Σχεδόν ἕξι δισεκατομμύρια δίνουμε κάθε χρόνο για εἰσαγωγές
ἀγροτικῶν προϊόντων. Ὡς πότε λοιπόν θά συνεχισθεῖ αὐτή ἡ κατρακύλα;
Γιατί οἱ πολιτικοί ταγοί ἀνέχονται αὐτήν τήν κατάσταση; Μήπως μέσα ἀπό
ἐμπορικές διακρατικές
συμφωνίες πλουτίζουν ἀπό «νόμιμες» μίζες;
Γράφει ἡ Θεοπούλα Παναγιώτου
Πρίν τήν εἴσοδό μας στήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση ἡ Ἑλλάδα κάλυπτε σέ ποσοστό
70% τίς ἀνάγκες της σέ ἀγροτικά προϊόντα. Μετά ἀπό 35 σχεδόν χρόνια
συμμετοχῆς στήν ΕΕ ἡ χώρα μας βάσει τῶν στατιστικῶν στοιχείων δέν εἶναι
ἱκανή νά θρέψει τούς πολίτες της μέ δικά της ἀγροτικά προϊόντα. Σέ
ἀντίθεση Γαλλία, Γερμανία, Πολωνία, Ὀλλανδία ἔχουν αὐξήσει κατά πολύ τήν
παραγωγή ἀγροτικῶν προϊόντων, ὅπως λ. χ. ἡ Γερμανία βάσει στατιστικῶν
στοιχείων ἔχει αὔξηση στά σιτηρά σέ ποσοστό πού ἀγγίζει τό 45%, γεγονός
πού τῆς παρέχει τήν δυνατότητα ὄχι μόνο νά εἶναι αὐτάρκης ἀλλά νά ἐξάγει
κιόλας. Τό 2012 πληρώσαμε ὡς χώρα γιά εἰσαγωγές ἀγροτικῶν προϊόντων
ποσό τῆς τάξεως τῶν 5,7 δισεκατομμυρίων εὐρώ ἐνῶ τό 2011 πληρώσαμε 5,96
δισεκατομμύρια εὐρώ. Κι αὐτό ἐν μέσω οἰκονομικῆς κρίσης... Τί συμβαίνει
λοιπόν στήν χώρα μας; Ποιός εὐθύνεται γιά τήν παρακμή πού ὁδήγησε στήν
ἀδυναμία τῆς Ἑλλάδας νά καλύψει τίς ἀνάγκες της σέ ἀγροτικά προϊόντα; Θά
συνεχίσουμε νά διολισθαίνουμε καί νά ἑξαρτιόμαστε ἀπό τούς ἄλλους; Κι
ἄν συμβεῖ λ. χ. ἕνα παγκόσμιο κράχ στήν οἰκονομία οἱ Ἕλληνες θά εἶναι
καταδικασμένοι στήν πείνα; Γιατί δέν ἀλλάζουν οἱ πολιτικές σέ ὅτι ἀφορᾶ
τήν αὔξηση στήν πρωτογενῆ ἀγροτική παραγωγή;