Κάποτε ὁ παπα-Φιλάρετος, ὁ ἡγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κωνσταμονίτου τοῦ Ἁγίου Ὄρους, θέλησε να λειτουργήσει τήν ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου σ’ ἕνα ἐρημοκκλήσι τοῦ Ἁγίου, 500 μέτρα πιό ψηλά ἀπό τή Μονή. Ξεκίνησε νύχτα. Πῆρε μαζί του σ’ ἕνα ταγάρι δυό-τρία προσφοράκια καί τό νᾶμα καί μ’ ἕνα λαδοφάναρο κίνησε μέσα στήν ἄγρια φύση, πού τήν ἔκανε ἀκόμα ἀγριώτερη ή ἀσέληνη χειμωνιάτικη ἐκείνη νύχτα.
Στή μέση ἀκριβῶς τῆς διαδρομῆς σκόνταψε σε κάποια πέτρα καί ἔπεσε κάτω. Ὅπως ἔπεσε μαζί μέ τό ταγάρι, ἔσπασε τό μπουκαλάκι με το νᾶμα. Ἀναγκάστηκε λοιπόν νά γυρίση πίσω. Πῆρε καινούργιο νᾶμα καί ξεκίνησε πάλι γιά τό ἐρημοκκλήσι. Στό ἴδιο ἀκριβῶς σημεῖο, ξανάπεσε! Ξανάσπασε το μπουκαλάκι μέ τό νᾶμα! Ὠργίστηκε τότε μέ ἱερό θυμό καί είπε:
-Πειρασμέ, ὅσες φορές κι ἄν τό σπάσης καί χύσεις τό νᾶμα, ἐγώ θά πάω καί θά λειτουργήσω, ἔστω κι ἄν αὐτό γίνει δέκα φορές!
Γύρισε πάλι πίσω, ξαναπῆρε νᾶμα καί φωνάζοντας δυνατά τό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με» ξεκίνησε, ἔφτασε στο έρημοκκλήσι καί λειτούργησε. Ἦρθαν ἔπειτα και δύο μοναχοί, οἱ ὁποῖοι τόν βοήθησαν στό ψάλσιμο και στην όλη προετοιμασία και τέλεση τῆς Θείας Λειτουργίας.
Ὅταν τελείωσε, εἶπε:
-Σμῆνος… σμῆνος πολύ μέ τύλιξε!…
-Τί, τί; τον ρώτησε ὁ πατήρ Παχώμιος.
-Νά, λέει, Ἄγγελοι… Ἄγγελοι τοῦ οὐρανοῦ πλημμύρισαν τα πάντα: το Ἱερό, τόν ναό, ὅλον τόν ναό, καί γύρω-γύρω ὅλο τό δάσος, ἀμέτρητες χιλιάδες Ἄγγελοι καί Ἀρχάγγελοι…, καί ἄρχισε νά κλαίει.
Διηγοῦνται γι’ αὐτόν ὅτι, ὅταν λειτουργοῦσε, ἦταν ὅλος φῶς, ὅλος χαρά, ὅλος εἰρήνη, “σύννους” στή Θεία Λειτουργία, σοβαρός, δακρύβρεκτος, ὅπως γράφει ὁ βιογράφος του. Συχνά, συχνότατα ἔκλαιγε για τις ἀπροσεξίες καί τίς ἀτέλειες τῶν ἄλλων κληρικῶν καί ἱερέων. Ἦταν ἱερεύς, πού λειτουργοῦσε στή γῆ, ἀλλά μέ τόν νοῦ καί τήν καρδιά του συγχρόνως συλλειτουργοῦσε στό Θυσιαστήριο τῆς Ἄνω Ἱερουσαλήμ. Ἆραγε τι να ζοῦσε, πῶς τὰ ἐβίωνε;… Τί μακαριότης, τί εὐφροσύνη, τί θεία ἀγαλλίασις!… Οὐδείς γνωρίζει τά βιώματά του παρά μόνον αὐτός, ἡ καρδιά του καί αὐτοί πού τόν περιστοίχιζαν: ὁ Κύριος καί ἡ Θριαμβεύουσα Ἐκκλησία. Ἦταν ἀπό τούς ἀξίους ἱερεῖς τῆς ἐποχῆς μας.
Πηγή: Koτσώνη Ιωαννικίου Ιερομ., «Ανθοδέσμες από το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσ/νίκη 1992, σελ. 129-130
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου