Γέροντας Ἀμβρόσιος Λάζαρης: «Ὁ Ἐπίσκοπος Ἀντώνιος εἶναι Ἅγιος! Εἶναι κοντὰ στὸν Ἅγιο Νικόλαο!»

 

Ὁ ἄνθρωπος μὲ τὸν ὁποῖο εἶχε πολὺ στενὴ σχέση ὁ πατὴρ Ἀμβρόσιος ἦταν ἕνας μεγάλος σύγχρονος Γέροντας, ὁ μακαριστὸς Ἐπίσκοπος Σισανίου καὶ Σιατίστης Ἀντώνιος.

Ὁ Γέροντας Ἀμβρόσιος τὸν σεβόταν, τὸν ἀγαποῦσε καὶ τὸν ξεχώριζε στὴν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, γιατί ἔμοιαζαν: ἦταν κι αὐτὸς ἄνθρωπος ἁπλός, ταπεινός, τῆς μετάνοιας, ἐλεήμων, τῆς ἀγάπης καὶ μακριὰ ἀπὸ κάθε ἀνθρώπινη δόξα ἢ ὑλικὰ ἀγαθά.

Ὁ Ἐπίσκοπος ἐπισκεπτόταν συχνότατα τὸν Γέροντα, τὸν ὁποῖο ἐμπιστευόταν πλήρως στὰ πνευματικὰ θέματα (ὅπως καὶ τὸν πατέρα Ἰωάννη Καλαΐδη ἀπὸ τὸ Νεοχώρι Σερρῶν), μάλιστα τὸν συμβουλευόταν καὶ γιὰ δυσκολίες ποῦ ἀντιμετώπιζε στὴν ἐπισκοπή του, ἀλλὰ κι ὅταν κατέβαινε στὴν Ἱερὰ Σύνοδο καὶ χρειαζόταν τὴν ἄποψή του σὲ κάποια θέματα.

Ἦταν πολὺ ταπεινὸς ὁ μακαριστὸς Ἀντώνιος καὶ ἀπαντοῦσε στὸν ἀγαπημένο του φίλο καὶ ἀδελφό, ὅταν ἐκεῖνος ἔλεγε τὴ γνώμη του σὲ κάποιο ἐκκλησιαστικὸ ζήτημα:

-Ναί, Γέροντα, ἀκριβῶς ἔτσι πρέπει νὰ γίνουν τὰ πράγματα, ὅπως τὰ λέτε.

Ὅποιος τοὺς ζοῦσε ἀπὸ κοντά, θὰ ἐκπλησσόταν ἀπὸ τὴν ἀμοιβαία μεγάλη ταπείνωση καὶ ἀγάπη ποῦ ἐμφάνιζαν. Ὁ ἕνας ἔβαζε μετάνοια ὡς τὸ ἔδαφος στὸν ἄλλο, ὁ ἕνας ἔκανε ὑπακοὴ στὸν ἄλλο, ὁ ἕνας θεωροῦσε πῶς ὁ ἄλλος βρισκόταν σὲ μεγάλα πνευματικὰ ὕψη. Ὁ Γέροντας Ἀμβρόσιος δὲν δίσταζε νὰ λέει πῶς ὁ Ἀντώνιος εἶχε τὸ ἰαματικὸ χάρισμα.

Τὸ 1996 πῆγε ὁ π. Ἀντώνιος στὸν Ἀμβρόσιο καὶ τοῦ πρόσφερε χρήματα δικά του γιὰ τὶς ἀνάγκες τοῦ Μοναστηρίου. Ἐκεῖνος ὅμως ἀρνήθηκε νὰ τὰ κρατήσει. Τοῦ εἶπε ὅτι εἶχε πληροφορία νὰ πάει αὐτὰ τὰ χρήματα στὴ ρουμανικὴ Σκήτη τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου, ποῦ ἀνήκει στὴν Ι. Μ. Μεγίστης Λαύρας. (Νὰ σημειώσουμε ἐδῶ ὅτι ὁ Γέροντας εἶχε χρόνια νὰ ἐπισκεφθεῖ τὸ Ἅγιον Ὅρος.) Πράγματι, ἔτσι ἔγινε. Πῆγε ὁ π. Ἀντώνιος μὲ πνευματικά του παιδιὰ καὶ ἔδωσε σ’ αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους, ποῦ εἶναι ὅλοι τους Ρουμάνοι, τὰ χρήματα καὶ ἄλλη ὑλικὴ βοήθεια. Ἦταν ὅπως τὰ εἶχε πεῖ ὁ Γέροντας Ἀμβρόσιος: οἱ μοναχοὶ τὰ χρειάζονταν ὁπωσδήποτε. Ἡγούμενος τότε ἦταν ἐκεῖ ὁ Πετρώνιος (+2004). Ἀπὸ τότε ξεκίνησαν μὲ τὸν π. Ἀντώνιο καὶ πνευματικά του παιδιὰ οἱ ἐπισκέψεις ἀποστολὲς βοήθειας σὲ μοναχοὺς τοῦ Ἁγίου Ὅρους ποῦ τὶς χρειάζονταν, μετὰ ἀπὸ εὐλογία τοῦ Γέροντα Ἀμβρόσιου.

Ὁ Γέροντας Ἀμβρόσιος ἔλεγε κατὰ καιροὺς σὲ πνευματικὰ παιδιὰ τοῦ Ἀντωνίου γι’ αὐτόν:

-Νὰ τὸν κρατᾶτε ἀπὸ τὸ ράσο του. Εἶναι κοντὰ στὸν Ἅγιο Νικόλαο. Ἐκεῖ ἐπάνω στὴν Κοζάνη ἔχετε ἕνα λαμπερὸ ἀστέρι ποῦ φεγγοβολὰ σὲ ὅλη τὴν περιοχή. Αὐτὸς εἶναι Ἅγιος!

Καὶ ὅταν κοιμήθηκε πρῶτος ὁ φίλος του [ π. Αντώνιος] (17-12-2005), εἶπε ὁ Γέροντας, ποῦ ἤδη τὸ γνώριζε, γιατί εἶχε ἐπίσης πληροφορία:

-Ἄχ, αὐτὸς ὅταν ἔφτασε μπροστὰ στὴν πόρτα τοῦ Παραδείσου δὲν πρόλαβε νὰ βάλει τὸ χέρι στὸ πόμολο. Ἄνοιξε ὁ Παράδεισος μόνος του.

Καὶ ἀκόμη, σ’ ἕνα ἄλλο παιδὶ τοῦ μακαριστοῦ Ἀντωνίου:

-Ὅτι τοῦ ζητήσεις, γιὰ νὰ πρεσβεύσει στὸν Κύριο, θὰ σοῦ τὸ δώσει ὁ Θεός.

Πηγή: “Γέρων Ἀμβρόσιος Λάζαρης – Ὁ πνευματικὸς τῆς Μονῆς Δαδίου. Ὁ ἐπιστήθιος φίλος τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου”, Ι. Μ. Δαδίου Παναγία ἡ Γαυριώτισσα, ἐκδ. Ἄθως, σὲλ 64-67

 

Συντάκτης

filippiaven

orthodoxia.gr