Λέγει λοιπὸν ὁ Ἐκκλησιαστής· «Υπάρχει
δίκαιος ποὺ καταστρέφεται, ἂν καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ ζεῖ δίκαια, καὶ
ὑπάρχει ἀσεβής ποὺ εὐδοκιμεῖ, ἂν καὶ παραμένει στην κακία του»·
(Εκκλ.7,15) καὶ «Ὑπάρχουν δίκαιοι στοὺς ὁποίους συμβαίνουν αὐτὰ ποὺ
ἔπρεπε νὰ συμβοῦν στοὺς ἀσεβεῖς, καὶ ὑπάρχουν ἀσεβεῖς, οἱ ὁποῖοι
ἀπολαμβάνουν αὐτὰ ποὺ ἔπρεπε νὰ ἀπολαμβάνουν οἱ δίκαιοι». (Εκκλ.8,14).
Αὐτὸ
συμβαίνει ἐπειδὴ μερικοί φαίνονται ὅτι ἔχουν κάποια ἐλαττώματα, ἐνῶ
κρυφὰ κάνουν μεγάλα κατορθώματα σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἀπὸ
μᾶς βέβαια θεωροῦνται ἁμαρτωλοί, ἐνῶ γιὰ τὸν Θεὸ εἶναι δίκαιοι.
Μερικοὶ
ἄλλοι πάλι ἀξιώνονται τῆς φιλανθρωπίας τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὶς προσευχὲς τῶν
προγόνων τους, ὅπως ὁ Σολομὼν ἀπό τίς προσευχὲς τοῦ Δαβίδ. Γιατὶ τοῦ
λέγει ὁ Θεός· «Ἐπειδὴ δὲν τήρησες τὶς ἐντολὲς καὶ τὶς προσταγὲς ποὺ
σοῦ ἔδωσα, θὰ πάρω τη βασιλεία ἀπὸ τὰ χέρια σου καὶ θὰ τὴν δώσω στὸν
δοῦλο σου. Ωστόσο αὐτὸ δὲν θὰ τὸ κάνω στὶς ἡμέρες σου, ἐξαιτίας τοῦ
πατέρα σου Δαβίδ». (Γ' Βασ. 11,11-12)
Ἄλλοι
πάλι, ἐνῶ τώρα εἶναι κακοί, ἐπειδὴ πρόκειται στὸ τέλος νὰ μετανοήσουν
εἰλικρινά, ἤδη ἀπὸ τώρα φροντίζονται ἀπὸ τὸν Θεὸ σὰν νὰ εἶναι δίκαιοι,
ὅπως ὁ ἀπόστολος Παῦλος.
Αλλοι,
ἀντίθετα, ἐξαιτίας τῆς μετάνοιας καὶ τῆς ἐπιστροφῆς τους ἀπολαμβάνουν
τὴν ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία γι᾽ αὐτοὺς ποὺ δὲν καταλαβαίνουν καὶ
εἶναι σκληροί, γίνεται ἐφόδιο τῆς ἐκεῖ τιμωρίας, ὅπως ὁ ἄσπλαγχνος
πλούσιος ὡς πρὸς τὸν Λάζαρο. (Λουκ.16,19)
Γιατὶ ὁ ᾿Απόστολος λέγει· «Αγνοεῖς
ὅτι ἡ καλωσύνη τοῦ Θεοῦ σὲ ὁδηγεῖ σὲ μετάνοια; Ανάλογα ὅμως πρὸς τὴ
σκληρότητά σου καὶ τὴν ἀμετανόητη καρδιά σου ἐπισωρεύεις γιὰ τὸν ἑαυτό
σου ὀργὴ τὴν ἡμέρα τῆς ὀργῆς καὶ τῆς ἀποκάλυψης τῆς δίκαιης κρίσης τοῦ
Θεοῦ, ὁ ὁποῖος θὰ ἀποδώσει στον καθένα σύμφωνα μὲ τὰ ἔργα του». (Ρωμ.
2,4-5)
Καὶ αὐτὸ γνωρίζοντάς το ὁ θεῖος Δαβίδ, μᾶς συμβουλεύει λέγοντας «Νὰ μὴ ζηλεύεις ἐκεῖνον ποὺ εὐδοκιμεῖ στὴ ζωή του, τὸν ἄνθρωπο ποὺ δὲν παύει νὰ κάνει τὴν παρανομία». (Ψαλ. 36,7) Καί·
«Γιατί
οἱ ἁμαρτωλοὶ καὶ οἱ ἐχθροὶ τοῦ Κυρίου θὰ ἐξολοθρευθοῦν, καὶ μόλις
δοξαστοῦν καὶ ἐξυψωθοῦν, θὰ ἐξαφανιστοῦν σὰν καπνὸς ποὺ διαλύεται».
(Ψαλμ. 36,20) Καὶ
«Ὅταν
οἱ ἁμαρτωλοὶ βλαστάνουν σὰν τὸ χορτάρι καὶ γίνονται περίλαμπροι ὅλοι
ὅσοι διαπράττουν τὴν ἀνομία, αὐτὸ γίνεται γιὰ νὰ ἐξολοθρευτοῦν μιὰ γιὰ
πάντα». (Ψαλμ.91,8) Γι᾿ αὐτὸ «Νὰ μὴ πτοεῖσαι, ὅταν ἕνας ἄνθρωπος πλουτίσει καὶ αὐξηθεῖ ἡ δόξα του», (Ψαλμ. 48,17) γιατί «θὰ ξεραθεῖ γρήγορα σαν χορτάρι». (Ψαλμ. 36,2) Καὶ «θὰ ἀναζητήσεις τὸν τόπο ποὺ κατεῖχε καὶ μὴ βρίσκοντάς τον»,(Ψαλμ. 36,10) θὰ πεῖς· «Πῶς
ἐρημώθηκε ἔτσι; ἐξαφανίστηκε ξαφνικά, χάθηκε ἐξαιτίας τῆς παρανομίας
του», (Ψαλμ. 72,19-20) «ἐγκαταλείποντας σὰν ὄνειρο τὸν πλοῦτο του σὲ
ξένους». (Ψαλμ. 48,11) .
Καὶ
ὅλος ὁ ταλαίπωρος πλοῦτος τοῦ ταλαίπωρου ἐκείνου, καὶ ἡ ἄσκοπη καὶ
ψυχοφθόρα ἐκείνη πρόσκαιρη δόξα του σαν ὄνειρο ἐξαφανίστηκε.
Δικαιολογημένα λοιπὸν ἔλεγε ὁ σοφὸς Σειράχ «Νὰ μὴ ζηλέψεις τὴ δόξα
τοῦ ἁμαρτωλοῦ, γιατὶ δὲν ξέρεις ποιὰ θὰ εἶναι ἡ καταστροφή του. Καὶ νὰ
μὴ παραδώσεις τὴν καρδιά σου στὶς ἀπολαύσεις τῶν ἁμαρτωλῶν, ἀλλὰ νὰ
θυμᾶσαι ὅτι μέχρι τὸν ἅδη δὲ θὰ μείνουν ἀτιμώρητοι» (Σ .Σειράχ,9,11-12) Καὶ «Ὁ δρόμος τῶν ἁμαρτωλῶν εἶναι ὁμαλός, στρωμένος μὲ πέτρες. Το τέλος τους ὅμως ὁδηγεῖ στὸ βάραθρο τοῦ ἅδη». (Σοφ. Σειρ. 21,10)
Φιλοκαλία τῶν Νηπτικῶν καὶ ἀσκητικῶν σειρά ΕΠΕ Ἁγίου Ἀναστασίου τοῦ Σιναΐτου Τόμος 13Β΄, σελ. 167.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου