Ὁ μακαριστὸς Γέροντας Γεράσιμος ὁ Μικραγιαννανίτης (1905–1991), αὐτὸς ὁ θεόπνευστος Ὑμνογράφος τῆς Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, τὸ σύγχρονο ἀγλάϊσμα τῆς Ἀθωνικῆς Πολιτείας, στὴν ἀρχὴ τῆς μοναχικῆς του ζωῆς καὶ πορείας, εἶχε δυσκολευτεῖ ἀπερίγραπτα. Κατὰ παραχώρηση Θεοῦ ἐγκαταλείφθηκε πρόωρα ἀπὸ τὸν ἴδιο τόν γέροντά του, τὸν ἱερομόναχο Μ., ἐπειδὴ αὐτὸς θέλησε νὰ προσχωρήσει στὸ κίνημα τῶν Ζηλωτῶν στὴν Ἀθήνα. Ἔμεινε ἔτσι «μόνος μονώτατος» –ὅπως λέει καὶ ὁ Ἅγιος Συμεῶν ὁ Νέος Θεολόγος– γιὰ κάποια χρόνια νὰ ἀσκητεύει στὴν τραχεῖα καὶ ἀπαράκλητη ἔρημο τῆς Μικρᾶς Ἁγίας Ἄννης, μόνος, «μὸνῳ τῷ Θεῷ»,… Μὲ θεῖο, πραγματικά, θάρρος, μὲ ἀκατάβλητο φρόνημα καὶ μὲ αἰσθητὴ μέσα του τὴ θεία βοήθεια, παρέμεινε ἀποφασιστικὰ στὸ πάμφτωχο Καλύβι τοῦ Τιμίου Προδρόμου…
Ὁ περιβόητος παπα–Εφραίμ ὁ Κατουνακιώτης (1912–1998), περνῶντας κάποτε ἔξω ἀπὸ τὸ Καλύβι τοῦ 25χρονου τότε μοναχοῦ Γερασίμου, βλέπει ὀφθαλμοφανῶς ἐπάνω ἀκριβῶς ἀπὸ τὸ Καλύβι τοῦ ταπεινοῦ Ὑμνογράφου τὸν Τίμιο Πρόδρομο τοῦ Κυρίου νὰ ὑπερίπταται καὶ ἔκθαμβος τὸν ρωτάει:
–Τί κάνεις ἐδῶ, Τίμιε Πρόδρομε;
Καὶ ὁ Ἅγιος Ἰωάννης, ὁ παμμέγιστος Πρόδρομος τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, τοῦ ἀπαντᾶ:
–Κάθομαι ἐδῶ καὶ φυλάω τὸ καλογέρι, ποὺ μοῦ ἀνάβει τὰ καντήλια!
Ὁ παπα–Εφραίμ δόξασε τὸν Θεὸ καί, μὲ δάκρυα στὰ μάτια, πῆγε καὶ διηγήθηκε καταλεπτῶς τὸ γεγονὸς στὸν νεαρό, τότε, μοναχὸ π. Γεράσιμο, ὁ ὁποῖος, ἀκούγοντάς το, ξέσπασε ἀμέσως σὲ ἄφθονους λυγμοὺς μεγάλης καὶ ἀσυγκράτητης συγκινήσεως, δοξολογῶντας τὸν Θεὸ καὶ εὐχαριστῶντας ἀπὸ βάθους καρδιᾶς τὸν Τίμιο Πρόδρομο γιὰ τὴν ἀνέλπιστη εὔνοιά του πρὸς αὐτόν.
Ἄλλοτε πάλι, δεκαετίες ἀργότερα, σὲ μία συζήτηση ποὺ ἔγινε, ἀντιδρῶντας ὁ ἀείμνηστος Γέροντας π. Γεράσιμος γιὰ τὴν περισσὴ αὐστηρότητα ποὺ ἀποδίδουν ὑπέρμετρα πολλοὶ χρωστῆρες τῶν ἁγιογράφων στὸν χαρακτῆρα τῆς μορφῆς τοῦ Τιμίου Προδρόμου, ἐκμυστηρεύθηκε πρὸς τὸν ὑποτακτικό του μὲ ἔκδηλη πιὰ τὴ μυστικὴ ὀμορφιὰ τῶν ἱερῶν βιωμάτων του, μεταξὺ τῶν ἄλλων, τὰ ἑξῆς:
–Ὁ Τίμιος Πρόδρομος, εἶναι γλυκύς, ὡραῖος, πανέμορφος!…
–Τί λές, Γέροντα; Πῶς τὸ ξέρεις; τὸν ρώτησε μὲ ἀφέλεια ὁ νεαρὸς ὑποτακτικός του.
–Τὸν εἶδα, παιδάκι μου! εἶπε μὲ ἁπλότητα ὁ Γέροντας Γεράσιμος. Τὸν εἶδα!… Ἦταν γλυκύς, ὡραῖος!… Καὶ μοῦ εἶπε ὅτι, «ἐγὼ θὰ εἶμαι ὁ προστάτης σου καὶ ὁ ἐγγυητὴς τῆς σωτηρίας σου!».
Ὁ ὑποτακτικὸς τοῦ μακαριστοῦ Ὑμνογράφου τὰ ἔχασε κυριολεκτικά! Συνέχισε νὰ περπατάει σιωπηλὸς πρὸς τὰ κελιά τους μαζὶ μὲ τὸν ἀγαθὸ Γέροντά του, τὸν μακαριστὸ Γεράσιμο· ἀμίλητος πλέον, ἀλλὰ ἐσωτερικὰ ἔκθαμβος ἀπὸ αὐτὴ τὴν πολύτιμη ἀποκάλυψη γιὰ τὸν Τίμιο Πρόδρομο, τὸν «γλυκύ, τὸν ὡραῖο καὶ τὸν πανέμορφο» Προάγγελο, Προφήτη, Κήρυκα, Συγγενῆ, Φίλο, τὸν Βαπτιστὴ Ἰωάννη, τὸν Πρόδρομο τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ!
Μοναχοῦ Θεοκλήτου Διονυσιάτου (1916–2006): «Γεράσιμος Μοναχὸς Μικραγιαννανίτης, Ὑμνογράφος τῆς Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας», Ἐκδόσεις: «Θεσσαλονίκη Πολιτιστικὴ Πρωτεύουσα Εὐρώπης 1997», σελ. 127–128.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου