ΚΑΠΟΙΟΣ ΒΙΑΣΤΙΚΟΣ ΔΗΛΩΣΕ: «Πάτερ μου, ὅποιος πάει μὲ τὸν σταυρὸ στὸ χέρι θὰ τὸν “φᾶνε λάχανο”. Καὶ ὁ ἱερέας του ἀπάντησε: «Ξέρεις ὁ Καποδίστριας ἀκριβῶς ἐπειδὴ δὲν φοβήθηκε νὰ τὸν “φᾶνε λάχανο”, ἔγινε πρότυπο ἡγέτη, ἀνασυγκρότησε τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος καὶ εἶναι ὁ πρῶτος μεταβυζαντινὸς κυβερνήτης μας».
Ἡ ζωή μου εἶναι ὁ ξένος. Μὲ τὸν δικό μου ἄνθρωπο λειτουργῶ ἰδιοτελῶς, δηλαδὴ ἐμπαθῶς. Δίνω καὶ προσδοκῶ νὰ πάρω. Μὲ τὸν ξένο καὶ κατατρεγμένο, λειτουργῶ ἀνιδιοτελῶς, διότι δίνω χωρὶς νὰ προσδοκῶ τίποτα. Ὁ γέροντας Πορφύριος ἔλεγε: «Τὸ ἀνιδιοτελὲς τραβᾶ τη Χάρη τοῦ Θεοῦ». Ἑπομένως ὁ ξένος μὲ προκαλεῖ νὰ γίνω χαριτωμένος ἄνθρωπος.
Ὁ Καποδίστριας ἔζησε στὰ ξένα γιὰ πολλὰ χρόνια. Ἀγωνίστηκε γιὰ ξένους τόπους, τὴ Ρωσία, τὴν Ἑλβετία… Ἡ καρδιά του ὅμως χτύπαγε ἑλληνικά. Στὴν Εὐρώπη ὅπου ζοῦσε, μακριὰ ἀπὸ τὸν τόπο του, εἶχε τὸν νοῦ του πῶς θὰ βοηθήσει τὴν Ἑλλάδα. Καὶ ὅταν κλήθηκε νὰ κυβερνήσει τὸ παράλυτο ἀπὸ τὶς μικρότητες, τὶς ἀλληλοφαγωμάρες καὶ τὴ φτώχεια ἔθνος μας, ἦρθε σὰν ξένος, γι’ αὐτὸ καὶ ἀγάπησε ὅλους τοὺς Ἕλληνες τὸ ἴδιο. Δὲν δούλεψε γιὰ ὁμάδες, ὀργανώσεις, κόμματα, παρατάξεις, ἀλλὰ γιὰ τὸ ἔθνος. Δὲν ἐργάστηκε γιὰ τοὺς λίγους δικούς του -ποὺ δὲν εἶχε- ἀλλὰ γιὰ ὅλους τοὺς Ἕλληνες. Γι’ αὐτὸ ἔγινε ὁ πρῶτος μεταβυζαντινὸς κυβερνήτης τοῦ τόπου μας, ποὺ ἀνασυγκρότησε τὸν λαό. Ἀπέρριψε πρόταση γάμου ἀπὸ τὴν πολυαγαπημένη του Ἀλεξάνδρα Στρούντζα, τὴν ἀριστοκράτισσα Ἑλληνίδα τῆς Ρωσίας, γιατί ἤθελε νὰ ἔχει ὅλους τοὺς Ἕλληνες «δικούς του».
‘Ἔγραψε ἱστορία. Ἐκλέχτηκε ἀπὸ τὸ σύνολο τοῦ σύγχρονου ἑλληνικοῦ κόσμου ὡς Μεγάλος Ἕλληνας μέσα ἀπὸ τὴν ψηφοφορία ποὺ διεξήγαγε ὁ τηλεοπτικὸς σταθμὸς ΣΚΑΙ. Ὁ Καποδίστριας δὲν ἱκανοποίησε τὸ συναίσθημά του. Δὲν τὸ ξεδίψασε μὲ κατώτερα πράγματα∙ τὸ διοχέτευσε σὲ ἀνώτερους σκοπούς.
Γνώρισα κάποτε ἕνα παλληκάρι, τὸ ὁποῖο μοῦ ἐξομολογήθηκε: «Πάτερ μου, ἀπέναντι ἀπὸ τὸ σπίτι μου ζοῦσε μιὰ πανέμορφη κοπέλα. Τὴν εἶχα ἐρωτευτεῖ. Πήγαινα καὶ στὸ σπίτι της, διότι ἤμουν κολλητὸς μὲ τὸν ἀδερφό της. Ὅμως, ποτὲ δὲν ἔμαθε τὸν βαθὺ πόνο ποὺ ἔτρεφα γιὰ ἐκείνη. Ἤμουν εὐγενής…
…Πέρασαν ἔτσι δέκα χρόνια καὶ δὲν ξεδίψασα ποτὲ τὸ συναίσθημά μου. Στράφηκα σὲ ἀνώτερα πράγματα. Ἀγάπησα πολὺ στοὺς πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Διάβασα τὰ συγγράμματα τους. Ξεκίνησα νὰ γράφω ποίηση, κείμενα. Προσευχόμουν, ἔκανα μετάνοιες. Ἔζησα πνευματικὰ χρόνια, ἐκεῖ ἀπέναντι ἀπὸ τὴν ἀγαπημένη μου, ἡ ὁποία μέχρι τώρα δὲν γνωρίζει τίποτε, παρ’ ὅτι κάπου ἀνταμώνουμε τυχαῖα στὰ δρομάκια τῆς Ἀθήνας. Ἔχουν περάσει εἴκοσι δύο χρόνια ἀπὸ τότε. Δόξα τῷ Θέῷ».
Συγκινήθηκα μὲ τὴ λεπτότητα αὐτοῦ τοῦ νέου. Θυμήθηκα τὸν κόμη Καποδίστρια ποὺ νοσταλγοῦσε τὴν ὡραία ἀριστοκράτισσα. Ὡστόσο, ἔγραφε στὸν πατέρα τοῦ ἀπὸ τὴ Ρωσία: «Πατέρα, δὲν εἶμαι ἐγὼ γιὰ παντρειές. Μὲ ἀπασχολεῖ ὁ τόπος μου. Θέλω νὰ κάνω κάτι σοβαρὸ γιὰ τὴν Ἑλλάδα, νὰ ἀφήσω καλὴ ἀνάμνηση στὶς μετέπειτα γενεὲς» (πρβλ. Ἑλένη Κούκου, «Ἰωάννης Καποδίστριας – Ρωξάντρα Σ. Στρούντζα», ἔκδ. Πατάκη, Ἀθήνα, Μάϊος 2008, ἡ’ ἔκδοση, σελ. 88).
Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Καλυβίτης, ὁ ἀγαπημένος ἅγιος τοῦ π. Πορφυρίου καὶ ὁ ἐμπνευστής του στὴ ζωὴ τῆς ἁγιότητας, ἔστησε τὸ ξεροκάλυβό του δίπλα ἀπὸ τὸ ἀρχοντόσπιτο τῶν γονιῶν του. Ὅμως, μέχρι ποὺ ἐκοιμήθη, δὲν τοὺς ἀποκαλύφθηκε. Ἐκεῖνοι τὸν θεωροῦσαν ἤδη νεκρό. Μεγαλεῖο κυριαρχίας στὸ συναίσθημα, ἀπὸ ἀγάπη ἔμπονη, θεϊκή, πανανθρώπινη, ἡ ὁποία ἀγκαλιάζει τοὺς πάντες τὸ ἴδιο ἁπαλά, μὲ χάρη καὶ λεπτότητα.
Πηγή: «Ἐκπλήξεις χάριτος. Σύγχρονοι ἥρωες τοῦ πνεύματος», Ἀρχίμ. Ἀρσένιος Κωτσόπουλος, ἐκδ. Ἀγαθὸς Λόγος, Ἀθήνα 2010
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου