Ἡ Ὁσία Ξένη (μὲ καταγωγὴ ἀπὸ τὴ Ρώμη) προεῖδε τὸ θάνατό της (24 Ἰανουαρίου), ἀφοῦ προσευχήθηκε, ἐπῆρε ἀπὸ ὅλες τὶς μοναχὲς (τοῦ μικροῦ μοναστηριοῦ στὴ Μύλασσα τῆς Καρίας) συγχώρεση. Πῆγε κατόπιν στὸ Ναό, γονάτισε καὶ προσευχόταν.
Οἱ δύο δοῦλες της (ποὺ τὴν εἶχαν ἀκολουθήσει πρόθυμα στὸ μοναχικὸ βίο ὅταν ἔφυγε κρυφὰ ἀπὸ τὸ πλούσιο σπίτι της στὴ Ρώμη) τὴν παρακολουθοῦσαν ἀπὸ τὴ χαραμάδα τῆς θύρας καὶ εἶδαν τότε στὴν Ξένη νὰ συμβαίνει ἕνα πρᾶγμα παράδοξο καὶ θαυμαστόν. Ξαφνικὰ φάνηκε ἕνα λαμπρότατο φῶς ἀπὸ τὸν οὐρανό. Ἔλαμπε ὅλος ὁ Ναός! Συγχρόνως παρουσιάστηκε καὶ μιὰ ὑπέροχη εὐωδία ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ τὴν περιγράψει ἄνθρωπος. Αὐτὴ δὲν ἔμοιαζε μὲ μόσχους καὶ ἀρώματα καὶ θυμιάματα τοῦ κόσμου τούτου. Ἦταν μία εὐωδία γλυκύτατη καὶ πάντερπνη, ποὺ ἐρχόταν ἀπὸ ἄλλον κόσμον, ἀπ’ τὸν Παράδεισο.
Τότε, λοιπόν, ἀνοίγουν τὶς πόρτες τῆς Ἐκκλησίας, μπαίνουν μέσα καὶ βλέπουν τὴν μακαρίαν Ξένην νὰ κοιμᾶται τὸν ὕπνον τοῦ δικαίου. Συγκεντρώθηκαν ἀμέσως ὅλες οἱ μοναχὲς καὶ ἔκλαιγαν ἀσταμάτητα.
Ὁ Θεὸς ὅμως, ποὺ δοξάζει ἐκείνους ποὺ τὸν δοξάζουν, ἐδόξασε καὶ τῆς ἀγαπημένης νύμφης Τοῦ Ξένης τὴν κοίμησιν καὶ ἐφανέρωσε σὲ ὅλους πόσην παρρησίαν ἀξιώθηκε νὰ ἔχει ἐνώπιόν Του. Ἦταν μεσημέρι. Ὁ ἥλιος ἔλαμπε καὶ ὁ οὐρανὸς ἦταν κατακάθαρος. Ἀϊ! Τότε φάνηκε στὸν οὐρανὸ ἕνα στεφάνι ἀπὸ ἀστέρια, στὸ μέσον τοῦ ὁποίου ἦταν ἕνας σταυρὸς φωτεινός, πάλι ἀπὸ ἀστέρια.
Τὸ θαυμάσιο τοῦτο φαινόμενο τὸ εἶδαν ὅλοι οἱ ἐκεῖ κάτοικοι καὶ ἐξεπλάγησαν. Αὐτὸ τὸ εἶδε κι ὁ Ἐπίσκοπος Παῦλος ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ βρισκόταν καὶ ψιθύρισε: «γιὰ νὰ φανεῖ τέτοιο σημεῖο ἡ Ξένη κοιμήθηκε». Κι ἀμέσως πῆγε στὴ Μύλασσα. Κόσμος πολὺς συνάχθηκε στὸ Μοναστήρι τῆς Ὁσίας καὶ ἐδόξαζαν μεγαλοφώνως τὸν Κύριον. Ὁ Ἐπίσκοπος προσκύνησε τὴν Ὁσίαν. Μὲ πολλὴν φωτοχυσίαν καὶ θυμιάματα τὴν ἐπέρασαν ἀπὸ τὸ μέσον τῆς πόλεως. Κατὰ τὴν μεταφορὰ τοῦ Ἁγίου Λειψάνου της, ἀκολούθησε ἀπὸ πάνω κι ὁ θαυμάσιος στέφανος τῶν ἀστέρων. Ὅταν σταματοῦσαν νὰ κάμουν δέησιν σύμφωνα μὲ τὴν συνήθειαν, ἐστέκετο καὶ ὁ στέφανος. Τὸ θαυμάσιον τοῦτο γεγονὸς ἔγινε ἀφορμὴ νὰ συγκεντρωθεῖ κόσμος πολὺς καὶ ἀπὸ τὰ περίχωρα καὶ νὰ δημιουργηθεῖ συνωστισμὸς μεγάλος.
Ὅλη τὴ νύκτα ἐκείνη ἀγρύπνησαν οἱ χριστιανοὶ ψάλλοντες. Πολλοὶ ἀσθενεῖς θεραπεύθηκαν μόλις ἀγγίζανε τὸ Ἅγιον Λείψανον της. Ἔτσι κόσμος πολὺς ποὺ ὑπέφερε ἀπὸ ἀσθένειες πολύχρονες καὶ ἀνίατες, δίχως γιατρούς, δίχως βότανα καὶ φάρμακα, μόλις ἀσπαζόταν μὲ πίστη τὴν Ἁγία ἀμέσως γινότανε καλά.
Στὸν τόπον Σικίνιον τὴν ἐνεταφίασαν ἐκεῖ καθὼς ἡ Ὁσία Ξένη εἶχε προστάξει. Τότε ἀκριβῶς μετὰ τὴν κατάθεσιν τοῦ Ἁγίου Λειψάνου ὁ κύκλος τῶν ἀστέρων ἐξαφανίστηκε.
Τότε βεβαιώθηκαν ὅλοι ὅτι ὁ κύκλος τῶν ἀστέρων φάνηκε διὰ τὴν Ὁσίαν καὶ ἀκολουθοῦσε τὴν Ἁγία ἕως ὅτου ἐνεταφίασαν τὸ λείψανό της. Τὰ δὲ σινδόνια, τὸ ὁποῖα εἶχαν εἰς τὸν κράββατόν της, τὰ διεμοίρασεν ὁ Ἐπίσκοπος εἰς τὸν λαὸν γιὰ νὰ τὰ ἔχουν ὡς φυλακτά.
Σὲ λίγο καιρὸ κοιμήθηκαν καὶ οἱ δύο δοῦλες τῆς Ἁγίας Ξένης. Τὶς ἐνεταφίασαν καὶ αὐτὲς μὲ τὴν κυρία τους ὅπως τοὺς εἶχε παραγγείλει.
Ἐκείνη ποὺ πέθανε νωρίτερα δὲν ὁμολόγησε διὰ τὴν Ξένην σὲ κανένα τίποτε. Ἡ ἄλλη ὅμως τὰ ἐφανέρωσε ὅλα διότι ὁ Ἐπίσκοπος τῆς ἔβαλε ἐπιτίμιον νὰ τὰ πεῖ πρὸς Δόξαν Θεοῦ. Τότε ἐκείνη μὴ μπορῶντας νὰ κάνει διαφορετικά, τοὺς εἶπε μὲ κάθε λεπτομέρεια ὅλη τὴν ἱστορία της. Τοὺς εἶπε δηλαδὴ πὼς καταγόταν ἀπὸ τὴν ξακουσμένη Ρώμη, πὼς ἦταν θυγατέρα μεγάλου ἄρχοντα καὶ πὼς τὸ βαπτιστικὸ τῆς ἦταν Εὐσεβία. Μίλησε ἀκόμη καὶ γιὰ τὸ γάμο ποὺ ἀπέφυγε, διότι εἶχε ἀγαπήσει μὲ θεῖον ἔρωτα τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν καὶ γιὰ τὴν ἀγάπη Του ξενιτεύτηκε καὶ ὀνομάστηκε Ξένη. Διότι χάριν τοῦ Σωτῆρος προτίμησε τὴν ξενιτιά, νὰ ζήσει φτωχικὰ καὶ ταπεινὰ καὶ μὲ κάθε κακοπάθηση καὶ στέρηση. Ὅλοι ὅσοι τὰ ἄκουσαν μείνανε κατάπληκτοι καὶ αὔξησαν τὴν εὐλάβειά τους πρὸς τὴν μακαρίαν Ξένην.
Πηγή: “Βίοι Ἁγίων”, Ἄρχιμ. Χαραλάμπους Δ. Βασιλόπουλου, ἐκδ. Ὀρθοδόξου Τύπου, τόμ.7, σελ. 422-427
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου