Η πίστη δεν ακυρώνει τον πόνο. Του αφαιρεί την απόλυτη εξουσία.

 

Υπάρχουν στιγμές που ο άνθρωπος δεν αντέχει άλλο. Όχι επειδή είναι ανεπαρκής, αλλά επειδή είναι άνθρωπος. Κουράζεται, φοβάται, νιώθει τα όριά του να στενεύουν και ανησυχεί μήπως ραγίσει. Αυτή όμως η κατάσταση δεν είναι πτώση. Είναι αποκάλυψη. Μαρτυρεί ότι δεν είμαστε φτιαγμένοι για να σηκώνουμε βαριά φορτία μόνο με τη δική μας δύναμη.

Η ζωή συχνά πιέζει σκληρά. Κι όμως, δεν καταρρέουμε. Μπερδευόμαστε χωρίς να χανόμαστε. Πονάμε χωρίς να σβήνουμε. Αυτό δεν είναι κατόρθωμα. Είναι ένδειξη μιας μυστικής Παρουσίας που μας κρατά όρθιους όταν το κουράγιο μας εξαντλείται. Μιας Παρουσίας πάνσοφης και παντοδύναμης, που δεν εγκαταλείπει.

Η θεραπεία της ψυχής αρχίζει όταν σταματήσουμε να παριστάνουμε τους άτρωτους. Όταν παραδεχθούμε ότι δεν ελέγχουμε τα πάντα, ότι είμαστε γεμάτοι ελαττώματα και αδυναμίες. Αυτή η αλήθεια δεν μας μικραίνει. Μας ανοίγει. Εκεί που λυγίζει η αυτάρκεια, εγείρεται η Ζωή.

Η πίστη δεν ακυρώνει τον πόνο. Του αφαιρεί την απόλυτη εξουσία. Και τότε η ταλαιπωρία δεν εξαφανίζεται, αλλά αγιάζεται. Γίνεται ευχαριστία. Και ο άνθρωπος στέκεται ήσυχος, όχι ως νικητής, αλλά ως μέτοχος μιας ζωής που ξεπερνά τον φόβο και ανοίγεται στην προοπτική της Χαριτωμένης αιωνιότητας.

 

proskynitis.blogspot.com 

Νικήτας Καυκιός