Ὁ λαὸς ἵσταται διὰ τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ Συναξαρίου.
Συναξάριον.
Τῇ Η´(8ῃ) τοῦ μηνὸς Ἰανουαρίου, μνήμη τῆς ὁσίας μητρὸς ἡμῶν Δομνίκης καὶ τῆς συνοδίας αὐτῆς (474)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Ἰουλιανοῦ καὶ Βασιλίσσης καὶ τῶν σὺν αὐτοῖς Κελσίου υἱοῦ τῆς ἁγίας Μαρκιανίλλας, Ἀντωνίου πρεσβυτέρου καὶ Θεοφίλου διακόνου, ἐν Ἀντινόη Θηβαΐδος Αἰγύπτου ἀθλήσαντες . (283-305)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, οἱ διὰ τοῦ ἁγίου Ἰουλιανοῦ πιστεύσαντες τῷ Χριστῷ ἄνδρες, ξίφει τελειοῦνται. (283-305)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἡ διὰ τοῦ ἁγίου Ἰουλιανοῦ Μαρκιανίλλα ἡ πιστεύσασα γυνὴ τοῦ ἡγεμόνος, ξίφει τελειοῦται. (283-305)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Θεοφίλου διακόνου καὶ Ἑλλαδίου λαϊκοῦ τῶν ἐν Λιβύῃ ἀθλησάντων.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Καρτερίου, τοῦ ἐν Καισαρείᾳ τῆς Καππαδοκίας ἀθλήσαντος. (304)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ὁ ὅσιος Ἀγάθων, ὁ ἐν τῇ Σκήτει τῆς Αἰγύπτου ἀσκήσας, ἐν εἰρήνῃ τελειοῦται. (5ος αιων.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρὸς ἡμῶν Κύρου (714) καὶ Ἀττικοῦ, ἀρχιεπισκόπων Κωνσταντινουπόλεως (425)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ὁ ἅγιος προφήτης Σαμέας ὁ Ἐλαμίτης, ἐν εἰρήνῃ τελειοῦται. (10ος αιων. π.Χ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ὁ ὅσιος πατὴρ ἡμῶν Σεβερίνος, ἀπόστολος τῆς Αὐστρίας-Νορικῆς, ἐν εἰρήνῃ τελειοῦται. (†482)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Θεοδώρου, κτίτορος τῆς μονῆς τῆς Χώρας ἐν Κωνσταντινουπόλει. ( 595)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου ὁσιομάρτυρος Ἀμπώ, τοῦ ἀρωματοποιοῦ, τοῦ ἀπὸ Μουσουλμάνων, ἐκ Βαγδάτης καὶ ἐν Τιφλίδᾳ τῆς Γεωργίας, ἀθλήσαντος, ἐν ἔτει 786.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρὸς ἡμῶν Γρηγορίου, ἐπισκόπου Μοισίας. (1012)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου ὁσιομάρτυρος Γρηγορίου τῆς λαύρας τῶν σπηλαίων τοῦ Κιέβου. (1093)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου Γρηγορίου τοῦ Ἐγκλείστου, τῆς Μονῆς τοῦ Ὁσίου Θεοδοσίου τῆς Μεγάλης Λαύρας τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου.(14ος αιων.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Μακαρίου τοῦ Μακρῆ, ἡγουμένου τῆς μονῆς τοῦ Χριστοῦ Παντοκράτορος ἐν Κωνσταντινουπόλει. (1430)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Ἰσιδώρου τοῦ Γιούργιεφ καὶ τῶν ἑβδομήκοντα δύο συναθλητῶν αὐτοῦ, οἵτινες μὴ ἀποδεχθέντες ἐξαρνήσασθαι τὴν ὀρθόδοξον πίστιν, ἐν ποταμῷ ἐπνίγησαν ὑπὸ Ῥωμαιοκαθολικῶν μοναχῶν-στρατιωτῶν ἐν Ἐσθονίᾳ ἐν ἔτει 1472.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου Παϊσίου τοῦ Οὔγκλιχ ἐν Ῥωσσίᾳ. (1504)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς ἁγίας Μεγαλομάρτυρος Κυράννης, τῆς ἐξ Ὄσσης τῆς Θεσσαλονίκης καταγομένης, ἀθλησάσης δὲ ἐν ἔτει 1751.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου Ἡσαΐα τοῦ ἐν Βάλαμῳ Φιλανδίας-Ῥωσίας. (1914)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ οἱ Ἅγιοι νεο-ἱερομάρτυρες καὶ Ὁμολογητὲς: Δημήτριος (Χιστοσέρντοφ), Νικόλαος (Ζαλέσκι), Ἀλέξανδρος (Βολκόφ), Γρηγόριος (Σερμπαρίνοφ), Νικόλαος (Ταρμπέφεφ), Ἀλέξανδρος (Κρίλοφ), Ἰσαάκ (Μπομπράκοφ), Βασίλειος (Μαζουρένκο) καὶ Μιχαήλ (Σμιρνόφ) διάκονος (1930), Αὐγούστα (Ζαστσούκ) μοναχη (1937), παρθενομάρτυρες Ἀνθούσα (Συσόεβα) καὶ Μακαρία(Σαπρυκίνα) (1937) Ἀγριππίνα (Λεσίνα) καὶ Μαρία (Λακτιόνοβα, 1938), Ἀνδρέας ἐπίσκοπος Οὐφας (1937), Βαλεντίνα, (1937), ὑπὸ τῶν ἀθέων μπολσεβίκων τελειωθέντες ἐν Ῥωσίᾳ
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἡ κοίμησις τοῦ ὁσίου πατρὸς Ἠλία Τσιορούτσα, τῆς Μονῆς Τσέρνικα Ῥουμανίας (1997)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ὁ νεο-μάρτυς Σωτήριος/Φάντι/Fadi Matta ἐν Συρίᾳ [ένώ ὁδηγοῦσε ἀπό Χόμς προς Marmarita τόν σταμάτησαν καί ἐπειδή φοροῦσε σταυρό τόν ἀποκεφάλισαν καί τοῦ κάρφωσαν το σταυρό στήν καρδιά] (2014)
Στίχοι·
Ὡς ἠγαθύνθην Ἀγάθων τὴν Καρδίαν,
Εἰρηνικοῦ σοῦ καὶ μόνου μνησθεὶς τέλους.
Στίχοι·
Λιποῦσα τὴν γῆν οὐρανόφρων Δομνίκα,
Εἰς οὐρανοὺς ἀνῆλθεν, ὥσπερ ἠγάπα.
Δομνίκαν ὀγδοάτῃ πότμου λάβε νὺξ ἐρεβεννή.
Στίχοι ·
Πλάνην ἀρνηθεὶς τῆς σκοτομόρφου Ἄγαρ,
Υἱὸς φωτὸς γέγονας, Ἀμπώ, ἀθλήσας.
Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης, ο Παιζω-γράφος (1908-1993)
Μια σπουδαία προσωπικότητα της Θεσσαλονίκης υπήρξε ο αυτοδίδακτος ζωγράφος, πεζογράφος και ποιητής Νίκος Γ. Πεντζίκης (17/30 Οκτωβρίου 1908 – 13 Ιανουαρίου 1993), με πλούσιο συγγραφικό έργο και, ταυτόχρονα, ζωγράφος με μοναδικό ύφος. Ήταν γιος του φαρμακοποιού Γαβριήλ Πεντζίκη και της δασκάλας Μαρίας Ιωαννίδου, ενώ η αδερφή του Χρυσούλα υπήρξε η ποιήτρια που έμεινε γνωστή με το φιλολογικό ψευδώνυμο Ζωή Καρέλλη. Σπούδασε φαρμακευτική και εφηρμοσμένη οπτική στο Στρασβούργο και στο Παρίσι (1926-1929). Ταυτισμένος με τη «μητέρα Θεσσαλονίκη» χρωματίζει με τη ζωγραφική του εικόνες της πόλης αλλά και του Αγίου Όρους από το οποίο είναι βαθιά επηρεασμένος. Τα έργα του χαρακτηρίζονται από στοιχεία μετεμπρεσιονισμού και φωβισμού, με πολλά Βυζαντινά στοιχεία, αλλά και ένα εντελώς προσωπικό τρόπο ζωγραφικής.
Έφυγε από τη ζωή από ανακοπή της καρδιάς, στις 13 Ιανουαρίου το 1993, Κηδεύεται την επομένη και ενταφιάζεται στο Κοιμητήριο του Ιερού Κοινοβίου του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, στην Ορμύλια της Χαλκιδικής, μέσα σε αναστάσιμη ατμόσφαιρα.
***
Ο Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης (1908-1993) θεωρούσε πως η καλύτερη κριτική που του έγινε ποτέ ήταν η εξής φράση, την οποία είχε γράψει κάποιος για το πρώτο του βιβλίο: «Το βιβλίο κυκλοφορεί άδετο όπως και ο συγγραφέας του»…
Πάντως συχνά-πυκνά έκανε πολλούς να αναρωτιούνται, αν ήταν στα καλά του. Ήξερε όμως πολύ καλά τι έκανε, αφού πολλές φορές έλεγε διάφορα για να δοκιμάσει τον συνομιλητή του. Και μάλιστα γινόσουν για πάντα φίλος του όταν μπορούσες να τα δεχτείς χωρίς να εξοργιστείς. Όπως στην περίπτωση που είπε σε κάποιον: «Δεν έχω σάλιο να σε φτύσω». «Θα περιμένω», του απάντησε ο άλλος, και πάνω σε αυτό χτίστηκε μια ξεχωριστή πνευματική φιλία που κράτησε μέχρι την κοίμησή του…
Πολλές φορές όμως ένιωθες πως συμπεριφερόταν σαν παιδάκι ή σαν να είχε άγνοια κινδύνου ως προς την κοινωνική αποδοχή… Αυτό όμως δεν σημαίνει πως ήταν τρελός. Αντισυμβατικός όμως και αντικομφορμιστής ήταν! Πέρα για πέρα! Ενώ θα μπορούσε να ήταν ένας καθωσπρέπει επιστήμονας, επαγγελματίας, διανοούμενος, λογοτέχνης, δάσκαλος, χριστιανός. Τυπικά όμως σε τίποτε απ’ όλα αυτά δεν διέπρεψε. Σε έναν γνωστό μου, που ήθελε να κάνει διδακτορική διατριβή, του είπε πως οι επιστήμες χωρίζουν τους ανθρώπους, αντί να τους ενώνουν.
Ως επαγγελματίας «κατάφερε» να κλείσει την οικογενειακή επιχείρηση, αφού ο χώρος του φαρμακείου του ήταν το …άντρο των πνευματικών ανθρώπων της πόλης. Και όπως αναφέρει ο Ηλίας Πετρόπουλος, όταν κάποιος πήγαινε για ν’ αγοράσει φάρμακα και η συζήτηση βρισκόταν στο φόρτε της, ο Πεντζίκης -πριν ακόμη ζητήσει κάτι ο πελάτης- του έλεγε «δεν έχουμε, δεν έχουμε…».
Ως διανοούμενος «απέτυχε» γιατί τη γνήσια υπαρξιακή του αγωνία την έθρεφε με τα ορθόδοξα βιώματα του αθωνικού μοναχισμού. Φευ!
Αλλά και ως χριστιανός είχε αποτύχει, αφού το ευρύτερο εκκλησιαστικό περιβάλλον δεν τον αποδεχόταν -ιδιαίτερα οι ευσεβιστές. Ο ίδιος έλεγε, «πες με όπως θες, αλλά βάλε και το χριστιανός δίπλα: πόρνο χριστιανό, γάιδαρο χριστιανό…».
Αλλά και ως κομμουνιστής απέτυχε, αφού σε μια συγκέντρωση, στην οποία ο ομιλητής αναφερόταν συνέχεια στον λαό, ο Θεσσαλονικιός διανοούμενος τον ρώτησε, αν αναφερόταν στον …λαγό. Τον ενοχλούσαν οι γενικότητες, οι αοριστολογίες.”
***
Μοναχός Μωϋσής, Αγιορείτης γράφει: ”Ο ζωγράφος και πεζογράφος Ν.Γ. Πεντζίκης, ήταν γνήσιος, ατόφιος, αληθινός, γνώστης πολλών πραγμάτων. Η πίστη του ήταν ένα με τη ζωή του. Αγαπούσε την αγιογραφία, την αγιολογία, την υμνογραφία, το μοναχισμό, την Ορθοδοξία. Ήταν ιδιαίτερος, ιδιότροπος, ιδιοφυής. Ο Γ. Σεφέρης τον είπε τον πιο μορφωμένο Έλληνα. Το Αγιον Όρος το ήξερε καλά. Το χαιρόταν στις τακτικές προσκυνηματικές του επισκέψεις. Είχε στενές φιλίες με μοναχούς γνωστούς και άσημους. Τον συγκινούσε η ταπείνωση.
Πήγαινε στο Αγιον Όρος από το 1933. Αυτό που κυρίως του έμαθε, καθώς έλεγε, ήταν η αρετή της ταπεινοφροσύνης. Έτσι ζούσε σαν πεθαμένος ή τρελός και ήταν μακάριος.”
Γιώργος Σεφέρης:
Ο Ν.Γ.Π. είναι ο πρώτος χριστιανός από όσους συνάντησα, που ορίζει τόσην ευρυχωρία. Πιθανότατα, την τόσο πλατιά και πλούσια ιδιοσυγκρασία του την ευκολύνει σε τούτο η ελληνική χριστιανοσύνη· χάρη σ’ αυτήν, μπορεί να χωρέσει η ψυχή του όλα τα δικά μας, από τον Όμηρο […] ως τον τελευταίο σύγχρονο καλόγερο του Αγίου Όρους.
Γιώργος Σεφέρης, Οι ώρες της κυρίας Έρσης, Δοκιμές, Γ΄, 202.
***
Άκουσα γι᾿ αυτόν πρώτη φορά από ένα συμφοιτητή μου του οποίου ο αδελφός υπήρξε μαθητής του π. Παϊσίου. Μου φάνηκε παράξενο που ο αυτός ο αγιορείτης ασκητής, τον οποίο λίγο είχα γνωρίσει μέχρι τότε, συνιστούσε ένα λογοτέχνη. Είχε όμως διαγνώσει το σπάνιο ήθος του και τον αγώνα του να εγκολπωθεί την ταπεινοφροσύνη.
Τον συνάντησα πρώτη φορά σε μια ομιλία του στη Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ το 1976. Ο λόγος του ήταν πολύ διαφορετικός από των άλλων, ελάχιστα κατανοητός, κι η συμπεριφορά του όχι η αναμενόμενη από έναν «πνευματικό» άνθρωπο. Αυτό που έμεινε βαθιά χαραγμένο στη μνήμη μου ήταν όσα είπε για το αίσθημα, που το συνιστούσε ένθερμα ως στόχο ζωής και που με καθόρισε σημαντικά αργότερα. Εν ολίγοις έλεγε: «συναίσθημα=αίσθημα+εγωισμός». Όταν μια φοιτήτρια τον ρώτησε πώς θα φτάσουμε στο αίσθημα, απάντησε: «Έχετε φάει χυλόπιτα;». Εκείνη άλλαξε πολλά χρώματα, κι ο Πεντζίκης εξήγησε ότι χρειάζεται μια δυνατή απογοήτευση, για να καθαρθεί το συναίσθημα από τον εγωισμό και να γίνει αίσθημα. Πριν από την ομιλία, προσέβαλε βάναυσα την ευειδή βοηθό ενός ιερωμένου καθηγητή. Ήταν ο τρόπος του για να δείξει την αποστροφή του προς τον καθωσπρεπισμό και τις συμβατικότητες…..
Πρώτη φορά επισκέφτηκε το Άγιο Όρος το 1933.. Θήλασε από τη σοφία των απλών, των σαλών και των περιφρονημένων μοναχών αυτής της εποχής κι ο καρπός αυτής της σχέσης φάνηκε στα έργα του, (ήταν πολύ διαφορετικές οι συνθήκες ζωής στο Όρος τις δεκαετίες μετά τον πόλεμο από τις σημερινές)….
https://antifono.gr/mnimi-nikou-g-pentziki/
***
Ὁ Νίκος Γαβριὴλ Πεντζίκης θεωροῦσε ὡς τὸ καλύτερο θρησκευτικὸ βιβλίο ποὺ γράφτηκε μετὰ τὸ 1821 τὸ ἔργο τοῦ Ἁγιορείτη μοναχοῦ π. Παϊσίου (1924-1974) -πλέον Ἁγίου Παϊσίου- ποὺ πρωτοκυκλοφόρησε μὲ τὸν τίτλο «Ὁ πατὴρ Ἀρσένιος ὁ Καππαδόκης».
Τὸ βιβλίο, ποὺ κυκλοφόρησε στὰ μέσα τῆς δεκαετίας τοῦ ’70, ἀποτελεῖ ἔκδοση τοῦ Ἡσυχαστήριου Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, ποὺ βρίσκεται στὴ Σουρωτὴ Θεσσαλονίκης. Ἔχει κάνει πάρα πολλὲς ἐπανεκδόσεις, ἐνῶ ἔχει μεταφραστεῖ σὲ 11 ξένες γλῶσσες – ἀνάμεσα σ’ αὐτὲς καὶ στὴν κορεατική!
Ὁ Πεντζίκης τόσο πολὺ ἀγαποῦσε τὸ βιβλίο, ποὺ πάρα πολὺ συχνὰ ἀναφερόταν σ’ αὐτό. Πολλὲς φορὲς μάλιστα τὸ χάριζε σὲ συνομιλητὲς του διανοούμενους, καλλιτέχνες, φοιτητές
***
«Ήθελα πολύ να μιλήσω στον Πατέρα Παΐσιο, στη Σουρωτή, αλλά με σταματούσε ο σωρευμένος ανθρώπινος πόνος που έβλεπα γύρω του, άνθρωποι που περίμεναν ώρες για υποθέσεις σοβαρές. Μην μπορώντας να του μιλήσω, πήρα και διάβασα ξανά το βίο του αγίου Αρσενίου του Καππαδόκη, για να συνομιλήσω μαζί του μέσω του βιβλίου που είχε γράψει. Κάθε που το διαβάζω πάντα κάτι ανακαλύπτω, ένα σημείο που δεν είχα προσέξει και που με κάνει να αγάλλομαι. Αντέγραψα όλα τα ονόματα των ανθρώπων που αναφέρονται στο βιβλίο, ότι έδωσαν πληροφορίες ή διηγήθηκαν συμβάντα για τον άγιο, και έβλεπα την υπόσταση που λάβαιναν αυτά τα τόσο στριφνά και δυσκολοπρόφερτα ονόματα, υπόσταση βαρύτερη απ’ αυτή που έχουν ονόματα διασήμων. Καταλάβαινα ότι οι άνθρωποι αυτοί υπήρχαν ατόφιοι, ολόκληροι, έχοντας μια πραγματική ζωή, βαθιά και πλούσια».
***
Στο ποίημά του «Επί γης», το 1939, ο Πεντζίκης εξέφραζε την επιθυμία του να κατοικήσει στο νησάκι Άγιος Ισίδωρος της Σιθωνίας:
Θεέ που φυσώντας τον κουρνιαχτό, έπλασες το σύμπαν
δυο αγίους με το όνομα Ισίδωρος έχεις να σε τιμούν,
επώνυμον δεν ξέρω ακριβώς ποιανού εκ των δύο
είν’ έν’ απ’ τα νησάκια που θάθελα να κατοικήσω βλέποντας
σε απόσταση πλέον των δεκαεπτά μιλίων την Αγία Κορυφή
της Μεταμορφώσεως, όταν περιεβλήθης το άκαυστο φως
το Θαβώριον που οι θνητοί επικαλούμενοι εν νοερά προσευχή
την βοήθειά σου, Χριστέ, αξιώνονται εν ησυχία να περιβάλλονται.
Ο κυρ-Νίκος αναπαύεται τριάντα τρία χρόνια τώρα, στον κήπο-κοιμητήριο της Ιεράς Μονής Ορμύλιας, μετόχι της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας.
Αγναντεύ-Ωντας το αγαπημένο του Όρος.
Χάριν τῶν παιδιῶν κρατεῖ ἀκόμη ὁ Θεός τόν κόσμο.
https://iconandlight.wordpress.com/2025/01/07/%cf%87%ce%ac%cf%81%ce%b9%ce%bd-%cf%84%e1%bf%b6%ce%bd-%cf%80%ce%b1%ce%b9%ce%b4%ce%b9%e1%bf%b6%ce%bd-%ce%ba%cf%81%ce%b1%cf%84%ce%b5%e1%bf%96-%e1%bc%80%ce%ba%cf%8c%ce%bc%ce%b7-%e1%bd%81-%ce%b8%ce%b5/
Ο Άγιος Ιερομάρτυς Ισίδωρος του Γιούριεφ και οι εβδομήντα δύο συναθλητές του. Ω! αδελφοί μου! Δεν έχετε αισθανθεί το σκοτάδι και το έγκλημα της αντιχριστιανικής Ευρώπης πάνω στο σώμα σας; Να γνωρίζετε: η Ευρώπη είναι ο θάνατος, ο Χριστός είναι η ζωή. Διαλέξτε την ζωή, για να ζήσετε στους αιώνες.
https://iconandlight.wordpress.com/2024/01/07/%ce%bf-%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%b9%ce%b5%cf%81%ce%bf%ce%bc%ce%ac%cf%81%cf%84%cf%85%cf%82-%ce%b9%cf%83%ce%af%ce%b4%cf%89%cf%81%ce%bf%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%8d%cf%81/
Το πιο πολύτιμο μαργαριτάρι και το μουσκεμένο μαντήλι του συντετριμμένου ληστή. Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2023/01/07/87020/
Ἀπολυτίκιον τῆς Ὁσίας Δομνίκης.( Ἱερομ. Ἀθ. Σιμωνοπετρίτου)
Ἦχος δ΄. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ἀγάπῃ τῇ κρείττονι, καταυγασθεῖσα τὸν νοῦν, ἀσκήσει ἐξέλαμψας, ὥσπερ λαμπὰς φαεινή, Δομνίκη πανεύφημε· ὅθεν μοναζουσῶν σε, ὁδηγὸν φωτοφόρον, ἔδειξεν ὁ Δεσπότης, διὰ βίου καὶ λόγου. ᾯ πρέσβευε θεοφόρε, σῴζεσθαι ἅπαντας.
Ἕτερον. Ἀπολυτίκιον τῆς Ὁσίας Δομνίκης.
Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Τὸν Σταυρὸν τοῦ Κυρίου τὸν ἐλαφρότατον, ἐν καρδίᾳ ζεούσῃ ἀναλαβοῦσα σεμνή, τῶν προσκαίρων καὶ τερπνῶν κατεφρόνησας, καὶ ἀσκήσει τὴν ζωήν, διανύσασα καλῶς, χοροῖς Ὁσίων συνήφθης, μεθ’ ὧν Δομνίκα Ὁσία, Χριστὸν ἱκέτευε σωθῆναι ἡμᾶς.
Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Γεωργίου τοῦ Χοζεβίτου. (Γερασίμου Μικραγιαννανίτου).
Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Γεωργῆσας τὸν λόγον Πάτερ τῆς χάριτος, δικαιοσύνης ἐδρέψω καρποφορίαν λαμπράν, ὡς τὴν ἔνθεον ζωὴν αἰρετισάμενος· ὅθεν τῆς δόξης κοινωνός, ἀνεδείχθης τοῦ Χριστοῦ, Γεώργιε θεοφόρε· ὦ καὶ πρεσβεύεις ἀπαύστως, ἐλεηθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Ἕτερον Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Γεωργίου τοῦ Χοζεβίτου. (Γερασίμου Μικραγιαννανίτου)
Ἦχος α´. Τὴς ἐρήμου πολίτης.
Γεώργιον Κυρίου φερωνύμως γεγένησαι, τῇ ἀσκητικῇ πολιτείᾳ θεοφόρε Γεώργιε· ἐκ Κύπρου ἐκλάμψας ὡς ἀστήρ, λαμπρύνεις τὴν Μονὴν τοῦ Χοτζεβᾶ. Διὰ τοῦτο τοὺς ἀγῶνάς σου τοὺς σεπτούς, γεραίρομεν βοῶντές σοι· Δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ πᾶσιν ἰάματα.
Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Καρτερίου. (Γερασίμου Μικραγιαννανίτου)
Ἦχος πλ. α´. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Εὐσεβείας ἐμπρέπων τοῖς κατορθώμασιν, ἀθλητικῶς ἠγωνίσω ὑπὲρ τῆς δόξης Χριστοῦ, καὶ καθεῖλες τὸν ἐχθρόν, μάκαρ Καρτέριε· ὅθεν διπλῶν ἀξιωθεὶς ἀμοιβῶν παρὰ Χριστοῦ, ὡς θεῖος Ἱερομάρτυς, ἀδιαλείπτως δυσώπει, ἐλεηθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Ἕτερον Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Καρτερίου. (Γερασίμου Μικραγιαννανίτου)
Ἦχος δ´. Ταχὺ προκατάλαβε.
Τὸν Λόγον τῆς χάριτος, διατρανῶν τοῖς πιστοῖς, ὡς θεῖος διδάσκαλος, τῆς Ἐκκλησίας Χριστοῦ, Καρτέριε Ὅσιε, ἤθλησας ὑπὲρ φύσιν, καὶ τὸν ὄφιν καθεῖλες· ὅθεν ὑπερκοσμίου, κατηξίωσαι δόξης, πρεσβεύων ὑπὲρ πάντων ἡμῶν τῶν εὐφημούντων σε.
Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Ἀγάθωνος. (Γερασίμου Μικραγιαννανίτου)
Ἦχος πλ. α´. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Ἐν ἀσκήσει ἐκλάμψας Ἀγάθων Ὅσιε, τοῦ Παρακλήτου δοχεῖον ὤφθης ὑπέρτιμον, καὶ Ὁσίων ἀρετῶν θεῖον ἐκτύπωμα, ὅθεν ἀΰλων ἀγαθῶν, κληρονόμος γεγονώς, ἱκέτευε θεοφόρε, πταισμάτων ἄφεσιν δοῦναι, τοῖς ἑορτάζουσι τὴν μνήμην σου.
Ἕτερον Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Ἀγάθωνος. (Γερασίμου Μικραγιαννανίτου)
Ἦχος δ´. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ἀσκήσει ἐκάθηρας τὸ ὁπτικὸν τῆς ψυχῆς, καὶ πλήρης γενόμενος, ὑπερκοσμίου φωτός, Ἀγάθων μακάριε, ὤφθης τῶν Μοναζόντων, ὑποτύπωσις θεία, πράξει καὶ θεωρίᾳ ἐμφανῶς διαπρέπων, διὸ προτερημάτων σου, τὴν χάριν γεραίρομεν.
Ἕτερον Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Ἀγάθωνος. (Γερασίμου Μικραγιαννανίτου)
Ἦχος γ´. Τὴν ὡραιότητα.
Τῆς πολιτείας σου, τὰ κατορθώματα, καὶ τῆς ἀσκήσεως, οἱ πόνοι Ὅσιε, ὥσπερ θυσίαν μυστικὴν δεξάμενος ὁ Δεσπότης, θείας Βασιλείας σε, κληρονόμον ἀνέδειξε, καὶ τῆς ὑπὲρ ἔννοιαν, χαρμονῆς σε ἠξίωσεν, ᾧ πρέσβευε Ἀγάθων ἀπαύστως, δοῦναι ἡμῖν πταισμάτων λύσιν.
Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου μάρτυρος Ἀμπώ. (Χαραλάμπους Μπούσια)
Ἦχος πλ. α´. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Τῶν ᾀσμάτων ἀρώμασι καταῤῥάνωμεν Μάρτυρος Ἄμπο τὴν μνήμην, τοῦ ἀρωματοποιοῦ, τῆς Τιφλίδος πολιούχου καλλιμάρτυρος, γόνου Βαγδάτης νεαροῦ, ἀγαπήσαντος Χριστὸν ἐκτμήσεως ἄχρι κάρας, Ὃν ἱκετεύει ἀπαύστως ἡμῖν διδόναι θεῖον ἔλεος.
Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου μάρτυρος Ἀβώ, τοῦ ἀρωματοποιοῦ ἐκ Τιφλίδος Γεωργίας
Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Ἀρωμάτων συνθέσεως μετερχόμενον τὴν τέχνην ῥάνωμεν ὕμνων εὐτάκτων, Ἄμπο στεῤῥόν, τῆς Τιφλίδος πολιοῦχον, νῦν ἀρώμασι κράζοντες· Μάρτυς εὐσταλές, ὁ τὸ ὄνομα Χριστοῦ ἐκτμήσεως ἄχρι κάρας ὁμολογήσας ἐκθύμως, Αὐτὸν ἱκέταις σου ἱλέωσαι.
Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Μακαρίου τοῦ Μακρῆ. (Χαραλάμπους Μπούσια)
Ἦχος γ´. Θείας πίστεως.
Ἀπερίτρεπτε σοφίας στῦλε, πεπολίτευσαι ἐν ὄρει Ἄθω ἰσαγγέλως καὶ τῇ Πόλει τῶν Πόλεων· ἐν οὐρανοῖς ἔχων γὰρ τὸ πολίτευμα παρεῖδες πάντα γεώδη ὡς σκύβαλα· ὅθεν εἴληφας, Μακάριε, χάριν ἄνωθεν πρεσβεύειν ὑπὲρ πάντων τῶν τιμώντων σε.
Ἀπολυτίκιον τῆς ῾Αγίας Κυράννης, τῆς ἐξ ῎Οσσης Θεσσαλονίκης
Τὸν συνάναρχον Λόγον. ῏Ηχος πλ. α.
Χαῖρε Ὄσσης ὁ γόνος καὶ θεῖον βλάστημα, Παρθενομάρτυς Κυράννα νύμφη Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ, ἡ ἀθλήσασα στεῤῥῶς ὑστέροις ἔτεσι, καὶ καθελοῦσα τὸν ἐχθρόν, καρτερίᾳ σταθηρᾷ. Καὶ νῦν ἀπαύστως δυσώπει, ὑπὲρ τῶν πίστει τιμώντων, τὴν μακαρίαν σου ἄθλησιν.
῞Ετερον. Ἀπολυτίκιον τῆς ῾Αγίας Κυράννης, τῆς ἐξ ῎Οσσης Θεσσαλονίκης
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Τῆς ῎Οσσης ἀγλάϊσμα, καὶ πολιοῦχος λαμπρά, Κυράννα πανεύφημε, Μάρτυς Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ, ἐδείχθης ἀθλήσασα. ῞Οθεν τὴν σὴν πατρίδα, πάσης λύτρωσαι βλάβης, πίστει ἐγκαυχωμένην, τῇ στεῤῥᾷ σου ἀθλήσει, πρεσβεύουσα τῷ Κυρίῳ ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.
ἈπολυτίκιονΤῆς ἑορτῆς.
Ἦχος α´.
Ἐν Ἰορδάνῃ βαπτιζομένου σου Κύριε, ἡ τῆς Τριάδος ἐφανερώθη προσκύνησις, τοῦ γὰρ Γεννήτορος ἡ φωνὴ προσεμαρτύρει σοι, ἀγαπητόν σε Υἱὸν ὀνομάζουσα, καὶ τὸ Πνεῦμα ἐν εἴδει περιστερᾶς, ἐβεβαίου τοῦ λόγου τὸ ἀσφαλές. Ὁ ἐπιφανεὶς Χριστὲ ὁ Θεός, καὶ τὸν κόσμον φωτίσας, δόξα σοι.
Τοῦ Ὁσίου Γεωργίου. Ἦχος δ΄. Ὡς γενναῖον ἐν Μάρτυσιν.
Τῆς ψυχῆς τὴν ἀκρόπολιν, λογισμῶν οὐ κατέσεισαν, προσβολαὶ μακάριε· σὺ γὰρ ἔπαλξιν, ὥσπερ τὴν σὴν προβαλλόμενος, στερέμνιον ἄσκησιν, διετήρησας σαυτόν, τοῦ δεινοῦ πολεμήτορος, ἀπαράτρωτον, ἀπήμαντον ὅλως, καὶ παρέστης, τῷ Δεσπότῃ τῶν ἁπάντων, νικητικῶς στεφανούμενος.
Δόξα. Ἐκ τῆς Λιτῆς τῆς ἑορτῆς. (6 Ἰαν.)
Ἦχος πλ. δ´. Ἰωάννου Μοναχοῦ.
Κύριε, πληρῶσαι βουλόμενος, ἃ ὥρισας ἀπ᾿ αἰῶνος, ἀπὸ πάσης τῆς κτίσεως, λειτουργοὺς τοῦ μυστηρίου σου ἔλαβες· ἐκ τῶν Ἀγγέλων τὸν Γαβριήλ, ἐκ τῶν ἀνθρώπων τὴν Παρθένον, ἐκ τῶν οὐρανῶν τὸν Ἀστέρα, καὶ ἐκ τῶν ὑδάτων τὸν Ἰορδάνην· ἐν ᾧ τὸ ἀνόμημα τοῦ κόσμου ἐξήλειψας, Σωτὴρ ἡμῶν δόξα σοι.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Ἦχος πλ. α´.
Ἐν τῇ Ἐρυθρᾷ θαλάσσῃ, τῆς ἀπειρογάμου νύμφης εἰκὼν διεγράφη ποτέ. Ἐκεῖ Μωϋσῆς διαιρέτης τοῦ ὕδατος, ἐνθάδε Γαβριὴλ ὑπηρέτης τοῦ θαύματος· τότε τὸν βυθὸν ἐπέζευσεν ἀβρόχως Ἰσραήλ, νῦν δὲ τὸν Χριστὸν ἐγέννησεν ἀσπόρως ἡ Παρθένος· ἡ θάλασσα μετὰ τὴν πάροδον τοῦ Ἰσραήλ, ἔμεινεν ἄβατος· ἡ Ἄμεμπτος μετὰ τὴν κύησιν τοῦ Ἐμμανουήλ, ἔμεινεν ἄφθορος. Ὁ ὢν καὶ προών, καὶ φανεὶς ὡς ἄνθρωπος, Θεὸς ἐλέησον ἡμᾶς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου