Βαρυχειμωνιὰ εἶχε πλακώσει τέτοιες ἡμέρες ὄχι πολλὰ χρόνια πρὶν στὴν Δυτικὴ Μακεδονία. Ἦταν οἱ χρονιὲς ποὺ «ἔψηναν» στὰ κάστανα τὴν συμφωνία τῶν Πρεσπῶν. Ἡ Ἐγνατία ὁδὸς φρακαρισμένη στὸ χιόνι καὶ μετὰ δυσκολίας γινόταν ἡ κυκλοφορία μὲ ἁλυσίδες.
Κάποιος ἀδελφὸς εἶχε μιὰ ὑποχρέωση στὴν ὄμορφη πόλη των Γρεβενῶν τῆς Ἑλληνικοτάτης Μακεδονίας μας (γιὰ νὰ μὴν ξεχνιόμαστε) καὶ ἐπέστρεφε στὴν Θεσσαλονίκη. Λίγο ἔξω ἀπὸ τὰ Γρεβενὰ ἐκεῖ στὸν κόμβο μὲ τὸ χωριὸ τοῦ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ποὺ ἡ παράδοση τὸ θέλει γενέτειρα τοῦ Ἁγίου Νεομάρτυρος ἐξ Ἰωαννίνων, σταμάτησε γιὰ νὰ βάλει ἁλυσίδες.
Τὰ χέρια του εἶχαν παγώσει καὶ δυσκολευόταν, ἀλλὰ μόλις σήκωσε τὰ μάτια μπροστὰ στὸ καπό, βλέπει ἕνα παλληκαράκι μὲ λεπτὸ μουστακάκι νὰ τοῦ χαμογελάει καὶ νὰ τοῦ προτείνει νὰ τὸν βοηθήσει.
Πράγματι ὅλα τελείωσαν στὸ ἇψε – σβῆσε. Εὐχαριστῶντας τὸ παλληκάρι αὐτό, ἄκουσε νὰ τοῦ λέει:
«Ἂν πᾶς Θεσσαλονίκη, μπορεῖς νὰ μὲ πάρεις καὶ ἐμένα; Θέλω νὰ πάω στὸν ΑΓΙΟ ΔΗΜΗΤΡΙΟ γιὰ νὰ τὸν προσκυνήσω».
Τάχασε ὁ ὁδηγός, τὸ μυαλό του κατακλύστηκε ἀπὸ σκέψεις διάφορες, «τόσες ὧρες μὲ ἕναν ἄγνωστο καὶ ποὺ ξέρεις τί εἶναι καὶ τί μπορεῖ νὰ σοῦ κάνει στὴν διαδρομή;». Βλέποντας ὅμως τὸ καθαρὸ πρόσωπο τοῦ νέου δὲν δίστασε νὰ τοῦ πεῖ: – ἐντάξει παλληκάρι μου, εὐκαιρία νὰ προσκυνήσω καὶ ἐγὼ μαζί σου τὴν ΧΑΡΗ τοῦ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ.
O νέος του συστήθηκε: «Μὲ λένε Γιῶργο καὶ ἀσχολοῦμαι μὲ ἄλογα στὴν περιοχή».
Ὅλα γύρω παγωμένα ἀλλὰ τὸ αὐτοκίνητο τσουλοῦσε λὲς καὶ ἦταν πάνω σὲ ἕνα ἀερόστρωμα.
Καὶ φυσικὰ ἡ συζήτηση μὲ τὸν νέο περιεστράφει γύρω ἀπὸ τὰ τότε τεκταινόμενα γιὰ τὸ Σκοπιανὸ καὶ τὶς ἀντιδράσεις τοῦ κόσμου. Ἔλεγε, ἔλεγε ὁ ὁδηγός… είχε πιάσει ὅλους τοὺς πολιτικοὺς καὶ τοὺς ἀνεβοκατέβαζε γενιὲς 14ερες.
Ὁ συνοδηγὸς τὸν ἄκουγε μὲ προσοχή, κουνῶντας τὸ κεφάλι του, λὲς καὶ ἐπικροτοῦσε, ὅτι ἄκουγε ἀπὸ τὸν συνομιλητή του. Ἀφοῦ πέρασαν τὶς σήραγγες τῆς Ἐγνατίας καὶ στὴν μεγάλη κατηφοριά της Βέροιας ὁ νέος ἄρχισε νὰ σταυροκοπιέται συνέχεια.
Καλὰ, τοῦ λέει ὁ ὁδηγός, τί σὲ ἔπιασε ξαφνικά, γιὰ πόσες ἐκκλησίες καὶ ἁγίους σταυροκοπιέσαι; τὸν ρώτησε καὶ ὁ νέος του ἀπάντησε:
«ἡ Βέροια εἶναι γεμάτη μὲ πολλοὺς νεομάρτυρες ἀπὸ τὰ χρόνια τῆς σκλαβιᾶς ποὺ δὲν τοὺς ξέρετε, ἀλλὰ γιὰ μένα εἶναι φίλοι μου».
Παράξενα πράγματα εἶπε μέσα του ὁδηγὸς καὶ ξεκίνησε πάλι νὰ τοῦ μιλάει γιὰ τοὺς πολιτικοὺς ποὺ διαπραγματευόταν γιὰ τὴν ὀνομασία τῆς Μακεδονίας.
Ἀφοῦ πέρασαν τὸν Κόμβο στὸ ΚΛΕΙΔΙ μπῆκαν στὴν μεγάλη εὐθεῖα πρὸς τὴν Θεσσαλονίκη.
Στέγνωσε τὸ στόμα τοῦ ὁδηγοῦ νὰ μιλάει καὶ σώπασε γιὰ λίγο, ὅταν ἄκουσε τότε τὸν συνοδηγό του νὰ τοῦ ἀποκαλύπτει, ὅτι αὐτὸ ποὺ ἄνοιξαν οἱ Σκοπιανοὶ μὲ τοὺς φίλους τους «θὰ τὸ λύσει ὁ ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΣ, ὅταν ξαναεπιτεθοῦν οἱ τοῦρκοι στὴν Ἑλλάδα».
Μόλις τὸ παλληκάρι εἶπε τὴν λέξη «τοῦρκοι» τὸ πρόσωπο τοῦ ἔκανε συσπάσεις πόνου καὶ κοιτοῦσε τὰ πόδια του.
–Τί ἔχεις; τὸν ρώτησε, σαστισμένος ὁ ὁδηγός.
Ἀμίλητος ὁ νέος δίπλα του…
Σὲ ἕνα φανάρι μέσα στὴν Θεσσαλονίκη ἔσκυψε ὁ ὁδηγὸς νὰ δεῖ τὰ πόδια τοῦ νέου ποὺ ἔδειχνε ὅτι πονάει καὶ τί νὰ δεῖ;
Τὰ πάντα εἶχαν γεμίσει αἵματα!!!
–ΠΑΝΑΓΙΑ μοῦ εἶπε, νὰ σὲ πάω σὲ κοντινὸ νοσοκομεῖο.
«Ὄχι ἀδελφέ μου, δὲν εἶναι τίποτε πάντα τέτοια μέρα ἀνοίγουν οἱ πληγὲς στὰ πόδια μου ποὺ μοῦ ἔκαναν οἱ τοῦρκοι, νὰ μὲ πᾶς στὸν ΑΓΙΟ ΔΗΜΗΤΡΙΟ» τοῦ σύστησε.
Ποιοί τοῦρκοι καὶ γιατί νὰ μὴν τὸν πάω στὸ νοσοκομεῖο, ἀφοῦ εἶμαι ὑπεύθυνος γιὰ τὴν ὑγεία του; ἀναρωτήθηκε ὁ ὁδηγὸς γιὰ τὰ παράδοξα. Τελικὰ τὸν ἔπεισε νὰ τὸν πάει σὲ νοσοκομεῖο τῆς πόλης.
Ἐκείνη τὴν στιγμὴ δὲν μποροῦσε νὰ σκεφτεῖ τίποτε ἀπὸ ὅσα τοῦ εἶπε ὁ νέος γιὰ τοὺς τούρκους, ἔβλεπε τὰ αἵματα στὶς μοκέτες τῆς θέσης τοῦ συνοδηγοῦ καὶ τρόμαζε μὲ τὶς εἰκόνες αὐτές.
Ἔξω ἀπὸ τὸ νοσοκομεῖο μεταξὺ τῆς στάθμευσης τῶν ἐπειγόντων καὶ μέχρι νὰ φωνάξει ἕνα καροτσάκι, ὁ νέος εἶχε ἐξαφανιστεῖ ἀπὸ τὴν θέση τοῦ συνοδηγοῦ, ρώτησε, ξαναρώτησε σὲ ὅλο τὸ νοσοκομεῖο, κανεὶς δὲν εἶδε τὸν νέο αὐτό, ὅπως τὸν περιέγραφε.
Πῆγε καὶ στὸν ΑΓΙΟ ΔΗΜΗΤΡΙΟ ἀλλὰ καὶ ἐκεῖ δὲν τὸν βρῆκε, μόνο προσκύνησε τὸν ΑΓΙΟ στὴν λάρνακά τοῦ ποὺ μυρόβλυζε!!!
Στὸ μυαλό του μπῆκαν πάλι πολλοὶ λογισμοί
–Τί παράξενα πράγματα εἶναι ὅλα αὐτά, καλύτερα νὰ μὴν τὸν ἔπαιρνα μαζί μου στὸ ταξίδι.
Μέχρι καὶ στὴν ἀστυνομία σκέφτηκε νὰ πάει καὶ νὰ καταγγείλει τὸ συμβάν.
Τὸ βράδυ ἀποκαμωμένος ἀπὸ τὰ γενόμενα, βλέπει τὸν νέο, συνταξιδευτή του κατ΄όναρ νὰ τοῦ λέει:
–Καλὰ ἔκανες κύριε Κώστα καὶ μὲ πῆρες γιὰ τὴν Θεσσαλονίκη. Πάντα τέτοιες μέρες πρὶν τὴν γιορτή μου ἔρχομαι μὲ ἄλλους νεομάρτυρες ἀδελφοὺς καὶ συναντοῦμε στὴν Θεσσαλονίκη τὸν ΑΓΙΟ ΔΗΜΗΤΡΙΟ… πάνω στὸ μαρτύριο τοῦ στηρίχτηκαν καὶ τὰ δικά μας μαρτύρια γιὰ τὸν ΧΡΙΣΤΟ!!! Εἶμαι ὁ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ὁ ἐξ Ἰωαννίνων ποὺ μὲ κρέμασαν οἱ τοῦρκοι κτυπῶντας ἀλύπητα πρῶτα τὰ πόδια μου, σέρνοντας μέ…
Ἀπὸ τὰ αἵματα ποὺ εἶδες, θὰ μείνει ἕνα μόνο μικρὸ σημεῖο πάνω στὴν μοκέτα ξεραμένο αἷμα, νὰ τὸ κόψεις καὶ εἶναι τὸ δῶρο ποὺ σοῦ κάνω γιὰ τὸ ταξίδι ποὺ μοῦ χάρισες.
Ὅλα θὰ γίνουν κατὰ τὸ ΑΓΙΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ γιὰ τὴν πατρίδα καὶ μὴν ἀνησυχεῖς, ἔχουν γνώση οἱ φύλακες.
Αὐτὰ τὰ αἵματα μᾶς θὰ τρομάξουν τοὺς τούρκους ποὺ θὰ ξαναέλθουν μὲ τὶς πλάτες ἄλλων…
(Ὁ Ἅγιος νεομάρτυρας Γεώργιος ἐξ Ἰωαννίνων εἶναι ὁ πολιοῦχος τῶν Ἰωαννίνων καὶ ὁ Προστάτης Ἅγιος τῆς Προεδρικῆς Φρουρᾶς. Ἡ μνήμη του εἶναι 17 Ἰανουαρίου)
youthimdpk.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου