Γράφει ὁ Πύρινος Λόγιος
Ὁ Ἅγιος στὰ Σκαλιὰ τοῦ Οἴκου Ἀνοχῆς. Καὶ οἱ Φαρισαῖοι στὰ Σαλόνια τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ μάχη τῆς Ὀρθοδοξίας δίνεται ἐκεῖ ὅπου ἀνασαίνει ὁ ἄνθρωπος, ὄχι ὅπου ἀποφασίζουν οἱ ψευτοθεολόγοι. Τὸ Φῶς δὲν ρωτάει ἂν “ἐπιτρέπεται”. Μπαίνει. Καὶ ὅπου μπαίνει, ἀλλάζουν ὅλα.
Ὑπάρχει μία εἰκόνα, ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ διδάσκεται σὲ ὅλες τὶς Θεολογικὲς Σχολές, σὲ ὅλα τὰ κηρυχτικά, σὲ ὅλα τὰ συνέδρια τῶν «εἰδικῶν» τῆς πίστεως, ἂν βέβαια δὲν εἶχαν ξεχάσει τί σημαίνει Θεός! Ὁ Ἅγιος Πορφύριος νὰ εὐλογεῖ τὰ δωμάτια ἑνὸς οἴκου ἀνοχῆς, ἐνῶ ὁ Χριστὸς περπατᾶ πίσω του!
Ἡ Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία, εἶναι τόσο ἐνδιαφέρουσα, τόσο ἀληθινὴ σὲ πίστη, τόσο ἀληθινὴ σὲ στοιχεῖα καὶ τόσο ἀληθινὴ σὲ διδαχές, ποὺ ὅποιος τολμήσει νὰ ξεγράψει ὁποιοδήποτε στοιχεῖο ποὺ περιλαμβάνεται σὲ αὐτήν, αὐτομάτως σβήνει ἀπὸ τὸ Βιβλίο τῆς Ζωῆς.
Σήμερα τὸ πρωί, ἀνοίγοντας τὸ Facebook, ἔρχεται μπροστά μου ἕνα κείμενο – δὲν πρόσεξα ποιὸς τὸ ἀνέρτησε – ἀλλὰ ἦταν τόσο δυνατό, ποὺ μὲ συγκλόνισε. Πρωταγωνιστὴς τῆς ἱστορίας ποὺ διηγεῖται τὸ κείμενο; Ὁ ἕνας καὶ μοναδικός! Ὁ Ἅγιος Πορφύριος!
Ὁ Ἅγιος Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης (1906–1991), ὑπῆρξε μία ἀπὸ τὶς πιὸ φωτεινὲς μορφὲς τῆς σύγχρονης Ὀρθοδοξίας. Γεννημένος στὸν Ἅγιο Ἰωάννη Εὐβοίας, ἀγάπησε ἀπὸ παιδὶ τὸν μοναχισμὸ καὶ ἀναχώρησε μικρὸς γιὰ τὸ Ἅγιον Ὄρος, ὅπου μαθήτευσε κοντὰ σὲ ἁγιασμένους Γέροντες στὰ Καυσοκαλύβια. Ἡ καθαρότητα τῆς καρδιᾶς του καὶ ἡ ἀδιάλειπτη προσευχὴ τὸν ὁδήγησαν νωρὶς σὲ ὑψηλὸ μέτρο χάριτος, σὲ σημεῖο ποὺ ἔλαβε τὸ προορατικὸ καὶ διορατικὸ χάρισμα ἤδη ἀπὸ τὰ ἐφηβικά του χρόνια!
Διακόνησε ἐπὶ δεκαετίες ὡς ἐφημέριος στὰ Νοσοκομεῖα τῶν Ἀθηνῶν, ὅπου χιλιάδες ἄνθρωποι βρῆκαν παρηγοριά, θεραπεία, στήριξη καὶ καθοδήγηση μέσα ἀπὸ τὴ στοργική του καρδιὰ. Ὁ λόγος του ἦταν πάντοτε ἁπαλός, φωτεινός, γεμάτος ἀγάπη καὶ ἀλήθεια. Δὲν ἔκρινε, δὲν καταδίκαζε, ἀλλὰ ἄνοιγε δρόμους μετάνοιας καὶ ἐλπίδας σὲ ὅλους, ἀκόμη καὶ στοὺς πιὸ ταλαιπωρημένους ἀνθρώπους.
Κατὰ τὰ τελευταῖα χρόνια τῆς ζωῆς του ἐπέστρεψε στὸ Ἅγιον Ὄρος, ὅπου ἐκοιμήθη στὶς 2 Δεκεμβρίου 1991, καὶ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τὸν ἀνακήρυξε Ἅγιο μετὰ ἀπὸ 22 χρόνια, δηλαδὴ τὸ 2013.
Σήμερα, ὁ Ἅγιος Πορφύριος τιμᾶται ὡς προστάτης τῶν ψυχικὰ πονεμένων, τῶν νέων, τῶν οἰκογενειῶν καὶ ὅλων ὅσοι ζητοῦν ἕναν λόγο παρηγοριᾶς καὶ φωτισμοῦ. Ἡ ζωὴ του ὑπενθυμίζει ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία δὲν εἶναι στεγνὸς ἠθικισμός, ἀλλὰ ἡ ἀγκαλιὰ τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸν κάθε ἄνθρωπο.
Παραθέτω τὸ κείμενο τὸ περὶ οὗ ὁ λόγος καὶ μετά…λέμε καὶ γιὰ τὰ ὑπόλοιπα ποὺ ἕπονται.
| Ὁ Ἅγιος Πορφύριος διηγεῖται τὸν Ἁγιασμὸ ποὺ ἔκανε σὲ οἶκο ἀνοχῆς, παραμονὴ Θεοφανείων
“Τὴν ἡμέρα τῶν Θεοφανείων οἱ ἱερεῖς πηγαίνουν ἀπὸ σπίτι σὲ σπίτι καὶ ραντίζουν μὲ ἁγιασμό. Ὁ Ἅγιος Πορφύριος διηγοῦνταν σὲ πιστοὺς μία μοναδικὴ ἐμπειρία, καθὼς ἐπισκέφθηκε ἕναν οἶκο ἀνοχῆς. Παλαιὰ συνηθίζαμε, κατὰ τὴν ἑορτὴ τῶν Θεοφανείων, ν’ ἁγιάζομε τὰ σπίτια. Κάποια χρονιὰ ἐπῆγα κ’ ἐγὼ κι ἁγίαζα. Χτυποῦσα τὶς πόρτες τῶν διαμερισμάτων, μοῦ ἀνοίγανε κι ἔμπαινα μέσα ψάλλοντας «Ἐν Ἰορδάνη βαπτιζομένου σου Κύριε…» Ὅπως πήγαινα στὴν ὁδὸ Μαιζῶνος, βλέπω μία σιδερένια πόρτα. Ἀνοίγω, μπαίνω μέσα στὴν αὐλή, ποὺ ἦταν γεμάτη ἀπὸ μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, καὶ προχωρῶ στὴ σκάλα. Ἦταν μία σκάλα ἐξωτερική, ποὺ ἀνέβαινε πάνω καὶ κάτω εἶχε ὑπόγειο. Ἀνέβηκα τὴ σκάλα, χτυπάω τὴν πόρτα καὶ παρουσιάζεται μία κυρία. Ἀφοῦ μοῦ ἄνοιξε ἐγὼ ἄρχιζα κατὰ τὴ συνήθειά μου τὸ «Ἐν Ἰορδάνη βαπτιζομένου σου Κύριε…». Μὲ σταματάει ἀπότομα. Ἐν τῷ μεταξὺ μὲ ἀκούσανε καὶ δεξιὰ κι ἀριστερὰ στὸ διάδρομο βγαίνανε κοπέλες ἀπ’ τὰ δωμάτια. «Κατάλαβα, ἔπεσα σὲ οἶκο ἀνοχῆς», εἶπα μέσα μου. Ἡ γυναίκα μπῆκε μπροστά μου νὰ μ’ ἐμποδίσει. – Νὰ φύγεις, μοῦ λέει. Δὲν κάνει αὐτὲς νὰ φιλήσουν τὸ Σταυρό. Νὰ φιλήσω ἐγὼ τὸ Σταυρὸ καὶ νὰ φύγεις, σὲ παρακαλῶ. Ἐγὼ τώρα πῆρα σοβαρὸ καὶ ἐπιτιμητικὸ ὕφος καὶ τῆς λέω: – Ἐγὼ δὲν μπορῶ νὰ φύγω! Ἐγὼ εἶμαι παπάς, δὲν μπορῶ νὰ φύγω! Ἦλθα ἐδῶ ν’ ἁγιάσω. – Ναί, ἀλλὰ δὲν κάνει νὰ φιλήσουν τὸ Σταυρὸ αὐτές… – Μὰ δὲν ξέρουμε ἂν κάνει νὰ φιλήσουν τὸ Σταυρὸ αὐτὲς ἢ ἐσύ. Διότι ἂν μὲ ρωτήσει ὁ Θεὸς καὶ ζητήσει νὰ Τοῦ πῶ ποιὸς κάνει νὰ φιλήσει τὸ Σταυρό, οἱ κοπέλες ἢ ἐσύ, μπορεῖ νὰ ἔλεγα: «Οἱ κοπέλες κάνει νὰ τὸν φιλήσουν καὶ ὄχι ἐσύ. Οἱ ψυχὲς τους εἶναι πιὸ καλὲς ἀπὸ τὴ δική σου» Ἐκείνη τὴν στιγμὴ αὐτὴ ἐκοκκίνησε λίγο. Τῆς λέω λοιπόν: – Ἄσε τὰ κορίτσια νὰ φιλήσουν τὸ Σταυρό. Τοὺς ἔκανα νόημα νὰ πλησιάσουν. Ἐγὼ πιὸ μελωδικὰ ἀπὸ πρῶτα ἔψαλλα τὸ «Ἐν Ἰορδάνη βαπτιζομένου σου Κύριε…», διότι εἶχα μία χαρὰ μέσα μου, ποὺ ὁ Θεὸς οἰκονόμησε τὰ πράγματα νὰ πάω καὶ σ’ αὐτὲς τὶς ψυχές. Φιλήσανε ὅλες τὸ Σταυρό. Ἦταν ὅλες περιποιημένες, μὲ τὶς πολύχρωμες φοῦστες κ.λπ. Καὶ τοὺς εἶπα: – Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ὁ Θεὸς μᾶς ἀγαπάει ὅλους. Εἶναι πολὺ καλὸς καὶ «βρέχει ἐπὶ δικαίους καὶ ἀδίκους». (Ματθ. 5,45) Ὅλοι τὸν ἔχομε Πατέρα καὶ γιὰ ὅλους μας ἐνδιαφέρεται ὁ Θεός. Μόνο νὰ φροντίσουμε νὰ Τὸν γνωρίσομε καὶ νὰ Τὸν ἀγαπήσομε κι ἐμεῖς καὶ νὰ γίνομε καλοί. Νὰ Τὸν ἀγαπήσετε καὶ θὰ δεῖτε πόσο εὐτυχισμένες θὰ εἶστε. Κοιτάζανε ἀπορημένες. Κάτι πῆρε ἡ ψυχούλα τους ἡ ταλαιπωρημένη. – Χάρηκα, τοὺς λέω τέλος, ποὺ μ’ ἀξίωσε ὁ Θεὸς νὰ ἔλθω σήμερα καὶ νὰ σᾶς ἁγιάσω. Χρόνια πολλά! – Χρόνια πολλά, εἶπαν κ’ ἐκεῖνες κι ἔφυγα… ” (Πηγή: Ἡσυχαστήριο Ἁγίας Τριάδος) |
Ἡ Ὀρθοδοξία ποὺ δὲν ντρέπεται τὸν ἄνθρωπο!
Δὲν θὰ σχολιάσω ἄλλο τὴ μεγαλωσύνη αὐτοῦ τοῦ σύγχρονου καὶ μεγάλου ἀναστήματος Ἁγίου. Ἁπλὰ θὰ παραθέσω δυὸ λόγια, γιὰ τὴ σημερινὴ κατάντια τόσο τὴ δική μας, ὅσο καὶ αὐτῶν ποὺ εἶναι κατ’ ἐπίφασιν “Ἱερωμένοι” καὶ “Πατέρες”.
Μέσα στὴν Ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας μας, ὑπάρχουν σελίδες ποὺ δὲν γράφονται μὲ μελάνι. Γράφονται μὲ φῶς. Σελίδες ποὺ δὲν χωροῦν στὰ στεγνὰ ἀναλόγια, οὔτε στὰ διοικητικὰ συμβούλια. Σελίδες ποὺ συντρίβουν τοὺς τύπους, τὰ πρωτόκολλα, τὴν “εὐπρέπεια”, καὶ στέκονται γυμνὲς ἀπέναντι στὸ ἐρώτημα:
Τελικά, ποιὰ εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία; Καὶ σὲ ποιοὺς ἀνήκει; Μιὰ τέτοια στιγμὴ ἦταν ἐκείνη ποὺ ὁ Ἅγιος Πορφύριος ἀνέβηκε τὰ σκαλιὰ ἑνὸς οἴκου ἀνοχῆς, παραμονὴ τῶν Θεοφανείων, κρατώντας στὸ χέρι του τὸν Σταυρὸ καὶ ψάλλοντας:
«Ἐν Ἰορδάνη βαπτιζομένου σου Κύριε…»
Δὲν τὸ ἤξερε στὴν ἀρχή. Τὸ κατάλαβε ὅταν εἶδε τὶς κοπέλες νὰ βγαίνουν στὸ διάδρομο.
Ἀλλὰ δὲν ἔκανε πίσω. Δὲν εἶπε «ἐδῶ δὲν εἶναι γιὰ παπάδες». Δὲν εἶπε «θὰ παρεξηγηθῶ».
Δὲν εἶπε «μὴν μὲ δεῖ κανένας» ἢ «δὲν κάνει τώρα».
Εἶπε μόνο, «Ἦρθα νὰ ἁγιάσω.»
Καὶ ὁ οὐρανὸς χαμογέλασε.
Ἡ “μαντὰμ” ποὺ διαχειριζόταν τὸ σπίτι καὶ τὶς κοπέλες, ἡ σωματέμπορας δηλαδή, τρόμαξε.
Σήκωσε τὸ χέρι σὰν φράχτη μπροστὰ στὸν Ἅγιο:
— «Ὄχι! Αὐτὲς δὲν κάνει νὰ φιλήσουν τὸν Σταυρό!»
Πόσο εὔκολα ὁ ἄνθρωπος – καὶ ἰδίως αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος ποὺ δὲν ἔπρεπε κἄν νὰ ἀποκαλεῖται ἄνθρωπος, γίνεται …φύλακας τοῦ Θεοῦ! Πόσο εὔκολα νομίζουμε πὼς γνωρίζουμε ποιὸς «κάνει» καὶ ποιὸς «δὲν κάνει».
Πόσο εὔκολα ξεχνᾶμε ὅτι ὁ Χριστὸς εἶπε «Δὲν ἦρθα νὰ καλέσω δικαίους, ἀλλὰ ἁμαρτωλούς»!
Ὁ Ἅγιος Πορφύριος, ὁ γλυκύς, ὁ ταπεινός, ὁ πράος, μίλησε σὰν προφήτης, λέγοντας πὼς «Δὲν ξέρουμε ἂν κάνει νὰ φιλήσουν τὸν Σταυρὸ αὐτὲς ἢ ἐσύ.»
Ἡ φράση αὐτὴ δὲν ἦταν ἐπίπληξη, ἦταν καθρέφτης.Ἦταν τὸ Εὐαγγέλιο ξεκάθαρο, ἁπλὸ καὶ κοφτερὸ σὰν διαμάντι! Διότι ἡ μεγαλύτερη ἁμαρτία δὲν ἦταν στὰ δωμάτια. Ἦταν στὴν καρδιὰ ποὺ θεωροῦσε πώς… δὲν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ ἔλεος!
Οἱ ψυχὲς ποὺ διψοῦσαν καὶ κανεὶς δὲν τοὺς μιλοῦσε
Καὶ τότε, οἱ κοπέλες πλησίασαν. Περιποιημένες, φοβισμένες, ἀπορημένες. Μὲ μάτια ποὺ εἶχαν δεῖ πολλὰ καὶ εἶχαν ἐλπίσει λίγα. Καὶ τί ἄκουσαν ἐκείνη τὴ μέρα;
Ὄχι νουθεσίες. Ὄχι ἀπειλές. Ὄχι κηρύγματα ἠθικῆς.
Ἄκουσαν κάτι ποὺ δὲν ἀκούγεται συχνὰ πιά:
«Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ὁ Θεὸς μᾶς ἀγαπάει ὅλους.»
Τόσο ἁπλό. Τόσο γυμνό. Τόση ἀλήθεια χωρὶς περιτυλίγματα.
Καὶ ἐκεῖ, μέσα σὲ λίγα δευτερόλεπτα συντελέστηκε τὸ μυστήριο ποὺ δὲν καταγράφεται σὲ πρακτικά: Ἡ Χάρη πῆγε ἐκεῖ τὴ δέχεται ὅποιος τὴ ζητήσει.
Ὁ Ἅγιος ἔψαλε πλέον πιὸ μελωδικά, ὄχι γιατί ἄλλαξε ὁ ἦχος, ἀλλὰ γιατί ἄλλαξε ἡ καρδιά του.
Γέμισε χαρά, λέγοντας «Ὁ Θεὸς οἰκονόμησε νὰ πάω σ’ αὐτὲς τὶς ψυχές.»
Δὲν εἶπε «ἐγὼ πῆγα». Δὲν εἶπε «μὲ ἔστειλαν».Δὲν μίλησε γιὰ «καθῆκον».
Εἶπε μόνο, «Οἰκονόμησε ὁ Θεός»!
Αὐτὴ εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία ποὺ μάχεται σήμερα!
Αὐτὸ τὸ περιστατικό, δὲν εἶναι οὔτε γραφικό, οὔτε κόντρα σέ…ἀτζέντες καὶ οἰκουμενισμούς.
Εἶναι ἐπικίνδυνο, γιὰ ὅσους ἔχουν μετατρέψει τὴν Ἐκκλησία σὲ σαλόνι εὐπρέπειας.
Εἶναι ἀνατρεπτικό, γιὰ ὅσους πιστεύουν ὅτι ὁ Θεὸς κινεῖται μόνο μέσα στὰ ὅρια ποὺ ὁρίζουν οἱ ἴδιοι.
Εἶναι ἐπαναστατικὸ — γιατί ξαναβάζει τὸν Ἐσταυρωμένο Χριστὸ ἐκεῖ ποὺ πρέπει νὰ βρίσκεται: Στὴν καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου ποὺ πονᾶ καὶ ἀκροβατεῖ!
Ἡ Ὀρθοδοξία δὲν μπορεῖ νὰ ζεῖ μέσα σὲ ἐπιτροπὲς καὶ συνέδρια.
Ζεῖ στὸν διάδρομο ἐκείνου τοῦ σπιτιοῦ.
Ζεῖ στὸ βλέμμα τῆς κοπέλας ποὺ δὲν κατάλαβε γιατί κάποιος τὴν ἀποκάλεσε «παιδί μου».
Ζεῖ στὸν παπὰ ποὺ δὲν ντράπηκε νὰ ἀνέβει ἐκείνη τὴ σκάλα.
Ζεῖ στὴν ἀλήθεια ποὺ χτυπάει σὰν καμπάνα! Ὅτι ὁ Θεὸς δὲν ντρέπεται τὸν ἄνθρωπο.
Ἐμεῖς ντρεπόμαστε τὸν ἄνθρωπο! Καὶ πολλὲς φορὲς καὶ τὸν Θεό!
Ἡ μάχη τῆς Ὀρθοδοξίας
Ἡ εἰκόνα αὐτὴ ποὺ φέρει τὸν Ἅγιο Πορφύριο νὰ εὐλογεῖ τὰ δωμάτια ἑνὸς οἴκου ἀνοχῆς, ἐνῶ ὁ Χριστὸς περπατᾶ πίσω του, πρέπει κάποιος ἁγιογράφος νὰ τὴν ἰχνογραφήσει καὶ νὰ ἀναρτηθεῖ σὲ ὅλα τὰ μέγαρα ποὺ φιλοξενοῦν Μητροπολίτες, Ἀρχιμανδρίτες, διάκοι, Πρωτοσύγγελοι καὶ ἐγὼ δὲ ξέρω τί ἄλλο. Γιατί; Γιατί οἱ σημερινοὶ “ποιμένες” πλὴν ΕΛΑΧΙΣΤΩΝ ΕΞΑΙΡΕΣΕΩΝ (σὲ αὐτοὺς τοὺς ἐλάχιστους βρίσκεται καὶ ἡ ἅγια μορφὴ τοῦ ἀγωνιστῆ τῆς Πίστης μας Μητροπολίτου τῆς Μόρφου, τοῦ Νεόφυτου) ἔχουν ἐγκλωβιστεῖ ἀνάμεσα στὴν κοσμικότητα καὶ στὶς…σπουδὲς τους “εἰς τὴν ἀλλοδαπήν”. Μεταπτυχιακὰ στὴ Γερμανία. Διδακτορικὰ στὸ Τίμπιγκεν. Σεμινάρια στὸ Πουριτάνικο Ἐδιμβοῦργο. Καὶ στὸ τέλος… ἔρχεται κι ὁ τίτλος: «Ὀρθόδοξος Θεολόγος».
Ὀρθόδοξος; Ὀρθόδοξος…ποῦ; Στὸ βιογραφικό; Ἒμ ποῦ ἀλλοῦ!
‘Ἡ μήπως ξεχνᾶμε τὴν περίπτωση ἐκείνου τοῦ Ἀρχιμανδρίτη τῆς Μητρόπολης Κονίτσης, αὐτὸν τὸν ἀλαζόνα καὶ πλήρους ἀνυπαρξίας καρδίας, ποὺ ταπείνωνε κάθε φορὰ ποὺ τὸν ἔβλεπε τὸν Ἅγιο Παΐσιο, ποὺ τὸν ἔβαζε στὴ θέση του κάθε φορὰ, κάνοντὰς τον νὰ σκάει ἀπὸ μίσος ἐπειδὴ τό…ἀνθρωπάκι αὐτό, τὸ …ἀγράμματο καὶ ταπεινό, ἀπέκρουε τὶς ἀλαζονικές του πομφόλυγες μὲ τὸν πιὸ ταπεινό, ἀλλὰ καὶ συνάμα τὸν πιὸ δυνατὸ λόγο.
Οἱ σημερινοὶ “ποιμένες” εἶναι γεμάτοι ὄχι ἀπὸ Θεολογία, ἀλλὰ ἀπὸ “Θεοσοφία”! Γιατί στὴν καρδιά, εἶναι ἄδειοι. Στὴν πράξη, εἶναι Φαρισαῖοι. Καὶ στὴν πίστη, εἶναι ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΕΣ μὲ ράσο.
Ποιοὶ εἶναι αὐτοὶ λοιπὸν ποὺ σήμερα θὰ διαμαρτύρονταν – ὅπως ἡ “μαντὰμ” ἡ σωματεμπόρισσα, ἂν ἕνας παπὰς ἀνέβαινε τὰ σκαλιὰ ἑνὸς οἴκου ἀνοχῆς; Ποιοὶ θὰ ἔλεγαν στὸν παπὰ Ἅγιο Πορφύριο ὅτι «σκανδαλίζεις τὸ ποίμνιο»; Ποιοὶ θὰ ἔγραφαν ἀνακοινώσεις, ἐγκυκλίους, φουσκωμένες ἀνοησίες;
Ναί, σωστὰ τὸ μαντέψατε! Αὐτοὶ οἱ ἴδιοι ποὺ σπούδασαν “θεολογία” – ἥμαρτον Κύριε! – στὰ πανεπιστήμια της … ἤδη ξεπεσμένης Εὐρώπης, ὅπου τὸν Χριστὸ τὸν βλέπουν μόνο σὲ ζωγραφιὲς μουσείου!
Αὐτοὶ δὲν ἔμαθαν ποτὲ ἀλλὰ οὔτε καὶ θὰ μάθουν ποτέ, νὰ μιλοῦν στὶς πληγές. Ἔμαθαν ΜΟΝΟ νὰ μιλοῦν στὶς αἴθουσες. Ποτὲ τους δὲν ἔμαθαν ποιὸς εἶναι ὁ Θεὸς τῆς Ἀγάπης.
Αὐτὸ ποὺ ἔμαθαν στὴ τελική, εἶναι τὸ ποιὸς εἶναι ὁ Θεὸς τῶν ὑποσημειώσεων!
Δὲν ἔμαθαν μετάνοια. Ἔμαθαν ἀκρίβεια φιλολογική, ἀκαδημαϊκή, καὶ πρακτικὰ ἄθεη.
Κι ὅμως, αὐτοὶ οἱ ἴδιοι κουνᾶνε τὸ δάχτυλο. Ὄχι μόνο στοὺς ἱερεῖς ποὺ προΐστανται, ἀλλὰ καὶ σὲ ἐμᾶς, τοὺς κοσμικοὺς ποὺ δὲν τοὺς ἀκούσαμε γιὰ νὰ πᾶμε νὰ αὐτοκτονήσουμε μὲ τὰ δηλητήρια τῆς Pfizer καὶ τῆς Moderna, ποὺ δὲν ὑπακούσαμε στὸ πανταζίδικο δίλημμα “Ἀπὸ δῶ τὸ ἐμβόλιο, ἀπ’ ἐκεῖ ὁ τάφος“. Ποῦ δὲν τοὺς δώσαμε σημασία ὅταν μᾶς προπαγάνδιζαν πὼς “οἱ νέες ψηφιακὲς ταυτότητες οὔτε ἔχουν μέσα τὸ 666, οὔτε εἶναι σατανικὲς ἀλλὰ χρήσιμες καὶ πρακτικὲς” μηδενίζοντας τὰ γραφόμενα τοῦ Ἁγίου Παϊσίου ἢ παραλάσσοντας τα ἁβρόχοις ποσί.
Αὐτοὶ ποὺ σπούδασαν θεοσοφία καὶ τὴν πέρασαν γιὰ Ὀρθοδοξία. Αὐτοὶ ποὺ ἔμαθαν Χριστὸ χωρὶς Σταυρὸ καὶ Σταυρὸ χωρὶς θυσία. Αὐτοὶ ποὺ ντύθηκαν ράσο χωρὶς νὰ ἔχουν καρδιά.
Αὐτοὶ θὰ ἔδιωχναν τὸν Ἅγιο Πορφύριο ἀπὸ τὶς πόρτες τους!
Ὁ Ἅγιος ποὺ δὲν ντράπηκε — καὶ οἱ ἱερωμένοι ποὺ ντρέπονται γι’ Αὐτὸν
Ὁ γέροντας Πορφύριος, ἀνέβηκε ἐκείνη τὴ σκάλα σὰν πατέρας. Ὄχι σὰν λειτουργὸς «εἰδικῶν καθηκόντων». Ἀλλὰ σὰν ἄνθρωπος ποὺ ξέρει ὅτι ὁ Θεὸς δὲν εἶναι δημόσιος ὑπάλληλος, οὔτε ἐκπρόσωπος «ἐκκλησιαστικῆς ἑταιρείας».
Ἐνῶ οἱ σημερινοί, οἱ πτυχιοῦχοι τῶν «ἀκαδημαϊκῶν θεολογιῶν», ὄχι μόνο σταματοῦν μπροστὰ στὴν πόρτα, ἀλλὰ καὶ ψάχνουν νὰ βροῦν στὰ κιτάπια τους ἂν λέει πουθενὰ ὅτι ὅποιος διαβεῖ τὰ κάγκελα ἑνὸς “σπιτιοῦ” μὲ φανάρι κόκκινο γιὰ καλὸ σκοπό, εἶναι ἢ ὄχι ἁμαρτωλὸς καὶ ἀξιοκατάρατος.
Κι ἂν ἔβλεπαν τὸν Ἅγιο νὰ περνᾶ ἕνα τέτοιο κατώφλι, ἀπὸ λάθος, ὄχι ἐπειδὴ τὸ ἤθελε, θὰ τὸν κατηγοροῦσαν εὐθέως ποὺ τόλμησε νὰ μπεῖ μέσα! Ἐδῶ τόλμησε νὰ τοῦ κλείσει τὴν πόρτα ἡ τσάτσα, ὁ “θεολόγος” τοῦ προτεσταντισμοῦ μὲ τὰ ράσα τοῦ Ὀρθόδοξου δὲν θὰ τὸ ἔλεγε;
Ἀντιθέτως, θὰ ἔλεγαν «Σκάνδαλο!», «Ποῦ πάει ὁ παπάς;», «Δὲν εἶναι χῶρος αὐτὸς γιὰ εὐλογία!» καὶ ἄλλα τέτοια ἐξόχως «διδαχτικά».
Μὰ αὐτὸ ἀκριβῶς εἶναι τὸ πρόβλημα: Ἔχουν μάθει ἢ ἔχουν δεχθεῖ μέσα τους ἕναν Θεὸ ποὺ δὲν κινδυνεύει νὰ λερωθεῖ, ὄχι γιατί εἶναι Ἅγιος, ἀλλὰ γιατί δὲν πηγαίνει ποτὲ πουθενά.
Ὁ Χριστὸς ὅμως πῆγε σὲ τελῶνες, πόρνες, ἀρρώστους, μολυσμένους, διωγμένους, ἀποσυνάγωγους.
Μόνο σὲ ἕναν χῶρο δὲν πήγαινε: Στὸ σαλόνι τῶν Φαρισαίων, ὅταν δὲν εἶχαν διάθεση νὰ μετανοήσουν.
Ὅπου δὲν χωρᾶ λοιπὸν ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, τὸ πρόβλημα δὲν εἶναι ὁ Θεός.
Ἡ Ὀρθοδοξία δὲν φοβᾶται τὴν ἁμαρτία, ἡ ἁμαρτία φοβᾶται τὴν Ὀρθοδοξία
Ὅταν ὁ Ἅγιος εἶπε «Δὲν ξέρουμε ἂν κάνει νὰ φιλήσουν τὸν Σταυρὸ αὐτὲς ἢ ἐσὺ» δὲν μίλησε σὲ μία γυναίκα. Μίλησε σὲ ΟΛΟΥΣ ὅσους σήμερα παριστάνουν τοὺς «καθαρούς».
Μίλησε σὲ κάθε ὑποκριτὴ ποὺ μετράει τὴν πνευματικότητα μὲ διαπιστευτήρια δυτικῶν σχολῶν. Μίλησε σὲ κάθε ψευτοθεολόγο ποὺ μιλάει γιὰ Χριστὸ χωρὶς Χάρη καὶ Πίστη χωρὶς ζωή.
Ἡ Ὀρθοδοξία δὲν εἶναι οὔτε συνέδρια, οὔτε μεταπτυχιακά, οὔτε τίτλοι, οὔτε καθωσπρεπισμοί. Ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι πληγὴ ποὺ θεραπεύει πληγές.
Καὶ ναί! Σήμερα δίνουμε μάχη! Γιατί ἡ Ὀρθοδοξία χτυπιέται πιὸ πολὺ ὄχι ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, οὔτε ἀπὸ τοὺς Παπικούς. Ἀλλὰ μέσα ἀπὸ τοὺς κόλπους τῆς ἴδιας τῆς Ἐκκλησίας της!
Ἀπὸ ἀνθρώπους μὲ ἐγκόλπια, ποὺ δὲν ἔχουν καρδιά. Ἀπὸ ἀνθρώπους μὲ ἄμφια, ποὺ δὲν ἔχουν Χάρη. Ἀπὸ ἀνθρώπους μὲ διπλώματα, ποὺ δὲν ἔχουν Θεό.
Καὶ πολεμοῦν ὄχι μόνο τὴν πίστη! Πολεμοῦν τοὺς Ἁγίους της!
Ποιὸς ἀπὸ αὐτοὺς θὰ ἀνεβαίνει τὴ σκάλα ἐκείνη; Κανείς! Γι’ αὐτὸ ὁ κόσμος δὲν πιστεύει πλέον στὰ λόγια τους. Γιατί δὲν ἔχουν εἰκόνα Χριστοῦ.
Τί ἔχουν; Μόνο εἰκόνα καριέρας!
Ἡ Ὀρθοδοξία ποὺ ζεῖ πραγματικά, ζεῖ στὰ σκαλιὰ τοῦ οἴκου ἀνοχῆς! Στὰ μάτια τῆς ταλαιπωρημένης κοπέλας ποῦ φίλησε τὸν Σταυρὸ μὲ τρόμο καὶ λαχτάρα. Στὸ ρίγος ποὺ πέρασε ἀπὸ τὴ φωνὴ τοῦ Ἁγίου. Στὸν ἁγιασμὸ ποὺ ἄγγιξε ψυχὲς ποὺ κανεὶς δὲν θυμήθηκε. Στὸ βλέμμα τοῦ Ἁγίου παπᾶ ποὺ δὲν ντράπηκε.
Ὄχι στὰ πολυτελῆ γραφεῖα. Οὔτε στὶς στρογγυλὲς τράπεζες. Οὔτε κἄν στὶς συνάξεις τῶν τἄχα «προοδευμένων» θεολόγων ἱερέων, ποὺ τσακώνονται καὶ πισωμαχαιρώνονται γιὰ τὸ ποιὸς θὰ πάρει τὸ χρίσμα τοῦ…Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν!
Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἐκεῖ ὅπου ὁ Χριστὸς κατεβαίνει μόνος Του καὶ οἱ ὑπόλοιποι Τὸν ψάχνουν στὰ χαρτιά. Καὶ τὸ μήνυμα;
Ὅπου δὲν ὑπάρχουν Ἅγιοι, οἱ Φαρισαῖοι γεμίζουν τὸ κενό.
Ἀλλὰ ὅπου ὑπάρχει ἕνας Ἅγιος, ἀδειάζουν ὅλα τὰ στόματα καὶ μιλοῦν μόνο οἱ καρδιές.
Αὐτὴ εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία. Ἡ ζωντανὴ Ὀρθοδοξία. Ἡ μαχόμενη Ὀρθοδοξία. Ἡ ἁγιασμένη Ὀρθοδοξία. Ἡ ρωμαίϊκη Ὀρθοδοξία, ὄχι ἡ…ἑλλαδικὴ! Ἡ Ὀρθοδοξία τοῦ Ρωμαίϊκου δρόμου, ἡ Ὀρθοδοξία τῆς καρδιᾶς, τῆς θυσίας!
Καὶ αὐτὴν τὴ μάχη δίνουμε σήμερα. Ὄχι μὲ λόγια. Μὲ ἀλήθεια.
Καὶ νὰ ξέρετε ὅλοι σας, ὅσοι ἀκόμη μὲ διαβάζετε. Ἡ Ὀρθοδοξία θὰ Νικήσει! Ὄχι ἐπειδὴ εἶναι δυνατή. Ἀλλὰ ἐπειδή, εἶναι Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ!
Πηγή: “Στύλος Ὀρθοδοξίας”, ἀρ. φύλλου 282, σελ. 4-6
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου