναμάρτητο Θεάνθρωπο Ιησού και ψυχή το ’γιο Πνεύμα. Επιπλέον έργο της είναι ο διαρκής εξαγιασμός των πιστών. Το γεγονός ότι ο Ιησούς αποτελεί τη κεφαλή της Εκκλησίας καθιστά σαφές ότι η αγιότητά του διαχέεται και στα υπόλοιπα μέλη του σώματός του, τα οποία αποκτούν δυνατότητα βίωσής της χάρη στην διαρκή αγιαστική δράση του Αγίου Πνεύματος. Το ’γιο Πνεύμα εξαγιάζει τους πιστούς μέσα από τα Ιερά Μυστήρια. Η Θεία Ευχαριστία, το Βάπτισμα, το Χρίσμα, η Εξομολόγηση, το Ευχέλαιο, η Ιερωσύνη και ο Γάμος είναι επτά θεοδίδακτοι και θεοσύστατοιτρόποι με τους οποίους ξεκινά η αφθαρσία του κτιστού και η ανάδυση της καινούργιας ζωής, της διαφοροποιημένης προσωπικής υπόστασης, από τη μπλεγμένη στα δίχτυα του θανάτου ατομική επιβίωση. Αλλά για να έχουν εξαγιαστική δράση τα μυστήρια της εκκλησίας επάνω στα μέλη της, απαιτείται αγώνας από τα ίδια νίκης κατά των προσωπικών τους παθών και συμμόρφωσης με το Θείο θέλημα. Ωστόσο και στη περίπτωση που τα μέλη της Εκκλησίας εμμένουν στην αμαρτωλότητά τους, εκείνη δεν παύει να διατηρείται αγία, αφού αγία παραμένει πάντοτε και η κεφαλή της και άγιο το Πνεύμα που την εμψυχώνει. Γι΄ αυτό εξ΄ άλλου τα μέλη της αγωνίζονται διαρκώς να εξαγιάζονται, γιατί γνωρίζουν ότι η Εκκλησία είναι η πηγή της αγιότητος μέσα στην οποία βαπτίζονται καθημερινά.
Καθολικότητα
Η καθολικότητα της Εκκλησίας έγκειται στο ότι εκτείνεται σε όλες τις εποχές. Η ύπαρξή της ξεκινά πολύ πριν την ανθρώπινη δημιουργία και εκτείνεται απεριόριστα. Για εκείνη παύει να υφίσταται ο χρόνος με τις τρεις διαστάσεις του (παρελθόν, παρόν, μέλλον), γιατί ανακεφαλαιώνει και καθιστά καινά τα πάντα. Για την Εκκλησία τα μέλη της κινούνται και ζουν ήδη από τώρα τα εσχατολογικά γεγονότα της συνάντησής τους με τη Βασιλεία του Θεού και της μετοχής τους σε αυτήν. Η καθολικότητα της Εκκλησίας αφορά όλη την οικουμένη στην οποία απευθύνεται. Ο Κύριος στέλνει τους μαθητές του να κηρύξουν το Ευαγγέλιο σε όλα τα έθνη, τονίζοντας ακριβώς τη καθολικότητα και την ευρύτητα τη γεωγραφική των αποδεκτών του Χριστιανικού μηνύματος. Σε αυτόν το καθολικό χαρακτήρα του Ευαγγελίου στηρίζεται εξάλλου και η ιεραποστολική δράση της Εκκλησίας. Η καθολικότητά της αφορά και το πλήρωμα της αληθείας που η ίδια κατέχει. Η Εκκλησία ως σώμα Χριστού διασώζει την Ορθοδοξία. Σε αυτό το δύσκολο και ριψοκίνδυνο έργο, σημαντικό ρόλο παίζει το συνοδικό σύστημα που επικρατεί σε αυτήν. Οι σύνοδοι - οικουμενικές ή όχι - είναι εκείνες που πάντοτε, ιδιαίτερα όμως σε δύσκολους χρόνους αναταραχών, θεολογούν και διατυπώνουν τις αλήθειες που ζώσουν. Αυτό συμβαίνει γιατί οι σύνοδοι αποτελούν την αγωνία και την αιματηρή επίκληση της στρατευομένης Εκκλησίας προς το ’γιο Πνεύμα για φωτισμό και σωτηρία. Ενώ τέλος το πλήρωμα της Εκκλησίας είναι η συνείδησή της που αποδέχεται και εγκρίνει ή απορρίπτει τις αποφάσεις των συνόδων. 
Αποστολικότητα
Η Εκκλησία διατηρεί το χαρακτηριστικό της αποστολικότητας γιατί συνεστήθη από τον Ιησού Χριστό, ο οποίος απεστάλη από το Θεό Πατέρα στο κόσμο. Έπειτα ο Ιησούς απέστειλε τους μαθητές του στο κόσμο για να κηρύξουν το Ευαγγέλιό του. Οι μαθητές του οργάνωσαν τις τοπικές εκκλησίες χειροτονώντας επισκόπους, οι οποίοι με τη σειρά τους χειροτονούσαν και χειροτονούν πρεσβυτέρους και διακόνους. Κατ΄ αυτό τον τρόπο διασώζεται η αποστολική διαδοχή της εκκλησίας.
Αυτή η διαδοχή είναι κυρίως διάσωση της πληρότητας της εκκλησιαστικής κοινωνίας των τοπικών εκκλησιών με το Χριστό και μεταξύ τους μέσα από την ορθή πίστη, την αληθινή και σωτήρια διδασκαλία. Πρόκειται λοιπόν για διαδοχή και συνέχεια όλης της οικονομίας του Θεού, της υποστάσεως και ζωής της εκκλησίας, όλης της πληρότητας και της καθολικότητάς της.
Μέλη της Εκκλησίας
Την Εκκλησία την αποτελούν οι άγιοι άγγελοι, οι βαπτισμένοι Χριστιανοί που ζουν σε αυτό τον κόσμο, οι άνθρωποι που έχουν κοιμηθεί και εκείνοι που έζησαν πριν από την έλευση του Χριστού και αποδέχθηκαν το κήρυγμα του Θεανθρώπου στον ’δη. Οι άγιοι άγγελοι είναι ο πνευματικός κόσμος τον οποίο έπλασε ο Τριαδικός Θεός πρωτύτερα από οτιδήποτε άλλο. Οι άγγελοι αποτελούν και το πλήρωμα της πρώτης φάσης της εκκλησίας δηλ. της επουράνιας, αλλά ταυτόχρονα αποτελούν μέλη και της εν χρόνω φανέρωσης εκκλησίας. Είναι κατ΄ εξοχήν λειτουργικά όντα, αφού έργο των θρόνων, των Χερουβείμ και των Σεραφείμ είναι ο Θεοπρεπής ύμνος του «γελ», έργο των Εξουσιών, των Κυριοτήτων και των Δυνάμεων είναι ο τρισάγιος ύμνος, ενώ των Αρχών, Αρχαγγέλων και Αγγέλων το «αλληλούϊα». Χαρακτηριστική είναι η παρατήρηση του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, ότι σε κάθε Θεία Λειτουργία παρίστανται και συμμετέχουν μυριάδες αγγέλων και χιλιάδες αρχαγγέλων.
Οι εν ζωή βαπτισμένοι Χριστιανοί αποτελούν τα μέλη της επίγειας Εκκλησίας. Αυτή ονομάζεται στρατευομένη γιατί βρίσκεται σε διαρκή πνευματικό αγώνα προκειμένου να εξαγιασθούν τα μέλη της και να αποκτήσουν τη κοινωνία με το Τριαδικό Θεό. Οι κεκοιμημένοι Χριστιανοί αποτελούν τα μέλη της επουράνιας Εκκλησίας. Αυτή αποκαλείται θριαμβεύουσα, γιατί έχει ολοκληρώσει το έργο της, έχει κερδίσει τη διαρκή παραμονή της κοντά στο Θεό και συγκροτεί πλέον κοινωνία αγίων δίχως το κίνδυνο της πτώσης. Μέλη της Εκκλησίας είναι και όσοι έζησαν κατά τρόπο δίκαιο και άγιο πριν την έλευση του Ιησού στο κόσμο. Αυτοί οι άνθρωποι παρέμεναν δέσμιοι του θανάτου μέχρι τη στιγμή που ο Θεάνθρωπος Ιησούς κατέβηκε στον ’δη μετά το σταυρικό του θάνατο και κήρυξε το Ευαγγέλιο και την Ανάστασή του. Από εκείνη ακριβώς την ώρα όλοι οι δίκαιοι της Π. Διαθήκης καθίστανται μέλη της θριαμβεύουσας επουράνιας Εκκλησίας. Γι΄ αυτό η στρατευομένη Εκκλησία τιμά κατά τη Κυριακή προ της Γέννησης του Χριστού όλους όσους ευαρέστησαν το Θεό, από τον Αδάμ μέχρι τον Ιωσήφ το μνήστορα της Υπεραγίας Θεοτόκου.
Τα μέλη της στρατευομένης Εκκλησίας βρίσκονται σε διαρκή επικοινωνία και σε άρρηκτη σχέση με τη θριαμβεύουσα. Σε κάθε Θεία Λειτουργία μνημονεύονται τα ονόματα των κεκοιμημένων όχι ως απλή αναφορά όσων απουσιάζουν, αλλά ως βεβαιότητα ότι είναι παρόντες και ότι η Εκκλησία ξεπερνά τις διαστάσεις του χρόνου βιώνοντας έντονα τη πορεία της προς τα έσχατα, δηλ. τη θέωσή της. Αλλά και η θριαμβεύουσα Εκκλησία πρεσβεύει στο Θεό για την στρατευομένη, ώστε να μπορεί και η ίδια να αντιμετωπίζει νικηφόρα τους πειρασμούς και τις δοκιμασίες και να κερδίσει την αγιότητα. 
Λαός και Κλήρος
Η Εκκλησία είναι Σώμα Χριστού. Κεφαλή είναι ο Κύριος Ιησούς Χριστός και Σώμα όλοι οι Χριστιανοί, κληρικοί και λαϊκοί, άνδρες και γυναίκες, χωρίς καμμία διάκριση και δίχως άλλη διαβάθμιση. Η κεφαλή και το σώμα συνυπάρχουν, δεν υπάρχουν απλώς χωριστά. Μπορεί και πρέπει να διακρίνονται και να διαφοροποιούνται, αλλά ουδέποτε να αυτονομούνται και ν΄ ανταγωνίζονται, διαφορετικά οδηγούμαστε σε ακρωτηριασμό.
Κάθε βαπτισμένος Χριστιανός με το μυστήριο του Χρίσματος συμμετέχει στο τριπλό αξίωμα του Ιησού, δηλ. στο προφητικό, το ιερατικό και το βασιλικό. Αυτή η συμμετοχή όλων των Χριστιανών κληρικών και λαϊκών στο τριπλό αξίωμα του Ιησού τους δίνει τη δυνατότητα της προσωπικής σωτηρίας, αλλά τους υπογραμμίζει και την ανάγκη συνεργασίας για την πνευματική προκοπή όλου του εκκλησιαστικού Σώματος. 
Προφητικό αξίωμα
Σε αυτό μετέχει ο άνθρωπος μέσα από το φωτισμό που λαμβάνει από το βάπτισμα και το χρίσμα. Παύει πλέον να ζει στο σκοτάδι και καλείται να ζήσει ως τέκνο φωτός στο κόσμο. Καθίσταται εικόνα και λόγος της παρουσίας του Θεού και της αγάπης του μέσα στο κόσμο. Γι΄ αυτό γίνεται πλέον ερμηνευτής και θεολόγος της Ιστορίας, ευαίσθητος και ανοιχτός στο Θείο θέλημα και στα σχέδια του Θεού για τους ανθρώπους. Η ενάσκηση τούτου του αξιώματος από τους λαϊκούς έχει να κάνει με τη διακονία τους αναλαμβάνοντας δράση ως ιεροκήρυκες, ως κατηχητές, ως ιεροψάλτες στο χώρο της ενορίας, ή ως ιεραπόστολοι για την ευρύτερη διάδοση του Ευαγγελικού μηνύματος. Επιπλέον ως γονείς καλούνται να διδάσκουν τα παιδιά τους τις διδασκαλίες της πίστης τους, ενώ ως ενεργά μέλη της Εκκλησίας οφείλουν μέσα από τη συνειδητή συμμετοχή στη μυστηριακή ζωή να μαρτυρούν έμπρακτα τις ορθόδοξες αλήθειες.
Αρχιερατικό αξίωμα
Η συμμετοχή σε αυτό έγκειται στο ότι οι πιστοί βρίσκονται σε κοινωνία με το μεγάλο Αρχιερέα Ιησού και ανήκουν στην εκκλησία Του αποτελώντας το βασίλειον ιεράτευμα. Η ιερωσύνη των ανθρώπων αφορά το ότι στέκουν στο κέντρο του κόσμου και ευλογούν το Θεό γι΄ αυτό τον κόσμο, τον δέχονται από το θεό και τον επιστρέφουν εξαγιασμένο σε Εκείνον. Η ανθρώπινη ιερωσύνη έχει να κάνει με τη θυσία του είναι, αφού ο άνθρωπος σταυρώνει τον εαυτό του, θυσιάζεται και τελικά μεταμορφώνεται σε μία διαρκή επίκληση του Αγίου Πνεύματος για τους αδελφούς του και για όλη τη δημιουργία. Γι΄αυτό η συμμετοχή των λαϊκών στη Θ. Λειτουργία και γενικότερα στη Θεία Λατρεία είναι απαραίτητη. Ο Ιερέας δεν μπορεί μόνος να τελέσει τίποτε. Τα πάντα γίνονται με την σύμπραξη και τη συνλειτουργία των λαϊκών και των κληρικών. Οι αιτήσεις προς το Θεό αφορούν το «εμάς». Τούτο συμβαίνει γιατί όλα τα μέλη της Εκκλησίας συμμετέχουν στην Αρχιερωσύνη του Χριστού, οι μεν λαϊκοί κατά τρόπο γενικό, οι δε κληρικοί μέσα από το ειδικό χάρισμα της Ιερωσύνης.
Βασιλικό αξίωμα
Η συμμετοχή σε τούτο το αξίωμα ξεκινά από το ότι οι πιστοί είναι μέλη τους σώματος του Βασιλέως Χριστού και αποτελούν τους μελλοντικούς συγκληρονόμους του στη βασιλεία των ουρανών. Αυτό το αξίωμα δεν έχει καμία σχέση με τη κατακυρίευση, τη βία, ή άλλες κοσμικές πραγματικότητες. Εκφράζεται με τη πατρότητα, την αγάπη, την εργασία και το πόνο. Εδώ παλεύει ο άνθρωπος με την ίδια του τη φύση, με την ανταρσία της για να γίνει μέτοχος στη ζωή του Θεού.
Καλείται λοιπόν να ταπεινώνεται και να βρίσκει μέσα σε αυτή τη ταπείνωση τη πληρότητά του. Η βασιλική ιδιότητα του ανθρώπου είναι διπλή. Πρώτα να είναι άρχοντας της κτίσης και έπειτα κύριος του εαυτού του νεκρώνοντας τα πάθη του. Επιπλέον ασκώντας ο λαϊκός το βασιλικό του αξίωμα μετέχει ενεργά στις αποφάσεις της ενορίας του ως μέλος του Δ.Σ. του ναού του, δραστηριοποιείται σε ομάδες αγάπης, ανέγερσης πνευματικών κέντρων, εκφράζει ως μέλος της εκκλησιαστικής συνείδησης την συμφωνία του ή τη διαφωνία του απέναντι σε αποφάσεις κληρικών, επιλέγει τους ποιμένες του φωνάζοντας «άξιος» κατά τη χειροτονία τους και γενικότερα παίζει ενεργό ρόλο στο διοικητικό έργο της Εκκλησίας.
Όλα τούτα δείχνουν πως οι λαϊκοί δεν είναι απλοί παθητικοί θεατές των τελουμένων και διαδραματιζομένων από τους κληρικούς, αλλά γένος εκλεκτόν, βασίλειον ιεράτευμα, έθνος άγιον, λαός εις περιποίησιν.

Με λαμπρότητα η Πάτρα εόρτασε τον Πολιούχο της Άγιο Ανδρέα

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα πραγματοποιήθηκαν στην Πάτρα, οι λατρευτικές και θρησκευτικές τελετές για τον εορτασμό του Πολιούχου και Προστάτη της πόλεως, Αγίου Ανδρέα του Πρωτοκλήτου. Αποκορύφωμα των εκδηλώσεων το χθεσινό Πολυαρχιερατικό Συλλείτουργό που τελέστηκε στον Ναό του Αγίου Ανδρέα προεξάρχοντος του Μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αγιαλείας Αμβροσίου και με την συμμετοχή των Μητροπολιτών Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου Δαμασκηνού, Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου, Βρεσθένης Θεοκλήτου, Σερρών Θεολόγου και του επιχωρίου Μητροπολίτη Πατρών Χρυσοστόμου.

Παραμονή της εορτής τελέστηκε πανηγυρικός εσπερινός όπου ο Μητροπολίτης Πατρών μίλησε καταλλήλως.Amen.gr.

Σάμου Ευσέβιος: "Να αντιληφθείτε το μέγεθος της αγανάκτησης του λαού"

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σάμου και Ικαρίας κ. Ευσέβιος εξέφρασε έντονη την διαμαρτυρία του για την επιχειρούμενη διακοπή της δρομολόγησης του πλοίου Ε/Γ Ο/Γ ΝΗΣΟΣ ΜΥΚΟΝΟΣ, το οποίον κατά την τελευταίαν πενταετίαν εξυπηρετεί την μετακίνησιν των κατοίκων των ακριτικών Νήσων μας της Σάμου, της Ικαρίας και των Φούρνων και την αντικατάστασίν του δια του πλοίου «ΙΕΡΑΠΕΤΡΑ» ηλικίας 4 δεκαετιών, με πολύ χαμηλές προδιαγραφές για τα δεδομένα των Ακριτών μας.
Απέστειλε δε αυστηρή επιστολή προς τον Υφυπουργόν Ναυτιλίας κ. Άδωνιν Γεωργιάδην, την οποίαν κοινοποίησε παραλλήλως προς τις Αρχές και τα Μ.Μ.Ε. του Νομού, ως και εις τον πρόεδρον της ΑΝΕΚ κ. Ιω. Σ. Βαρδινογιάννην.
Μεταξύ άλλων τόνισε:
«...Ουδέποτε η κεντρική διοίκησις του κράτους, πέρα από λόγια και υποσχέσεις δεν συμπαρεστάθη ουσιαστικά στον πονεμένο λαό των Νησιών μας, αλλά ιδίως κατά τα τελευταία έτη η κατάσταση χειροτέρευσε.
Ως Έλληνες ακρίτες ανεχόμαστε την μία ταπείνωσιν μετά την άλλην! Ωσάν να μην έφθανε η «οικονομική κρίσις» και τα απορρέοντα εξ αυτής, όπως η αύξησις της τιμής των ναύλων και των εισιτηρίων, τα δυσβάσταχτα χρέη και οι οικονομικές υποχρεώσεις, αρχικώς εμειώθηκαν τα δρομολόγια του ΝΗΣΟΣ ΜΥΚΟΝΟΣ και έγιναν τρία την εβδομάδα, από 5 που ήταν κάθε χειμώνα!
...Και τώρα η ανεπαρκής σύνδεση των Νησιών μας με την Αθήνα να κινδυνεύει να υποβαθμισθεί ακόμη περισσότερον.
Το ΝΗΣΟΣ ΜΥΚΟΝΟΣ όλα αυτά τα χρόνια παρέχει εκτός από άνεση και εξυπηρέτηση, την μεγάλη ταχύτητα της πλεύσης του...Πόσες ώρες άραγε θα χρειάζεται το πλοίον «ΙΕΡΑΠΕΤΡΑ», για να καλύψει το δρομολόγιο, όταν η μέγιστη ταχύτητά του είναι μόλις 15 μίλια;
Η πόσο ασφαλές θα είναι το ταξίδι καθώς το πλοίον τούτο στερείται πτερυγίων σταθεροποιήσεως (stabilizers) για να αντιμετωπίζονται οι μεγάλες τρικυμίες του Ικαρίου Πελάγους και του Βορειανατολικού Αιγαίου;
Θα θυμηθούμε τις παλαιές εποχές, όπου ταξιδεύαμε σε συνθήκες αχαρακτήριστες η θα κληθούμε να θρηνήσουμε κι άλλα θύματα ναυαγίων; Η Τοπική μας Εκκλησία στο ναυάγιο του EXPRESS SAMINA ξεπροβόδισε στην άλλη ζωή 38 ψυχές της από την Σάμο, την Ικαρία και τους Φούρνους.
...Να αντιληφθείτε το μέγεθος της αγανάκτησης του λαού μας και να αφήσετε το NHΣΟΣ ΜΥΚΟΝΟΣ στην γραμμή, τουλάχιστον ως έχει μέχρι στιγμής.
...Σας διαβεβαιούμε, ότι εκφράζοντας τον πονεμένο μας λαό δεν θα μείνουμε απαθείς η αδρανείς στην περίπτωση, που θα επιχειρηθεί η αλλαγή του πλοίου και δι’ αυτής, ακόμη μία πράξη εξεφτελισμού της αξιοπρεπείας και της υπερηφανείας μας ως Ελλήνων και μάλιστα ακριτών, σε συνέχεια των Πατέρων μας, τόσον της Σάμου, όσον και της Ικαρίας, καθώς εφέτος συμπληρώνονται συν Θεώ 100 έτη από τους αγώνες τους, στη διάρκεια των οποίων δεν εφείσθησαν κόπων, προσπαθειών και του αίματός τους ακόμη για να ενωθούμε με την Ελλάδα και ζούμε ελεύθεροι και με το κεφάλι ψηλά.
Γι’ αυτό και η ωδή εις την Σάμον του ποιητού Ανδρέα Κάλβου τονίζει: «Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία»Romfea.gr.

Ιερώνυμος: "Να αλλάξουμε εσωτερικά για να αλλάξει η κοινωνία μας"

0-iero-ag.andr


Στον Ιερό Ναό του Αγίου Ανδρέα Κάτω Πατησίων λειτούργησε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος, ημέρα μνήμης του Αγίου Ανδρέα του Πρωτοκλήτου.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο ιστορικός ναός του Αγίου Ανδρέα, στον οποίο μαρτύρησε η Αγία Φιλοθέη ήταν κατάμεστος από πιστούς και μικρά παιδιά.
Ο Αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος, στην ομιλία του εξήγησε με απλότητα πιστούς την ερμηνεία της Ευαγγελικής περικοπής του Αγίου Ιωάννου.
Συγκρίνοντας την σημερινή εποχή και την σημερινή κατάσταση σημείωσε ότι : «Ανάλογα με το ποιός είναι ο Θεός μας και ποιός είναι ο Χριστός μας, είναι η διαγωγή μας και τα καθημερινά αποτελέσματα»
Θίγοντας την ακολουθία της αρτοκλασίας σχετικά με το τι κάνουμε σας λαός της ανατολής είπε: «Η Θεολογική έννοια της αρτοκλασίας είναι ότι από αυτό που κουράστηκα για να ετοιμάσω και να προσφέρω στην Εκκλησία, όλοι πρέπει να το μοιραστούν και να γίνουμε εν Χριστώ αδέλφια»
«Στον πνευματικό κόσμο αγαπητοί μου αδελφοί τα όρια δεν είναι γεωγραφικά, το άγιο πνεύμα όπου θέλει πνέει», υπογράμμισε μιλώντας για την διαφορά των λαών της Ανατολής και της δύσης ο Ποιμενάρχης.
«Να μπορέσουμε, να αλλάξουμε εσωτερικά για να αλλάξει και η κοινωνία, να ζούμε με τον Χριστό» κατέληξε ο προκαθήμενος της Ελλαδικής Εκκλησίας.
Αμέσως μετά ο Αρχιεπίσκοπος επισκέφθηκε το Ιερό Γυναικείο Ησυχαστήριο της «Παναγίας των Βρυούλων», όπου εκεί έτυχες θερμής υποδοχής από την αδελφότητα.
0-iero-ag.andras
0-iero.ag.andreas1
0-ag.andreas-iero
0-iero.ag.andreas2
0-iero-isixastirio
  • Romfea.gr

Βαρθολομαίος προς Βικέντιο: "Η φεύγεις από Αμερική ή σε καθαιρώ"

Τελευταίο τελεσίγραφο έστειλε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος προς τον Επίσκοπο Απαμείας Βικέντιο, πρώην αναπληρωτή ηγούμενο της Μονής Χρυσοβαλάντου, στο οποίο του λέγει να φύγει από την Αμερική μέχρι τις 15 Δεκεμβρίου, αλλιώς θα του επιβληθούν εκκλησιαστικές κυρώσεις, πράγμα που σημαίνει ότι θα τον καθαιρέσει από το αξίωμα του Επισκόπου και θα τον επαναφέρει στις τάξεις των Μοναχών.
Πληροφορίες του «Εθνικού Κήρυκα» αναφέρουν ότι ο Πατριάρχης έστειλε γράμμα στον Επίσκοπο Βικέντιο με ημερομηνία 24 Νοεμβρίου στο οποίο του λέγει ότι η Σύνοδος δεν αποδέχθηκε το αίτημά του να παραμείνει στην Αμερική και του δίνει εντολή να φύγει πάραυτα για τη νήσο Πάτμο και να εγκαταβιώσει σε Ασκητικό Κάθισμα, σύμφωνα με την απόφαση που είχε ληφθεί από τη Σύνοδο στις 6 Οκτωβρίου.
Σε επικοινωνία του «Εθνικού Κήρυκα» με τον Επίσκοπο Βικέντιο, ο τελευταίος επιβεβαίωσε την είδηση ότι έλαβε επιστολή από τον Πατριάρχη που του λέγει να φύγει, ενώ στην ερώτηση τι σκέπτεται να κάνει, είπε ότι «δεν μπορώ να σας πω τίποτε για τώρα».
Τονίζεται ότι ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος επανήλθε στο θέμα της φυγής του Επισκόπου Βικεντίου από τις Ηνωμένες Πολιτείες, έπειτα από την απάντηση του κ. Βικεντίου σε Πατριαρχικό γράμμα της 21ης Οκτωβρίου 2011, με το οποίο του διαβίβαζε την απόφαση της Συνόδου του Φαναρίου να φύγει από τις Ηνωμένες Πολιτείες μέχρι τις 31 Οκτωβρίου και να πάει να εγκατασταθεί σε Ασκητικό Κάθισμα στην Πάτμο.
Διευκρινίζεται ότι δεν θα διαμένει μέσα στο Μοναστήρι, αλλά σε απομονωμένο Κελί ή Κάθισμα κάπου στην Πάτμο.
Ο Επίσκοπος Βικέντιος είχε υποβάλει αίτημα στον Πατριάρχη να του επιτρέψει να παραμείνει στην Αμερική επικαλούμενος λόγους υγείας, αλλά και βασικούς πρακτικούς λόγους επιβίωσης, πλην όμως με την τελευταία επιστολή του ο Πατριάρχης την 24η Νοεμβρίου τού γράφει ότι η Σύνοδος εμμένει στην απόφασή της πως πρέπει να αποχωρήσει πάραυτα από τις Ηνωμένες Πολιτείες και σε περίπτωση που δεν υπακούσει θα υπάρξουν κυρώσεις για ανυπακοή.
Εν τω μεταξύ, πληροφορίες του «Εθνικού Κήρυκα» αναφέρουν ότι ο Επίσκοπος Βικέντιος έφυγε από το δωμάτιο του Μετοχίου του Αγίου Νεκταρίου στο Μπρούκλιν, στο οποίο διέμενε από τότε που επέστρεψε εξ’ Ελλάδος πριν ένα χρόνο σχεδόν και μετακόμισε σε διαμέρισμα στο Μπρούκλιν, ενώ ενεγράφη στους καταλόγους Απορίας - Welfare - της πολιτείας της Νέας Υόρκης από όπου λαμβάνει τα προς ζην, καθώς επίσης και την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, πράγμα το οποίο επιβεβαίωσε ο ίδιος στον «Ε.Κ.» χωρίς να πει λεπτομέρειες.
Με απόφαση του Πατριαρχείου, στις αρχές Οκτωβρίου, ο Μητροπολίτης Τυάνων Παϊσιος και ο Επίσκοπος Απαμείας Βικέντιος, πρώην ηγούμενος και αναπληρωτής ηγούμενος της Ιεράς Μονής Οσίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου Αστόριας, στέλνονται αντίστοιχα σε Μοναστήρια της Καλύμνου και της Πάτμου και καθίστανται εφησυχάζοντες διά βίου, ενώ εξακολουθεί να ισχύει η ποινή της αργίας τους, δηλαδή η απαγόρευση τέλεσης κάθε ιεροπραξίας που τους επιβλήθηκε το Δεκέμβριο του 2010.
Αμφότεροι έχουν υπογράψει τα σχετικά έγγραφα παραιτήσεώς των από τα δικαιώματά τους στη Μονή και τα Μετόχια της, η ακίνητη περιουσία των οποίων έχει περιέλθει στην κυριότητα του Οικουμενικού Πατριαρχείου και η οποία σύμφωνα με γνώστες των πραγμάτων εκ των έσω υπολογίζεται σε πάνω από σαράντα εκατομμύρια δολάρια.Romfea.gr.