Ὁ λαὸς ἵσταται διὰ τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ Συναξαρίου.
Συναξάριον
Τῇ ΙΗ´ (18ῃ) τοῦ μηνὸς Ἰανουαρίου, σύναξις τῶν ἐν ἁγίοις πατέρων ἡμῶν μεγάλων Ἱεραρχῶν καὶ Οἰκουμενικῶν διδασκάλων Ἀθανασίου (373) καὶ Κυρίλλου (444), πατριαρχῶν Ἀλεξανδρείας.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς ἁγίας Ἐνδόξου μάρτυρος Θεοδούλης καὶ τῶν σὺν αὐτῇ τελειωθέντων ἀπὸ δημίων μαρτύρων Εὐαγρίου, Μακαρίου, Ἑλλαδίου, Βοηθοῦ ἐν τῇ Ἀναζαρβῷ τῆς Κιλικίας. (304)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἡ ἁγία Ἔνδοξος τοῦ Χριστοῦ μάρτυς Ξένη-Εὐσεβία πυρὶ τελειοῦται
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἠμῶν Ἐφραιμίου, ἐπισκόπου Μηλασσῶν. (5ο αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἠμῶν Σιλβανοῦ, τοῦ ἐν Παλαιστίνῃ ἀσκήσαντος.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Ἐφραὶμ τοῦ Μικροῦ, τοῦ Ἴβηρος, τοῦ ἀποκαλουμένου Φιλοσόφου, σπουδαίου ἐκκλησιαστικοῦ συγγραφέως τῆς Γεωργίας, μεταφραστοῦ πατερικῶν κειμένων καὶ προασπιστοῦ τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, ἐν ἔτει 1101 τελειωθέντος.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ὁ ὅσιος πατὴρ ἡμῶν Ἀθανάσιος ὁ ἐν τῇ Μονῇ Σουαντὲμσκ ἀσκήσας, ἐν εἰρήνῃ τελειοῦται. (1550)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Ἀθανασίου Ναβολόσκυ, τοῦ διὰ Χριστὸν σαλοῦ, τοῦ Ῥώσου (16ο – 17ο αἰών.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Χριστοφόρου τοῦ Παπουλάκου ἐκ Καλαβρύτων ὁμολογητοῦ τῆς πίστεως (1861).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ οἱ Ἅγιοι νεο-ἱερομάρτυρες καὶ Ὁμολογητὲς: Μιχαὴλ ιερέας ( Καργκοπόλοφ, 1919), Ἀντρέι (Ζιμίν, 1920), Παρθένο-μάρτυς Εὐγενία ἐν Ἀλμα- Ἀτα ( Ντομοζίροβα, 1933), Σέργιος (Λαβρόφ, 1934), Στέφανος (Πονομάρεφ, 1933) Ἰωσὴφ (Μπεσπαλόφ, 1921) Ματθαίος (Γκούσεφ, 1938) ἐν πολλαῖς βασάνοις, φυλακαῖς καὶ διωγμοῖς ὑπό τῶν ἀθέων μπολσεβίκων τελειωθέντες ἐν Ῥωσίᾳ
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου ἱερομονάχου Ἀλεξίου Σουσιανία τοῦ ἐν Τελκάτι Γεωργίας. (1923)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου Συμεών (Ζέλνιν) τῆς μονῆς τῶν Σπηλαίων τοῦ Πσκὼφ ἐν Μικρᾷ Ῥωσσίᾳ. (1960)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου Θεοφάνους (Μεντβέντεφ) τῆς μονῆς Ῥιχλὸφσκ ἐν Μικρᾷ Ῥωσσίᾳ (1977)
Στίχοι
Ἀθανάσιον καὶ θανόντα ζῇν λέγω.
Οἱ γὰρ δίκαιοι ζῶσι καὶ τεθνηκότες.
Τὴν κλῆσιν, Θεοτόκος, Ἁγνῇ κυρώσας,
Σὺν Αὐτῇ Κύριλλος καὶ Δεσπότην βλέπει.
Φυγῆς Κυρίλλου σήμερον μνήμην ἄγει,
Ἀλλ᾿ οὐ τελευτῆς τῆς ἀειμνήστου κτίσις.
Τάρχυσαν ὀγδοάτῃ δεκάτῃ νέκυν Ἀθανασίου
Κυριακὴ ΙΒ΄ Λουκᾶ
Θεραπεία τῶν δέκα λεπρῶν (Λουκ. ιζ΄ 12-19)
Ὁ ἃγ.Γρηγόριος ὁ Θεολόγος ἒκπληκτος ἀπό τόν βίο, τούς ἀγῶνες καί τό μεγαλεῖο τοῦ Μεγάλου Ἀθανασίου ἐξεφώνησε τόν πανηγυρικό στή μνήμη του τό ἒτος 379 λέγοντας χαρακτηριστικά: ˝ Ἀθανάσιον ἐπαινῶν, ἀρετὴν ἐπαινέσομαι. Ταυτὸν γὰρ ἐκεῖνο τε εἰπεῖν καὶ ἐπαινέσαι ὅτι πᾶσαν ἐν ἑαυτῷ συλλαβὼν εἶχε τὴν ἀρετὴν». (Ἐπαινώντας τὸν Ἀθανάσιον θὰ ἐπαινέσω τὴν ἀρετήν. Γιατὶ Ἀθανάσιος καὶ ἀρετή, εἶναι τὸ ἴδιον πρᾶγμα. Όταν ἀναφέρομαι εἰς αυτόν ἐπαινῶ τὴν αρετήν). (Γρηγ. του Θεολόγου Λόγος Κ.Α.’ Β.Ε.Π.Ε.Σ., τόμος 59, σελ. 148).
« Ἐάν καταξιωθῶμεν νά σέ ἲδωμεν, θά ἐκρίναμεν ὃτι ἐλάβαμεν παραμυθίαν, ἀντίρροπον δι’ ὃλας τάς θλίψεις πού ἐδοκιμάσαμεν εἰς τήν ζωήν μας », τοῦ ἒγραψε σέ κάποια ἐπιστολή ὁ Μ. Βασίλειος
Ὁ δέ περιβόητος ὃσιος Παχώμιος, σέ μιά ἀπό τίς περιοδεῖες του, εἶπε προφητικά ὃτι: « θλίψεις πολλές ἀναμένουν τόν ˝Χριστοφόρο ˝ ἂνδρα ».
Ὁ γηραιός ἐπίσκοπος Ἀλέξανδρος βρισκόταν στήν ἐπιθανάτια κλίνη του καί ἀναζητοῦσε ἐπίμονα τόν Ἀθανάσιο, ὣστε νά τόν ὑποδείξει ὡς διάδοχό του. Ἀλλ’ ὁ Ἀθανάσιος προβλέποντας τήν ἐκλογή του ἀπουσίαζε σκόπιμα, διότι θεωροῦσε τόν ἑαυτό του, ἐξ’ αἰτίας τῆς βαθειᾶς ταπεινοφροσύνης του, ἀκατάλληλο τοῦ Ἀρχιεπισκοπικοῦ ἀξιώματος. Τότε ὁ Ἅγιος Ἀλέξανδρος εἶπε τά ἑξής: «Ἀθανάσιε νομίζεις ἐκπφευγέναι˙ οὐκ ἐκφεύξει δέ». Ἐπιπλέον, ἂπειρο πλῆθος λαοῦ, τό ὁποῖο κυριολεκτικά λάτρευε τόν Ἅγιο Ἀθανάσιο, παρέμενε στόν καθεδρικό ναό ἐπί ὁλόκληρα ἡμερονύκτια ἀπαιτώντας ἀπό τούς ἐπισκόπους, τόν Ἀθανάσιο ὡς ποιμενάρχη του. Ἒτσι ὁ Μ.Ἀθανάσιος ἀνέβηκε στόν θρόνο τοῦ Εὐαγγελιστή Μάρκου, τήν 8η Ἰουνίου τοῦ 328 μ.Χ. σέ ἡλικία μόλις 30 ἢ 33 ἐτῶν. Ἡ ἀνάδειξη τοῦ Μεγάλου Ἀθανασίου στόν ἐπισκοπικό θρόνο τῆς Ἀλεξάνδρειας ἦταν ἀναμφίβολο ἒργο τῆς Θείας Πρόνοιας γιά τήν διαφύλαξη τῆς Ὀρθοδοξίας.
***
Για την παρθένα που έκρυψε το Μέγα Αθανάσιο
Ήταν στην Αλεξάνδρεια μια παρθένα που τη γνώρισα, όταν ήταν πια εβδομήντα χρονών· και μαρτυρούσε γι’ αυτήν όλος ο κλήρος, ότι όταν είκοσι χρονών, ήταν πάρα πολύ όμορφη, ώστε απέφευγε τις συναναστροφές, εξαιτίας της υπερβολικής ομορφιάς της, για να μη δώσει αφορμή υποψίας.
Όταν λοιπόν κάποτε ο Αρειανοί μελετούσαν κακά για το μακάριο Αθανάσιο, τον επίσκοπο Αλεξανδρείας, μέσω του Ευσεβίου του πραιπόσιτου του βασιλιά Κωνστάντιου, και τον συκοφαντούσαν με αστήριχτες κατηγορίες, αυτός, προσπαθώντας να αποφύγει να κριθεί από ένα διεφθαρμένο δικαστήριο δεν εμπιστεύτηκε σε κανένα φίλο ή συγγενή ή κληρικό ή κάποιον άλλον’ αλλά όταν εισέβαλαν ξαφνικά οι στρατιώτες του επάρχου στην επισκοπή και τον γύρευαν, αυτός πήρε το στιχάριο και το μανδύα του μέσα στη νύχτα, και κατέφυγε σ’ αυτή την παρθένα.
Αυτή εξεπλάγη για το γεγονός και ταράχτηκε.
Τότε της λέει: «Επειδή με καταζητούν οι Αρειανοί και με συκοφαντούν άδικα, και για να μη καρπωθώ άδικη δόξα και κάνω να αμαρτήσουν αυτοί που θέλουν να με τιμωρήσουν, αποφάσισα να φύγω. Και μου αποκάλυψε ο Θεός απόψε·
«Σε κανένα δεν μπορείς να σωθείς παρά μόνο σ’ εκείνη».
Τότε εκείνη με πολλή χαρά έδιωξε κάθε σκέψη και αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στον Κύριο· και έκρυψε εκείνον τον αγιότατο έξι χρόνια, μέχρις ότου πέθανε ο Κωνστάντιος, πλένοντάς του η ίδια τα πόδια, φροντίζοντάς του την καθαριότητα, εξοικονομώντας του όλα τα αναγκαία, δανειζόμενη και βιβλία για να του φέρνει· και κανένας σ’ όλη την Αλεξάνδρεια δεν έμαθε εκείνα τα έξι χρόνια που βρίσκεται ο μακάριος Αθανάσιος.
Όταν λοιπόν ανακοινώθηκε ο θάνατος του Κωνστάντιου και το έμαθε, ντύθηκε καλά και τη νύχτα βρέθηκε πάλι στην εκκλησία, προς έκπληξη όλων, που τον είδαν σα ζωντανό νεκρό.
Και δικαιολογιόταν στους γνήσιους φίλους του λέγοντας:
«Δεν κατέφυγα σε σας για να μην αναγκαστείτε να ορκιστείτε ψέμματα, και για το ενδεχόμενο της έρευνας. Αλλά κατέφυγα σ’ εκείνη που δεν μπορούσε να δώσει υποψία, επειδή ήταν νέα και ωραία· και έτσι πέτυχα δύο πράγματα, και τη σωτηρία εκείνης, γιατί την ωφέλησα, και την προστασία της υπόληψής μου».
Από το βιβλίο, Παλλαδίου, «Λαυσαϊκή ιστορία», έκδοση Ιεράς Μονής Σταυρονικήτα, Άγιον Όρος 1980. Μετάφραση, Μοναχός Συμεών Σταυρονικητιανός.
***
197. Η διήγηση τοῦ Ρουφίνου γιά τόν ἅγιο Ἀθανάσιο.
ἐκ τοῦ «Λειμωναρίου» Ιωάννου Μόσχου
Ὁ δέ Ρουφίνος, ο συγγραφέας τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ιστορίας, ἔγραψε κάτι παρόμοιο πού ἔγινε τόν παλιό καιρό ἀπό παιδιά που ἔπαιζαν. Λέει λοιπόν γιά τόν ἅγιο Ἀθανάσιο τό μεγάλο υπερασπιστή καί κήρυκα τῆς ἀλήθειας, ὁ ὁποῖος χρημάτισε ἐπίσκοπος τῆς μεγάλης πόλεως τῶν Ἀλεξανδρέων καί ποίμανε τούς πάντες νηφάλια καί σύμφωνα μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ· ὅταν διηγεῖται τά παιδικά του χρόνια, καί ὅτι ἀπό Θεοῦ προσῆλθε στήν ἀρχιερατεία καί ὅτι μέ θεϊκή πρόγνωση πῆρε τήν ἐξουσία. Κι ἐμεῖς λοιπόν ἂς πάρουμε ἀπό τήν ἀρχή τή ζωή τοῦ ἀνδρός κι ἂς θυμηθοῦμε ποιά ζωή είχε ἀπό παιδί καί ποιά ἀνατροφή πῆρε κι ἂς τά προσφέρουμε στόν ἀναγνώστη ὅπως τά παραλάβαμε.
Ὁ ἅγιος Ἀλέξανδρος (63), ὁ ὁποῖος ἔγινε πάπας μετά τόν Ἀχιλλά (64), σύμφωνα μέ τήν προφητεία τοῦ ἁγίου Πέτρου τοῦ ἀρχιεπισκόπου καί μάρτυρα (65), ὁ ὁποῖος καταδίκασε τόν δυσσεβή Ἄρειο, μια μέρα, καθώς ἔσκυβε ἀπό τό παράθυρο καί κοίταζε τή θάλασσα, βλέπει μερικά παιδιά νά παίζουν στό γιαλό, ὅπως γίνεται συνήθως, και νά μιμούνται τόν ἐπίσκοπο κι ὅλες τίς συνηθισμένες τελετές τῆς Ἐκκλησίας. Ἐπειδή λοιπόν ἔδωσε πολλή προσοχή, εἶδε ὅτι κάνουν μερικά ἀπόκρυφα ἀπό τά μυστήρια. Ταραγμένος λοιπόν κάλεσε στή στιγμή τούς κληρικούς καί τούς ἔδειξε αὐτά πού ἔκαναν καί τούς πρόσταξε νά πάνε και νά πιάσουν ὅλα τά παιδιά καί νά τά φέρουν μπροστά του. Ὅταν λοιπόν ἦρθαν, τά ρώτησε ποιό ἦταν τό παιγνίδι τους καί τί ἔκαναν. Ἐκεῖνα τότε, ἐπειδή φοβήθηκαν, μιά καί ἦσαν παιδιά, τοῦ διηγοῦνται ὅλη τήν υπόθεση καταλεπτώς, ὅτι δηλαδή καί βάφτισαν μερικούς κατηχούμενους διά τοῦ Ἀθανασίου, τόν ὁποῖο ἔβαλαν τα παιδιά ἐκεῖνα σάν ἐπίσκοπό τους. Τότε λοιπόν τούς ἐξέτασε προσεκτικά ὁ Ἀλέξανδρος ποιούς βάφτισαν καί μαθαίνοντας καί βρίσκοντας ὅτι τέλεσαν ὅλα ἐκεῖνα σύμφωνα μέ τήν παράδοση τῆς θρησκείας μας, ἀνακοίνωσε στούς κληρικούς του καί ὅρισε ὅσοι ἀξιώθηκαν νά δεχτοῦν τό ἅγιο λουτρό νά μή χρειαστεί νά βαφτιστοῦν γιά δεύτερη φορά. Τόν Ἀθανάσιο δέ καί τούς ἄλλους, ὅσοι εἶχαν συγκαταριθμηθεί στούς κληρικούς, τούς παράδωσε στή φροντίδα τῶν γονιών τους, νά τούς ἀναθρέψουν «ἐν παιδεία καί νουθεσία Κυρίου», ἰδιαίτερα τόν Ἀθανάσιο τόν ὁποῖο μετά λίγο καιρό ἀφιέρωσε στό Θεό. Ἐπειδή λοιπόν ἦταν πλούσιος σέ θεῖα χαρίσματα, τόν προβίβασε ὁ τότε ἀρχιερέας σέ μεγαλύτερο βαθμό κι ἀνάλογα διέπρεψε. Προσκάλεσε δηλαδή τούς γονεῖς τοῦ Ἀθανάσιου καί τῶν ἄλλων, ὅσους σ ̓ ἐκεῖνο τό παιγνίδι εἶχε πρεσβυτέρους ἢ διακόνους και, μέ μάρτυρα τό Θεό, τούς παράδωσε στήν Ἐκκλησία, γιά νά τρέφονται ἐκεῖ.
Μέ τήν πάροδο λοιπόν λίγου χρόνου, ὅταν ὁ Ἀθανάσιος μορφώθηκε τέλεια στή γραφή καί ἀνάγνωση κι ἀρκετά στή χρήση τῆς γλώσσας, ἀμέσως παραδίδεται ἀπό τούς γονείς του στόν ιερέα σάν πιστή παρακαταθήκη τοῦ Θεοῦ καί σάν ἄλλος Σαμουήλ45 ἀνατρεφόταν στό ναό τοῦ Θεοῦ. Κι ὅταν ὁ Ἀλέξανδρος στά γεράματα πήγαινε στούς ἐπισκόπους, τόν διάλεξαν νά τόν ἀκολουθεῖ καί νά κρατᾶ τόν ἀρχιερατικό μανδύα, που ὀνομάζεται ἐφούδ στή γλώσσα τῶν ̔Εβραίων.
Τόσους δέ πολλούς ἀγῶνες ἔκανε τοῦτος ὁ Ἀθανάσιος πρός τούς αἱρετικούς, ώστε φαίνεται ὅτι γι αυτόν ἔχει γραφεῖ ἐκεῖνο τό χωρίο: «Ἐγώ ὑποδείξω τούτῳ ὅσα ὑπομεῖναι χρή ὑπέρ τοῦ ἐμοῦ ὀνόματος»46 Γιατί ὅλη ἡ οίκουμένη συμμάχησε γιά τό διωγμό ἐναντίον τούτου καί κινήθηκαν βασιλιάδες τῆς γῆς καί συνάχτηκαν βασίλεια καί στρατός ἐναντίον του. Ἐκείνος ὅμως φύλαγε τό λόγο τοῦ Θεοῦ, πού λέει: «Ἐάν στῶσι κατ ̓ ἐμοῦ παρεμβολαί, οὐ φοβηθήσεται ἡ καρδία μου· ἐάν ἐπαναστῇ μοι συμβουλή, ἐν ταύτῃ ἐγώ ἐλπιῶ»47. Ὅμως ἐπειδή ἀναφέρονται τόσο μεγάλες και τόσο πολλές πράξεις του, ὥστε ἡ μέν μεγαλοσύνη τῶν πραγμάτων νά μή μοῦ ἐπιτρέπει νά παραλείψω οὔτε ἕνα, τό δέ πλῆθος τῶν πράξεων μέ ἀναγκάζει σέ βαθιά σιωπή, βρίσκεται σέ ἀδιέξοδο ὁ λογισμός μου μήν μπορώντας νά ἀναλάβει τό ἐγχείρημα τί μέν πρέπει νά κρατήσει, τί δέ νά παραλείψει. Καί γι’ αυτό μνημονεύουμε λίγα ἀπ ̓ ὅσα ἀναφέρονται στήν ὑπόθεση, τά δέ ὑπόλοιπα θά διηγηθεῖ ὁ θρύλος. Ὁπωσδήποτε ὅμως ὁ θρύλος θά ἀναγγείλει λιγότερα ἀπό τήν ἀλήθεια, έπειδή τό νά προσθέσει κανείς κάτι στήν ἀλήθεια οὔτε θα μπορέσει οὔτε θα βρεί.
198. Διδαχή τοῦ ἁγίου Ἀθανασίου γιά τό βάπτισμα.
Ρώτησαν κάποτε τόν ἅγιο Ἀθανάσιο, τόν πάπα τῆς Ἀλεξάνδρειας, ἄν μπορεί κανείς νά βαφτιστεί χωρίς νά πιστεύει κατά τήν πίστη καί τό κήρυγμα τῶν χριστιανῶν· κι ἂν βαφτιστεί κανείς ὑποκρινόμενος για ἄλλους λόγους ὅτι πιστεύει, τί γίνεται ἄραγε καί πῶς τόν δέχεται ὁ Θεός. Κι ἀποκρίθηκε: «Ἀκούσατε ἀπό τούς παλιούς γιά τό μακάριο Πέτρο και μάρτυρα ὅτι, ὅταν ἔπεσε θανατικό κι ἔτρεχαν πολλοί ἀπροετοίμαστοι πρός τό βάπτισμα ἀπό τό φόβο τοῦ θανάτου, τοῦ φανερώθηκε κάποιος μέ μορφή ἀγγέλου καί τοῦ εἶπε: «Ὡς πότε θά στέλνετε ἐδῶ πουγγιά σφραγισμένα μέν, τελείως κενά ὅμως, χωρίς νά ἔχουν τίποτε μέσα;» Λοιπόν, ὅσο μποροῦμε νά συμπεράνουμε ἀπό τά λόγια τοῦ ἀγγέλου, λογίζονται ὅτι ἔχουν τή σφραγίδα τοῦ βαπτίσματος, ἐπειδή βαφτίστηκαν νομίζοντας ὅτι θα πάρουν κάποια εὐεργεσία, ἄν δεχτοῦν τό βάπτισμα».
Από το βιβλίο του Ιωάννου Μόσχου, «Λειμωνάριον», μετάφραση μοναχού Θεολόγου, έκδοση Ιεράς Μονής Σταυρονικήτα.
44. Εφεσ. στ’, 4
45. Βλ. Α’ Βασ. β’, γ
46. Πρβλ. Πραξ. Θ’, 16
47. Πρβλ. Ψαλμ. κατ’, 3
Σχόλια
(63). Ὁ ἅγιος Ἀλέξανδρος, πατριάρχης Ἀλεξανδρείας (313-328), καταπολέμησε τόν ἀρειανισμό και συμμετέσχε στήν Α’ οἰκουμενική σύνοδο (325). Η μνήμη του τιμάται στις 29 Μαΐου.
(64). Ἀχιλλάς: Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας (312-313).
(65). Ὁ ἅγιος Πέτρος ὁ μάρτυς, πατριάρχης Ἀλεξανδρείας (300-311), ὑπῆρξε ὑπόδειγμα ποιμένα κι ὁ πρῶτος ὁ ὁποίος συνειδητοποίησε τόν κίνδυνο ἀπό τήν αἵρεση τοῦ Ἀρειου. Η μνήμη του τιμάται στις 24 Νοεμβρίου.
Είπε ο αββάς Αθανάσιος, ο επίσκοπος Αλεξανδρείας: «Πολλές φορές λέει κάποιος από σας: “Πού υπάρχει διωγμός για να μαρτυρήσω;”. Μαρτύρησε με τη συνείδηση· πέθανε για την αμαρτία, απονέκρωσε ό,τι σε συνδέει με την αμαρτωλή κατάσταση (Κολ. 3, 5) και έχεις γίνει μάρτυς κατά την προαίρεση.
Εκείνοι (οι Μάρτυρες) μάχονταν με βασιλείς και άρχοντες· έχεις κι εσύ αντίπαλο τον διάβολο, τον βασιλιά της αμαρτίας, και άρχοντες τους δαίμονες (Εφεσ. 6, 12).
***
Άγιος Αθανάσιος, «Ο παππούς ήλθε και με πήρε αγκαλίτσα και με κατέβασε. »
π. Ανανίας Κουστένης
Και θυμάμαι στα μέρη μας, προ πολλών ετών, εκεί στην πλατεία του χωριού, έπαιζαν παιδάκια κι έπεσε ένα κάτω.
Και το ’κλαυσαν οι άνθρωποι, έτρεξαν ένα γύρω, να το βρουν, και τι κοιτάζουν;
Εκάθετο κάτω στο ποτάμι κι έπαιζε.
Απόρησαν.
«Τι έγινε;» λέει.
«Πώς δεν έπαθες τίποτα;»
«Μόλις έπεσα», λέει, «από απροσεξία, χωρίς να το καταλάβω, ο παππούς που ’ναι απέναντι ακριβώς» – απέναντι ακριβώς είναι ο άγιος Αθανάσιος -, «ήλθε και με πήρε αγκαλίτσα και με κατέβασε. Και μου ’πε να μη στενοχωριέμαι. Θα ’ρθουν να με βρουν».
Από το βιβλίο του μακαριστού Αρχιμανδρίτη Ανανίας Κουστένη, «Εαρινό συναξάρι, τόμος β’, των εκδόσεων Ακτή, Λευκωσία 2008
Mέγας Ἀθανάσιος, ὁ Ἄτλαντας τῆς Ὀρθοδοξίας
https://iconandlight.wordpress.com/2024/01/17/m%ce%ad%ce%b3%ce%b1%cf%82-%e1%bc%80%ce%b8%ce%b1%ce%bd%ce%ac%cf%83%ce%b9%ce%bf%cf%82-%e1%bd%81-%e1%bc%84%cf%84%ce%bb%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b1%cf%82-%cf%84%e1%bf%86%cf%82-%e1%bd%80%cf%81%ce%b8%ce%bf/
Τα άθεα γράμματα θα καταστρέψουν τον τόπο. Σείς, άνδρες και γυναίκες βαπτισμένοι, εσείς είστε οι φρουροί της μυστικής αμπέλου της Ορθοδόξου Εκκλησίας… άγιος Χριστοφόρος Παπουλάκος – άγιος επίσκοπος Φλωρίνης Αυγουστίνος
https://iconandlight.wordpress.com/2025/01/17/%cf%84%ce%b1-%ce%ac%ce%b8%ce%b5%ce%b1-%ce%b3%cf%81%ce%ac%ce%bc%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1-%ce%b8%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b1%cf%83%cf%84%cf%81%ce%ad%cf%88%ce%bf%cf%85%ce%bd-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%cf%84/
“Είμαστε ο Αντώνιος και ο Αθανάσιος και μας έστειλαν από την Κεφαλονιά”. Αγρυπνία στη γιορτή του Αγίου Αθανασίου με τον π. Γεράσιμο Φωκά, της ζωής μας ορόσημο
https://iconandlight.wordpress.com/2025/01/17/%ce%b5%ce%af%ce%bc%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b5-%ce%bf-%ce%b1%ce%bd%cf%84%cf%8e%ce%bd%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%bf-%ce%b1%ce%b8%ce%b1%ce%bd%ce%ac%cf%83%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%ba/
Λίγοι άγιοι συκοφαντήθηκαν τόσο εγκληματικά και καταδιώχθηκαν τόσο ανελέητα, όσο ο άγιος Αθανάσιος. Η μεγαλειώδη ψυχή του υπέμεινε τα πάντα καρτερικά για την αγάπη του Χριστού… Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2021/01/17/56761/
Είμαι ο άγιος Αθανάσιος από το Αγιονέρι. Απ’ ότι κάνεις για τον Θεό, τίποτε δεν πάει χαμένο. Σήμερα υπάρχει τέτοια πνευματική σύγχυση. Μεγάλος ανεμοστρόβιλος παρασέρνει τα πάντα. Κρατείστε γερά την παράδοση που σας παρέδωσα και να ξέρετε ότι σήμερα είναι ομολογία να λέμε ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Θεός μας.
https://iconandlight.wordpress.com/2023/01/17/87456/
Ἀπολυτίκιον τῶν Πατέρων.
Ἦχος γ´. Θείας πίστεως.
Ἔργοις λάμψαντες Ὀρθοδοξίας, πᾶσαν σβέσαντες κακοδοξίαν, νικηταὶ τροπαιοφόροι γεγόνατε, τῇ εὐσεβείᾳ τὰ πάντα πλουτίσαντες, τὴν Ἐκκλησίαν μεγάλως κοσμήσαντες, ἀξίως εὕρατε Χριστὸν τὸν Θεὸν εὐχαῖς ὑμῶν, δωρούμενον πᾶσι τὸ μέγα ἔλεος.
Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου.
Ἦχος γ´. Θείας πίστεως.
Στύλος γέγονας Ὀρθοδοξίας, θείοις δόγμασιν ὑποστηρίζων, τὴν Ἐκκλησίαν Ἱεράρχα Ἀθανάσιε. Τῷ γὰρ Πατρὶ τὸν Υἱὸν Ὁμοούσιον ἀνακηρύξας κατῄσχυνας Ἄρειον. Πάτερ Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.
Ἕτερον Ἀπολυτίκιον τῶν Ἁγίων.
Ἦχος γ´. Τὴν ὡραιότητα.
Ὡς βρύσις δίκρουνος, λαμπρῶς βλυστάνετε, δογμάτων πέλαγος, πᾶσι τοῖς πέρασιν Ἱεραρχῶν ἡ ξυνωρίς, ἐκφάντορες τῶν ἀῤῥήτων, πάτερ Ἀθανάσιε, τῆς Τριάδος τὸ ὄργανον, καὶ θεόφρον Κύριλλε, Θεοτόκου ὁ πρόμαχος· σοφίας οὐρανίου κρατῆρες, πᾶσι ζωῆς κιρνῶντες πόμα.
Ἀπολυτίκιον τῆς Ἁγίας Θεοδούλης.
Ἦχος πλ. α´. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Τὸν Θεὸν ὁλοτρόπως Μάρτυς ἠγάπησας, καὶ ἀνδρικῶς ἠγωνίσω ὑπὲρ τῆς δόξης Αὐτοῦ, κάθελοῦσα τὸν ἐχθρὸν πόνοις Ἀθλήσεως, ὅθεν ἐδέξω παρ᾿ Αὐτοῦ, Θεοδούλη θαυμαστή, πλουσίας ἀντιμισθίας· ὑπὲρ ἡμῶν δυσωποῦσα, τῶν εὐφημούντων σου τὴν ἄθλησιν.
Ἕτερον Ἀπολυτίκιον τῆς Ἁγίας Θεοδούλης.
Ἦχος δ´. Ταχὺ προκατάλαβε.
Τοῖς ἥλοις τὸ σῶμά σου περονισθεῖσα σεμνή, καιρίως κατέτρωσας τὸν παλαιὸν πτερνιστήν, ψυχῆς καρτερότητητι· χάριτι δὲ θαυμάτων τῷ Σωτῆρι προσάγεις, Μάρτυρας στεφηφόρους τοὺς πρὶν ὄντας διῶκτας, μεθ᾿ ὧν σε Θεοδούλη μακαρίζομεν.
Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Χριστοφόρου, τοὐπίκλην Παπουλάκου
Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Τὸν θεόσδοτον πλάνητα χριστοκήρυκα, διδασκαλίαις πανσόφοις τὴν ἀγνωσίαν λαοῦ διαλύσαντα καὶ γνῶσιν πρὸς σωτήριον καθοδηγήσαντα πολλοὺς 13 εὐφημήσωμεν λαμπρῶς, θεόπνευστον Χριστοφόρον, βοῶντες· Ὅσιε πάτερ, ἡμῖν ἱλέωσαι τὸν Ὕψιστον.
Δόξα Πατρί…ἦχος γ’
Γερμανοῦ
Πάλιν ἡμῖν ὁ χρυσορρόας Νεῖλος, καὶ τῆς ἀθανασίας ἐπώνυμος, διὰ τῆς ἐτησίου μνήμης ἐπιδημῶν ταῖς καλαῖς ἀναβάσεσι, πλημμυρεῖ τὰ χρυσόρρειθρα τῆς ἀθανασίας χεύματα, καὶ τροφὴν ἀμβροσίας καρποδοτῶν, διὰ τῆς ὑψηλῆς θεηγορίας, Τριάδος ἀδιαίρετον κράτος ἐκδιδάσκει προσκυνεῖν, καὶ πελαγίζων τὰ θεῖα διδάγματα, τῶν πιστῶν κατάρδει τὰς διανοίας, καὶ πρεσβεύει ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου