«Υπάρχει ἕνα εἰδικό δαιμόνιο, πού λέγεται “κουφό” καί “ἄλαλο”, πού πιάνει τό αὐτί καί τή γλῶσσα τοῦ ἀνθρώπου καί δέν τόν ἀφήνει νά ἀκούση καί νά μιλήση.
Λέγεται “κουφό”, διότι ἐνῶ σέ ἀφήνει νά ἀκούσης τά πάντα, αἰσχρά καί ἁμαρτωλά πράγματα, δέν σέ ἀφήνει, ὅμως, νά ἀκούσης τό σωστό καί τό σωτήριο, γιά νά τό πράξης.
Λέγεται καί “ἄλαλο”, διότι ἐνῶ σοῦ ἐπιτρέπει νά πῆς ὅλες σου τίς βρωμιές καί ἁμαρτίες στούς ἄλλους -γιά νά ἀκούγεται ή τέχνη καί ἡ μέθοδος τῆς ἁμαρτίας καί νά τήν πράττη καί ὁ ἄλλος— σοῦ ἀπαγο-λρεύει, ὅμως, νά τίς πῆς στόν παπᾶ, διά τῆς ἐξομολογήσεως. Ξέρει ὁ σατανᾶς, ὅτι ἡ ἁμαρτία σβήνεται μόνο ὅταν τήν ἐξομολογηθοῦμε καί ὄχι ὅταν τήν ποῦμε σέ κάποιον ἄλλον, γι’ αυτό πολλοί στήν ἐξομολόγησι, κρύβουν ἐν γνώσει τους μία ἁμαρτία.
Εἶναι τό “ἄλαλο” δαιμόνιο πού τούς ἐμποδίζει…”
Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Σανίδα σωτηρίας. Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου