Ὁ λαὸς ἵσταται διὰ τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ Συναξαρίου.
Συναξάριον.
Τῇ ΙΘ΄(19ῃ) τοῦ μηνὸς Ἰανουαρίου, μνήμη τοῦ ὁσίου Μακαρίου τοῦ Αἰγυπτίου καὶ ἀναχωρητοῦ (390)· καὶ τοῦ ὁσίου Μακαρίου τοῦ Ἀλεξανδρέως (394).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμῃ τῶν αὐταδέλφων νεανιῶν ὁσίων, Μαξίμου καὶ Δομετίου, τῶν δι’εὐχῆς ἐν τῇ Νιτρίᾳ ἁγιασθέντων, μαθητῶν τοῦ Ἀββᾶ Μακαρίου τοῦ Αἰγυπτίου.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, τελεῖται ἡ ἀνάμνησις τοῦ ἐν Νικαίᾳ μεγίστου θαύματος, ὅτε ὀ Μέγας Βασίλειος διὰ προσευχῆς ἀνέῳξε τὰς πύλας τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας, καὶ παρέθετο αὐτὴν τοῖς Ὀρθοδόξοις.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρα, μνήμην τῆς ἀνακομιδῆς τοῦ λειψάνου (950) τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου(389), πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, μετατεθέντος καὶ κατατεθέντος εὐλαβῶς ἐν τῷ ναῷ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων τῆς Βασιλευούσης.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου Μελετίου τοῦ Γαλλησιώτου καὶ ὁμολογητοῦ, διαλάμψαντος ἐν ἔτει ᾳσν΄ (1250)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου Μάρκου Ἐφέσου τοῦ Εὐγενικοῦ, τοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας τῶν μονομάχου καὶ ὑπερμάχου φύλακος. (1444)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ὁ ὅσιος πατὴρ ἡμῶν Ἀντώνιος ὁ στυλίτης, ἐν Mαρτκόπι Γεωργίας θεοφιλῶς ἀσκήσας, ἐν εἰρήνῃ τελειοῦται. (6ος αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου Ἀρσενίου, ἀρχιεπισκόπου Κερκύρας. (953)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου Κοσμᾶ τοῦ Χρυσοστομάτου, τοῦ ἀσκήσαντος ἐν τῇ Ἱερᾷ Μονῇ Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου Κύπρου.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου Μακαρίου τοῦ Καλογερᾶ τοῦ ἐν Πάτμῳ διδασκάλου.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου Μακαρίου, ἐπισκόπου Ἱερισσοῦ. (395-408)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου Μακαρίου τοῦ Νηστευτοῦ, τῆς Μονῆς τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου τῆς Μεγάλης Λαύρας τοῦ Κιέβου. (12ος αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου Μακαρίου τοῦ διακόνου, τῆς Μονῆς τοῦ Ἁγίου Θεοδόσιου τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου. (14ος αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου Θεοδώρου τοῦ Νόβγκοροντ, τοῦ διὰ Χριστοῦ σαλλοῦ. (1392)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου Μακαρίου τοῦ Ῥωμαίου, τοῦ ἐν Νόβγκοροντ τῆς Ῥωσσίας. (1550)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου ἐνδόξου ὁσιομάρτυρος Ἀντωνίου Ῥαβάχ τοῦ Κοραϊσίτου (797)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου νέου Ἱερομάρτυρος Νικοδήμου τοῦ Μπέλγκοροντ
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Λαυρεντίου, τοῦ ἐν Τσέρνιγκωφ τῆς Ῥωσσίας (1950)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, κοίμησις τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Νικολάου Σελέντη ἐπισκόπου Χαλκίδος τοῦ Τηνίου. (1975).
Στίχοι
Θανοῦσα θείων ἡ δυὰς Μακαρίων,
Ζωῆς μετέσχε τῆς μακαριωτάτης.
Γῆν μακάρων λάχον ἐννεακαιδεκάτῃ Μακάριοι
Στίχοι Κρατεῖ μὲν Ἄτλας μυθικὸς ὤμοις Πόλον,
Κρατεῖ δ᾿ ἀληθῶς Μάρκος Ὀρθοδοξίαν.
Στίχοι. Λαοῦ ἐγκύψας πόνοις Χαλκίδος ἄρτι,
Νικόλαε, ὤφθης μιμητὴς Κυρίου.
Εἰς μνημόσυνον αἰώνιον ἔσται δίκαιος
Ένας δεσπότης, αγία ψυχή, που στο κήρυγμα τόσο πολύ έτρεχαν τα δάκρυά του,
που έλεγε μόνο “Δόξα Σοι ο Θεός”…
π. Γεράσιμος Φωκάς Κεφαλληνίας
Αδελφοί μου, σαν αυτή την Κυριακή, Κυριακή της Ορθοδοξίας, έγινε κάποτε ένα κήρυγμα σε μια πόλη. Ήταν ένας δεσπότης, αγία ψυχή, για να καταλάβετε πόση αρετή είχε ο άνθρωπος αυτός, ακούστε τι έκανε. Είχε πολλά βάσανα, πολλή υπομονή, μεγάλη αρετή. Χωρίς βάσανα, χωρίς θλίψεις, χωρίς συγγνώμη, δεν αποκτάς αρετή. Ανέβαινε, λοιπόν, στο δεσποτικό θρόνο να μιλήσει και τόσο πολύ τον έπιανε συγκίνηση, τόσο πολύ έτρεχαν τα δάκρυά του, που δεν μπορούσε. Αν και είχε ετοιμαστεί, είχε λόγο να πει, όμως ανέβαινε στο δεσποτικό θρόνο να μιλήσει και έλεγε μόνο :
“Δόξα Σοι ο Θεός” και κατέβαινε, δεν έλεγε τίποτε άλλο, αλλά αυτό το κήρυγμα άξιζε πολλά λόγια.
Κι αυτός ο άνθρωπος εμίλησε κάποτε τέτοια μέρα, σαν αυτή την Κυριακή και είπε:
“Σήμερα γιορτάζουμε τις αγίες εικόνες, είναι η Κυριακή της Ορθοδοξίας. Κι αν μπει κάποιος μέσα στην εκκλησία που είμαστε, και πάρει την εικόνα του Κυρίου μας που είναι εδώ στο τέμπλο, και την κατεβάσει από εκεί, και αρχίσει και την κλωτσάει, και την φτύνει, και την υβρίζει, και την ποδοπατεί, τι θα πούμε όλοι μας;
Ότι είναι ασεβής.
Αν όμως εγώ πάρω μιαν άλλη εικόνα, που αξίζει πιο πολύ από την εικόνα που είναι από ξύλο και χρώμα, που είναι ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ, η εικόνα του Θεού, που γι αυτή την εικόνα εκατέβηκε ο Θεός κι έγινε άνθρωπος, και μπήκε στη Βηθλεέμ, και μπήκε στην Υπαπαντή στου Συμεών τις αγκάλες, και μπήκε στον Ιορδάνη, και μπήκε στον Τάφο, αν πάρω αυτή την εικόνα του ανθρώπου, του κάθε ανθρώπου, και κάνω και σ’ αυτή ποδοπατήματα, και βρισιές, και συκοφαντίες, και αδικίες και εκμετάλλευση, τι πρέπει να είμαι;
Ασεβέστερος”.
Μετά από αυτό έχασε το θρόνο του, τον έχασε από τους ανθρώπους της Δικτατορίας του Ιωαννίδη, δεν πειράζει, κέρδισε τον Παράδεισο. Ήταν ο Νικόλαος Σελέντης, Επίσκοπος Χαλκίδος και φυσικά η Χούντα άρχισε να τον πολεμά, και έφυγε από αυτή την ζωή πολύ νέος. Έμεινε στον επισκοπικό θρόνο πολύ λίγο, αλλά από τον ουράνιο και αιώνιο θρόνο του θαυματουργεί.
Πηγή: Ο π. Γεράσιμος Φωκάς όπως τον ζούμε
***
Ὁ φιλομόναχος καὶ Φιλοαθωνίτης ἅγιος ἐπίσκοπος Νικόλαος Σελέντης,
ὁ πρῶτος βιογράφος τοῦ παπα-Τύχωνα
Τὸ μικρὸ αὐτὸ καὶ τόσο χαριτωμένο βιβλίο γιὰ τὸν παπα-Τύχωνα, μια πολύτιμη κι’ ἀκριβὴ ἀγιορείτικη μορφή, φέρνει σὰν συγγραφέα του τον Χ. Φιλοαθωνίτη. Ἔτσι εἶχε ἐκδοθεῖ γιὰ πρώτη φορὰ τὸ 1972 ἀπ’ τὸ Μοναστήρι τοῦ ὀσίου Δαβίδ τῆς Εὐβοίας, τοῦ Γέροντα. Ἀλλὰ ποιὸς εἶναι αὐτὸς ὁ Χ. Φιλοαθωνίτης; …
Αὐτὸς ποὺ ἔγραψε αὐτὸ τὸ βιβλιαράκι γιὰ τὸν παπα-Τύχωνα εἶναι ἕνας ἅγιος Ἱεράρχης. Ποὺ ἦταν στὴν κυριολεξία φιλοαθωνίτης. Τὸ Ἅγιον Ὄρος τὸ ἀγαποῦσε καθ ̓ ὑπερβολήν. Τὰ Μοναστήρια του. Τὶς σκήτες καὶ τὶς καλύβες του. Τὰ κελιὰ καὶ τὰ καθίσματά του.
Τὶς σκάλες του, πούπιανε τὸ καράβι, μὲ τοὺς ἀρσανάδες του. Τοὺς ἀπόκρημνους βράχους του. Τὸ πέλαγό του, μὲ τὴ θαλασσιὰ ἀπεραντωσύνη του. Τὶς ἀνηφοριές και τὶς δασωμένες πλαγιές του. Τὴ φουρτουνιασμένη θάλασσά του. Τὴν πανύψηλη χιονισμένη κι’ ἐπιβλητικὴ κορυφή του. Τὴ γαλήνη καὶ τὴν ἡσυχία του. Τὶς ἀγρύπνιες καὶ τὶς ὁλονύκτιες κατανυκτικές του ἀξέχαστες ἀκολουθίες. Τὶς μοναδικές ψαλμωδίες τῶν χορῶν του, μὲ τὴ γνήσια βυζαντινὴ μουσική τους καὶ τὰ τεριρέ μ…. τους. Τὶς όμορφες ἐκκλησιές του μὲ τὴ σπάνια αγιογραφία τους. Τὶς βιβλιοθήκες καὶ τ ̓ ἀρχονταρίκια του. Τὰ κειμηλιαρχεῖα μὲ τοὺς ἀνυπολόγιστους σὲ ἀξία θησαυρούς του. Τὸ ἀγαποῦσε ὁλόψυχα. Τὸ λάτρευε.
Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ ἐπισκεπτόταν συχνά. Ἀναστρεφόταν καὶ ζοῦσε μὲ τοὺς μοναχούς του. Οἱ σεβάσμιες καὶ ὁσιακὲς μορφές τους τὸν ἐνέπνεαν. Διδασκόταν σὰν μικρὸς καὶ πρωτόπειρος μαθητής ἀπ’ αὐτούς. Στὸ περιβόλι τῆς Παναγίας ἀνάσαινε. Καταλάγιαζε καὶ ἀναγάλλιαζε. Βρισκόταν στὸ κλίμα του. Τὸ ἴδιο ἔνιωθε κι’ ὅταν ήταν στὸ νησί τῆς Παναγίας, τὴν Τήνο, στὴν πατρίδα του.
Στὴ Μητρόπολή του τόσο λίγο ὑπηρέτησε.. Ἀλλὰ σ ̓ αὐτὸ τὸ λίγο χρονικό διάστημα, τόσα πολλὰ πρόσφερε. Τὴν ἀγαποῦσε. Θυσιαζόταν γι’ αὐτήν. Δούλευε μέρα νύχτα. Τὴν ἀγαποῦσε ὅμως, ὅπως ὁ μάρτυρας ἀγαπάει τὸ μαρτύριο. Ὅπως ὁ πιστός στρατιώτης κάνει μὲ χαρὰ τὸ σκληρὸ καθῆκον του. Δὲν τὸν ἀνάπαυε. Δὲν τὸ ἐπεδίωξε αὐτὸς νὰ γίνει Ἱεράρχης. Να πάει ἐκεῖ. Τὸν στρατολόγησαν. Τὸν πῆγαν. Οὔτε τὸ εἶχε διανοηθεῖ κἂν ποτὲ πῶς μπορεῖ νὰ γίνει Ἐπίσκοπος. Ἐπιστρατεύτηκε. «Πρέπει νὰ ἐκτίσω τὴν ποινή μου», συνήθιζε νὰ λέει, ὅταν μάλιστα τὰ πικρὰ ποτήρια τῆς διοίκησης τὸν πότιζαν ἀπανωτὰ καὶ φαρμάκωναν τὴν εὐαίσθητη καὶ λεπτή ψυχή του…
Ἄλλο εἶναι να γράφει γιὰ τὸν παπα-Τύχωνα ὁ Χ.Φ… κι’ ἄλλο ὁ.. συγκεκριμένος γνωστὸς σ ̓ ὅλους γιὰ τὴν ἀρετή του μακαριστὸς καὶ μαρτυρικὸς Ἱεράρχης. Ἡ μαρτυρία τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας τὸν παραδέχεται ἅγιο. Ἔχει ἀναγνωρισθεῖ πιὰ στὴ συνείδηση τῶν πιστῶν. Ὁ σεβασμὸς στὴ μνήμη του εἶναι καθολικός, ὅσον ἀφορὰ φυσικὰ τοὺς ἡλημένους καὶ ἐν μετανοίᾳ διαβιοῦντας χριστιανοὺς ποὺ ἔχουν κάποια ἐπίγνωση τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ.
Πρόκειται γιὰ τὸ Μητροπολίτη Χαλκίδος ἀείμνηστο Νικόλαο Σελέντη.
Γνωρίζοντας κανεὶς μὲ τὸ βιβλίο αὐτὸ τὸν παπα-Τύχωνα, τὸν γέροντα τοῦ γνωστοῦ στὸ ἅγιο Ὄρος, κεφαλαίου τοῦ μοναχισμοῦ θάλεγα, πνευματικοῦ πατέρα Παΐσιου [ἅγιος Παΐσιος], γνωρίζει τὸν ἴδιο τὸ Μητροπολίτη. Τοῦ ἔμοιαζε. Η ίδια παιδικὴ ἀφέλεια κι’ ἀθωότητα τὸν διέκρινε. Τὸ ἴδιο ζοῦσε κι ̓ αὐτὸς μὲ τὴν παρουσία τοῦ ζῶντος Θεοῦ. Ἀναστρεφόταν μὲ τοὺς ἁγίους. Μιλοῦσε μὲ τὴ γλυκειά του Παναγία σὲ κάθε του βῆμα….
Αὐτὸ τὸ λουλούδι τὸ ἁγιορείτικο ποὺ δὲν φυτεύθηκε, δὲν ἄνθισε στὸ ἅγιο Ὄρος, ἀλλὰ ποὺ τὶς πνευματικές του ρίζες τὶς εἶχε ἐκεῖ. Ἐκεῖ ζοῦσε μὲ τὴ σκέψη καὶ μὲ τὴν ψυχή του. Γι’ αὐτὸ κι’ ἔξω, σὰν κληρικός, παντοῦ κι’ ὅταν ὑπηρέτησε σὰν ἱεροκήρυκας στὴ Παναγία στὴν Τήνο, κι ̓ ὅταν διακόνησε σὰν Ἱεράρχης στὴ Χαλκίδα, εὐωδίαζε σὰν λουλούδι του Ἂθωνα. Τὸν ἀναστρεφόσουνα κι’ ἀποκόμιζες τη βεβαιότητα ὅτι αὐτὸς δὲν ἦταν σὰν τοὺς ἄλλους. Ἦταν κάτι ἄλλο. Ένα λουλούδι τοῦ Ἂθωνα πραγματικό. Γεμάτο μοσχοβολιά κι’ ὁμορφιά. Ἀπό κει κομμένο….
Ὅ,τι γράφει εἶναι αὐθεντικό, ἀπὸ πρώτη πηγή. Ἀπὸ τὸ γέροντα Παΐσιο ὑποτακτικὸ τοῦ παπα-Τύχωνα. Τὸν εἶχα γνωρίσει ὅταν πήγαμε μὲ τὸν ἀείμνηστο τοῦ ἁγ. Νικολάου, μὲ τὸ παλαιό, μέσα στὴ καρδιὰ τοῦ χειμώνα στὴ Σταυρονικήτα μαζὶ μὲ δυὸ ἄλλους κληρικοὺς στὸ πανηγύρι τῆς Μονῆς. Ἐκείνη ἡ ὁλονύκτια, ἡ θεία λειτουργία ποὺ ἐτέλεσε, ἦταν ένα βίωμα ἀνεπανάλειπτο κι’ ἀλησμόνητο γιὰ μένα…
Ὁ ἀείμνηστος Νικόλαος ἦταν πολὺ συνδεμένος μὲ τὸ γέροντα καὶ τοὺς μοναχοὺς τῆς Σιμωνόπετρας. Κοντά του βρίσκανε πατρικὴ ἀγκαλιά ἀνοιχτή. Μια καρδιά, πραγματικό λιμάνι. Ὁ ιδιος ἔκανε ἀρκετὲς χειροτονίες καὶ ρασοφορίες. Ὅπως καὶ τὴν ἡγουμένη τῆς Ὀρμήλιας, όσιωτάτη Νικοδήμη, καὶ τὸν πατέρα της τὸν σαρκικὸ τὸν καλοκάγαθο π. Γαλακτίωνα μοναχὸ τῆς Σιμωνόπετρας. Ἐκεῖ ὁ π. Γαλακτίων ἔχει καὶ τὸ γυιό του μοναχό. Τὸν π. Ἀθανάσιο, μουσικό ἄριστο καὶ ὑμνογράφο. Ἐνῶ ἡ σύζυγός του εἶναι κι’ αὐτὴ μοναχὴ στὴν Ὀρμήλια στὸ γυναικεῖο Μοναστήρι, στὴν ὑπακοὴ τῆς κόρης της. Εὐλογημένη οἰκογένεια. Δοσμένη κι’ ἀφιερωμένη στὸν Κύριο.
Ἀκόμη, ἀπ’ ὅ,τι ξέρω, είχε ὁ ἀείμνηστος δεσμούς πνευματικούς, με τὸ Μοναστήρι τοῦ Σταυρονικήτα τὸν πολὺ ἀξιόλογο καθηγούμενο του π. Βασίλειο Γοντικάκη, τὸν π. Γρηγόριο Χατζηεμμανουήλ, τὸ γέροντα Παΐσιο καὶ ἄλλους.
Τὸν καθηγούμενο τῆς Μονῆς ὁσίου Γρηγορίου Πανοσιολογιώτατο π. Γεώργιο Καψάνη καὶ τὴν πρώτη ομάδα τῶν ἀδελφῶν τοὺς ὑπεραγαποῦσε. Μετὰ τὴν πενιχρὴ σὲ πνευματικότητα προσωρινή φιλοξενία τοῦ Γέροντα π. Γεωργίου Καψάνη καὶ τῶν δυὸ ὁσίων ἐκλεκτῶν ἀδελφῶν π. Παναρέτου καὶ π. Μελετίου στο Μοναστήρι τῆς Πεντέλης, τοὺς ἔδωσε ὁ ἀείμηστος τὸ Μοναστήρι τοῦ ἁγ. Γεωργίου Ἀρμᾶ στὴν Εὔβοια γιὰ νὰ ἐγκαταβιώσουν, ποὺ τὸ ἐπάνδρωσαν μέσα σε λίγο χρονικὸ διάστημα, μὲ τὴ δική του ἀγάπη μόνο, ὄχι ἐπέμβαση, καὶ τὸ ἔφεραν σὲ περιωπή. Μετὰ τὴν ἐκδημία του, ἔφυγαν για τὸ Ὄρος… Ἔτσι θέλησε ὁ Θεός, χωρίς ἄλλο, ἀπ τὸν Οὐρανό, θὰ βλέπει τὴν ἄνθιση τῆς Μονῆς Γρηγορίου, θ’ ἀγάλλεται ἡ ἁγία ψυχή του και θὰ προσεύχεται γιὰ τὸν καθηγούμενο της καὶ τη συνοδεία του.
Ὅλα τὰ πιὸ πάνω γράφτηκαν όχι τόσο γιὰ τὶς Μονές, ποὺ ἀσφαλῶς δὲν τὸ ἐπιθυμοῦν, ἀλλ ̓ εἶναι ἐνδεικτικὰ τῆς ἀγάπης τοῦ ἰδίου γιὰ τὸ Μοναχικὸ βίο καὶ φανερώνουν τὴν ὁσιότητα καὶ τὸ φιλομόναχον τοῦ ἀειμνήστου…..
π. Θεόκλητος [Φεφές]
10.1.81
[Ἀπό τον πρόλογο τοῦ βίου τοῦ Ἁγίου παπα-Tύχωνα τοῦ Ἁγιορείτη τοῦ μακαριστοῦ Mητροπολίτου Xαλκίδος Nικολάου Σελέντη, ἔκδοση ‘’Σήμαντρο’’, 1981]
«Δέν ἔκανε προσευχή μόνο
μέ τό μεγάλο του κομποσχοίνι
…ἦταν ὁ ἴδιος μιά
ἐνσαρκωμένη προσευχή.
Καί τό χαμόγελο τοῦ παπα-Τύχωνα ἦταν κι’ αὐτό μιά προσευχή,
ἕνα τραγούδι λατρείας.»
(Χ. Φιλοαθωνίτου: Ὁ παπα-Τύχων)
***
Ἀπ᾽ τὸ νησί τῆς Μεγαλόχαρης
Ὁ Νικόλαος γεννήθηκε στό ἁγιασμένο νησί τῆς Μεγαλόχαρης, τήν Τῆνο (1931). Ἡ μορφή τῆς Παναγίας τυπώθηκε βαθειά στήν καρδιά του. Ἔγινε «τό παιδί της». Διαμόρφωσε μιά προσωπικότητα βαθειᾶς καί γνήσιας εὐλαβείας καί σταθερῆς πίστεως, γαλήνιας καί καρδιακῆς ἐμπιστοσύνης. Γι’αὐτό καί τῆς ἀφιερώθηκε. Γράφει στό Ἡμερολόγιό του: «Μεγάλη μου Μητέρα. Σένα πού ἀγάπησα ἀπό τόσο μικρός. Σέ, πού ὑπηρέτησα. Ἔστω μέ ἄγνοια τότε. Σέ, Παναγία μου καί τώρα θέλω νά Σ’ ἔχω συντροφιά. Ἔλα, Παρθένε, μέσα στήν καρδιά μου» (Ξεσπάσματα τῆς καρδιᾶς μου, σελ.8).
Οἱ πνευματικές ἐμπειρίες, πού ἀπέκτησε κοντά σέ πνευματικά πρόσωπα, τόσο στήν Τῆνο ὅσο καί ἀργότερα, ὅπως κοντά στόν Ἐπίσκοπο Πατάρων Μελέτιο, πού τόν χειροτόνησε διάκονο, στόν παπα- Τύχωνα τόν Ἁγιορείτη, γιά τόν ὁποῖον ἔγραψε μέ τό ψευδώνυμο Χ. Φιλοαθωνίτης, στόν πατέρα Ἱερώνυμο τῆς Αἰγίνης καί πολλούς ἄλλους, τόν καθοδηγοῦσαν καί τόν ἐνέπνεαν. Ἀπέκτησε πλοῦτο πνευματικό, πού τόν προσέφερε σέ κάθε τομέα τῆς δραστηριότητάς του καί τῆς ζωῆς του. Σύναξε πνευματικό μέλι μέ ἐπιμέλεια καί περισσή σύνεση καί ἁπλόχερα τό σκόρπισε μέ τό πέρασμά του παντοῦ.
Γι’ αὐτό ἔλεγε: «Ἐκκλησία χωρίς μοναχισμό δέν εἶναι Ἐκκλησία». Προσευχόταν γιά τήν ἡσυχία τῆς μοναχικῆς ζωῆς: «Εὐλογημένη ἡσυχία! Ἡ ἡσυχία ὄχι τοῦ τάφου, ἀλλά τῆς καρδιᾶς. Πόσο πολύτιμη εἶσαι. Κύριε, τοῦτο τό δῶρο, δώρισε στούς μοναχούς, στίς Ἀδελφότητες, στούς ἱερεῖς, στήν Ἐκκλησία Σου.» (Ξεσπάσματα σελ.17).
***
Μητροπολίτης Χαλκίδος ἐξελέγη χωρίς νά τό ἐπιθυμήσει ἤ νά τό ἐπιδιώξει. Ἀντίθετα, προσπάθησε μέ κάθε τρόπο νά τό ἀποφύγει. Γράφει στό προσωπικό του Ἡμερολόγιο: «Εἶδα τόν π. …, τοῦ εἶπα τήν ἀγωνία μου. Μοῦ εἶπε νά πεῖς, ναί. Εἶναι ἐπιστράτευσις… Νοιώθω τόσο ἀδύνατος. Δέν κοιμῶμαι. Ἀσπιρίνες πῆρα προχθές καί χθές. Παναγία Μητέρα, μήπως μέ διώχνεις ἀπό τήν ἐδῶ ἡσυχία καί μακαριότητα, γιατί δέν σέ ὑπηρέτησα καλά; Κύριε, δέν ἀντέχω πειρασμούς. Βοήθει μοι. Δεῖξε μου Σύ τό δρόμο Σου. Εἶπα τούς ἐνδοιασμούς μου. Ἒκανα γενική ἐξομολόγηση. Στή Δευτέρα Παρουσία ἄς εἶναι μάρτυρες ὑπερασπίσεώς μου. Ἰδού ὁ δοῦλος σου. Ἂν θές ὅμως κάνε μέ ἄλλον τή δουλειά. Ἂν θές ἐμέ πάλι, τίς ἀντιστήσεται τῷ θελήματί Σου;»(Ξεσπ. σελ.70, 71).
Ἀρχίζει τήν πνευματική του διακονία. Ἐκδαπανᾶ ὅλες του τίς δυνάμεις. Γράφει στό ἡμερολόγιό του: «Παλεύω σκληρά. Ὁρμῶ καί ξαναορμῶ. Ἐλπίζω ὅτι ὁ Κύριος δέν θά μέ ἐγκαταλείψη. Ἣσυχος χριστιανός δέν μπορεῖς νά εἶσαι. Ὁ διάβολος βάλλει. Θά ματώσω, μά δέν θά παραδοθῶ. Ἐπίσκοπος σημαίνει σήμερα ἕνας μάρτυρας. Νά μαρτυρῆς ἀπ’ὅλες τίς μεριές καί πρό πάντων μέ τόν ἑαυτό σου, πού θέλει ὅλο νά ξεφύγη».(Ξεσπάσματα σελ.73).
Καί ἀλλοῦ σημειώνει: «Ἒχω τρεῖς μῆνες Ἐπίσκοπος. Πῶς αἰσθάνομαι; Μά πῶς ἀλλιῶς παρά σάν ἕνας μικρός ἐσταυρωμένος; Πόσο πλανῶνται ὅσοι μιλοῦν γιά θρόνο. Τί θρόνος εἶναι αὐτός, πού οἱ εὐθύνες τόν κάνουν ἠλεκτρική καρέκλα; Δέν ἡσυχάζω οὔτε στιγμή. Ὁ κόπος πολύς καί ὁ δρόμος τραχύς. Θά ἀντέξω; Ὃ,τι θέλει ὁ Κύριος». (Ξεσπ. σελ.71). Καί ἀλλοῦ: «Κάθε κύτταρό μου φορτωμένο κόπο, μόχθο καί ἀγωνία… Τρέχω, τρέχω, τρέχω. Αἰσθάνομαι ὅτι θά μείνω στό δρόμο. Δέν τό φοβᾶμαι. Τόν θάνατο δέν τόν φοβᾶμαι. Τήν λιποταξία τρομάζω. Φοβᾶμαι καί τόν ἑαυτό μου. Ἐξομολογοῦμαι τακτικά. Εἶναι καί αὐτό ἕνα δῶρο.»(Ξεσπάσματα, σελ.72).
Στό Ἡμερολόγιό του ἀναφέρει: «Αὔριο θά λειτουργήσω. Τά δάκρυα στέρεψαν στίς θεῖες λειτουργίες μου. Ὦ, ἡ ταλαίπωρη ψυχή ροκανίζεται ἀπό τή συνήθεια. Καί ὁ π. Ἱερώνυμος τῆς Αἴγινας μοῦ ἔλεγε, δάκρυα νά ζητᾶς ἀπό τόν Κύριο στίς θεῖες λειτουργίες σου. Δῶσε, Κύριε, βροχή, τή βροχή τῆς Χάριτός Σου. Ἀμήν.» (Ξεσπάσματα σελ.69).
Σέ ἐγκύκλιό του (19 Ἀπριλίου 1969) γράφει στούς Αἰδεσιμωτάτους Ἐφημερίους: «Νά λαμπρυνθῶμεν. Νά γίνωμε λαμπροί, ξανακαινουργωμένοι, “καινή κτίσις ἐν Χριστῷ”. Νά ζοῦμε διαρκῶς τήν ἀνάστασίν Του μέ τήν βασιλείαν Του ἐντός ἡμῶν» (Ποιμαντικός Διάλογος σελ. 16). Καί σέ ἄλλη: «… εἴμεθα ἱερεῖς τοῦ Ὑψίστου. Οἱ προφυλακές τῆς αἰωνιότητος, τά παράθυρα τοῦ οὐρανίου κόσμου στή γῆ μας, οἱ διαχειρισταί τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ. Μεγάλη ἡ τιμή καί τεραστία ἡ εὐθύνη». (ἔ.ἀ. σελ.19).
Στό Ἡμερολόγιό του σημειώνει: «Πάσχα 1969. Μιά μεγάλη ἡμέρα. Θ. Λειτουργία.Γεῦμα εἰς φυλακές. Οἱ φυλακισμένοι ἦταν πολύ συγκινημένοι. “Ἐν φυλακῇ ἤμην…” εἶπε ἐκεῖνος πού μοῦ προσέφερε ἕναν Ἐσταυρωμένο. Ἐχαιρέτησα ὅλους, ἐτσίμπησα κάτι. “Νά μᾶς ἀγαπᾶτε μέ τή λέρα μας. Έμεῖς ἀποτύχαμε στή ζωή. Σύ εἶσαι νέος ἄνθρωπος καί σοῦ εὐχόμεθα νά ἐπιτύχεις. Πολύ μᾶς συγκινεῖ ἡ παρουσία Σας. Δέν εἶναι τό ἀρνί καί τά ἄλλα πού μᾶς ἐστείλατε ὅσο πού μᾶς ἤρθατε.” Ὁ ἄνθρωπος ὅταν τόν προσέχης συγκινεῖται.» (Ξεσπάσματα σελ.72,73).
«Ἀπόψε εἶπα: τί κρῖμα πού δέν εἶμαι ἕνας ἅγιος γιά νά ἀπαλλάξω μέ τήν πίστι μου ἀπό τούς φρικτούς πόνους ἕναν ἄνθρωπο. Ὁ Φ… Ἀνθ…, 26 ἐτῶν, σφαδάζει ἀπό τόν καρκίνο τῶν ἐντέρων. Σάν νά μήν ἔφτανε αὐτό, τόν ἐγκατέλειψε ἡ σύζυγός του καί τοῦ ἐπῆρε τό 4χρονο παιδί του. Χαριστική βολή. Πηγαίνω τακτικά. Στέκομαι σιωπηλά δίπλα του.» (Ξεσπάσματα σελ. 90).
***
Γράφει ὁ Γέροντας Γεώργιος Γρηγοριάτης (Καψάνης): «Ὃσοι ἔζησαν κοντά του πολλά ἔχουν νά διηγηθοῦν. Ἐνθυμοῦμαι ὅτι φοροῦσε ἕνα μπαλωμένο ζωστικό.Ἒκαμα τή σκέψη ὅτι θά εἶχε καί καλό. Τό ἴδιο ὅμως ζωστικό φοροῦσε καί κατά τίς μεγάλες ἑορτές. Προφανῶς δέν εἶχε ἄλλο.» (Εὐβοϊκό χωριό σελ.35).
***
“Προστέθηκε ἕνας Ἃγιος στόν παράδεισο”.
Ἃγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης
Μαρτυρία τοῦ ὁδηγοῦ κ. Χρ. Ποπώλη
Ὁ κ. Χρυσόστομος Ποπώλης, ὁδηγός τοῦ Νικολάου, θυμᾶται :
Ἓνας ἁπλός ἄνθρωπος εἶναι δύσκολο νά γράψει γιά μιά προσωπικότητα πνευματική, ὅπως ἦταν ὁ μακαριστός Μητροπολίτης Χαλκίδος Νικόλαος. Ἂν καί ἀνάξιος ἐγώ νά τόν ὑπηρετῶ, χρημάτισα ὁδηγός του κατά τήν περίοδο τῆς ἀρχιερατείας του στήν Μητρόπολη Χαλκίδος καί μοῦ εἶχε ἐμπιστοσύνη, κατά τήν ταπεινή μου γνώμη, σάν ὁδηγό καί συνεργάτη του. Καί ἐγώ ὄχι μόνο τόν ἐκτιμοῦσα καί τόν σεβόμουνα, ἀλλά καί δέν μοῦ πήγαινε νά τοῦ χαλάσω ποτέ χατήρι ἤ νά τόν στενοχωρήσω, καθώς συμπορευόμουν μαζί του στόν δρόμο γιά τόν σκοπό, πού κάθε φορά εἶχε. Διότι πῶς νά μή σεβαστεῖς καί νά μήν ἀγαπήσεις καί νά μήν ὑπηρετήσεις πιστά ἕναν ἀρχιερέα, κατά τά ἀνθρώπινα γιά ἐμένα Ἃγιο; Ἦταν στολισμένος μέ ἀρετές καί τιμοῦσε τό ρᾶσο μέ τήν ταπείνωση, τήν ἀφιλοχρηματία, τή συγχωρητικότητα, τήν ἀγάπη στήν Ἐκκλησία , τήν ἀγάπη στούς ἀσθενεῖς, στή νεολαία καί γενικά σε ὅλους τούς ἀνθρώπους . Ἀγωνιοῦσε καί πονοῦσε ἰδιαιτέρως γιά τούς νέους καί ἐκδήλωνε τήν πατρική του ἀγάπη καί στούς τότε παρεξηγημένους «μακρυμάλληδες».
Ἐπειδή ἀνέφερα τήν λέξη Ἃγιος, νά ἀρχίσω μέ τήν μαρτυρία τοῦ μακαριστοῦ πατρός Ἰακώβου Τσαλίκη, ἡγουμένου τότε στήν Ἱερά Μονή τοῦ Ὁσίου Δαυίδ τοῦ Γέροντος . Σέ ἐπίσκεψή μου στό Μοναστήρι, τήν περίοδο πού ὁ Νικόλαος εἶχε κοιμηθεῖ, εἶδα τόν πατέρα Ἰάκωβο. Τοῦ λέω, λοιπόν: Πάτερ Ἰάκωβε, ὁ Νικόλαος; Καί μοῦ ἀπαντᾶ: “ Ὁ Νικόλαος, Χρυσόστομε, εἶναι στόν παράδεισο! Καί σέ καλή θέση! Τόν εἶδα σάν σέ ἕνα ἀμφιθέατρο καί μοῦ εἶπε: Πάτερ Ἰάκωβε, μή τά λές αὐτά πού λέμε, γιά νά μή στενοχωροῦνται οἱ ἄλλοι”.
Ὁ δέ Ἃγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης, ὅταν ἔμαθε ὅτι ἐκοιμήθη ὁ Νικόλαος, εἶπε: “Προστέθηκε ἕνας Ἃγιος στόν παράδεισο”. Καί πῶς νά μήν εἶναι στόν παράδεισο; Ἀφοῦ τόν προσδοκοῦσε καί ἐργαζόταν μέ ὅλη του τή δύναμη γι’αὐτό.
Σέ ἕναν μονόλογό του καθ’ὁδόν, στό δρόμο Ἀθήνα – Χαλκίδα, στή θέση Ριτσώνα, ἦταν ἡλιοβασίλεμα καί ἀφοῦ ἔψαλε τό «Φῶς ἱλαρόν» εἶπε: “Πέρασε, Χρυσόστομε, καί αὐτή ἡ ἡμέρα καί μᾶς ἔφερε πιό κοντά στόν παράδεισο.” Καί ἄλλη μιά φορά, καθ’ὁδόν στό ἴδιο σημεῖο, εἴχαμε μαζί μας καί ἄλλους Ἱερεῖς καί ἐπικρατοῦσε σιγή στό αὐτοκίνητο, ἀπευθύνεται στόν μακαριστό πατέρα Βασίλειο Οἰκονόμου καί τοῦ λέει:” Πάτερ Βασίλειε, ἄν σέ πάρει ὁ Θεός αὐτή τή στιγμή, εἶσαι ἕτοιμος; Θά σωθεῖς;”
Ὁ Νικόλαος ἦταν γιά κάποιες μέρες ἄρρωστος. Κάποια στιγμή μοῦ λέει: “Πάρε τά παπούτσια πού ἔχω καί πήγαινε νά τά σολιάσεις. Εἶναι τρύπια”. Μόλις τά ἐπέστρεψα ἐπιδιορθωμένα, τοῦ ἄρεσαν πολύ. “Πολύ ὡραῖα-μοῦ εἶπε-τά ἔφτιαξε ὁ τσαγκάρης”. Ἒπειτα μέ ρώτησε: “Εἶπες στόν τσαγκάρη ποιανοῦ ἦταν τά παπούτσια;”. Ἀπαντώντας τοῦ εἶπα: Τά παρουσίασα ὡς παπούτσια ἑνός φίλου μου. Ντρεπόμουν νά ᾿πῶ ὅτι ἦταν δικά σας. Συλλογιζόμουν μέσα μου: Μά, τό ἴδιο δέν συμβαίνει καί μέ τά μπαλωμένα ρᾶσα του;
Μιά φορά βγήκαμε ἀπό τό γραφεῖο γιά νά φύγουμε. Συνήθως, δίπλωνε τό ρᾶσο του, τό ἔπαιρνε καί ἐρχόταν στό αὐτοκίνητο. Ἐκείνη τήν ἡμέρα μπῆκε στό αὐτοκίνητο δίχως ρᾶσο. Κοιτώντας στά χέρια του ἀλλά καί στό κάθισμα , πού συνήθως τό ἀκουμποῦσε, διαπίστωσα, πώς δέν ὑπῆρχε τίποτα. Τότε ἄνοιξα τήν πόρτα τοῦ αὐτοκινήτου γιά νά πάω νά πάρω τό ρᾶσο, θεωρώντας ὅτι τό εἶχε ξεχάσει . Μοῦ λέει δύο φορές: “Ποῦ πᾶς; ποῦ πᾶς; μπές μέσα νά φύγουμε.” Τοῦ λέω: Εὐλογημένε, νά πάρω τό ρᾶσο σας. “Μπές μέσα, Χρυσόστομε, νά φύγουμε. Τό ρᾶσο τό έδωσα σέ ἕναν Ἱερέα , πού τό δικό του ἦταν παλιό καί σκισμένο .”
Ταξιδεύοντας, σέ μιά συζήτηση πού εἴχαμε καθ’ὁδόν, ἐξέφρασα ἕνα λογισμό πρός τόν Νικόλαο: Εἶναι δυνατόν ὁ κάθε ἄνθρωπος νά ἔχει συνεχῶς δίπλα του τόν πνευματικό του, γιά νά ἐξομολογεῖται; Ἀφοῦ δέν εἷναι αὐτό δυνατόν, ἀφοῦ κάθε ὥρα καί στιγμή ἁμαρτάνουμε, πῶς θά μᾶς βρεῖ ὁ Θεός ἕτοιμους γιά ἀπολογία κατά τόν θάνατό μας ; Καί μοῦ ἀπαντᾶ:”Ἐάν ὁ ἄνθρωπος ἀγωνίζεται γιά νά ἐφαρμόσει τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί θέλει νά σωθεῖ, ὁ Θεός θά βρεῖ τήν κατάλληλη στιγμή, γιά νά τόν πάρει μαζί Του στόν παράδεισο” .
Ἡ μητέρα του ἒλεγε στόν Νικόλαο : “Παιδί μου , νά ἔχεις τήν εὐχή μου, νά μήν μείνεις πολλά χρόνια ὡς Δεσπότης. Γιατί ὅταν ὁ ἄνθρωπος μεγαλώσει, τό μυαλό φυραίνει καί δέν μπορεῖ νά διοικήσει, ὅπως πρέπει”. Καί τῆς ἀπαντᾶ: “Ὂχι μάννα! Θά μείνω λίγα χρόνια καί θά φύγω. Θά πάω στό Ἃγιο Ὂρος “.
Ἐπιστρέφοντας κάποτε στό σπίτι ἀπό τό γραφεῖο τό μεσημέρι, μόλις μπήκαμε, χτύπησε τό τηλέφωνο. Σηκώνοντας ὁ Νικόλαος τό τηλέφωνο, ὁ Ἱερέας τοῦ χωριοῦ Σκυλόγιαννοι τόν πληροφόρησε γιά τήν ἀπώλεια ἑνός νέου ἀνθρώπου, πού ἐργαζόταν στό ἐργοστάσιο Σκαλιστήρη καί γιά τό ὅτι ἡ κηδεία τοῦ νέου θά γινόταν τό ἀπόγευμα τῆς ἴδιας ἡμέρας. Δίχως ἄλλη σκέψη ὁ Νικόλαος ἀπάντησε: “Ἒρχομαι νά παραβρεθῶ στήν κηδεία”. Ἡ μητέρα του ἀκούγοντας τή συζήτηση εἶπε: “Παιδί μου, εἶσαι κουρασμένος. Πῶς θά ἀντέξεις νά πᾶς στήν κηδεία;” Καί ὁ Νικόλαος ἀπάντησε: “Μάννα, σέ ὧρες θλίψεων μᾶς χρειάζονται οἱ ἄνθρωποι. Ὁ πολύς κόσμος σέ τέτοια γεγονότα ἀναγκάζεται καί ἔρχεται στήν ἐκκλησία, ἴσως δίχως νά θέλει πολλές φορές. Εἶναι λοιπόν καί μιά εὐκαιρία νά πιάσουμε καί κάποια ψυχή μέ τό κήρυγμα, νά τήν κερδίσει ὁ Χριστός.”
Πηγαίνοντας στήν Ἀθήνα, στό ὕψος τῆς Μαλακάσας, βρεθήκαμε μπροστά σέ ἕνα θανατηφόρο τροχαῖο ἀτύχημα. Συγκλονιστήκαμε. Καθ’ὅλη τή διάρκεια τῆς διαδρομῆς μέχρι τήν Ἀθήνα, ὁ Δεσπότης ἔψαλλε ἀπό στήθους ὅλη τήν ἐπικήδεια ἀκολουθία.
Ἒπειτα ἀπό σοβαρή χειρουργική ἐπέμβασή του στό Νοσηλευτικό Ίδρυμα Κληρικῶν Ἑλλάδος (ΝΙΚΕ), κατά τήν ἀνάρρωσή του, τόν ἐπισκέφθηκα καί τοῦ πῆγα ἕνα Εὐαγγέλιο. Μόλις τό εἶδε δάκρυσε καί εἶπε: “Τό τελευταῖο μας βιβλίο ἀπό τίς ἐκδόσεις μας.”…
***
Ἂφησε τή μαρτυρία στό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας ἑνός ἁγίου Ἐπισκόπου. Χαρακτηριστικές καί οἱ μαρτυρίες δύο ἁγίων τῆς ἐποχῆς μας, τοῦ ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου καί τοῦ ἁγίου Ἰακώβου Τσαλίκη τῆς Ἱ. Μονῆς Ὁσίου Δαυΐδ Εὐβοίας. Τόν πρῶτο καιρό μετά τήν κοίμησή του, μιά ὁμάδα χριστιανῶν φοιτητῶν ἐπεσκέφθη τόν μεγάλο σύγχρονο Ἁγιορείτη ἀσκητή τῶν Καρυῶν ὅσιο Παΐσιο. Μεταξύ ἄλλων τόν ἐρώτησαν γιά τόν ἀοίδιμο αὐτόν Ἱεράρχη (μέ τόν ὁποῖο εἶχε γνωριμία καί πνευματικό σύνδεσμο ὁ π.Παΐσιος) καί ἔλαβαν τήν ἀπάντηση: “Δέν εἶναι γιά τά (πνευματικά) μέτρα σας, παιδιά μου, νά σᾶς πῶ γιά τήν πνευματική κατάσταση μέσα στήν ὁποία ζεῖ τώρα ἡ ψυχή τοῦ ἀειμνήστου Νικολάου” (Εὐβοϊκό Χωριό τεῦχ. 27 σ.25). Καί σέ κάποιον ἄλλον εἶχε πεῖ: “προστέθηκε ἕνας ἅγιος στόν Παράδεισο”. Ὁ ὅσιος Ἰάκωβος Τσαλίκης εἶχε πεῖ: “Ὁ Νικόλαος εἶναι στόν παράδεισο. Ἐπικοινωνῶ μαζί του. Μοῦ εἶπε νά μή μιλάω γι’αὐτόν”.
Ἂλλη πνευματικὴ ψυχὴ εἶδε μιὰ ὑπέρλαμπρη Οὐράνια Θεία Λειτουργία νὰ συνιερουργοῦν οἱ νέοι ἅγιοι ἐπίσκοποι Νικόλαος Σελέντης Χαλκίδος, Κοσμάς Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας καὶ Ἀντώνιος Σιατίστης.
Γράφει στό Ἡμερολόγιό του: «Ἰησοῦ! λένε τά χείλη μου καί τά μάτια μου γεμίζουν δάκρυα, ἡ καρδιά ἡδύνεται, ἡ ψυχή κατανύσσεται. Μόνο τό ὄνομα Ἰησοῦς ἀπόψε μοῦ γλύκανε τήν βραδυά. Τά χείλη χόρτασαν πού τό εἶπαν τόσες φορές. Τά αὐτιά ξεκουράστηκαν. Τό πνεῦμα εὐφράνθη πού τόν σκέφθηκε. Τά μάτια ἔλαμψαν μέσα ἀπό τά ὑγρά πού ἔρρευσαν τόσο ἀβίαστα. Ἰησοῦ, Ἰησοῦ, Ἰησοῦ. Ἡ γλυκυτάτη μου προστασία. Ἰησοῦ, Ἰησοῦ, Ἰησοῦ… Μέ τό ὄνομά Σου ἄς σταματήσουν τά χείλη μου νά μιλοῦν, τά αὐτιά μου νά ἀκοῦνε, ὁ νοῦς μου νά σκέπτεται, τά μάτια μου νά βλέπουν. Ἀμήν.» (Ξεσπάσματα σελ.17).
Κύριε, δός μου τὸ χάρισμα τῶν δακρύων, γιατὶ Σὺ μόνος ξέρεις πόση λάσπη κρύβω μέσα μου. Ναί, ἀκούω τὴν φωνή Σου νὰ μοῦ λέει: «Λούσου στὰ δάκρυά σου, γιὰ νὰ καθαριστεῖς». Ἀπὸ τὸν ἑαυτό μου κάθε μέρα ἀπογοητεύομαι. Ἔρχου, Κύριε!
Εκείνος που θέλει να γίνει υιός του Θεού, πρέπει να υποστεί πρώτα την ίδια ταπείνωση, να θεωρηθεί μωρός και άτιμος, Άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος
https://iconandlight.wordpress.com/2017/03/20/%CE%B5%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CF%80%CE%BF%CF%
85-%CE%B8%CE%AD%CE%BB%CE%B5%CE%B9-%CE%BD%CE%B1-%CE%B3%CE%AF%CE%BD%CE%B5%CE%B9-%CF%85%CE%B9%CF%8C%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B8%CE%B5%CE%BF/
Μ’ έμαθε να προσεύχωμαι κατανυκτικά και με δάκρυα μία απλή γυναικούλα… Μητροπολίτης Χαλκίδος Νικόλαος Σελέντης
https://iconandlight.wordpress.com/2015/02/27/%CE%BC-%CE%AD%CE%BC%CE%B1%CE%B8%CE%B5-%CE%BD%CE%B1-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%B5%CF%8D%CF%87%CF%89%CE%BC%CE%B1%
CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%BD%CF%85%CE%BA%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CE%BA/
Άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος ο Μέγας, η νεκρή, η κατάξερη έρημος, λόγω της αγάπης, έγινε Παράδεισος. Κύριε, το δώρο αυτό, το δώρο της αγάπης, είναι δώρο από Εσένα!
https://iconandlight.wordpress.com/2022/01/18/%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%bc%ce%b1%ce%ba%ce%ac%cf%81%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%bf-%ce%b1%ce%b9%ce%b3%cf%8d%cf%80%cf%84%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%bf-%ce%bc%ce%ad%ce%b3%ce%b1%cf%82-%ce%b7-%ce%bd%ce%b5/
Να πιστεύουμε ακραδάντως ότι εις τους εσχάτους χρόνους, που ήδη προχωρούμε, οι άγιοι άνθρωποι θα είναι αυτοί που θα δώσουν την μαρτυρία του Ιησού μας και θα βροντοφωνήσουν ότι ο Χριστός μας εστίν ο αληθής Θεός. Μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία η Εκκλησία μας θα καρποφορή Αγίους. Αββάς Μακάριος και Άγιος Λαυρέντιος του Τσέρνιγκωφ
https://iconandlight.wordpress.com/2024/01/18/%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%b5%cf%8d%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5-%ce%b1%ce%ba%cf%81%ce%b1%ce%b4%ce%ac%ce%bd%cf%84%cf%89%cf%82-%cf%8c%cf%84%ce%b9-%ce%b5%ce%b9%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%82/
Όσιος Μακάριος ο Αιγύπτιος ο Μέγας, Ελάτε τα δείτε τον τόπο μαρτυρίου των νεαρών, που αγίασαν με την αδιάλειπτη προσευχή και τη σιωπή.
https://iconandlight.wordpress.com/2020/01/19/38517/
αββάς Μακάριος ο Αιγύπτιος, η πνευματική ζωή είναι “επιστήμη επιστημών”. Όταν έχουμε ταπείνωση, φωτίζεται ο άνθρωπος και συγγενεύει με τον Θεό. Η ταπείνωση είναι που σακατεύει τον διάβολο. – Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2021/01/18/αββάς-μακάριος-ο-αιγύπτιος-η-πνευματι/
Ο αββάς Μακάριος έλεγε: Όλος ο αγώνας πρέπει να αποβλέπει στο να μην κρίνουμε τον πλησίον.
https://iconandlight.wordpress.com/2019/01/18/27008/
Η καρδιά θεραπεύεται μὲ τὸν γλυκὸ λόγο τῆς Ἀγάπης… Ἅγιος Μακάριος ὁ Μέγας ὁ Αἰγύπτιος
https://iconandlight.wordpress.com/2014/01/18/%E1%BF%BE%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%B4%CE%B9%CE%AC-%CE%B8%CE%B5%CF%81%CE%B1%CF%80%CE%B5%E1%BD%BB%CE%B5%CF%84%CE
%B1%CE%B9-%CE%BC%E1%BD%B2-%CF%84%E1%BD%B8%CE%BD-%CE%B3%CE%BB%CF%85%CE%BA%E1%BD%B8/
Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Μακαρίου τοῦ Αἰγυπτίου καὶ ἀναχωρητοῦ
Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Τῆς ἐρήμου πολίτης καὶ ἐν σώματι Ἄγγελος, καὶ θαυματουργὸς ἀνεδείχθης, θεοφόρε Πατὴρ ἡμῶν Μακάριε, νηστείᾳ, ἀγρυπνίᾳ, προσευχῇ, οὐράνια χαρίσματα λαβών, θεραπεύεις τοὺς νοσοῦντας, καὶ τὰς ψυχὰς τῶν πίστει προστρεχόντων σοι. Δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν· δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ πᾶσιν ἰάματα.
Ἕτερον. Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Μακαρίου τοῦ Αἰγυπτίου καὶ ἀναχωρητοῦ. (μ. Γερασίμου)
Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Ζωῆς τῆς μακαρίας ἐκ παιδὸς ἐφιέμενος, ὤφθης ὑπὲρ φύσιν ἀσκήσας, θεοφόρε Μακάριε, καὶ θείων χαρισμάτων μετασχών, θαυμάτων ἀνεδείχθης αὐτουργός, θεραπεύων τοὺς νοσοῦντας, καὶ τὰς ψυχὰς τῶν πίστει προσιόντων σοι· δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ θαυμαστώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ πᾶσιν ἰάματα.
Ἀπολυτίκιον τῶν Ὁσίων Μακαρίων τοῦ Αἰγυπτίου καὶ τοῦ Ἀλεξανδρέως.
Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Ζωῆς τῆς μακαρίας φερωνύμως ἐτύχετε, ὡς πολιτευθέντες ὁσίως, θεοφόροι Μακάριοι· ἐν νόμῳ γὰρ τῷ θείῳ εὐσεβῶς, ἰθύναντες τὰς τρίβους τῆς ζωῆς, θείας δόξης ἀνεδείχθητε κοινωνοί, σώζοντες τοὺς κραυγάζοντας· δόξα τῷ ἐνισχύσαντι ὑμᾶς, δόξα τῷ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι δι’ ὑμῶν, πᾶσιν ἱάματα.
Ἕτερον. Ἀπολυτίκιον τῶν Ὁσίων Μακαρίων τοῦ Αἰγυπτίου καὶ τοῦ Ἀλεξανδρέως.
Ἦχος α΄. Τοῦ λίθου σφραγισθέντος.
Αἰγύπτου νοουμένης τοῦ κόσμου ἐξήλθετε, καὶ τὴν Ἐρυθρὰν διαβάντες, τῶν παθῶν ἐκληρώσασθε, τὴν γῆν τῆς ἀπαθείας ἀληθῶς, καὶ πόλιν νῦν οἰκεῖτε ἐν χαρᾷ, τῆς Σιὼν τῆς οὐρανίου καὶ ποθητῆς, φερώνυμοι Μακάριοι· δόξα τῷ δοξάσαντι ὑμᾶς, δόξα τῷ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι δι’ ὑμῶν, πᾶσιν ἰάματα.
Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Μάρκου Αρχιεπισκόπου Ἐφέσου τοῦ Εὐγενικοῦ. (Καλλίστου μοναχοῦ Ζωγραφίτου)
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως
Θείας πίστεως, ὁμολογία, μέγαν εὕρατο, ἡ Ἐκκλησία, ζηλωτῆν σε θεῖε Μάρκε πανεύφημε, ὑπερμαχοῦντα πατρώου φρονήματος, καὶ καθαιροῦντα τοῦ σκότους ὑψώματα· ὅθεν ἄφεσιν, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τοῖς σὲ γεραίρουσι.
Ἕτερον. Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Μάρκου Αρχιεπισκόπου Ἐφέσου τοῦ Εὐγενικοῦ. (Γερασίμου Μικραγιαννανίτου)
῏Ηχος πλ α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Ἐκκλησίας τὸν στῦλον τὸν ἀκατάσειστον, Ὀρθοδοξίας ἁπάσης τὸν μέγαν πρόμαχον, ἀνυμνοῦμέν σε πιστῶς Μᾶρκε πανθαύμαστε· ὅτι αἱρέσεων δεινῶν, διαλύεις τὴν ἀχλύν, ἐν δόγμασιν ἀληθείας, και τῷ Σωτῆρι πρεσβεύεις, ἐλεηθῆναι τας ψυχὰς ἡμῶν,
Ἀπολυτίκιον τῶν αὐταδέλφων νεανιῶν ὁσίων, Μαξίμου καὶ Δομετίου, τῶν δι’εὐχῆς ἐν τῇ Νιτρίᾳ ἁγιασθέντων, μαθητῶν τοῦ Ἀββᾶ Μακαρίου. (Δρ. Χ. Μπούσια)
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Μαθηταὶ Μακαρίου τοῦ οὐρανόφρονος, θεοειδεῖς νεανίαι, εὐχῆς ἀόκνου φανοί, ἐν Νιτρίᾳ οἱ ἐκλάμψαντες, ὁμαίμονες, Μάξιμε, φάος σιωπῆς καὶ Δομέτιε, λαμπὰς ὑπέρφωτε ἡσυχίας, Χριστῷ σκεδάσαι σκοτίαν παθῶν ἡμῶν θερμῶς πρεσβεύσατε.
Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Ἀντωνίου τοῦ Μαρτκοπύ ἐν τῇ Γεωργίᾳ
Ἦχος α’.
Ὑπομονῆς στῦλος γέγονας, ζηλώσας τοὺς προπάτορας Ὅσιε, τὸν Ἰὼβ ἐν τοῖς πάθεσι, τὸν Ἰωσὴφ ἐν τοῖς πειρασμοῖς, καὶ τὴν τῶν Ἀσωμάτων πολιτείαν, ὑπάρχων ἐν σώματι, Ἀντώνιε Πατὴρ ἡμῶν Ὅσιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Ἕτερον. Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Ἀντωνίου τοῦ Στυλίτη ἐν Mαρτκόπι Γεωργίας (Δρ. Χ. Μπούσια)
Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Α᾿χειρότευκτον ἔχοντα ὥσπερ ἄσυλον ὄλβον Σωτῆρος εἰκόνα ἐν κόλποις, θεοειδῆ, νῦν, στυλίτην, χαριτόβρυτον Ἀντώνιον, ἐλάφους ἔχοντα τροφεῖς παραδόξως ἐν δρυμοῖς ὑμνήσωμεν εὐσχημόνως, ὡς ἱλεούμενον πᾶσι Χριστὸν αὐτὸν τοῖς μακαρίζουσι
Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Μελετίου τοῦ Γαλλησιώτου καὶ ὁμολογητοῦ.
Ἦχος α΄. Ὁ ποιμενικὸς αὐλός.
Ὁ ἀειλαμπὴς πυρσὸς τῆς θεολογίας σου, τὸ τῶν πιστῶν περιήστραψε πλήρωμα· τὸν γὰρ Πατέρα ἀρχὴν Υἱοῦ τε καὶ Πνεύματος, ἀνακηρύξας Λατίνους καὶ ἤσχυνας· διὸ πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ Πάτερ Μελέτιε, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Μακαρίου, Ἐπισκόπου Ἱερισσοῦ. (Δρ. Χ. Μπούσια)
Ἦχος πλ. Α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Ἰσαγγέλως βιώσας σοφὲ Μακάριε, Ἱερισσοῦ ποιμενάρχα, τῆς Ἐκκλησίας φωστήρ, ἀνεδείχθης καὶ Πατέρων ἀκροθίνιον, σὺ γὰρ ἐκόσμησας λαμπρῶς, τὸν σὸν θρόνον διδαχαῖς, καὶ πράξεσιν εὐποιΐας, καὶ ἀρθεὶς πρὸς σκηνώσεις θείας, Χριστῷ πρεσβεύεις ὑπὲρ πάντων ἡμῶν.
Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Ἀρσενίου, ἀρχιεπισκόπου Κερκύρας
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Σοφίας τὰς χάριτας, καρποφορήσας πιστῶς, ποιμὴν ἱερώτατος, τῆς Ἐκκλησίας Χριστοῦ, ἐδείχθης Ἀρσένιε· ὅθεν ἐν τῇ Κερκύρᾳ, εὐκλεῶς διαπρέψας, ἴθυνας τὸν λαόν σου, πρὸς νομὰς ἀληθείας. Καὶ νῦν ταῖς σαῖς ἱκεσίαις, σῶζε τοὺς δούλους σου.
Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Μακαρίου τοῦ Καλογερᾶ. (π. Κυρίλλου Κογεράκη)
Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Τῆς κατ’ ἄμφω σοφίας γεγονὼς ἐνδιαίτημα, τὴν τοῦ Παρακλήτου ἐδέξω, οὐρανόθεν ἐπίπνοιαν, καὶ πέφηνας διδάσκαλος σοφός, τοῦ γένους ἐν ἡμέραις χαλεπαῖς· διὰ τοῦτό σε τιμῶμεν οἱ εὐσεβεῖς, Μακάριε ἐκβοῶντες· δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ θαυμαστώσαντι, δόξα τῷ χορηγοῦντι διὰ σοῦ ἡμῖν χάριν σωτήριον.
Ἕτερον. Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Μακαρίου τοῦ Καλογερᾶ.
Ἦχος πλ. δ΄. Ταῖς τῶν δακρύων σου.
Ἀσκητικαῖς σου ἀγωγαῖς, τῶν παθῶν τὰς ἐφόδους, πάσας ἀπέκρουσας, ταῖς τῆς σοφίας σου αὐγαῖς, τοῖς Ὀρθοδόξοις ἥλιος ἐξανέτειλας, καὶ ὤφθης ἱερός, ἐν τῷ καιρῷ τῆς δουλείας διδάσκαλος, Μακάριε τῆς Πάτμου ἀγλάϊσμα. Πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Ἀπολυτίκιον τῆς ἀνακομιδῆς τοῦ λειψάνου τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου. (Γεωργίου Γαλανοπούλου)
Ἦχος α΄. Ὁ ποιμενικὸς αὐλός.
Ἀνακομιδὴν σεπτήν σου πανηγυρίζομεν, θείου λείψανου Γρηγόριε σήμερον, καὶ τὰς σὰς χάριτας Ἅγιε ἐξαιτούμεθα, ἃς ἐκβλύζει τοῖς πίστει προσερχομένοις σοι· διὸ πρέσβευε θερμῶς, ὅπως τευξώμεθα, ἐλέους τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.
Ἕτερον, Ἀπολυτίκιον τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου
Ἦχος α΄. Ὁ ποιμενικὸς αὐλός.
Ὁ ποιμενικὸς αὐλὸς τῆς θεολογίας σου, τὰς τῶν ρητόρων ἐνίκησε σάλπιγγας· ὡς γὰρ τὰ βάθη τοῦ Πνεύματος ἐκζητήσαντι, καὶ τὰ κάλλη τοῦ φθέγματος προσετέθη σοί· Ἀλλὰ πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, Πάτερ Γρηγόριε, σωθῆναι τὰς ψυχᾶς ἠμῶν
Ἀπολυτίκιον τοῦ ἁγίου Βασιλείου τοῦ μεγάλου, ἀνάμνησις τοῦ ἐν Νικαίᾳ μεγίστου θαύματος
Ἦχος δ΄. Ταχὺ προκατάλαβε.
Παράδοξον θέαμα ἐν τῇ Νικαίᾳ λαοί, προσβλέψωμεν σήμερον πῶς ὁ θεράπων Χριστοῦ, ὁ Μέγας Βασίλειος, πύλας τῆς ἐκκλησίας, θαυμαστῶς διανοίγει, ἵνα τοὺς Ὀρθοδόξους, ἐν τῇ πίστει κρατύνει· διὸ καὶ γηθοσύνως αὐτοῦ, τὴν μνήμην τιμήσωμεν.
Εἰς τὸν Στίχον Στιχηρὰ Προσόμοια.
῏Ηχος πλ. α΄. Χαίροις ἀσκητικῶν.
Χαίροις Ἱεραρχῶν καλλονή, τῶν Ὀρθοδόξων πολυθρύλητον καύχημα, καὶ ἔνθεος ὑποφήτης, καὶ ὁδηγὸς ἀσφαλής, πρὸς σωτηριώδεις τρίβους Ἅγιε· ὁ λύσας τοῖς λόγοις σου, τῶν Λατίνων σοφίσματα, και καταισχύνας το μετέωρον φρόνημα, τοῦ ἀλάστορος, Εὐγενίου καὶ ἄφρονος. ῞0θεν σε μακαρίζομεν, ὡς μέγαν διδάσκαλον τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἐκκλησίας καὶ ἀρραγὲς περιτείχισμα· ἣν φύλαττε Πάτερ, ἐξ αἱρέσεως, ἁπάσης ἀνεπηρέαστον,
Δόξα.῏Ηχος πλ. δ΄.
Τὴν τοῦ Πνεύματος ἰσχύν περιζωσάμενος Πάτερ, τὰς τοῦ σκότους φάλαγγας, καταβαλὼν ἐθριάμβευσας· ὢ τοῦ θαύματος! πῶς μόνος ἀνεδέξω τὸν ὑπὲρ τῆς ἀληθείας μέγαν ἀγῶνα, καὶ πάντων περιεγένου τῶν πολλαχῶς ἀντικειμένων; ἀλλ΄ ἢ ἐν τῷ ἐνδυναμοῦντί σε Χριστῷ, νίκην θαυμαστὴν ἐνίκησας σώσας Ἐκκλησίαν κινδυνεύουσαν. Καὶ νῦν Μᾶρκε πανθαύμαστε, πρέσβευε τῇ Τριάδι, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός
Ομιλία του πατρός Γεωργίου Μεταλληνού, Πέμπτη 19 Ιανουαρίου 2017
https://www.youtube.com/watch?v=iorWugOnsyw&ab_channel=%CE%91%CE%93%CE%99%CE%9F%CE%A3%CE%91%CE%9D
%CE%A4%CE%99%CE%A0%C
ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΧΑΛΚΙΔΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΣΕΛΕΝΤΗΣ
https://www.youtube.com/watch?v=eDLqpLxK86w
ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΑΡΜΑ ΕΥΒΟΙΑΣ
Ηχογράφηση: Ποπώλης Χρυσόστομος/ http://www.chalkidos-nikolaos.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου