Ὁ λαὸς ἵσταται διὰ τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ Συναξαρίου.
Συναξάριον
Τῇ ΚΖ’ (27ῃ) τοῦ μηνὸς Ἰανουαρίου, ἡ ἀνακομιδὴ (438) τοῦ λειψάνου τοῦ ἐν ἁγίοις πατρὸς ἡμῶν Ἰωάννου, ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως, τοῦ Χρυσοστόμου. (†407)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρὸς ἡμῶν Δημητριανοῦ, ἐπισκόπου Ταμασσοῦ τῆς ἐν Κύπρῳ. (α´ αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς Ἁγίας μάρτυρος Νεονίλλας ἐκ Παμφυλίας
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἡ Ἁγία Μαρκιανὴ Βασίλισσα, ἡ ἐν τοῖς Ἁγίοις Ἀποστόλοις, ἐν εἰρήνῃ τελειοῦται. (Ϛ´ αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ὁ Ὅσιος Κλαυδῖνος ἐν εἰρήνῃ τελειοῦται.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρὸς ἡμῶν Ἠλιοὺ β´, πατριάρχου Ἱεροσολύμων. (†797)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἀσιὸτ τοῦ κουροπαλάτου καὶ εἶτα βασιλέως τῆς Γεωργίας. (θ´ αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Ἰουλιανοῦ, ἐν Σόρᾳ (Sora) τῆς Ἰταλίας μαρτυρήσαντος ἐπὶ Ἀντωνίνου Πίου. (~†150)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς ἁγίας παρθενομάρτυρος Δεβότης (Devota), τελευτησάσης ἐν Κορσικῇ ἐπὶ Διοκλητιανοῦ. (†303)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Ἀβίτου, ἀποστόλου καὶ ἐπισκόπου τῶν Καναρίων νήσων.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἐν βορείῳ Ἀφρικῇ ἁγίων μαρτύρων Δατίου, Ῥεάτρου, καὶ τῶν σὺν αὐτοῖς· ἔτι δὲ Δατίου, Ἰουλιανοῦ, Βικεντίου καὶ ἑτέρων κζ´ ὑπὸ τῶν Ἀρειανῶν Βανδάλων τελειωθέντων. (~†500)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου Μαύρου, κτίτορος μονῆς ἐν Βοβάκῳ (Bobacum, Bodon) ἐν Γαλλίᾳ. (~†555)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου Ναταλίου, κτίτορος μονῶν ἐν τῇ βορείῳ Ἰρλανδίᾳ, συνεργάτου τοῦ ὁσίου Κολουμβανοῦ. (†564)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου Λούπου, ἐπισκόπου Καβυλλόνης (Cabyllona, Châlons-sur-Saone), ἀρωγοῦ ἐμπεριστάτων. (~†610)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου Βιταλιανοῦ, πάπα Ῥώμης. (†672)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου Ἐμερίου, κτήτορος τῆς μονῆς Ἁγίου Στεφάνου ἐν Βανυόλες (Bañoles) τῆς Καταλονίας. (η´ αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς ὁσίας Κανδίδης (Candida), μητρὸς τοῦ ἁγίου Ἐμερίου, ἀναχωρητρίας. (~†798)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου ἱερέως Γαμελβέρτου (Gamelbert) τοῦ ἐν Μιχαηλοβίβλῳ (Michaelsbuch) Βαυαρίας. (†800)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Θεοδωρίχου β´, ἐπισκόπου Ὀρλεάνης ἐν Γαλλίᾳ. (†1022)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου Τίτου, τοῦ ἀπὸ στρατιωτῶν, μοναχοῦ ἐν τῇ Λαύρᾳ τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου. (ια´ αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ὁ Ἅγιος Νεομάρτυς Δημήτριος, ὁ ἐν Γαλατά Κωνσταντινουπόλει μαρτυρήσας, ἐν ἔτει͵αψπδ´(1784ῳ), ξίφει τελειοῦται.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, κοίμησις τῆς Ὁσίας Νεονίλλας τῆς Μονῆς τοῦ Νταβίντωφ τῆς Ῥωσίας (1875)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ οἱ ὁσιομάρτυρες ἐν τῇ Μονή Ραϊθοῦ ἐν Kazan τῆς Ῥωσσίας (1933)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς Κοσμᾶ Ἀσλανίδη τοῦ Γρηγοριάτη, ἱεραποστόλου ἐν Κονγκό (πρώην Ζαΐρ)(1989)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, κοίμησις τῆς Ὁσίας Μαργαρίτας (Lakhtionova) τοῦ Ντιβεγιεβο (1997)
Στίχοι
Νεκρὸς καθίζῃ, ὦ Ἰωάννη, θρόνῳ,
Ἀλλ᾿ ἐν Θεῷ ζῶν, πᾶσιν ‘εἰρήνη’ λέγεις.
Ἄπνουν ἑβδομάτῃ κόμισαν δέμας εἰκάδι χρυσοῦν.
Ὁ Ἅγιος παπα-Κοσμᾶς Ἀσλανίδης-Γρηγοριάτης
Ὁ παπα-Κοσμᾶς ἔγραφε προφητικά « τό δόσιμο νά εἶναι ἀληθινό, ὁλοκληρωτικό, δίχως κρατούμενα, μέ διάθεσι αὐτοθυσίας καί αὐταπαρνήσεως καί μέ σκοπό νά ἀφήσουμε τά κόκκαλά μας μεταξύ τῶν ἰθαγενῶν ἐπί τοῦ ἱεραποστολικοῦ πεδίου»
Ὁ παπα-Κοσμᾶς τό 1977, ἀφοῦ πῆρε τό πτυχίο του, μετέβη στό Ἅγιον Ὄρος, ὅπου ἐπισκέφθηκε καί τόν ἅγιο Παΐσιο, πού τότε διέμενε στό κελλί τοῦ Τιμίου Σταυροῦ στήν Καψάλα. Ἀφοῦ συζήτησαν ἀρκετή ὥρα καί ὁ νεαρός καί ἐνθουσιώδης Ἰωάννης τοῦ ἄνοιξε τήν καρδιά του καί τοῦ ἀπεκάλυψε τόν ἐσωτερικό του πόθο γιά τήν ἱεραποστολή, ὁ σοφός, διακριτικός καί ἅγιος Γέροντας μετά ἀπό προσευχή τόν συμβούλευσε νά καρῆ μοναχός στήν Ἱερά Μονή Ὁσίου Γρηγορίου, μέ τήν ὁποία ὁ Ἰωάννης δέν εἶχε καμμία σχέση ὥς τότε, νά χειροτονηθῆ, καί κατόπιν μέ τήν εὐλογία τῆς Μετανοίας του νά ξεκινήση γιά τήν ἱεραποστολή.
«Διήγηση ἀπ᾽ τόν πατέρα του [τοῦ π. Κοσμᾶ Ἀσλανίδη-Γρηγοριάτη]. “Μιά φορά πήγαμε μαζί στό χωριό Μούσιμα… Κοντά στό ἡλιοβασίλεμα συναντήσαμε μέσα στό δάσος ἕνα μεγάλο φορτηγό τῆς ἑταιρείας GKN γεμάτο γυναικόπαιδα, πού πήγαινε γιά Kolwezi καί ἐπί δύο ἡμέρες ἦταν σταματημένο ἐκεῖ. Σταμάτησε ὁ π. Κοσμᾶς γιά νά βοηθήση, ὡς συνήθως. Τοῦ εἶπα νά φύγουμε, γιατί νύχτωνε καί δέν ξέρουμε, τί μπορεῖ νά πάθουμε μέσα στό δάσος τέτοια ὥρα. Δέν μέ ἄκουσε. Ἔχοντας ἐργαλεῖα ἐπισκευῆς μπῆκε κάτω ἀπ᾽ τό αὐτοκίνητο. Βρῆκε τή βλάβη. Εἶχαν βουλώσει τά σωληνάκια πού μεταφέρουν τό πετρέλαιο. Ἀφοῦ τά καθάρισε, ἔδωσε ἐντολή στόν ὁδηγό νά βάλη ‘ἐμπρός ̓. Ἔτσι ἔφυγαν μέ χαρά καί μέ χειτοκροτήματα. Ὁ π. Κοσμᾶς ἀψηφοῦσε τόν κίνδυνο γιά τή ζωή του καί μοῦ ἔλεγε: ‘Ἐμένα μέ ἔταξε ὁ Θεός ἱεραπόστολο σ᾽ αὐτή τήν περιοχή. Ὅπου καί νά πηγαίνω, θά βοηθῶ ὅποιον συναντῶ πού ἔχει τήν ἀνάγκη μου ̓”»(ΙΣ, 230).
***
–Οἱ Ἕλληνες ἔμποροι μισοῦσαν τόν π. Κοσμᾶ ἐπειδή ἀγαποῦσε τούς Ἀφρικανούς. Τούς εἶπε “ἦρθα γιά τούς μαύρους καί κάποια στιγμή θά πάθετε ζημιᾶ καί θά μέ ἔχετε ἀνάγκη. Τό 1980 ἔγινε 6 μέρες πόλεμος καί χρειάστηκαν την βοήθειά του. Σφαῖρες ἔπεφταν στήν ἐκκλησία τοῦ Ἁγ. Γεωργίου καί ἐμφανίσθηκε ὁ Ἅγ. Γεωργίος καί ἔδιωχνε τίς σφαῖρες. Ἔριξαν 3 βόμβες καί αὐτή πού ἔπεσε στήν ἐκκλησία δέν ἔσκασε. Μετά πέταξαν μιά χειρομβοβίδα καί δέν ἔσκασε. Τήν πῆρε ὁ π. Κοσμᾶς την χειροβομβίδα καί καταλάθως τήν ἐνεργοποίησε καθώς τήν περιεργαζόταν καί αὐτή δέν ἔσκασε. Ὅταν τό κατάλαβε τήν πέταξε μακρυά. Εἶπε σέ ὅλους νά φύγουν ἀπό ἐκεῖ καί ἔσκασε σέ 10 λεπτά.
–Κάποια μέρα τό ἀμάξι τῆς ἱεραποστολῆς βούλιαξε ἀπό τή βροχή ἐνῶ πήγαινε κάπου καί ὁ π. Κοσμᾶς τό κατάλαβε, πῆρε πληροφορία ἀπό τό Θεό γιά τό ποῦ βρίσκεται καί πῆγε νά τό βοηθήση… “Ὅτι γίνεται τό αἰσθάνομαι. Στέλνει τά σήματά του ὁ Θεός”, εἶπε γιά τό περιστατικό αὐτό ὅταν τό διηγοῦταν στό ἡμερολόγιο του.
–Ὁ προστάτης Ἅγιος τοῦ π. Κοσμᾶ, ὁ Ἁγ. Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, ἐμφανίζεται, μιλάει καί συμπαραστέκεται σέ Ὀρθοδόξους Ἀφρικανούς. Οἱ Ἀφρικανοί ἀναφέραν συχνά περιστατικά στόν π.Κοσμᾶ.
π. Κοσμᾶς Ἀσλανίδης-Γρηγοριάτης: «Οἱ βαπτιστικοί χιτῶνες, πού ἔχουμε δέν ἀρκοῦν γιά τίς αὐριανές 350 βαπτίσεις. Καί πάλι ἡ μέριμνα τοῦ Θεοῦ ξεπερνάει κάθε προηγούμενο. Στή στενοχώρια μᾶς δίνει ἐλπίδες ἕνα εἰδοποιητήριο ταχυδρομείου. Παραλάβαμε πέντε δέματα… μέ ὡραίους βαπτιστικούς χιτῶνες, μαζί μέ μεταλλικούς σταυρούς καί μικρές εἰκόνες»
***
Μοναχός Δαμασκηνός Γρηγοριάτης: Ο π. Κοσμάς πίστευε ότι ο Θεός τον έστειλε στην Αφρική όχι μόνο σαν ιεραπόστολο της Ορθοδόξου Εκκλησίας, αλλά και σαν άνθρωπο της αγάπης που θα θυσιάζεται για κάθε άνθρωπο, ανεξαρτήτως θρησκεύματος, εθνικότητος, φυλής και χρώματος. Έτσι, απ’ όπου περνούσε κι έβλεπε ανθρώπους να έχουν την ανάγκη του, τους εξυπηρετούσε χωρίς να εξετάζει τίποτε…. Αψηφούσε τους κινδύνους και την πάσα ελπίδα του είχε εναποθέσει στην πρόνοια του Χριστού. Σε μια επιστολή του έγραφε: «Δεν με νοιάζει αν με σκοτώσουν, αλλά λυπούμαι γι’ αυτό το έργο που μόχθησα μήπως δεν βρεθούν άνθρωποι να το συνεχίσουν και καταστραφεί».
Είχε πάντοτε την αίσθηση ότι ήταν ένας ταπεινός Απόστολος του Χριστού όχι μόνο για τους ορθοδόξους, αλλά για τον κάθε άνθρωπο ανεξάρτητα από φυλές και θρησκείες. Γι’ αυτό συχνά σταματούσε στους δρόμους να επισκευάσει άλλων αυτοκίνητα, να τραβήξει με το συρματόσχοινο τα καρότσια των χωρικών που τα τραβούσαν φορτωμένα κάρβουνα με τα χέρια πηγαίνοντας στην πόλη. Άλλοτε έβρισκε στους δρόμους πεσμένους από την πείνα ή τις αρρώστιες αδελφούς και τους πήγαινε στο ιατρείο της ιεραποστολής και μετά στο νοσοκομείο. Δεν έκανε οικονομία δυνάμεων.
Οσάκις δεν είχε φορτίο στ’ αυτοκίνητό του, μάζευε τον κόσμο από τους δρόμους, που οι καημένοι έρχονταν με τα πόδια από μακρινές αποστάσεις, φορτωμένοι με τα χόρτα τους να τα πουλήσουν στο Κολουέζι. Τους έλεγε συχνά να τραγουδούν κι εκείνος απολάμβανε χαρούμενος και ικανοποιημένος από τις ωραίες φωνές τους και τα τραγούδια τους.
Τι να πρωτοδιηγηθεί κανείς για την ανοικοδόμηση των εκκλησιών, την οργάνωση και εκμάθηση των συνεργείων του, τα οικοτροφεία, την ανεξάντλητη φιλανθρωπία του, την ίδρυση αγιογραφείου, ξυλουργείου, σιδηρουργείου, τις γεωργικές του καλλιέργειες, τις δενδροφυτείες του, το ζωοτροφείο και τόσα άλλα;.
Επίσης, ιδιαίτερη ήταν η μέριμνά του για τους φυλακισμένους του Κολουέζι.Ο π. Κοσμάς τους έφτιαξε ξύλινα κρεβάτια, διότι μέχρι τότε κοιμόντουσαν κάτω στο τσιμεντένιο δάπεδο. Τους έφερε μεγάλα βαρέλια, τα έβαψε και τους έδωσε νερό να πίνουν. Τουλάχιστον μία φορά τον μήνα τους πήγαινε φαγητά: μπουκάρι (ζυμάρι από καλαμποκάλευρο), κρέας, χόρτα, φασόλια και ενίοτε τους έδινε και φάρμακα.
Αυτό το φιλανθρωπικό έργο επέκτεινε και στα νοσοκομεία και στ’ άλλα ιδρύματα, οίκων ευγηρίας και λεπρών.
Ήθελε να κατεβάσει το Άγιο Όρος στην Αφρική. Επιθυμούσε να μεταδώσει κάτι από την παράδοση, το πνεύμα, το ήθος και τη ζωή των Αγιορειτών πατέρων και στους αγαπημένους του ιθαγενείς αδελφούς.
«Οἱ χωρικοί Ζαϊρινοί Χριστιανοί ξέρουν καλά τή Λειτουργία —μᾶς βάζουν γερά γυαλιά, δηλαδή— καί ψάλλουν ὅλοι μαζί στό μεγαλύτερο τουλάχιστον μέρος της. Καί νά σημειώσω ἐδῶ, ὅτι ὁρισμένους ὕμνους, ὅπως π.χ. τό “Φῶς ἱλαρόν” μποροῦν νά τούς ψάλλουν ἀκόμη καί στά Ἑλληνικά. Νά παρατηρήσω ἀκόμη, ὅτι τή στιγμή τοῦ Καθαγιασμοῦ τῶν Τίμιων Δώρων, γονατίζουν ἤ δείχνουν παντοιότροπα, ὅτι καταλαβαίνουν καλά τί γίνεται ἐκείνη τήν ὥρα… ἀσκοῦσε τούς νέους πιστούς στή χρήσι καί τήν ἐπανάληψι τῆς εὐμνημόνευτης προσευχῆς τῆς ἀγάπης καί τῆς ὁμολογίας τοῦ Χριστοῦ: “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱέ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με τόν ἁμαρτωλό”, τήν ὁποία δέν ὑπάρχει πιά Ζαΐρινός Χριστιανός, μικρός ἤ μεγάλος πού νά μή τή λέη. Μάλιστα τούς ὑπέδειξε καί τή μοναχική πρακτική τοῦ κομποσκοινιοῦ…
***
Ὁ π. Κοσμᾶς Ἀσλανίδης-Γρηγοριάτης ἔπρεπε νά πιῆ ὄχι ποτήρια ἀλλά “κουβάδες” δηλητήριο. Ἦταν [ἕνας] καταχραστής, ἔμπορος πολυτίμων λίθων, ἔμπορος γουρουνιῶν, ἀπατεώνας, τά ἔφτιαξε μέ τήν ἰθαγενή ἀδελφή Θεμελίνα, φτιάχνει τή φάρμα γιά νά καλοπερνάη… Ἀνάγκασαν ἱερεῖς του νά ὐπογράψουν χαρτί ἐναντίον του, ἔφτασαν νά τοῦ δημιουργήσουν καί ἀντικαθεστωτικό τετελεσμένο, γιά νά τόν βγάλουν ἀπ᾽ τή μέση. Ἔβαλαν κάτω ἀπ᾽ τό κρεββάτι του κρυφά μιά ἐπαναστατική σημαία καί εἰδοποίησαν τίς ἀρχές νά πᾶνε νά τόν συλλάβουν ὡς ἀριστερό ἐπαναστάτη. Νά πῶ στό τελευταῖο, ὅτι ὁ Θεός τούς χάλασε τή… σαλάτα, γιατί τόν ἔστειλε ἐκεῖνο τό βράδυ νά μείνη σέ φιλικό σπίτι. Τήν ἄλλη μέρα ὁ ἐπίτροπος τῆς Ἐκκλησίας βρῆκε στό κρεββάτι του τό σῶμα τοῦ ἐγκλήματος τῶν δολοπλόκων, τό ἔκαψε καί ὅταν τόν συνάντησε τοῦ εἶπε: “Εἶσαι τυχερός. Ἄν κοιμόσουν στό σπίτι τῆς Ἐκκλησίας, σήμερα θά σάπιζες στίς φυλακές τοῦ Zaire”»(ΙΣ, 185).
***
∆ιήνυε πλέον τίς τελευταῖες ἡμέρες τῆς ζωῆς του καί ἐνεργοῦσε σάν νά τό ἐγνώριζε. Ζητοῦσε συνεχῶς συγχώρηση ἀπό ὅλους: τούς συνεργάτες του, τούς Ἱερεῖς, τούς πιστούς, ἄν ἀνθρωπίνως κάποτε τούς εἶχε πικράνει σέ κάτι. Μιλοῦσε γιά τήν ταπείνωση. Ἔδινε ὁδηγίες, σάν νά ἦταν νά φύγη. Στήν τελευταία του Θ. Λειτουργία, στόν Ἱερό Ναό Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου τῆς Ἑλληνικῆς Κοινότητος Λουμπουμπάσι, μιλοῦσε μέ μάτια βουρκωμένα περί μετανοίας. Τούς ὑπενθύμισε τό μυστήριο τοῦ θανάτου καί ὅτι γιά ὅλους θά πρέπει ἀπό ἐδῶ νά ἀνατείλη ἡ χαρά τῆς ἀνεσπέρου Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν.
Η ἐξόδιος ἀκολουθία διαβάσθηκε στίς 30 Ἰανουαρίου στόν Ἱ. Ναό τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου στό Λουμπουμπάσι. Ἡ ἐκκλησία καί ὁ προαύλειος χῶρος ἦσαν ἀσφυκτικά γεμάτα ἀπό κόσμο. Παρόντες ἦσαν ὁ Μητροπολίτης Κεντρώας Ἀφρικῆς Τιμόθεος, ὅλοι οἱ Ἕλληνες –περί τούς 500–, ὅλοι οἱ ἐντόπιοι χριστιανοί μας, οἱ ἐκπρόσωποι τῶν Ἀρχῶν τοῦ τόπου, ὁ Νομάρχης, ὁ ∆ήμαρχος, ὁ Στρατηγός, ὁ Εἰσαγγελέας καί ἄλλοι. Ἔξω ἀπό τήν ἐκκλησία ἀκούγοντο οἱ θρῆνοι καί οἱ ἀλαλαγμοί τῶν γυναικῶν. Τό ἀπόγευμα τῆς ἰδίας ἡμέρας τό σκήνωμα τοῦ π. Κοσμᾶ μέ μικρό ἀεροσκάφος μεταφέρθηκε στό Κολουέζι. Ἡ ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, ὁ αὔλειος χῶρος καί ὅλοι οἱ δρόμοι ἔξω ἦσαν ἀσφυκτικά γεμάτοι ἀπό χιλιάδες κόσμο, πού περίμεναν μέ ἀγωνία καί δάκρυα στά μάτια. Ὅταν ἔφθασε τό σκήνωμα, ὅλος ὁ κόσμος ξέσπασε σέ ἀλαλαγμούς καί ξεφωνητά. ∆έν περιγράφεται μέ λόγια τό γεγονός, ὅπως καταθέτει ὁ π. Σεραφείμ Ilunga. Οἱ ἐντόπιοι καί οἱ Ἕλληνες καταστηματάρχες ἔκλεισαν τά καταστήματά τους γιά νά παρευρεθοῦν στήν κηδεία, ἐνῶ σέ ὅλο τό Κολουέζι ἐκηρύχθη ἐπισήμως τριήμερο πένθους. Παρέστησαν ἐπίσης ὅλες οἱ Ἀρχές τοῦ τόπου, οἱ παραδοσιακοί φύλαρχοι («σέφ») καί ὅλοι ὅσοι τόν εἶχαν γνωρίσει καί εἶχαν γευθῆ τήν φιλανθρωπία καί τήν ἀγάπη του..
Ἡ ταφή του ἔγινε πίσω ἀπό τό Ἱερό Βῆμα τοῦ Ἱ. Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου στό Κολουέζι. Πλῆθος ἀπό στεφάνια, ἀνθοδέσμες, λουλούδια καί πρασινάδες ἐκάλυψαν τόν τάφο του, ὁ ὁποῖος ἀπετέλεσε καί συνεχίζει νά ἀποτελῆ σημεῖο ἀναφορᾶς τῆς εὐλαβείας τοῦ ὀρθοδόξου λαοῦ αὐτῆς τῆς χώρας καί προσκύνημα καθημερινό τῶν πιστῶν τοῦ Κολουέζι. Ὅλοι οἱ προσερχόμενοι γιά νά ἐκκλησιασθοῦν στόν Ἱ. Ναό τοῦ Ἁγίου Γεωργίου προηγουμένως περνοῦν, βάζουν μετάνοια καί ἀσπάζονται τόν Σταυρό τοῦ τάφου του… Οἱ ἰθαγενεῖς ἀδελφοί μας, τόν ἔχουν θέσει πολύ ψηλά στήν συνείδησή τους. Γι’ αὐτό βλέπεις στίς καλύβες τους, στούς τοίχους ἀπό ψημένες πλίνθους, νά ἔχουν τοποθετήσει δίπλα στίς χάρτινες εἰκόνες τῶν Ἁγίων καί τήν φωτογραφία τοῦ παπα-Κοσμᾶ καί νά βαπτίζουν τά παιδιά τους μέ τό ὄνομά του.
***
Ὁ Σταῦρος Kasongo, πού εἶναι σήμερα 60 ἐτῶν καί συνεχίζει νά ἐργάζεται στήν ἱεραποστολή ὡς ὁδηγός, καταθέτει: «Ὁ παπα-Κοσμᾶς ἦταν γιά μένα ἕνας ἀληθινός πατέρας. Μᾶς ἀγαποῦσε καί μᾶς φρόντιζε καλύτερα καί ἀπό πατέρας. Ἀγωνιοῦσε γιά τήν σωτηρία τῶν ψυχῶν μας... . Ὅ,τι εἶμαι σήμερα καί ὅ,τι ἔμαθα στήν ζωή μου, τό ὀφείλω σ’ αὐτόν. Ἦλθε κοντά μας ὄχι γιά δόξες καί ἀξιώματα ἤ γιά νά μᾶς ἐκμεταλλευθῆ ἤ γιά νά πάρη διαμάντια καί ἐλεφαντόδοντα. Ἦλθε γιά νά μᾶς διακονήση. Ἀναρωτιέμαι: “θά τόν συναντήσω ἐγώ ὁ ἁμαρτωλός στήν ἄλλη ζωή;”».
Ὁ Μωυσῆς Kalenga, 65 ἐτῶν, εἶναι ἀπό τούς πρώτους συνεργάτες τοῦ παπα-Κοσμᾶ, ἐπέβαινε μαζί του στό αυτοκίνητο τήν νύχτα τοῦ δυστυχήματος Καταθέτει: «… ἔμεινα κοντά στόν παπα-Κοσμᾶ. Κάναμε πολλά ταξίδια. Συναντήσαμε πολλά ἐμπόδια καί περιπέτειες. Τόν θαύμαζα, διότι ἦταν πολύ διαφορετικός ἀπό ἐμᾶς τούς ντόπιους. Εἶχε τόν Θεό μέσα του… Ἡ ἀγάπη του γιά τούς Κονγκολέζους δέν εἶχε ὅρια· ἦταν ὁ ἄγγελός μας. Ζοῦσε σάν ἄγγελος ἀνάμεσά μας καί κανείς δέν τόν πείραζε. Τόν θεωρούσαμε σάν ἀπεσταλμένο τοῦ Θεοῦ καί πατέρα ὅλων μας, ἀνεξαρτήτως φυλῆς καί θρησκεύματος. Πόσες φορές, ὅταν ἐπιστρέφαμε στήν ἕδρα μας στό Κολουέζι, ἔδενε τά καρότσια τῶν ἀνθρώπων, πού συναντούσαμε στόν δρόμο καί πού μετέφεραν τρόφιμα ἤ κάρβουνα, πίσω ἀπό τό τζίπ καί τά τραβοῦσε μέχρι τό Κολουέζι! Καί ἐκεῖνοι δέν ἤξεραν πῶς νά τόν εὐχαριστήσουν. Τραγουδοῦσαν αὐτοσχέδια τραγούδια καί εὐχόντουσαν στόν Θεό γιά τόν εὐεργέτη τους παπα-Κοσμᾶ…. . Ἔγινε στήν καρδιά Κονγκολέζος, ἄν καί στό μυαλό ἦταν Εὐρωπαῖος. Ἦταν ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ. Μᾶς ἄφησε τήν ἁγιότητά του. Αὐτό εἶναι τό καλύτερο δῶρο του σ’ ἐμᾶς».:
«[…] Κάποια μέρα ξεκινήσαμε από το Κολουέζι να πάμε στην πόλη Κανιάμα, που είναι μακριά οκτακόσια χιλιόμετρα. Φθάσαμε εκεί μετά από δεκατρείς ώρες ταξίδι. Την Κυριακή ο π. Κοσμάς έκανε Θεία Λειτουργία και την επόμενη μέρα ετοιμαστήκαμε να συνεχίσουμε το ταξίδι μας για την γειτονική πόλη Κάμινα. Σ’ όλο το ταξίδι έβρεχε καταρρακτωδώς. Στα δέκα χιλιόμετρα, αφ᾽ ότου αναχωρήσαμε, ένας δυνατός κεραυνός χτύπησε το αυτοκίνητό μας, το οποίο ακινητοποιήθηκε και από την μηχανή του έβγαιναν καπνοί. Η βροχή ήταν τόσο δυνατή, που δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτε, ούτε να βγούμε από το αυτοκίνητό μας.
Ο π. Κοσμάς, χωρίς να απελπιστεί, πήρε το κομποσχοίνι του και άρχισε να λέει την ευχή: “ Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν μας. Για Σένα εργαζόμεθα …”. Μετά από δέκα λεπτά σταμάτησαν να βγαίνουν καπνοί από το αυτοκίνητο. Του είπαμε να σπρώξουμε για να βγούμε από την λάσπη. Μας είπε: “Θα βοηθήσει ο Θεός και θα βγούμε..!”. Πράγματι, έβαλε την μηχανή εμπρός και ξεκινήσαμε. Φθάσαμε στην Κάμινα.
O μακαριστός Ιεραπόστολος του Ζαϊρ (σημερινό Κονγκό) π. Κοσμάς Γρηγοριάτης
Ἐμφανίσεις τοῦ Ὁσίου πατρός Κοσμᾶ Ἀσλανίδη-Γρηγοριάτη
Ὁ πρεσβύτερος π. Σεραφείμ Ilunga, 58 ἐτῶν, οἰκονομολόγος, πατέρας 10 παιδιῶν, καταθέτει: «Ἤμουν ἕνα ἀπό τά 35 παιδιά τοῦ Οἰκοτροφείου, ἡλικίας 8 ἕως 20 ἐτῶν…. Λειτουργοῦσε ἁπλά καί μέ δυνατή πίστη. ∆έν ἐπέτρεπε ἀταξίες μέσα στόν ναό. Ἀγαποῦσε τόν μοναχισμό. Ἀπό τό 1982 εἶχε ξεκινήσει νά κτίζη τό Μοναστήρι τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου, σέ κατοικημένη περιοχή τοῦ Κολουέζι πού λέγεται “Καμανιόλα”. Σήμερα τό Μοναστήρι αὐτό λειτουργεῖ μέ ἕξι μοναχές. Σαράντα μέρες μετά τόν θάνατό του ἐμφανίσθηκε στόν ὕπνο μου καί μοῦ εἶπε: “Σεραφείμ μή στενοχωριέσαι. ∆έν πέθανα. Ἔλα μαζί μου νά μέ δῆς ποῦ εἶμαι”. Μετά μοῦ εἶπε: “Κοίταξέ με. Εἶμαι ἀναστημένος”. Μετά τόν τραγικό θάνατό του μείναμε πνευματικά ὀρφανοί. Ἡ πίστη του, τά φιλανθρωπικά καί πνευματικά του ἔργα παραμένουν γιά μᾶς παράδειγμα πρός μίμηση στήν χριστιανική ζωή μας. Εἶναι νικητής τοῦ κακοῦ, διά τοῦ καλοῦ»..
“Τόν Αὔγουστο τοῦ 1989 γέννησε ἡ γυναῖκα μου. Μετά ἀπό 40 ἡμέρες ἀναρωτιώμουν τί ὄνομα νά δώσω στό παιδί μου. Τήν νύκτα ἦλθε στόν ὕπνο μου ὁ π. Κοσμᾶς καί μοῦ εἶπε: “Νά δώσης τό ὄνομα τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ”.
Ο κ. Θωμάς Kipazula από την Μπουτούμπα καταθέτει στον π. Δαμασκηνό την δική του ιστορία για το πώς γνώρισε σε ενύπνιο τον παπα-Κοσμά και έγινε Ορθόδοξος:
«[…]. Κάποια μέρα πήγα για ψάρεμα στο ποτάμι. Επιστρέφοντας στο σπίτι μου έπεσα άρρωστος στο κρεβάτι. Για μέρες δεν μπορούσα ούτε να κινηθώ. Ένα βράδυ είδα στον ύπνο μου ότι ένα αυτοκίνητο σταμάτησε κοντά στο σπίτι μου. Άνοιξε η πόρτα και βγήκε ένας λευκός με λευκά ρούχα και μεγάλη γενειάδα. Κρατούσε στα χέρια του κι ένα βαλιτσάκι. Εγώ φοβήθηκα πολύ. Ανοίγοντας το βαλιτσάκι με ρώτησε:
– Γνωρίζεις ποιος είμαι;
– Όχι, του απάντησα.
– Εγώ είμαι ο Ορθόδοξος παπάς. Με λένε παπα-Κοσμά και πέθανα πριν από λίγα χρόνια. Πήγαινε στην εκκλησία των Ορθοδόξων και πες εκεί στον κατηχητή και στους χριστιανούς να κάνουν προσευχή για σένα και θα γίνεις καλά.
Πράγματι πήγα και βρήκα τον κατηχητή Απόστολο και του εξιστόρησα το όνειρό μου. Εκείνος απόρησε, πως ένας μη Ορθόδοξος είδε στον ύπνο του τον π. Κοσμά. Άρχισε να μου μιλάει για την ζωή του π. Κοσμά και με συγκίνησε. Δέχθηκα να παρακολουθήσω μαθήματα κατήχησης και μετά από αρκετό διάστημα, ο π. Μελέτιος με βάπτισε, δίνοντάς μου το όνομα Θωμάς.
Την περίοδο της κατήχησης, πριν βαπτιστώ, η γυναίκα μου ήταν έγκυος. Αλλά ήταν αδύνατον να γεννήσει φυσιολογικά και κόντεψε να πεθάνει. Τότε θυμήθηκα το όνειρο με τον παπα-Κοσμά και με πόνο στην καρδιά μου φώναξα δυνατά: “Πάτερ Κοσμά, έλα να με βοηθήσεις..!”. Το βράδυ τον είδα στον ύπνο μου ακριβώς ίδιο, όπως και την προηγούμενη φορά. Μου μίλησε και μου είπε: “Πήγαινε και πες στους ορθοδόξους να κάνουν προσευχή.” Πράγματι η γυναίκα μου γέννησε χωρίς κίνδυνο ένα αγοράκι. Το βαπτίσαμε στην Ορθόδοξη Εκκλησία και του δώσαμε το όνομα Κοσμάς.»
Ὁ Κατηχητής τῆς ἐνορίας τῶν ἁγίων Θεοδώρων τοῦ χωριοῦ Μουσονόϊ, ὀνόματι Συμεών, μᾶς διηγήθηκε τά ἑξῆς: “Ὁ μακαριστός διδάσκαλος καί πνευματικός μας πατέρας, ὁ παπᾶ Κοσμᾶς, κάθε χρόνο ἐπισκέπτεται τά παιδιά τῆς ἐνορίας μας, ἡλικίας ἑπτά, ὀκτώ, καί ἐννέα χρονῶν τήν ἡμέρα τοῦ μαρτυρικοῦ του θανάτου, τήν 27ην Ἰανουαρίου. Μᾶς ἐλύπησε τό γεγονός καί πολύ στενοχωρηθήκαμε, ὅταν μᾶς εἶπαν τά παιδιά μας, ὅτι τό ἔτος 1996 δέν τά ἐπισκέφθηκε”.
– Στήν παραπάνω Ἐνορία συνέβη καί τό ἑξῆς γεγονός πού ἔχει σχέσι μέ τόν π.Κοσμᾶ. Καί αὐτή τήν ἱστορία μοῦ τήν εἶπε ὁ Κατηχητής Συμεών.
Ἕνα παιδί, μιᾶς ὀρθοδόξου οἰκογενείας, ὁ Σταμάτιος, ἀρώστησε βαρειά. Ὁ πατέρας του παρακαλοῦσε τόν Θεό μέ δάκρυα νά τόν λυπηθῆ. Μιά νύκτα εἶδε στόν ὕπνο του τόν π.Κοσμᾶ, ὁ ὁποῖος καί τοῦ εἶπε: “Πᾶμε στό σπίτι σου”. Ἀφοῦ πῆγαν τόν παρηγόρησε ὁ π. Κοσμᾶς λέγοντάς του: “Μή κλαῖς. Τό παιδί σου ἀπό τώρα εἶναι καλά”. Πράγματι τώρα ὁ Σταμάτιος εἶναι δέκαπεντε ἐτῶν. Ἀπό τότε πού τόν ἐπισκέφθηκε ὁ π.Κοσμᾶς, δέν ἀρώστησε πάλι
«Γνωρίζω την ασθένειά σου και ήλθα να σε θεραπεύσω!»
Παπα-Κοσμάς Γρηγοριάτης
Ὁ π. Σεραφείμ Ἰλούνγκα διηγεῖται:«Δυό χρόνια, μετά τον θάνατο του π. Κοσμά, δηλ. το 1991 αρρώστησα καί πήγα στο χωριό μου, την Κανιάμα, πού απέχει από τό Λουμπουμπάσι, όπου σπούδαζα, 1100 χιλιόμετρα.
Ενα βράδυ είδα στόν ύπνο μου ότι ήλθε κοντά μου ο π. Κοσμάς. Μού είπε:
– Γνωρίζω την ασθένειά σου και ήλθα να σε θεραπεύσω.
Έγώ νόμιζα ότι ευρισκόμουν μέσα στήν εκκλησία του αγί¬ου Γεωργίου Κολουέζι. Καί εκείνος τότε μέ φώναξε:
– Σεραφείμ, έλα έξω και βγάλε το πουκάμισο σου.
Βγήκα έξω, τό έβγαλα καί είδα ότι έβγαινε ακαθαρσία από το στήθος μου.
Ξύπνησα καί αισθανόμουν τελείως καλά. Το είπα στήν γυναίκα μου, την Θεμελίνα καί σέ άλλους φίλους καί Χριστια¬νούς μας. Ολοι δοξάσαμε τόν Θεό καί τον Αυτού θεράποντα π. Κοσμά γιά την παρρησία καί δόξα πού βρήκε ενώπιόν Του. Από τότε τόσο βαρειά δεν αρρώστησα πάλι».
«Ένας άγγελος στη λαβωμένη γη: Μαρτυρίες και θαυμαστά γεγονότα για τον Ιεραπόστολο του Κονγκό π. Κοσμά Γρηγοριάτη
***
Τό Ἅγιο Μῦρο
’Αφοῦ πέρασαν 40 ἡμέρες ἀπό τόν θάνατο τοῦ παπα-Κοσμᾶ, ἐμφανίσθηκε ὁ ἴδιος τήν νύκτα στό ὄνειρο ἑνός Χριστιανοῦ μας, τοῦ Μιχαήλ, ὁ ὁποῖος ἐργάζεται στό ξυλουργεῖο τῆς ‘Ιεραποστολῆς μας, καί τοῦ εἶπε: Νά εἰδοποιήσης, Μιχαήλ, τόν π. Μελέτιο, νά πάη στόν τόπο, ὅπου σκοτώθηκα. ’Εκεῖ θά βρῆτε μέσα στά χόρτα καί στίς λάσπες ἕνα μπουκάλι μέ Ἅγιο Μῦρο, πού εἶχα μαζί μου γιά τίς βαπτίσεις, ἀκόμη τό ἐπιγονάτιό μου καί μία λόγχη τῆς Προσκομιδῆς. Πράγματι ἐπῆγε ὁ π. Μελέτιος μέ τόν Μιχαήλ καί ἄλλους ἀδελφούς καί βρῆκαν τά ἀντικείμενα, πού τούς εἶπε. Ἡ λόγχη σήμερα εὑρίσκεται στήν Ἱερά Μονή τοῦ Ὁσίου Γρηγορίου ‘Αγίου Ὄρους.
Νά ἐπιστρέψης τό μπουκάλι…
Τήν ἑπομένη ἡμέρα μετά τό δυστύχημα, κάποιος ἰθαγενής ἀπό τό κοντινό χωριό ἐπῆγε ἐκεῖ νά ψάξη μήπως βρῆ κάτι νά πάρη. Πράγματι βρῆκε ἕνα μπουκάλι μέ τό Ἅγιο Μῦρο. Ἐνόμισε ὅτι ἦταν λάδι καί τό πῆρε στήν καλύβα του γιά νά τηγανίση ψάρια. Τήν νύκτα παρουσιάσθηκε στόν ὕπνο του ὁ π. Κοσμᾶς καί τοῦ εἶπε μέ αὐστηρότητα: “Νά ἐπιστρέψης τό μπουκάλι ἐκεῖ ἀπ’ ὅπου τό βρῆκες. ’Εάν δέν τό κάνης, θά πάθης μεγάλο κακό”. Πράγματι ὁ ἰθαγενής, ὅπως μᾶς εἶπε, μετέφερε τό μπουκάλι στήν θέσι του καί τό σκέπασε μέ κάτι χόρτα.
π. Μελέτιος: Στο σημείο αυτό πρέπει να διηγηθώ ένα περιστατικό που συνέβη τέσσερις μήνες αφότου είχα κατέβει στο Κολουέζι. Μια μέρα με τον παπα-Κύριλλο, πνευματικό παιδί και από τους πρώτους συνεργάτες του παπα-Κοσμά, ταξιδεύαμε προς το Λουμπουμπάσι για θέματα της Ιεραποστολής. Κατά την διαδρομή σταματήσαμε στο χωριό Σοφουμουάνγκο που είχε συμβεί το τραγικό αυτοκινητιστικό δυστύχημα του παπα-Κοσμά. Υπήρχαν τότε κάποιες καλύβες και οι λιγοστοί γηγενείς δεν ήταν ορθόδοξοι. Αφού ολοκληρώσαμε τις δουλειές, πήγαμε στο σπίτι της Εκκλησίας για ξεκούραση. Κάποια στιγμή ήρθαν γηγενείς κάτοικοι από το Σοφουμουάνγκο. Ο πρώτος που κρατούσε ένα μπουκάλι στα χέρια του, μου εξήγησε ότι το μπουκάλι περιείχε Άγιο Μύρο[ήταν άλλο δεύτερο μπουκάλι ]. Τον ρώτησα έκθαμβος: “Πού το βρήκες εσύ;”.
Τότε μου διηγήθηκε το παρακάτω θαυμαστό περιστατικό. Όταν έγινε το ατύχημα με τον παπα-Κοσμά, οι χωρικοί έτρεξαν να πάρουν κάποια πράγματα που διασκορπίστηκαν από το αυτοκίνητο. Συμβαίνει συχνά, λόγω της μεγάλης φτώχειας, όταν γίνονται θανατηφόρα τροχαία, οι άνθρωποι να προβαίνουν σε αρπαγές. Ο χωρικός αυτός, λοιπόν, πρόλαβε και πήρε το μπουκάλι, που θεωρούσε ότι το περιεχόμενό του ήταν λάδι. Επιθυμούσε, όπως μου εξήγησε, να το χρησιμοποιήσει για τηγάνισμα. Ένα βράδυ, στον ύπνο του, του εμφανίστηκε ο παπα-Κοσμάς και του είπε αυστηρά: “Πρόσεχε, μη το χρησιμοποιήσεις, γιατί αυτό είναι Άγιο Μύρο για τις Βαπτίσεις των χριστιανών. Θα το πάρεις και θα το πας στο Λουμπουμπάσι, στον υπεύθυνο της Ορθόδοξης Ιεραποστολής και θα το δώσεις”. Συγκινημένος, πήρα στα χέρια μου το Άγιο Μύρο και τους ευχαρίστησα.
Ήταν τόσο μεγάλη η ευλογία του αναπάντεχου αυτού θείου δώρου! Το εξέλαβα σαν να προερχόταν από τα μαρτυρικά χέρια του παπα-Κοσμά, μήνυμα συμπαράστασης και ενθάρρυνσης του αγώνα μας από την θριαμβεύουσα Εκκλησία.»
***
Θυμίαμα και φως σαν ακτίνες του ήλιου από τον τάφο του π. Κοσμά.
Ο μοναχός Δαμασκηνός περιγράφει μια ακόμη εμπειρία θαυμαστή που βίωσε στο Κολουέζι ο ίδιος ενάμιση χρόνο μετά την κοίμηση του πατρός Κοσμά :
«[…] Στις 28 Ιουλίου του 1991, όταν τελειώσαμε το βραδινό μάθημα του ιερατικού σεμιναρίου, μαζί με όλους τους Ιερείς, που ήταν τότε περί τους δεκαπέντε, ξεκινήσαμε για την γειτονική εκκλησία της Ιεραποστολής για το Μικρό Απόδειπνο. Προχωρώντας προς την εκκλησία, οι Ιερείς σταμάτησαν ξαφνικά και εκστατικοί αναφωνούσαν και έλεγαν: “Κοιτάξτε, τι ακτίνες είναι αυτές που βγαίνουν από τον τάφο του π. Κοσμά!’. Εγώ τους ακολουθούσα τελευταίος. Αλλά δεν αξιώθηκα να δω αυτό το θαυμαστό σημείο. Τους ρωτούσα να μου πουν, τι έβλεπαν. Και μου περιέγραψαν ότι έβλεπαν να βγαίνει φως σαν ακτίνες του ήλιου από τον τάφο του π. Κοσμά. Ήταν τόσο ψηλές που ξεπερνούσαν στο ύψος και την γύρω δεντροστοιχία!
Μία άλλη φορά, παιδιά του Οικοτροφείου μού ανέφεραν ότι, καθώς έμπαιναν για το Απόδειπνο στην εκκλησία, άκουσαν κουδουνίσματα θυμιατού κοντά στον τάφο του π. Κοσμά, χωρίς να βλέπουν άνθρωπο! Άλλοτε πάλι, αισθάνονταν την οσμή θυμιάματος, χωρίς να λιβανίζει κάποιος!»
Ο π. Κοσμάς έμεινε για πάντα στο Κολουέζι, αφού οι ιθαγενείς δεν άφησαν ούτε το μοναστήρι, ούτε την οικογένειά του να πάρει το σώμα στην Ελλάδα. Προσπερνώντας τον νόμο που δεν επιτρέπει να θάβονται οι ξένοι μέσα στην πόλη, “τους δόθηκε τούτος ο ξένος” στη γη τους και στην καρδιά τους και ψάλλουν στα Σουαχίλι γι’ αυτόν “ sasa na siku yote a ta milele na milele amin ” Νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων αμήν. Στη συνείδησή τους και στη ζωή τους ο π. Κοσμάς είναι ο δικός τους Uatakatifou. ( Άγιος )
Άγιε Ιωάννη χρυσορρήμων, Δάσκαλε του Ελέους του Θεού, συ ανήγγειλες στο γένος των ανθρώπων το έλεος του Θεού, που αγαπά όλους και τους αμαρτωλούς, έλεος υπέροχο, από το οποίο όλη η πλάση ξεδιψά… συ των αμαρτωλών εγγυητά, φρόντισέ μας, όπως συ γνωρίζεις.
https://iconandlight.wordpress.com/2025/01/26/%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%b5-%ce%b9%cf%89%ce%ac%ce%bd%ce%bd%ce%b7-%cf%87%cf%81%cf%85%cf%83%ce%bf%cf%81%cf%81%ce%ae%ce%bc%cf%89%ce%bd-%ce%b4%ce%ac%cf%83%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%b5-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b5-2/
Ουδείς άνθρωπος ενδεδυμένος ακόμη τη σάρκα μπορεί να δει τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο, διότι είναι στον Θρόνο του Θεού με τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ. Ποθητέ Πάτερ Χρυσόστομε, κάθε σκέψη προς εσένα είναι για μένα γιορτή και χαρά, πνευματική αγαλλίαση, αρωγός, υγεία και ανάσταση.
https://iconandlight.wordpress.com/2021/11/12/71013/
Ποθητέ Πάτερ Χρυσόστομε, κάθε σκέψη προς εσένα είναι για μένα γιορτή και χαρά, πνευματική αγαλλίαση, αρωγός, υγεία και ανάσταση. Ο άγιος Χρυσόστομος είναι η αιώνια αυγή της ψυχής μου και ολοκλήρου της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2023/11/12/%cf%80%ce%bf%ce%b8%ce%b7%cf%84%ce%ad-%cf%80%ce%ac%cf%84%ce%b5%cf%81-%cf%87%cf%81%cf%85%cf%83%cf%8c%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%bc%ce%b5-%ce%ba%ce%ac%ce%b8%ce%b5-%cf%83%ce%ba%ce%ad%cf%88%ce%b7-%cf%80%cf%81/
Επιτρέπει ο Θεός να τραντάζεται η γη, αλλά δεν την καταστρέφει, σείει δυνατά τα πάντα με το σεισμό, αλλά δεν τα κατεδαφίζει, για να μας οδηγήσει στην μετάνοια. Τόσο μεγάλο είναι το πέλαγος της ευσπλαχνίας Του. Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος
https://iconandlight.wordpress.com/2024/01/26/%ce%b5%cf%80%ce%b9%cf%84%cf%81%ce%ad%cf%80%ce%b5%ce%b9-%ce%bf-%ce%b8%ce%b5%cf%8c%cf%82-%ce%bd%ce%b1-%cf%84%cf%81%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%ac%ce%b6%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%b9-%ce%b7-%ce%b3%ce%b7-%ce%b1%ce%bb/
Άγιε Ιωάννη χρυσορρήμων, Δάσκαλε του ελέους του Θεού, ..σύ όπου δίδαξες σε όλους την μετάνοια, δος τον εαυτόν σου, ως Πατήρ φιλόπαις, εις ημάς τους φιλοπάτορας υιούς σου και τους σε ποθούντας εύφρανε διά της παρουσίας σου.
https://iconandlight.wordpress.com/2022/01/26/%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%b5-%ce%b9%cf%89%ce%ac%ce%bd%ce%bd%ce%b7-%cf%87%cf%81%cf%85%cf%83%ce%bf%cf%81%cf%81%ce%ae%ce%bc%cf%89%ce%bd-%ce%b4%ce%ac%cf%83%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%b5-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b5/
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος (27 Ιανουαρίου)
Ομιλία του Πανοσιολογιοτάτου Αρχιμανδρίτη π. Ανανία Κουστένη
https://www.youtube.com/watch?v=3GpdHJhTfSk
Ο Άγιος Νεομάρτυς Δημήτριος, ο εν Κωνσταντινουπόλει (27 Ιανουαρίου)
https://www.youtube.com/watch?v=_cwIflUFkU8
Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἱεράρχου.
Ἦχος πλ. δ´.
Ἡ τοῦ στόματός σου, καθάπερ πυρσὸς ἐκλάμψασα χάρις, τὴν οἰκουμένην ἐφώτισεν· ἀφιλαργυρίας τῷ κόσμῳ θησαυροὺς ἐναπέθετο· τὸ ὕψος ἡμῖν, τῆς ταπεινοφροσύνης ὑπέδειξεν. Ἀλλὰ σοῖς λόγοις παιδεύων, Πάτερ Ἰωάννη Χρυσόστομε, πρέσβευε τῷ Λόγῳ Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Ἀπολυτίκιον τῆς Ἀνακομιδῆς.
Ἦχος α´. Τὸν τάφον σου Σωτήρ.
Εὐφράνθη μυστικῶς ἡ σεπτὴ Ἐκκλησία, τῇ Ἀνακομιδῇ ἱεροῦ σου Λειψάνου· καὶ τοῦτο κατακρύψασα ὡς χρυσίον πολύτιμον τοῖς ὑμνοῦσί σε ἀδιαλείπτως παρέχει ταῖς πρεσβείαις σου τῶν ἰαμάτων τὴν χάριν, Ἰωάννη Χρυσόστομε
Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Δημητριανοῦ, ἐπισκόπου Ταμασοῦ τῆς Κύπρου.
Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Τῶν Κυπρίων τὸ κλέος, Ταμασέων ὁ πρόεδρος, φύλαξ καὶ φρουρὸς τῶν Περάτων, Δημητριανὲ πατὴρ ἡμῶν ἀνεδείχθης· διὸ τυφλὸν ἐφώτισάς ποτε, τὸ φῶς ἐνεδίδους τηλαυγῶς, ἀνέκραζε δὲ οὗτος, τῷ διὰ σοῦ μὲ φωτίσαντι δόξα σοι. Δόξα τῷ οὕτως εὐδοκήσαντι Θεῷ· δόξα τῷ σὲ θαυμαστώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ τοιαῦτα τέρατα.
Ἕτερον Ἀπολυτίκιον. (Χαραλάμπους Μπούσια)
Ἦχος πλ. α´. Τὸν Συνάναρχον Λόγον.
Τὴν ἁγίαν σου κάραν ὡς ὄλβον ἄσυλον κατέχει Βατοπαιδίου ἡ ἐν τῷ Ἄθῳ Μονή, Ἰωάννη χαριτώνυμε, Χρυσόστομε, σάλπιγξ μεγάφωνε σεπτῶν ἐν Χριστῷ νουθεσιῶν καὶ μάστιγξ παρα- νομούντων, ἣν εὐλαβῶς προσκυνοῦντες σῆς θείας χάριτος πληρούμεθα.
Ἀπόστιχα.
Ἦχος πλ. αʹ. Χαίροις ἀσκητικῶν
Χαίρει ἡ Ἐκκλησία Χριστοῦ, ἐπὶ λυχνίας ἱερᾶς κατοπτεύουσα, τὸν λύχνον τὸν φωτοφόρον, ὃν καθελόντες ἐχθροί, τῆς σιγῆς μοδίῳ συγκατέκρυψαν. Τιμᾷ ἐπὶ ὄρους σε, τῶν ἀρετῶν Πάτερ Ὅσιε, πυρσὸν ὡς θεῖον, οἰκουμένης τὰ πέρατα, ὑπὲρ ἥλιον, ἀπαστράπτοντα θαύμασι. Σήμερον ἡ ἀδέκαστος, Θεοῦ κρίσις δείκνυσι, δικαιοσύνην ἐξ ὕψους, ὡς μεσημβρίαν ὑπέρφωτον, τὴν σὴν καὶ παρέχει, τοῖς ἐν κόσμῳ τὴν εἰρήνην, καὶ μέγα ἔλεος.
Βρύει ὡς μυροθήκη τερπνή, τὰ τῶν θαυμάτων θεῖα ῥεῖθρα Χρυσόστομε, ἡ λάρναξ ἡ σὴ ἐν κόσμῳ, καὶ ἰαμάτων ῥοαῖς, τὰς ψυχὰς μυρίζει τῶν τιμώντων σε. Χριστοῦ τῶν χαρίτων γάρ, τοῖς ἀΰλοις ἀρώμασι, καταπλουτήσας, εὐωδίαν δεδώρησαι, τὴν ἀείζωον, τοῖς ἐν πίστει προστρέχουσιν· ὅθεν καταπολαύοντες, χαρίτων σῶν πάνσοφε, καὶ τῶν ἀχράντων καὶ θείων, κατατρυφῶντες λειψάνων σου, πιστῶς ἐξαιτοῦμεν, ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν δοθῆναι, τὸ μέγα ἔλεος
Κόσμου ὁ σιτομέτρης πιστοί, ὁ ἐν τρυφῇ τῇ οὐρανίᾳ τοῦ Πνεύματος, καρδίας ἐκτρέφων πάντων, οὐκ ἐξ Αἰγύπτου χωρεῖ, Ἰωσὴφ δὲ νέος προδεικνύμενος, σεπτοῖς ἐν λειψάνοις, ἀπὸ Κομάνων μετάγεται, δεινῶν τὴν ζάλην, καὶ τὸ πέλαγος σήμερον, τὸ τῶν θλίψεων, διατέμνων ἐντεύξεσι. Τοῦτον οὖν μακαρίσωμεν, καὶ πίστει βοήσωμεν· Πάρεσο μάκαρ ἐν μέσῳ, τῶν ἐκτελούντων τὴν μνήμην σου, αὐτοῖς σωτηρίαν, παρεχόμενος πλουσίως, καὶ μέγα ἔλεος.
Αἶνοι,
Ἦχος δʹ. Ἔδωκας σημείωσιν.
Ἀδίκως τῆς ποίμνης σου, ἀπελαθεὶς Πάτερ Ὅσιε, προσωμίλησας θλίψεσι, πικραῖς ἐξορίαις τε· ἐν αἷς ἠξιώθης, μακαρίου τέλους, οἷα γενναῖος ἀθλητής, καταπαλαίσας τὸν πολυμήχανον· διὸ τῇ ἐπανόδῳ σου, ἡ Ἐκκλησία ἀγάλλεται, ἣν χρυσῷ κατεκόσμησας, τῶν πανσόφων δογμάτων σου.
ο πρώτος μάρτυρας ιεραπόστολος – παπα-Κοσμάς Γρηγοριάτης – Γεώργιος Ασλανίδης στη Σοφία Χατζή
https://www.youtube.com/watch?v=59H0BY-ZTWA
Σοφία Χατζή: π. Κοσμάς Γρηγοριάτης | Εν oδώ τελειούται
https://www.youtube.com/watch?v=g9CL_j1BWfo
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου