Κυριακὴ μετὰ τὰ Φῶτα, μνήμη τοῦ ὁσίου Ἰωσὴφ τοῦ Νέου τοῦ ἐκ Καππαδοκίας. (1860)
Ὁ ῞Οσιος Ἰωσὴφ ὁ Νέος ὁ ἐν Καππαδοκίᾳ
α. Γόνος τῆς Καππαδοκίας
Ὁ Ἅγιος Ἰωσὴφ γεννήθηκε μεταξὺ τῶν ἐτῶν 1820 -1830. Πατρίδα του ἦταν τὸ Κερμὶρ τῆς Καππαδοκίας, πλησίον τῆς Καισαρείας καὶ ὠνομαζόταν Ἰωσὴφ Κιοσεΐρκογλου.
῾Υψηλός, λεπτός, ὠχρός, πολὺ ὡραῖος καὶ ἀγγελικὸς στὴν μορφή, συνήθιζε, ὅταν ἐθύμιαζε νὰ φοράη ἕνα μακρὺ ἔνδυμα σὰν ρᾶσο καὶ ἕνα μικρὸ γιλέκο. Ὁ ἱερὸς Ἰωσὴφ ἦταν πραγματευτὴς καὶ προσκυνητής, ἄνθρωπος πολὺ τῆς προσευχῆς καὶ παντοῦ ἔσπερνε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ. Σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ ταξίδια του, ἐκοιμήθη ξαφνικὰ σὲ ἡλικία τριάντα περίπου ἐτῶν καί, μετὰ τὴν ταφή του, οἱ Τοῦρκοι ἔβαλαν φύλακα, γιὰ νὰ μὴν κλέψουν οἱ Χριστιανοὶ τὸ Λείψανό του, ἐπειδὴ παρουσιάσθηκε φῶς ἐπάνω ἀπὸ τὸν τάφο του πολλὲς φορές. Οἱ συγγενεῖς τοῦ εὐλογημένου Ἰωσὴφ πληροφορήθησαν ὅτι πρόκειται περὶ Ἁγίου. Γιὰ τὸν λόγο αὐτό, μετὰ ἀπὸ καιρό, ἀπεφάσισαν νὰ πάρουν τὰ τίμια Λείψανα τοῦ ἁγιασμένου πραγματευτοῦ, προκειμένου νὰ τιμοῦν αὐτὰ καὶ νὰ τὰ ἔχουν ὡς εὐλογία.Ἡ ἀνακομιδὴ καὶ ἡ μεταφορὰ πραγματοποιήθηκε μὲ τρόπο θαυμαστὸ μία νύκτα: ἐνῶ ὁ φύλακας κοιμόταν, ἔσκαψαν προσεκτικὰ καὶ τότε τὰ ἱερὰ ὁστᾶ μὲ ἕναν ἐλαφρὺ θόρυβο ἑνώθησαν ὅλα μαζί, ὥστε πολὺ εὔκολα, μὲ δύο φτυαριές, τὰ μάζευσαν καὶ ἀπεμακρύνθησαν. Ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου βοήθησε, ὥστε τελικά, ἂν καὶ κατεδιώχθησαν ἀπὸ τὸν φύλακα, ὁ ὁποῖος ἐν τῷ μεταξὺ τοὺς ἀντελήφθη, οἱ συγγενεῖς διέφυγαν ἀβλαβεῖς μαζὶ μὲ τὸν ἀνεκτίμητο θησαυρό.
Ἐνῶ ἐπέστρεφαν στὴν Καισάρεια, οἱ συγγενεῖς πεινασμένοι καὶ ταλαιπωρημένοι ἐκοιμήθησαν κάπου στὸν δρόμο, λέγοντας:«Ἄν εἶσαι Ἅγιος, δεῖξέ μας σημεῖο!…». Ξαφνικά, οἱ συγγενεῖς, ποὺ ἦσαν πέντε, ξύπνησαν ἀπὸ ἕνα ράπισμα στὸ πρόσωπο!… Καὶ ἐκεῖ μπροστά τους ἦσαν πέντε φρέσκα καρβέλια ψωμί!…
Τὰ τίμια Λείψανα διεμοιράσθησαν μεταξύ τους οἱ οἰκεῖοι τοῦ ὁσίου Ἰωσὴφ καὶ τιμοῦσαν αὐτά, δοξάζοντας τὸν Θεὸ γιὰ τὴν μεγάλη αὐτὴ εὐλογία.
β. Ἐμφανίσεις καὶ θαύματα
ΜΙΑ συγγενὴς τοῦ Ἁγίου, ἡ ὁποία εἶχε στὸ σπίτι της τὸν πολύτιμο αὐτὸν θησαυρό, ἔγινε πολλὲς φορὲς μάρτυς θαυμασίων γεγονότων. Ὅταν ἐπέστρεφε στὸ σπιτικό της μετὰ ἀπὸ κάποια ἐξωτερικὴ ἐργασία, ἐνῶ προσπαθοῦσε νὰ ἀνοίξη τὴν πόρτα, γιὰ νὰ εἰσέλθη, καὶ παραδόξως δὲν τὰ κατάφερνε, ἄκουγε ἀπὸ μέσα ἦχο θυμιατοῦ, ὅπως στὴν Θεία Λειτουργία!…
Τελικά, ὅταν ἔμπαινε, τὸ δωμάτιο, ὅπου ἐφυλάσσοντο τὰ ἱερὰ Λείψανα, ἦταν πλῆρες θείας εὐωδίας!…
Ὁ Ἅγιος ἐμφανιζόταν ὀφθαλμοφανῶς τόσο στὴν συγγενῆ αὐτήν, ὅσο καὶ σὲ ἄλλους εὐσεβεῖς ἐπισκέπτες.
Κάποτε, ἡ συγγενής, μόλις εἰσῆλθε στὴν οἰκία της, εὑρέθη ἐνώπιον ἑνὸς νέου, ὁ ὁποῖος τῆς εἶπε:
«Μὴ φοβᾶσαι!… Εἶμαι ὁ Ἅγιος τοῦ σπιτιοῦ σου!… Ἔχω ἔλθει, γιὰ νὰ σοῦ πῶ ὅτι ἡ τάδε γειτόνισσα μοῦ ἔταξε ἕνα δοχεῖο λάδι καὶ δὲν τὸ ἔφερε…».
Καὶ εὐθὺς ὁ νέος ἔγινε ἄφαντος…
Ἡ συγγενὴς ἐνημέρωσε τὴν γειτόνισσα, ἡ ὁποία συγκλονισμένη ὡ μολόγησε ὅτι πράγματι εἶχε κάνει αὐτὸ τὸ τάμα.
Ἐκτὸς ἀπὸ τὶς ἐμφανίσεις του, ὁ Ἅγιος ἰάτρευε καὶ τὶς ἀσθένειες πολλῶν εὐσεβῶν, οἱ ὁποῖοι προσήρχοντο στὸ σπίτι καὶ ἠσπάζοντο μὲ πίστι τὰ τίμια Λείψανά του.
Μετὰ τὸν θάνατο τῆς συγγενοῦς αὐτῆς, τὸν ἀνεκτίμητο θησαυρὸ κληρονόμησε ἡ θυγατέρα της, τῆς ὁποίας ἡ συννυφάδα κάποτε ἀφαίρεσε ἕνα δάκτυλο τοῦ Ἁγίου.
Ἀμέσως, ἐμφανίσθηκαν σπυριὰ στὰ χέρια της… Οἱ γιατροὶ δὲν μποροῦσαν νὰ κάνουν τίποτε, γιὰ νὰ τὴν βοηθήσουν… Τότε, ἡ ἱερόσυλη ἀσθενὴς εἶδε στὸν ὕπνο της τὸν Ἅγιο, ὁ ὁποῖος τῆς εἶπε νὰ ἐπιστρέψη τὸ δάκτυλο… Μόλις τὸ ἐπέστρεψε, ἔγινε τελείως καλά…
Εἶναι ἐπίσης ἀξιοσημείωτο, ὅτι σὲ μία μεγάλη ἐπιδημία, ἡ ὁποία ἔπληξε τὴν Καππαδοκία, πολλοὶ θεραπεύθηκαν, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ Τοῦρκοι, χρησιμοποιώντας νερὸ σταυρωμένο μὲ τὰ ἱερὰ Λείψανα τοῦ Ἁγίου.
γ. Κωνσταντινούπολις — ᾿Αθήνα
ΜΕΤΑ τὴν Μικρασιατικὴ Καταστροφὴ τοῦ 1922, ἡ συγγενὴς αὐτὴ τοῦ Ἁγίου Ἰωσὴφ ἐγκαταστάθηκε στὴν Κωνσταντινούπολι, ὅπου ἐξακολουθοῦσε νὰ φυλάη καὶ τιμᾶ τὸν πολύτιμο θησαυρό, τὸν ὁποῖο κληρονόμησε, μετὰ τὴν κοίμησί της, ἡ εὐλαβὴς κόρη της.
Κάποτε, τὸ εἰκονοστάσι τοῦ σπιτιοῦ ἅρπαξε φωτιὰ καὶ κάηκαν ὅλα τὰ Εἰκονίσματα… Καὶ ἐνῶ ἡ φωτιὰ προχωροῦσε ἀπειλητική, μόλις ἔφθα σε στὴν ξύλινη θήκη τῶν ἱερῶν Λειψάνων, ἔσβησε ἀπότομα μόνη της!…
Ἄλλη φορά, ὅταν κλέφτες διέρρηξαν τὸ σπίτι, ἐνῶ ἔκαναν ὅλα τὰ πράγματα ἄνω κάτω, γιὰ νὰ ἀνακαλύψουν πολύτιμα ἀντικείμενα, παραδόξως δὲν εἶδαν τὰ χρυσαφικὰ ποὺ ἦσαν ἐκτεθειμένα ἐπάνω στὸ τραπέζι!…
Τοῦτο θεωρήθηκε ὡς ἐπισκίασις τοῦ Ἁγίου Ἰωσήφ…
Ἡ ἐπισκίασις αὐτὴ ἦταν πολὺ ζωντανὴ καὶ τὸ 1978: τότε ἡ συγγενὴς ἀπεφάσισε νὰ φύγη ἀπὸ τὴν Πόλι καὶ νὰ ἔλθη στὴν Ἀθήνα. Ἀπαγορευόταν ὅμως αὐστηρὰ στοὺς ὁμογενεῖς νὰ φέρουν στὴν Ἑλλάδα ὀστᾶ κεκοιμημένων… Ἡ συγγενὴς τοῦ Ἁγίου ὅμως δὲν ἦταν δυνατὸν μὲ κανένα τρόπο νὰ ἀποχωρισθῆ τὸν ἀνεκτίμητο οἰκογενειακὸ θησαυρό της…
Τότε, προσευχήθηκε θερμὰ στὸν Ἅγιο Ἰωσὴφ καὶ τὸ θαῦμα ἔγινε: στὸ Τουρκικὸ καὶ Ἑλληνικὸ Τελωνεῖο, ἐνῶ ἔγινε ἔρευνα σὲ ὅλες τὶς ἀποσκευές, παραδόξως δὲν ἄνοιξαν οὔτε πείραξαν τὴν τσάντα μὲ τὰ ἱερὰ Λείψανα!…
Τὴν 1η Δεκεμβρίου 1981, ἡ συγγενὴς ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ καὶ ἡ εὐλαβὴς ἀνεψιά της Νίκη Χατζάτογλου ἀπεφάσισε νὰ ἀφιερώση τὸν πολύτιμο θησαυρὸ στὴν ῾Ιερὰ Μονὴ τῶν Ἁγίων Κυπριανοῦ καὶ Ἰουστίνης Φυλῆς Ἀττικῆ….
***
Ἡ ἐμφάνιση τῶν δύο Ἁγίων ἐκ τῆς Καππαδοκίας Ἰωάννου τοῦ Ρώσου
καὶ Ἰωσὴφ τοῦ Νέου ἀπὸ τὸ Κερμὶρ
Μία εὐσεβὴς πιστή, ἡ Γ.Φ.,… προσευχήθηκε θερμὰ στὸν νεοφανῆ αὐτὸν δοῦλο τοῦ Θεοῦ.
῏Ηταν μεσάνυκτα τῆς πρώτης ἡμέρας μετὰ τὴν μνήμη τοῦ Ἁγίου, Κυριακὴ μετὰ τὰ Φῶτα,17/ 30 Ἰανουαρίου 1984… Ξαφνικά, ἐνῶ ἀκόμη προσευχόταν προτοῦ νὰ ἀποκοιμηθῆ, παρουσιάσθηκε ὁλοζώντανος ἐνώπιόν της ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Ρῶσος, τὸν ὁποῖο εἶχε σὲ μεγάλη εὐλάβεια ἡ οἰκογένειά της. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης, ὁ ὁποῖος σημειωτέον ἀγωνίσθηκε τὸν καλὸν ἀγῶνα τῆς ἁγιότητος ἐπίσης στὴν Καππαδοκία, «παρουσίασε» στὴν γεμάτη δέος πιστὴ γυναῖκα τὸν Ἅγιο Ἰωσὴφ ὁλοζώντανο καὶ ἀστραφτερὸ σὰν Ἄγγελο!…
Οἱ δύο Ἅγιοι ἐκ τῆς Καππαδοκίας ἐμφανίσθηκαν τρεῖς φορὲς ἀλληλοδιαδοχικά: πρῶτα ὁ Ἰωάννης καὶ ὕστερα ὁ Ἰωσήφ, ἐνῶ στὸ δωμάτιο ξεχύθηκε ἡ ἴδια ὑπέροχη εὐωδία τῶν προηγουμένων ἡμερῶν!…
Ὁ Ἅγιος Ἰωσὴφ ἦταν ἀκριβῶς ὅπως τὸν εἶχαν περιγράψει οἱ συγγενεῖς του: ὑψηλός, μὲ ἕνα ἔνδυμα σὰν ρᾶσο καὶ γιλέκο, μὲ τὸ θυμιατὸ στὸ δεξὶ χέρι καὶ ἕνα κομβοσχοίνι στὸ ἄλλο… Τὸ πρόσωπό του ἦταν ἀγγελικό!…
Τελικά, ἡ εὐσεβὴς αὐτὴ πιστή, μετὰ ἀπὸ διάφορες δοκιμασίες, κατώρθωσε κατὰ τὸ ἔτος 1989 νὰ ἑτοιμάση ἕνα πρῶτο σκίτσο τοῦ Ἁγίου Ἰωσήφ, βάσει τοῦ ὁράματος ποὺ εἶδε, προκειμένου νὰ ἁγιογραφηθῆ ἐν συνεχείᾳ ἡ Εἰκόνα του..
https://www.imoph.org/Theology_el/3d5086AgIosifKap.pdf
***
Μόλυναν τὴν ἀτμόσφαιρα, τὰ ὀστᾶ τούς πείραξαν
Ἁγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου
– Γέροντα, σκέφτονται νὰ ἀρχίσουν νὰ καῖνε τούς νεκρούς γιὰ λόγους ὑγιεινῆς καὶ γιὰ ἐξοικονόμηση χώρου.
– Γιὰ λόγους ὑγιεινῆς; Ἀκοῦς κουβέντα! Δὲν ντρέπονται ποῦ τὸ λένε; Ὅλη τὴν ἀτμόσφαιρα τὴν ἔχουν μολύνει, τὰ ὀστᾶ τούς πείραξαν; Τὰ ὀστᾶ στὸ κάτω‐κάτω εἶναι καὶ πλυμένα! Καὶ γιὰ ἐξοικονόμηση χώρου; Ὁλόκληρη Ἑλλάδα μὲ τόσα ρουμάνια καὶ δὲν βρίσκουν χῶρο; Ἔβαλα τὶς φωνές σὲ ἕναν καθηγητή τοῦ Πανεπιστημίου γιʹ αὐτὸ τὸ θέμα. Πῶς γιὰ τὰ σκουπίδια βρίσκουν τόσο τόπο καὶ γιὰ τὰ ὀστᾶ ποῦ εἶναι ἱερά δὲν βρίσκουν; Χάθηκε ὁ τόπος; Καὶ πόσα ὀστᾶ Ἁγίων μπορεῖ νὰ εἶναι ἀνάμεσα σʹ αὐτά! Τὸ σκέφτονται αὐτό;
Στὴν Εὐρώπη καῖνε τούς νεκρούς, ὄχι γιατί δὲν ὑπάρχει χῶρος… νὰ τούς θάψουν, ἀλλὰ γιατί τὸ θεωροῦν πρόοδο. Δὲν ἀνοίγουν κανένα δάσος, γιὰ νὰ κάνουν χῶρο, ἀλλὰ καῖνε τούς νεκρούς, τούς κάνουν σκόνη, γιὰ νὰ ἀνοίξουν χῶρο… Βάζουν τὴν σκόνη σὲ ἕνα τόσο δά κουτάκι γιὰ περισσότερη εὐκολία καὶ αὐτὸ τὸ θεωροῦν πρόοδο. Τούς καῖνε τους νεκρούς, γιατί θέλουν οἱ μηδενιστές νὰ τὰ διαλύσουν ὅλα, ἀκόμα καὶ τὸν ἄνθρωπο. Νὰ μή μείνη τίποτε ποὺ νὰ θυμίζη στούς ἀνθρώπους τούς γονεῖς, τούς παπποῦδες, τὴν ζωή τῶν προγόνων τους. Νὰ ξεκόψουν τούς ἀνθρώπους ἀπὸ τὴν παράδοσή τους. Νὰ τούς κάνουν νὰ ξεχάσουν τὴν ἄλλη ζωή καὶ νὰ τούς δέσουν σʹ αὐτή.
– Λένε ὅμως, Γέροντα, ὅτι ἔχει δημιουργηθῆ θέμα σὲ ὁρισμένους Δήμους τῆς Ἀθήνας γιὰ τὸ ποῦ θὰ θάβουν τούς νεκρούς.
– Τόσος τόπος ὑπάρχει! Χάθηκε λίγο μέρος; Ἕνα σωρό ἐκτάσεις ὑπάρχουν ἔξω ἀπὸ τὴν Ἀθήνα καὶ εἶναι τοῦ Δημοσίου. Ἐγώ ξέρω μεγάλους ποὺ ἔχουν ἕνα σωρό ἐκτάσεις ἐκεῖ πέρα. Δὲν μποροῦν νὰ κάνουν ἐκεῖ ἕνα νεκροταφεῖο; Καὶ μετά οἱ περισσότεροι εἶναι ἀπὸ τὶς ἐπαρχίες. Γιατί δὲν τούς πάνε στὸν τόπο τους; Νὰ πᾶνε νὰ τὸν θάψουν τὸν καθένα στὸν τόπο του. Ἐκεῖ δὲν θὰ ἔχουν καὶ ἔξοδα πολλά, μόνο γιὰ τὴν μεταφορά. Νὰ ποῦνε ὅτι ὅσοι εἶναι ἀπὸ τὶς ἐπαρχίες καὶ ἦλθαν τώρα τελευταία στὴν Ἀθήνα, ὅταν πεθαίνουν, νὰ θάβωνται στὴν ἐπαρχία. Καὶ εἶναι καὶ καλύτερα. Γιʹ αὐτούς ποὺ εἶναι τρεῖς γενεές στὴν Ἀθήνα, νὰ βροῦν μία λύση ἐκεῖ. Ὕστερα, μετά τὴν ἐκταφή νὰ κάνουν λάκκους πιὸ βαθεῖς καὶ ἐκεῖ νὰ βάζουν τὰ ὀστᾶ. Δύσκολο εἶναι; Ἐδῶ κατεβαίνουν τόσο βαθιά μέσα στὴν γῆ, γιὰ νὰ βγάλουν πετροκάρβουνα. Ἄς κάνουν γιὰ τὰ ὀστᾶ μία μεγάλη δεξαμενή καὶ νὰ τὰ ἔχουν ὅλα μαζεμένα.
Ἔλειψε τελείως ὁ σεβασμός. Καὶ βλέπεις τώρα τί γίνεται! Πετᾶνε καὶ τούς γονεῖς στὰ γηροκομεῖα. Παλιά καὶ τὰ βόδια ἀκόμη τὰ γηροκομοῦσαν, δὲν τὰ ἔσφαζαν, γιατί ἔλεγαν: «Φάγαμε ψωμί ἀπὸ αὐτά».
Καὶ τί σεβασμό εἶχαν στούς νεκρούς! Θυμᾶμαι μὲ τί κίνδυνο πηγαίναμε νὰ τούς θάψουμε στὸν πόλεμο! Καλά, ὁ παπάς ἦταν ὑποχρεωμένος νὰ πάη, ἀλλὰ καὶ αὐτοί ποὺ τούς μετέφεραν μέσα στὰ χιόνια, μέσα στὴν παγωνιά, καὶ ἀπὸ πάνω νὰ πέφτουν ριπές συνέχεια! Τὸ 1945, στὸν ἀνταρτοπόλεμο, πρίν πάω στρατιώτης, μὲ τὸν νεωκόρο κουβαλοῦσα τούς νεκρούς. Μπροστὰ πήγαινε μὲ τὸ θυμιατό ὁ παπάς. Μόλις σφύριζε βλῆμα, πέφταμε κάτω. Ἄντε μετά νὰ σηκωθοῦμε. Μόλις ἀκούγαμε ἄλλο, πέφταμε πάλι κάτω. Ἀργότερα στὸν στρατό, στὸν πόλεμο, ξυπόλυτοι ἤμασταν μέσα στὰ χιόνια καὶ μᾶς εἶπαν νὰ πᾶμε νὰ πάρουμε, ἄν θέλουμε, ἀρβύλες ἀπὸ τούς νεκρούς. Κανένας δὲν κουνήθηκε. Ἄχ, πᾶνε ἐκεῖνα τὰ καλά τὰ χρόνια!
Τὸ κακό εἶναι ὅτι δὲν φωνάζουν μερικοί ποὺ ἔχουν κάποια θέση, ἀλλὰ συμφωνοῦν. Ἡ Ἐκκλησία, ἀπὸ τὴν στιγμή ποὺ παρουσιάστηκε αὐτὸ τὸ πρόβλημα, πρέπει νὰ πάρη θέση, γιὰ νὰ λυθῆ. Γιατί ἔτσι ἀφήνει στούς κοσμικούς νὰ χειρίζωνται πνευματικά θέματα καὶ νὰ λένε ὅ,τι θέλουν. Εἶναι ἀσέβεια αὐτό. Πῶς νὰ ἔχη τὴν εὐλογία ἀπὸ τὸν Θεό ὁ κόσμος σήμερα; Ά, χαμένα πράγματα! Πᾶνε σιγά‐σιγὰ τὸν ἄνθρωπο νὰ τὸν ἐξευτελίσουν. Ἄχ, γιʹ αὐτὸ θὰ βρεθῆ πολύς τόπος τώρα!… Θὰ βρεθῆ πάρα πολύς τόπος…
Ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο: «Μέ πόνο καί ἀγάπη γιά τόν σύγχρονο ἄνθρωπο», Ἁγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου – Λόγοι Α΄, σελ. 136-138, ἔκδοση Ἡσ. Ἰ. Θεολόγου, Βασιλικά Θεσ/νίκης
Μετά μέσα σ’ αυτά τα οστά υπάρχουν και τόσοι Άγιοι, που δεν τους γνωρίζουμε. Όταν είχα πάει ένα ταξίδι στο Σινά, στη Ραϊθώ, πήγα στο νεκροταφείο τού Αγίου Γεωργίου και βρήκα τα οστά ενός μικρού παιδιού που είχαν πολλή χάρη… Ήταν σαν Άγια λείψανα, είχε περάσει η μπουλντόζα και τα είχε ξεθάψει – μάζεψα ό,τι μπόρεσα. Μετά από τόσα χρόνια!!! Τι αισθάνθηκα τότε!!! ενώ αν δεν υπήρχε το κοιμητήριο; Τίποτα, θα ήταν χαμένα.
(“Ο Πατήρ Παϊσιος μου είπε” Αθανασίου Ρακοβάλη, Θεσσαλονίκη, Κεντρική Διάθεση: “Ορθόδοξος Κυψέλη”
***
Ἡ Καππαδοκία εἶναι προπύργιο τῆς Ὀρθοδοξίας
Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης
Μία ἀπό τίς ὄμορφες ἡμέρες τοῦ Νοεμβρίου του 1991 κατηφορίσαμε μ’ ἕνα συνάδελφο ἀπό τίς Καρυές πρός τό κελλί του… Μᾶς καλωσόρισε, ἄνοιξε την πόρτα τοῦ φράχτη καί, πρίν προλάβη νά μᾶς πῆ κάτι, τοῦ εἶπα ὅτι κι ἐγώ ήμουν Καππαδόκης στην καταγωγή. Τότε παρατήρησα ὅτι ἄστραψε μέ χαρά τό πρόσωπό του καί μέ κοίταξε κατάματα, πρᾶγμα σπάνιο, διότι συνήθως ὁ Γέροντας Παΐσιος, ὅταν μιλοῦσε, κοιτοῦσε πρός τά κάτω. Προσπαθοῦσε νά ἐκφράση τή χαρά του, πού συναντούσε ἕνα συμπατριώτη του καί μάλιστα ἀστυνομικό διοικητή τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Μετά μᾶς ἔβαλε στό κελλί του. Μπήκαμε σ’ ἕνα πολύ ἁπλό ἀρχονταρίκι. Εἶχε ἕνα τζάκι, δύο-τρεῖς ξύλινους πάγκους καλυμμένους μέ κομμάτια ἀπό κιλίμια καί εἰκόνες ἁγίων καί τῆς Παναγίας στούς τοίχους. Μᾶς κέρασε καφέ, τόν ἤπιαμε καί ἄρχισε νά μοῦ μιλᾶ γιά τήν ὄμορφη περιοχή τῆς Καππαδοκίας καί γιά τή θεοσέβεια τῶν ἀνθρώπων της. Μου ἀνέφερε ὅτι ὑπῆρχαν ἐκεῖ σαράντα χωριά ελληνόφωνα, με ἀνθρώπους πού ἀγωνίζονταν γιά τήν πίστη τους. Τόνιζε ὅτι ἡ Καππαδοκία εἶναι προπύργιο τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀπό τό ὁποῖο βγῆκαν πολλοί ἅγιοι, ἀκόμη καί μέχρι τίς ἡμέρες μας, μέ τόν ἅγιο Αρσένιο τόν Καππαδόκη.
Βαλίδης Σταύρος, Υποστράτηγος ΕΛ.ΑΣ ε.α, Θεολόγος, πρώην Διοικητής Αστυνομικού Τμήματος Αγίου Όρους
Νικ. Ζουρνατζόγλου, επισμηναγού έ.ά. Από το βιβλίο * ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΩΝ ο Όσιος Παϊσιος ο Αγιορείτης 1924-1994,τόμος Α, σελ.402
«Πολλές μπόρες πέρασε η Ελλάδα. Αδικήθηκε πολύ. Και ο,τι έρθει, μπόρα θα ᾽ναι. Την αγαπάει ο Θεός. Στη Μικρά Ασία έχουμε πολλά άγια Λείψανα. Κάθε σπιθαμή και βρίσκεις άγια Λείψανα. Θα πάρουμε την Αγία Σοφία».
Πηγή: «Μαρτυρίες Προσκυνητών. Γέροντας Παίσιος ο Αγιορείτης. 1924–1994» β´ τόμος, (σελ. 357).
Ἀπολυτίκιον τῆς ἑορτῆς
Ἦχος α’
Ἐν Ἰορδάνῃ βαπτιζομένου σου Κύριε, ἡ τῆς Τριάδος ἐφανερώθη προσκύνησις· τοῦ γὰρ Γεννήτορος ἡ φωνὴ προσεμαρτύρει σοι, ἀγαπητόν σε Υἱὸν ὀνομάζουσα, καὶ τὸ Πνεῦμα ἐν εἴδει περιστερᾶς, ἐβεβαίου τοῦ λόγου τὸ ἀσφαλές. Ὁ ἐπιφανεὶς Χριστὲ ὁ Θεός, καὶ τὸν κόσμον φωτίσας δόξα σοι.
Ἀπολυτίκιον τοῦ ὁσίου Ἰωσὴφ τοῦ νέου τοῦ ἐν Καππαδοκίᾳ (Γερασίμου Μικραγιαννανίτου) [Κυριακὴ μετὰ τὰ Φῶτα]
Ἦχος δʹ. Ταχὺ προκατάλαβε
Χριστῷ εὐηρέστησας, δι᾿ ἐναρέτου ζωῆς, καὶ γέγονας μέτοχος, Ἁγίων ἐν οὐρανοῖς, τελέσας τὸν δρόμον σου· ὅθεν τῆς ἄνω δόξης, Ἰωσὴφ ἀπολαύων, πρέσβευε δυσωποῦμεν, τῷ Δεσπότῃ τῶν ὅλων, συγχώρησιν πταισμάτων ἡμῖν δωρήσασθαι.
Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Ἰωάννου τοῦ Ῥώσσου, τοῦ νέου Ὁμολογητοῦ
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ἐκ γῆς ὁ καλέσας σε, πρὸς Οὐρανίους Μονάς, τηρεῖ καὶ μετὰ θάνατον ἀδιαλώβητον, τὸ Σκῆνός σου Ὅσιε. Σὺ γὰρ ἐν τῇ Ἀσίᾳ, ὡς αἰχμάλωτος ἤχθης, ἔνθα καὶ ᾠκειώθης, τῷ Χριστῷ, Ἰωάννη. Αὐτὸν οὖν ἱκέτευε, σωθῆναι τάς ψυχὰς ἡμῶν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου