Μιλᾶμε πολὺ γιὰ τὴν τεχνολογία καὶ ἐλάχιστα γιὰ ἐκείνους ποὺ ἀποφασίζουν πῶς καὶ γιατί χρησιμοποιεῖται.
Ὅμως ἡ ἀλήθεια εἶναι ἁπλῆ καὶ δύσκολη μαζί:
ἡ τεχνητὴ νοημοσύνη δὲν διψᾶ.
Δὲν εἶναι πρόσωπο.
Δὲν ἀποφασίζει.
Δὲν λογοδοτεῖ.
Ἡ δίψα εἶναι ἀλλοῦ — στὶς πολιτικὲς ἐπιλογές, στὴ διαχείριση τῶν πόρων, στὴ σιωπὴ τῆς εὐθύνης.
Στὴ βιβλικὴ καὶ πατερικὴ παράδοση, τὸ νερὸ δὲν εἶναι τεχνικὸς πόρος.
Εἶναι δωρεὰ ζωῆς, στοιχεῖο κοινωνίας, σημεῖο δικαιοσύνης.
Ὅταν στερεῖται, δὲν πρόκειται ἁπλῶς γιὰ οἰκολογικὸ πρόβλημα· πρόκειται γιὰ κραυγὴ ἀδικίας.
Καὶ ἡ ἀδικία δὲν γεννιέται ἀπὸ μηχανές, ἀλλὰ ἀπὸ ἀποφάσεις.
Ποιός ἀποφασίζει ποῦ ἐπενδύονται οἱ πόροι;
Ποιός εἰσπράττει τὰ ἔσοδα ἀπὸ φόρους ἄνθρακα καὶ τὸ Εὐρωπαϊκὸ Σύστημα Ἐμπορίας Ἐκπομπῶν (EU ETS);
Ποιός ἐλέγχεται καὶ ποιός λογοδοτεῖ;
Τὸ EU ETS ἔχει δημιουργήσει ἐκατοντάδες δισεκατομμύρια εὐρώ. Κι ὅμως, μεγάλο μέρος αὐτῶν τῶν πόρων παραμένει ὑπὸ κρατικὴ διαχείριση, χωρὶς σαφῆ, διαφανῆ καὶ δεσμευτικὴ κατεύθυνση πρὸς ἔργα πραγματικῆς οἰκολογικῆς ἀποκατάστασης.
Ἡ κρίση δὲν εἶναι ἔλλειψη χρημάτων. Εἶναι ἔλλειψη εὐθύνης.
Τὴν ἴδια ὥρα, ἡ «πραγματικὴ δίψα» χτυπᾶ ἀνθρώπους μὲ πρόσωπο καὶ ὄνομα.
Στὴν Ἱσπανία, ἀγρότες βλέπουν τὰ χωράφια τους νὰ ξεραίνονται λόγῳ περιορισμῶν ἄρδευσης στὸν ποταμὸ Τάγο.
Στὴ Γαλλία καὶ στὴν Ἑλλάδα, οἰκογενειακὲς ἐκμεταλλεύσεις ἀγωνίζονται νὰ ἐπιβιώσουν μέσα σὲ μιὰ Κοινὴ Ἀγροτικὴ Πολιτικὴ ποὺ συχνὰ εὐνοεῖ τὴ συγκέντρωση καὶ ὄχι τὴ βιωσιμότητα.
Ἡ συμφωνία Mercosur πιέζει τοὺς τοπικοὺς παραγωγοὺς νὰ ἀνταγωνιστοῦν εἰσαγόμενα προϊόντα χαμηλοῦ κόστους, ὑπονομεύοντας ὄχι μόνο τὴν οἰκονομία, ἀλλὰ καὶ τὴν κοινωνικὴ συνοχὴ τῆς ὑπαίθρου.
Ἐδῶ ἀποκαλύπτεται κάτι κρίσιμο:
ἡ κρίση τοῦ νεροῦ καὶ ἡ οἰκονομικὴ ἀσφυξία δὲν εἶναι φυσικὰ φαινόμενα. Εἶναι ἀποτέλεσμα δομικῶν πολιτικῶν ἐπιλογῶν.
Κι ὅμως, ἀντὶ νὰ μιλήσουμε γι’ αὐτὲς τὶς ἐπιλογές, μετατοπίζουμε τὴ συζήτηση. Δαιμονοποιοῦμε τὴν τεχνητὴ νοημοσύνη. Μετρᾶμε τὶς λέξεις, τὶς εὐχαριστίες, τὴν εὐγένεια. Μετατρέπουμε ἕνα ζήτημα διακυβέρνησης σὲ ἠθικὸ ἄγχος τοῦ πολίτη.
Αὐτὸς ὁ ἀντιπερισπασμὸς δὲν εἶναι ἀθῶος.
Μεταφέρει τὴν εὐθύνη ἀπὸ τὸ σύστημα στὸ ἄτομο.
Δημιουργεῖ ἐνοχὴ χωρὶς πρόσωπο.
Καὶ τελικὰ ἀκυρώνει τὴ δυνατότητα μετάνοιας — γιατί δὲν ξέρουμε ποιός φταίει.
Ἡ εὐγένεια, τὸ «εὐχαριστῶ», δὲν εἶναι ἐνεργειακὴ σπατάλη. Εἶναι ἀνθρώπινη στάση. Δὲν ἐκφράζει σεβασμὸ πρὸς τὴ μηχανή, ἀλλὰ διαφυλάσσει τὴν ἀνθρώπινη ὑπόσταση ἐκείνου ποὺ μιλᾶ.
Ὅταν μᾶς ζητοῦν νὰ μιλᾶμε χωρὶς σχέση γιὰ λόγους «ἀποδοτικότητας», δὲν κάνουν οἰκολογία· κάνουν ἐκπαίδευση στὸν κυνισμό.
Τὸ πρόβλημα δὲν εἶναι ἕνα ἐργαλεῖο ποὺ καταναλώνει πόρους.
Τὸ πρόβλημα εἶναι μιὰ δομὴ ποὺ καταναλώνει πρόσωπα χωρὶς νὰ λογοδοτεῖ.
Ἡ λύση δὲν βρίσκεται στὸν φόβο ἀπέναντι στὴν τεχνολογία οὔτε στὴ στοχοποίηση τῶν πολιτῶν.
Βρίσκεται στὴν ἀνάκτηση τῆς εὐθύνης: στὴν ἀπαίτηση διαφάνειας, στὴ δίκαιη κατανομὴ τῶν πόρων, στὴν προστασία ἐκείνων ποὺ σηκώνουν τὸ πραγματικὸ βάρος τῆς κρίσης.
Ἡ πρόκληση τῆς ἐποχῆς μας δὲν εἶναι νὰ φοβηθοῦμε τὰ ἐργαλεῖα ποὺ δημιουργήσαμε.
Εἶναι νὰ κοιτάξουμε κατάματα τὴ δομὴ ποὺ ἀποφασίζει, εἰσπράττει καὶ σιωπᾶ.
Ἤρεμα. Ἀποφασιστικά.
Χωρὶς πανικό.
Γιατί ἡ δίψα δὲν εἶναι τεχνολογική. Εἶναι πολιτικὴ καὶ βαθιὰ ἀνθρώπινη.
Artificial Intelligence Doesn’t Thirst. Decisions — and Money — Do.
In public discussions about artificial intelligence and the environment, attention is often fixed on symptoms: data centers, water consumption, carbon emissions. We speak at length about technology and far less about those who decide how and why it is used.
Yet the truth is both simple and demanding:
artificial intelligence does not thirst. It is not a person. It does not decide. It does not bear responsibility.
The thirst lies elsewhere — in political choices, in the management of resources, in the silence of accountability.
In the biblical and patristic tradition, water is not a technical resource.
It is a gift of life, a sign of communion, a measure of justice.
When water is withheld, this is not merely an environmental issue; it is a cry of injustice. And injustice is never produced by machines, but by decisions.
Who decides how resources are invested?
Who collects the revenues from carbon taxes and the European Union Emissions Trading System (EU ETS)?
Who is held accountable, and who is not?
The EU ETS has generated hundreds of billions of euros. Yet a significant portion of these funds remains under state control, without clear, transparent, and binding direction toward genuine environmental restoration.
The crisis is not a lack of money.
It is a lack of responsibility.
At the same time, real thirst affects people with names and faces.
In Spain, farmers see their fields dry up due to irrigation restrictions along the Tagus River.
In France and Greece, family farms struggle to survive within a Common Agricultural Policy that often favors concentration over sustainability.
The Mercosur agreement forces local producers to compete with low-cost imports, undermining not only local economies but also the social fabric of rural life.
What becomes clear is this:
water scarcity and economic pressure are not natural inevitabilities. They are the result of structural political choices.
And yet, instead of confronting these choices, the discussion is displaced. Artificial intelligence is demonized. Words are counted. Politeness is questioned. A matter of governance is transformed into a moral anxiety imposed on the citizen.
This distraction is not innocent.
It shifts responsibility from systems to individuals.
It creates guilt without a responsible subject.
And ultimately, it blocks repentance — because no one is clearly accountable.
Politeness, saying “thank you,” is not an energy waste. It is a human posture. It does not express respect for a machine, but preserves the humanity of the one who speaks.
When people are urged to communicate without relationship in the name of “efficiency,” this is not ecology; it is the training of cynicism.
The problem is not a tool that consumes resources.
The problem is a structure that consumes persons without accountability.
The solution is not fear of technology, nor the blaming of citizens.
It lies in the recovery of responsibility: in demanding transparency, in the just distribution of resources, and in protecting those who bear the real weight of the crisis.
The challenge of our time is not to fear the tools we have created.
It is to look directly at the structures that decide, collect, and remain silent.
Calmly. Decisively. Without panic.
Because the thirst we face is not technological.
It is political — and profoundly human.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου