Σάββατο 3 Δεκεμβρίου 2011
Η Μόσχα, οι "μπίζνες" και οι μπαμπουίνοι...
Από νωρίς το μεσημέρι κυκλοφορούσαν σενάρια σε ιστοχώρους και
δημοσιογραφικά γραφεία περί "ανοίγματος" της Εκκλησίας της Ελλάδος και
επενδυτικές συνεργασίες μετά το Κατάρ και στην Μόσχα.
Μητροπολίτες όπως ο Μητροπολίτης Μεσογαίας κ. Νικόλαος, υψηλόβαθμοι κληρικοί και παράγοντες της Εκκλησίας, μέχρι και Καταριανοί βεδουίνοι και ... μπαμπουίνοι -που λέει και η επιτυχημένη διαφήμιση- φέρονταν να συζητούν στη ρωσική πρωτεύουσα για ατελείωτες και προσοδοφόρες "μπίζνες" με την Αθήνα.
Οι Καταριανοί θέλουν τον Λαιμό της Βουλιαγμένης, οι Ρώσοι θέλουν τον ήλιο μας, οι Αμερικανοί τους αμπελώνες των Μοναστηριών και σύντομα οι Καθολικοί θα ζητήσουν να εξάγουμε και νεωκόρους...
Οι συνεργάτες του μητροπολίτη Μεσογαίας χαρακτήρισαν τα όσα κυκλοφορούσαν αποκυήματα δημοσιογραφικής φαντασίας.
"Ο Μεσογαίας πράγματι ήταν στη Μόσχα, αν το Κορωπί λέγεται αλλιώς... Ντανιλόφσκαγια και αν η Πλατεία Σπάτων έγινε... κόκκινη, ε, τότε ναι ο σεβασμιώτατος Νικόλαος βρίσκεται συνεχώς στη Μόσχα για μπίζνες" έλεγαν στη μητρόπολή του διαβάζοντας τα καθέκαστα.
Προφανώς, λένε, μπερδεύτηκαν με το πρόσφατο ταξίδι άλλου υπηρεσιακού παράγοντα που βρέθηκε πράγματι στη Ρωσία για λόγο όμως... ανιαρό και είπαν να το κάνουν λίγο πιο "πιασάρικο"...Romfea.gr
Μητροπολίτες όπως ο Μητροπολίτης Μεσογαίας κ. Νικόλαος, υψηλόβαθμοι κληρικοί και παράγοντες της Εκκλησίας, μέχρι και Καταριανοί βεδουίνοι και ... μπαμπουίνοι -που λέει και η επιτυχημένη διαφήμιση- φέρονταν να συζητούν στη ρωσική πρωτεύουσα για ατελείωτες και προσοδοφόρες "μπίζνες" με την Αθήνα.
Οι Καταριανοί θέλουν τον Λαιμό της Βουλιαγμένης, οι Ρώσοι θέλουν τον ήλιο μας, οι Αμερικανοί τους αμπελώνες των Μοναστηριών και σύντομα οι Καθολικοί θα ζητήσουν να εξάγουμε και νεωκόρους...
Οι συνεργάτες του μητροπολίτη Μεσογαίας χαρακτήρισαν τα όσα κυκλοφορούσαν αποκυήματα δημοσιογραφικής φαντασίας.
"Ο Μεσογαίας πράγματι ήταν στη Μόσχα, αν το Κορωπί λέγεται αλλιώς... Ντανιλόφσκαγια και αν η Πλατεία Σπάτων έγινε... κόκκινη, ε, τότε ναι ο σεβασμιώτατος Νικόλαος βρίσκεται συνεχώς στη Μόσχα για μπίζνες" έλεγαν στη μητρόπολή του διαβάζοντας τα καθέκαστα.
Προφανώς, λένε, μπερδεύτηκαν με το πρόσφατο ταξίδι άλλου υπηρεσιακού παράγοντα που βρέθηκε πράγματι στη Ρωσία για λόγο όμως... ανιαρό και είπαν να το κάνουν λίγο πιο "πιασάρικο"...Romfea.gr
Ο 'Αγιος Κοσμάς τιμάται υπό του Αλή πασά .
Αλλά μέγας ήτο ο σεβασμός και πολλή η τιμή
προς τον 'Αγιον Κοσμάν και αυτού του φοβερού Αλή πασά, διότι ο 'Αγιος
του είχε προείπει την μελλοντικήν σταδιοδρομίαν του. Καθώς αναφέρει ο
Φραντζής, εκήρυττεν ανύποπτος ο 'Αγιος έξω του Τεπελενίου, όταν οι
Τούρκοι διέλυσαν βιαίως την συγκέντρωσιν και επεχείρησαν να κακοποιήσουν
τον Κοσμάν. Αλλ' ο 'Αγιος προφθάσας εισήλθεν εις την κωμόπολιν, ζητών
εν αυτή άσυλον. Τότε ήνοιξε η θύρα ενός αρχοντικού και προέβαλεν εις το
κατώφλιόν της η φοβερά και επιβλητική σιλουέττα της Χάμκως, μητρός του
Αλή. Έπιασε από το χέρι τον 'Αγιον και τον έμπασεν εις το σπίτι της.
Μετ' ολίγον ενεφανίσθη και ο υιός της, φυγόδικος τότε, ο κατόπιν Αλή
πασάς των Ιωαννίων. Κατά την ώραν του φαγητού ο 'Αγιος με την προφητικήν
ματιάν του διέγνωσε το μέγα και παράδοξον μέλλον του νέου. Ο Κοσμάς
κοιτάζων κατάματα τον Αλή, του είπε: «Θα γίνης μεγάλος άνθρωπος· θα
κυριεύσης όλη την Αρβανιτιά· θα υποτάξης την Πρέβεζα, την Πάργα, το
Σούλι, το Δέλβινο, το Γαρδίκι και αυτό το τάχτι του Κουρτ πασά. Θα
αφήσης μεγάλο όνομα εις την Οικουμένην». Και προσέθεσεν ακόμη: «Αυτή
είναι η θέλησις της Θείας Προνοίας. Ενθυμήσου όμως σε όλη τη διάρκεια
της εξουσίας σου να αγαπάς τους Χριστιανούς, αν θέλης να μείνη η εξουσία
εις τους διαδόχους σου». Την επομένη πρωίαν ηρώτησε και πάλι τον Κοσμάν
ο Αλής δια το μέλλον του και αν θα υπάγη εις την ΚΠολιν. Και ο 'Αγιος
τότε είπε: «Και στην Πόλιν θα πας, μα με κόκκινα γένεια!» Ο Αλής δεν
εννόησε την τελευταίαν φράσιν και απεχωρίσθηκαν, χαιρετισθέντες φιλικώς.
Όταν ο 'Αγιος είχε πλέον εκλείψει, ο Αλή
πασάς κύριος ήδη του Μπερατιού, έκτισε μεγαλοπρεπή ναόν εις τον τόπο
μαρτυρίου του, «επειδή τον εγνώρισεν ως αληθή άνθρωπον του Θεού δια την
προφητείαν και δι' άλλα». Θέλων μάλιστα να λάβη η ενέργειά του εκείνη
ευρύτερον λαϊκόν χαρακτήρα, εξέδωσε δύο διαταγάς του προς όλα τα πέριξ
χωρία δια να συντρέξουν τον σκοπόν του. Συχνότατα ειδοποιούσε και
μετακόμιζε την κάραν του Αγίου, την οποία ησπάζετο με την μεγαλυτέραν
ευλάβειαν. Όταν κάποιος φανατικός Μουσουλμάνος ωνείδισε τον Αλήν δια την
προς έναν άπιστον επιδεικνυομένην ευλάβειαν, το θηρίο εκείνο απήντησε:
«Φέρετέ μου έναν Μουσουλμάνο, σαν κι αυτόν τον Χριστιανό, και να του
φιλήσω και τα πόδια
»
Μερικά χρόνια αργότερον, όταν ο Αλή πασάς
εσχεδίαζε την εναντίον του Σουλτάνου ανταρσίαν του, εκάλεσε το πνεύμα
και πάλιν του Αγίου Κοσμά εις βοήθειάν του. Διέταξε και έφεραν από το
Κιλικόντασι του Μπερατιού την κάρα του «πρωτομάρτυρος Κοσμά του
Αποστόλου τούτου και προδρόμου του δευτέρου μάρτυρος της Ελληνικής
Παλιγγενεσίας Ρήγα του Φεραίου», την οποίαν αυτός «περιέβαλε αργύρω και
επεχρύσωσε και περιεκόσμησεν, επιθείς και αδάμαντας», και ωργάνωσε μίαν
απιθάνως μεγαλοπρεπή λιτανείαν καθ' όλην την προς Ιωάννινα διαδρομήν
της, της οποίας το τελευταίον μέρος παραστατικώτατα και καταλεπτώς
περιγράφει ο Γάλλος βιογράφος του 1822 του Αλή, ο Ζερώμ ντε λα Λανς.
Γράφει ο αυτόπτης εκείνου του περιστατικού Γάλλος:
«Συναντήσαμε στο δρόμο το λείψανο του Αγίου
Κοσμά κι ακολουθήσαμε κι εμείς μαζί με το άλλο πλήθος προς το Σεράι.
Στην αγορά οι καταστηματάρχες έβγαιναν στις πόρτες των μαγαζιών τους κι
έκαναν τον σταυρό τους ευλαβικά. 'Απειρο πλήθος ήταν στοιβαγμένο από εδώ
κι από εκεί κατά τη διάβαση της πομπής. Ένα απόσπασμα από καβαλάρηδες
σωματοφύλακες του Αλή ακολουθούσε τους Ρωμιούς καλογέρους. Οι ψαλμωδίες
των μοναχών ενώνονται με την προσευχή του πλήθους, που μεγαλόφωνα
πρόφεραν τις λέξεις Κύριε Ελέησον'».
«Το νεκροταφείο που ήταν απέναντι από το
Σεράι, μαύριζε από τον κόσμο, που είχε μαζευτή στο πέρασμα της
λιτανείας. Η πομπή τέλος μπήκε στην κεντρική αυλή, γιομάτη κι αυτή από
πλήθος. Οι Έλληνες καλόγεροι πέρασαν μέσα από διπλούς στίχους
σωματοφύλακες του Αλή, παρατεταγμένους από δω και από κει. Φορούσαν τις
επίσημες στολές τους, κόκκινες και χρυσοκέντητες, και στα σελάχια τους
λαμποκοπούσαν τα καθάρια τους άρματα».
«Ξαφνικά, στο ύψος της μεγάλης σκάλας, που
έφερνε στο εσωτερικό του παλατιού, παρατήρησα ένα θέμα περίεργο και
ανεκδιήγητο. Εκατόν πενήντα χριστιανόπουλα από εκείνα που ζούσαν στο
Σεράι, ασπροντυμένα και ολοκάθαρα, χύθηκαν στον πυλώνα του παλατιού,
κρατώντας στα χέρι τους ασημένια θυμιατά! Χανούμισσες με τους διάφανους
λευκούς φερετζέδες βγήκαν πίσω από τα παιδιά. Ανέβαιναν περίπου σε
τριακόσιες και στριμώχτηκαν όλες στο βάθος του πυλώνα, από δω κι από κει
της μεγάλης πύλης της εισόδου. Από μακριά μου έκαναν την εντύπωση
ομιλών από άσπρα φαντάσματα. Έξαφνα είδα τον Αλή να προχωρή, έχοντας στο
πλευρό του μιαν ωραία, ξεσκέπαστη γυναίκα. Ήταν η κυρά-Βασιλική,
ολόμαυρα ντυμένη, που βημάτιζε σεμνά πλάι στον τύραννο, με δακρυσμένα τα
μεγάλα μάτια της και κοιτάζοντας χάμω ντροπαλά. Κι ενώ οι καλόγηροι,
που σήκωναν το λείψανο, ανέβαιναν σιγά-σιγά την πέτρινη σκάλα, όλο
εκείνο το πλήθος γονάτισε. Πρώτος έδωσε το παράδειγμα ο Αλής.
«Στον πυλώνα, μέσα στην αυλή, τα παιδόπουλα
του Σεραϊού, οι σωματοφύλακες και ο άλλος λαός, στο νεκροταφείου,
απέναντι, έξω στο δρόμο χιλιάδες άνθρωποι προσκυνούσαν τον 'Αγιο
γονατιστοί. Η φωνή του παπά ακούστηκε τότε διακριτική κι ηχηρή: Από
λιμού, λοιμού και πολέμου σώσον ημάς, Κύριε!' Ο Αλής κι η Βασιλική
σηκώθηκαν τότε κι ασπάστηκαν με ευλάβεια τη γυάλινη θυρίδα της ασημένιας
κάσσας. Τα παιδόπουλα κουνούσαν τα θυμιατήρια τους, που γιόμιζαν την
ατμόσφαιρα μ' άσπρα σύννεφα καπνού.
«Έπειτα όλοι χάθηκαν στο βάθος του Σεραϊού κι ο λαός διαλύθηκε!» (1)
Η τελετή της λιτανεύσεως της κάρας του
Αγίου είτε έτσι είχε γίνει, είτε μεγαλοποιημένη παρεστάθη από τον
αυτόπτην αποθησαυριστήν της, φανερώνει κοντά εις τα πολλά δείγματα, και
την απεριόριστον πίστιν του Αλή εις τον Αιτωλόν 'Αγιον, που κάποτε
ηκούσθη να λέγη τα εξής δι' αυτόν: «Τούτο το καλόγερο, ωρέ, ήταν αληθινό
προφήτη. Ήρθε σπίτι μου, στο Τεπελένι, και με ευκήθηκε, ωρέ, και μου
είπε όλα όσα έκαμα, σαν να τα είχε γραμμένα στο κιτάπι!».
Αλλά και σήμερα ακόμη οι Αλβανοί με όχι
ολιγώτερο θαυμασμόν εκφράζονται και χαριτωμένους θρύλους διηγούνται δια
τον «Αφέντη» 'Αγιον.
(1) Εφημ. «Έθνος», Αθήναι 19 Οκτωβρίου 1927Αποστολική Διακονία της Ελλάδος.
Η αναμαρτησία της Παναγίας.
«Ως έμψυχω Θεού κιβωτώ, ψαυέτω μηδαμώς
χειρ αμύητων», ψάλλουμε στην ενάτη ωδή πολλών Θεομητορικών εορτών.
Πράγματι το μυστήριο περί του προσώπου και της ζωής της Θεοτόκου
αποτελεί βιβλίο «κατεσφραγισμένον σφραγίσιν επτά»1 για τους αμύητους,
τους μη έχοντας την αποκάλυψη, την θεία Χάρη. Μυστήριο αληθινό και
τολμηρό, θείο και ανθρώπινο· ανέγγικτο από τον χοϊκό άνθρωπο. Πώς μπορεί
κάποιος να νοήσει τα υψηλότερα, τα περί της Θεοτόκου, αφού δεν έχει
πείρα ούτε των κατωτέρων; Πώς μπορεί ο άνθρωπος που δεν έχει καθαρισθεί
από τα πάθη να ομιλεί με αυθεντία περί θεώσεως;
Στα ευαγγέλια αποσιωπάται η ζωή της
Παναγίας Παρθένου και μόνο λίγα μας αποκαλύπτονται. Πολλά όμως άλλα,
όπως και την σημασία και έννοια των ευαγγελικών αναφορών, τα διδάσκει το
Άγιο Πνεύμα με την Παράδοση της Εκκλησίας μας· τα αποκαλύπτει πολλές
φορές η ίδια η Θεοτόκος στους πιστούς δούλους Της, στους Πατέρες της
Εκκλησίας.
Θα ήθελα να επιστήσω την προσοχή σας,
αλλά και να ζητήσω τις προσευχές σας, για να προχωρήσουμε με την Χάρη
του Θεού στην ανάπτυξη του τόσο λεπτού και σημαντικού αυτού θέματος, πού
άπτεται του προσώπου της Παναγίας μας, άλλα έχει σχέση και με την δική
μας πνευματική ζωή.
Εξαρχής η Εκκλησία δεν επιχείρησε να
διατυπώσει ιδιαίτερα δόγματα για την Παναγία. Δόγματα διατύπωσε μόνο για
τον Τριαδικό Θεό (Τριαδικό δόγμα) και τον ενανθρωπήσαντα Λόγο
(Χριστολογικό δόγμα). Η δογματική διδασκαλία της Εκκλησίας για την
Παναγία διατυπώθηκε βαθμηδόν σε άμεση σχέση με την Χριστολογία. Μόνο η
Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία διατύπωσε ιδιαίτερα δόγματα για την Παναγία
(ασπόρου συλλήψεως, ενσωμάτου μεταστάσεως). Έτσι ο Μέγας Βασίλειος μέσα
στην προοπτική της αρχαίας Πατερικής Παραδόσεως, απευθυνόμενος προς
αυτούς πού αμφισβητούσαν την μετά τόκον παρθενία της Θεοτόκου,
μετατόπιζε την σπουδαιότητα του θέματος στην παρθενική Γέννηση του
Χριστού, και έλεγε ότι η παρθενία ήταν αναγκαία ως την ενανθρώπηση, για
το ύστερα ας μην είμαστε περίεργοι λόγω του μυστηρίου πού περικλείεται2.
Ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας πού η
διδασκαλία του για τον όρο «Θεοτόκος» θεμελιώθηκε από την Γ΄ Οικουμενική
Σύνοδο3 και ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός αποτελούν δύο βασικούς
σταθμούς στην ανάπτυξη της δογματικής διδασκαλίας για την Παναγία.
Γενικά μπορούμε να πούμε ότι από την Γ’ Οικουμενική Σύνοδο και ύστερα η
αφομοίωση της δογματικής διδασκαλίας για την Θεοτόκο ήταν πολύ αργή.
Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς τον 14ο
αιώνα, πού χαρακτηρίστηκε ως αιώνας του χριστιανικού ανθρωπισμού για το
Βυζάντιο, σε αντίθεση με τους προγενεστέρους Πατέρες ήταν ίσως ό πρώτος,
πού τόνισε την ανθρωπολογική σπουδαιότητα του προσώπου της Θεοτόκου,
χωρίς βέβαια να αγνοεί την Χριστολογική σπουδαιότητα της ή να παύει να
την προϋποθέτει. Μίλησε εκτενώς για το πρόσωπο και την ασκητική ζωή της
Παρθένου! Την παρουσίασε ως ησυχάστρια μέσα στα Άγια των Αγίων και την
πρόβαλε ως πρότυπο πνευματικής τελειώσεως4. Αυτός απέδειξε ότι πρώτη η
Παναγία είδε τον αναστάντα Χριστό. Κατά τον άγιο Γρηγόριο αύτη ήταν η
μόνη «κυρίως φερωνύμως παρθένος»· είχε αποκτήσει την τελεία αγνεία, ήταν
παρθένος στο σώμα και την ψυχή και δεν μπορούσε να αγγίξει κάποιος
μολυσμός ούτε τις αισθήσεις του σώματος της ούτε τις δυνάμεις της ψυχής
της5.
Την γραμμή αυτήν του Παλαμά ακολούθησε
και ο σχεδόν σύγχρονος του άγιος Νικόλαος Καβάσιλας. Αυτός γράφει ότι
«προξενεί έκπληξη όχι μόνο στους ανθρώπους, αλλά και σε αυτούς τους
αγγέλους, το πώς, ενώ η Παρθένος ήταν μόνο άνθρωπος και δεν είχε τίποτε
περισσότερο από τους άλλους ανθρώπους, μπόρεσε να διαφύγει, μόνη αύτη,
την κοινή αρρώστια (δηλ. την αμαρτία)»6. Αύτη ήταν η «πρώτη και μόνη της
αμαρτίας καθάπαξ απηλλαγμένη»7.
Ακολουθεί ο άγιος Νικόδημος Αγιορείτης, ο
όποιος κάνοντας μία συνθετική θεολογία με βάση όλους τους
προγενέστερους Πατέρες διακηρύττει: «Αν καθ’ υπόθεσιν όλοι οι άνθρωποι,
και τα λοιπά κτίσματα ήθελον γείνη κακά, μόνη η Κυρία Θεοτόκος ήτον
ικανή να ευχαρίστηση τον Θεόν» και ότι «όλος ο νοητός και αισθητός
κόσμος έγεινε δια το τέλος τούτο, ήτοι δια την Κυρίαν Θεοτόκον, και
πάλιν η Κυρία Θεοτόκος, έγεινε δια τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν»8.
Στην δε ερμηνεία του Εις την θ’ ωδήν της Θεοτόκου Μαρίας γράφει ότι «η
Θεοτόκος ήταν ανωτέρα κάθε προαιρετικού αμαρτήματος συγγνωστού τε και
θανάσιμου, μέχρι και προσβολής αυτής πονηρού λογισμού»9.
Τελευταίο σταθμό αποτελεί ο άγιος
Σιλουανός ο Αθωνίτης, πού μαρτυρεί εν Πνεύματι Αγίω ότι «η Θεομήτωρ
ουδέποτε ήμαρτεν, ουδέ δια σκέψεως»10.
Ο Χριστός δεν αμάρτησε, γιατί ως θεία
Υπόσταση δεν μπορούσε να αμαρτήσει. Είχε την απόλυτη και κατά φύση
αναμαρτησία. Το «ουδείς αναμάρτητος, ει μη ο Θεός»11 αναφέρεται σε αυτήν
την κατά φύση αναμαρτησία της Αγίας Τριάδος, και φυσικά του Χριστού ως
δευτέρου προσώπου Της. Η Θεοτόκος δεν αμάρτησε, αν και μπορούσε να
αμαρτήσει. Δεν ήταν αναμάρτητη κατά φύση αλλά κατά θέληση.
Η Παναγία είχε πραγματική, τελεία και
όχι σχετική12 αναμαρτησία στα έργα, στους λόγους και στους λογισμούς
της. Ούτε «βρισκόταν σε ύφεση η αμαρτία στην Θεοτόκο»13, ούτε η απαλλαγή
της από την αμαρτία έγινε μετά την Πεντηκοστή ή έστω μετά τον
Ευαγγελισμό14. Επιπλέον δεν αρκεί να ομολογεί κάποιος ότι η αμαρτία
υπήρχε σε Αυτήν δυνάμει και όχι ενεργεία, χωρίς να επεξηγείται αυτό το
«δυνάμει» ως ανενέργητο στις πράξεις, τους λόγου και τους λογισμούς.15
Ακόμη και αυτή η «κατά Χάριν αναμαρτησία»16 είναι αποδεκτή με την
προϋπόθεση ότι με την συνεργεία της θείας Χάριτος η Θεοτόκος παρέμεινε
αναμάρτητη από την γέννηση της ως και την κοίμηση της, και όχι ότι «η
ακαταγώνιστος (irresistibilis) Χάρις» επέβαλλε την αναμαρτησία μετά τον
Ευαγγελισμό. Αυτά προβάλλουν πολλοί σύγχρονοι «ημέτεροι» θεολόγοι πού
απαντούν στις Ρωμαιοκαθολικές δοξασίες για την Θεοτόκο με
προτεσταντίζουσα θεολογία. Αν οι παλαιοί αλλά και οι σύγχρονοι αιρετικοί
αμφισβητούν την αναμαρτησία του Χριστού17, πόσο μάλλον της Θεοτόκου;
Δεν μπορεί με την αντίρρηση και την
διανοητική θεολόγηση να ανατραπεί κάποια αιρετική δοξασία, αλλά μόνο με
την εμπειρική γνώση της ορθόδοξης Πατερικής θεολογίας. Ακραιφνής
εκφραστής των δογμάτων της Εκκλησίας είναι αυτός πού έχει αναπτυγμένη
στο έπακρο την νοερά και την λογική του ενέργεια18, αυτός πού έχει
αποκτήσει δογματική συνείδηση. Αυτή κατά τον μακάριο Γέροντα Σωφρόνιο
«είναι καταστάλαγμα μακροχρονίου πείρας της Χάριτος, ουχί δε διανοητικής
εργασίας»19. «Είναι η βαθεία ζωή του πνεύματος, και ουχί η αφηρημένη
γνώσις», πού αφομοιώνεται μετά από παρέλευση πολλών ετών εναλλαγής
πνευματικών καταστάσεων επισκέψεως και άρσεως της Χάριτος20.
Η Υπεραγία Θεοτόκος σύμφωνα με την
διδασκαλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι «αειπάρθενος». Δηλαδή παρθένος
προ του τόκου, εν τω τόκω και μετά τον τόκον. Αυτή η παρθενία δεν
έγκειται μόνο στην σωματική της καθαρότητα, αλλά κυρίως στην ψυχική.
Διότι «η παρθενία ως απλή βιολογική κατάσταση δεν έχει καμμία θεολογική ή
σωτηριολογική σπουδαιότητα»21. Δηλαδή το «αειπάρθενον» της Θεοτόκου
ταυτίζεται με την τελεία καθαρότητα, την αναμαρτησία22. Αναμαρτησία προ
του τόκου, εν τω τόκω και μετά τον τόκον. Η αναμαρτησία της δεν
προέρχεται από άσπιλη σύλληψη της (Conceptio Immaculata)23, όπως κακώς
δογμάτισε η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία με τον πάπα Πίο Θ’ το 1854, αλλά από
την ελεύθερη προσωπική της αποστροφή προς την αμαρτία.
Η Παρθένος συνελήφθη «σωφρόνως εν τη
νηδύι της Άννας εξ Ιωακείμ». Το ότι συνελήφθη σωφρόνως σημαίνει ότι ο
τρόπος της συλλήψεως ήταν αγνός και ανήδονος. Για να είχε όμως η
Παρθένος άσπιλη σύλληψη, έπρεπε να είχε γεννηθεί παρθενικώς όπως και ο
Χριστός24. Η Πανάμωμος Παρθένος είναι η μόνη από το ανθρώπινο γένος που
διατήρησε αμόλυντο και φωτεινό το «κατ’ εικόνα». Με την αγαθή προαίρεση
και την άσκηση Της εργαζόταν εν ελευθερία όλες τις θεοειδείς αρετές σε
μέγιστο βαθμό. Μόνο στην Παρθένο έχουμε πλήρη αρμονία φύσεως και
υποστάσεως. Έχουμε ένωση της γνώμης, της προαιρέσεως με τον λόγο της
φύσεως, οπότε κατά τον άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή γίνεται «η του Θεού
προς την φύσιν καταλλαγή»25. Το θέλημα της ταυτιζόταν εντελώς με το
θέλημα του Θεού. Είχε δώσει όλη την προαίρεση της στον Θεό.
Γι’ αυτό μπορούσε να πει με μεγαλειώδη
ταπείνωση στον Ευαγγελισμό της: «Ιδού η δούλη Κυρίου, γένοιτο μοι κατά
το ρήμα σου»26. Όταν της εξηγήθηκε ότι η σύλληψη θα γίνει εν Πνεύματι
Αγίω στην παρθενική μήτρα της, τότε συμφώνησε, αποδέχτηκε την άρρητη
οικονομία του Θεού. Μόνο κάποιος πού θα είχε πραγματοποιήσει βίο
πανάμωμο και αμόλυντο, μόνο κάποιος πού θα είχε δείξει ιδιαίτερη,
ξεχωριστή και μεγαλειώδη έφεση προς τον Θεό, πού θα είχε αποκτήσει
τέτοιο θείο ερωτά, όσο κανένα άλλο δημιούργημα, θα μπορούσε να δεχθεί
αυτήν την ακατάληπτη οικονομία του Θεού χωρίς αμφιβολίες. Η αγία
Παρθένος δέχτηκε με ταπείνωση και απλότητα τον έπαινο του Γαβριήλ και το
μήνυμα της θείας ενανθρωπήσεως, γιατί ήταν αύτη η μόνη πρόσφορη για την
υψηλή τιμή και αποστολή πού της έδινε ό Θεός27.
Εδώ ακριβώς έγκειται ο κεντρικός και
ενεργητικός ρόλος της στο μυστήριο της ενανθρωπήσεως του Θεού και της
σωτηρίας του ανθρώπου. Προετοίμασε τον εαυτό της με τον πανάγιο βίο της
έτσι ώστε να ελκύσει τον Θεό από τον ουρανό στην γη. Η Αειπάρθενος Μαρία
δεν ήταν η καλύτερη γυναίκα στην γη, ούτε άπλα η καλύτερη γυναίκα όλων
των εποχών, αλλά ήταν η μοναδική πού θα κατέβαζε τον ουρανό στην γη, θα
έκανε τον Θεό άνθρωπο. «Μόνη γαρ Θεού και παντός ανθρωπείου γένους στάσα
μεταξύ, τον μεν Θεόν εποίησεν υιόν ανθρώπου, υιούς δε Θεού τους
ανθρώπους απειργάσατο, την γην ουρανώσασα και το γένος θεώσασα»28.
Αν είχε διαπράξει αμαρτίες -έστω και
μόνο με τον λογισμό- η Παρθένος πριν από τον Ευαγγελισμό, πώς θα
μπορούσε να έλθει, να σαρκωθεί, να ενωθεί ο Αγαθός, ο Άγιος Θεός με κάτι
πού δεν θα ήταν αγαθό και άγιο, άλλα θα είχε πείρα της αμαρτίας; Η
θεοχώρητος Παρθένος έζησε επί γης σαν να μην είχε σχέση με την αμαρτία
πού είχε διαπραχθεί στην ιστορία της ανθρωπότητας. Ο άγιος Νικόλαος ο
Καβάσιλας την παρομοιάζει με την κιβωτό του Νώε, πού έλαβε μέρος και
μάλιστα σωστικό κατά τον Κατακλυσμό, αλλά δεν είχε καμμία σχέση με τους
ανθρώπους της εποχής του Νώε29.
Η Παρθένος γεννημένη από ανθρώπους -τον
Ιωακείμ και την Άννα- ήταν κληρονόμος και φορέας του προπατορικού
αμαρτήματος, στις συνέπειες του, την θνητότητα, τα αδιάβλητα πάθη30·
παίρνοντας από τον Θεό τόση βοήθεια, όση έδωσε ο Θεός και σε όλους τους
άλλους ανθρώπους έζησε αναμάρτητα, προ του τόκου. Από αυτό το αναμάρτητο
σώμα και την αναμάρτητη ψυχή, τον ενιαίο δηλαδή αναμάρτητο άνθρωπο,
πήρε ό Υιός και Λόγος του Θεού αναμάρτητο σώμα και αναμάρτητη ψυχή και
έγινε άνθρωπος, μόνος Αυτός με άσπιλη σύλληψη.
Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο «φύσει
αναμάρτητον και θελήσει αυτεξούσιον»31. Λόγω κακής χρήσεως του
αυτεξουσίου εισήλθε η αμαρτία στον άνθρωπο και τον κυρίευσε. Κατά τον
άγιο Νικόλαο Καβάσιλα ο Κύριος γνώριζε ότι ο άνθρωπος μπορεί να του
προσφέρει καθαρή και αγνή την ανθρώπινη φύση -όπως τότε πού την
πρωτοδημιούργησε- για να πάρει από αυτήν την Μητέρα Του32. Ο Θεός
περίμενε να δημιουργηθεί «η μόνη Αγνή και Άχραντος Παρθένος», για να
εκπληρώσει την προ καταβολής κόσμου οικονομία Του. Δεν μεταβάλλει τα
σχέδια Του, δεν αναιρεί τα δημιουργήματα Του, γιατί αυτό θα έδειχνε ότι
κάτι δεν «εποίησε λίαν καλά»33.
Βέβαια και ο τοκετός της Θεοτόκου ήταν
αναμάρτητος, αφού ήταν υπερφυσικός, «άνευ ωδίνων». Άλλα και μετά τον
τόκο της έζησε αναμάρτητα, αφού μάλιστα ενοίκησε σε αυτήν «πάν το
πλήρωμα της Θεότητος σωματικώς»34. Από την στιγμή της «επισκιάσεως της
δυνάμεως του Υψίστου»33, δηλαδή του Αγίου Πνεύματος, κατά τον
Ευαγγελισμό, η Παναγία Παρθένος λαμβάνει μία συνεχή αύξηση αγιασμού, η
οποία δεν σταματά, δεν διακόπτεται. Ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς γράφει:
«Αγία μεν γαρ ει συ, φησί, και κεχαριτωμένη, Παρθένε· Πνεύμα δε πάλιν
Άγιον επελεύσεται επί σε δι’ αγιασμού προσθήκης υψηλοτέρας ετοίμαζον και
προκατάρτιζον την εν σοι θεουργίαν»36. Στοιχώντας στον Παλαμά ο π.
Γεώργιος Φλωρόφσκυ θεωρεί ότι κατά την στιγμή του Ευαγγελισμού έχουμε
για την Παρθένο «πρόωρη Πεντηκοστή». Κατά τον Ευαγγελισμό δηλαδή
συμβαίνει στην Παρθένο η κάθαρση πού λέγουν οι Πατέρες38, όχι κάθαρση
από προσωπικά αμαρτήματα πού δεν υπήρχαν, αλλά «προσθήκη χαρίτων39.
Όσοι δεν αποδέχονται την αναμαρτησία της
Θεοτόκου προσπαθούν να στηρίξουν την άποψη τους σε ορισμένα αγιογραφικά
χωρία και περιστατικά, πού δυστυχώς τα παρερμηνεύουν. Έτσι κατά τον
γάμο στην Κανά της Γαλιλαίας40 υποστηρίζουν ότι η Θεοτόκος «εκινήθη “εκ
της ασθενείας της κενοδοξίας”», επειδή «ηνώχλησεν ακαίρως τον Κύριον
όταν αρχικά αρνήθηκε ο Χριστός να κάνει το θαύμα καθώς τον προέτρεπε η
Μητέρα Του»41. Άλλα νομίζουμε ότι εδώ ακριβώς φανερώνεται το μέγεθος της
παρρησίας της Θεοτόκου, γιατί ο Χριστός παρά την αρχική Του άρνηση
υπήκουσε στην Παναγία και έκανε το θαύμα42. Κάτι παρόμοιο συνέβη στο
σχετικό θαύμα με μία από τις επτά θαυματουργές εικόνες πού φυλάσσονται
στην Μονή μας, την Παναγία την Παραμυθία43. Για την περίπτωση κατά την
οποία ο Χριστός μιλούσε στα πλήθη, ενώ η Μητέρα Του και οι νομιζόμενοι
αδελφοί Του ήθελαν να του μιλήσουν και είπε ο Χριστός, ότι «όστις αν
ποίηση το θέλημα του πατρός μου του εν ουρανοίς, αυτός μου αδελφός και
αδελφή και μήτηρ εστίν»44, υποστηρίχθηκε ότι με την απάντηση του ο
Κύριος «κατήσχυνεν ήρεμα τον φιλόδοξον αυτής σκοπόν και το τυραννικόν
πάθος της κενοδοξίας απήλασεν»45. Ο Χριστός όμως εδώ, όπως και σε όλες
τις δημόσιες εμφανίσεις Του, δεν δείχνει οποιαδήποτε συναισθηματική
προσκόλληση προς την Μητέρα Του, γι’ αυτό εξάλλου και στα ευαγγέλια δεν
φαίνεται ποτέ να την αποκάλεσε «Μητέρα». Γιατί, οποίος δεν έχει βιώσει
την εν Πνεύματι Αγίω αγάπη, μπορεί να παρερμηνεύσει αυτήν ως
συναισθηματική. Υπάρχει όμως τεράστια διαφορά μεταξύ των δύο ειδών
αγάπης· όση η διαφορά μεταξύ κτιστού και ακτίστου. Επίσης ο Χριστός δεν
ήθελε να έχει ως μαρτυρία για το έργο Του, την Μητέρα Του, γιατί, αφού
απευθυνόταν κυρίως στους απίστους και σκληροτράχηλους Ιουδαίους, η
μαρτυρία της θα ήταν ύποπτη. Κάτι τέτοιο προβάλλει και ο άγιος Γρηγόριος
Παλαμάς, όταν εξηγεί, γιατί οι ευαγγελιστές δεν ανέφεραν ρητώς ότι ο
αναστάς Χριστός εμφανίσθηκε πρώτα στην Παναγία Μητέρα Του46.
Ισχυρίζονται ακόμη κατά την σταύρωση του
Χρίστου ότι «η ρομφαία πού διήλθε»47 την καρδία της Θεοτόκου οφειλόταν
στην απιστία της και ότι σκανδαλίσθηκε και κλονίσθηκε με τον ατιμωτικό
θάνατο του Χριστού48. Ο άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης όμως γράφει: «Ημείς
δεν φθάνομεν εις το πλήρωμα της αγάπης της Θεοτόκου, και δια τούτο δεν
δυνάμεθα να εννοήσωμεν πλήρως το βάθος της θλίψεως αυτής. Η αγάπη αυτής
ήτο τελεία. Ηγάπα απείρως τον Θεόν και Υιόν αυτής, άλλ’ ηγάπα και τον
λαόν αγάπη μεγάλη. Και τί ησθάνετο αρά γε, ότε εκείνοι, τους οποίους
αύτη τοσούτον ήγάπα και των οποίων την σωτηρίαν έπόθει έως τέλους,
εσταύρουν τον ηγαπημένον Υιόν αυτής; Δεν δυνάμεθα να συλλάβωμεν τούτο,
διότι ολίγη είναι η αγάπη ημών δια τον Θεόν και τους ανθρώπους»49.
Βέβαια για να φανεί ότι η Θεοτόκος ήταν
άνθρωπος και όχι θεά, γιατί ο Νεστόριος και άλλοι αιρετικοί έλεγαν, «υπό
ανθρώπου δε Θεόν τεχθήναι αδύνατον»50, ο ευαγγελιστής Λουκάς μας
διέσωσε το περιστατικό κατά το όποιο η Παναγία, όταν επέστρεφε από την
Ιερουσαλήμ, δεν γνώριζε πού ήταν το παιδί της, ο Χριστός, και τον έψαχνε
μαζί με τον Ιωσήφ τον μνήστορα επί τρεις ήμερες51. Τούτο όμως φανερώνει
ένα αναμάρτητο σφάλμα και ότι δεν είχε την επί γης παγγνωσία, αφού ήταν
άνθρωπος”.
Η Θεοτόκος δεν είχε ούτε συγγνωστά
αμαρτήματα. Είχε τέλεια αναμαρτησία σε ό,τι άφορα τα έργα, τους λόγους
και την κατά διάνοια αμαρτία53. Αυτό πραγματοποιήθηκε, γιατί από την
γέννηση ως την κοίμηση της είχε αδιάλειπτη και αισθητή κοινωνία με την
θεία Χάρη. «Ολόκληρη η ζωή της υπήρξε μία αδιάκοπη υπέρβαση της κλίσεως
προς το κακό, μία διαρκής πορεία ανόδου και προόδου στην αρετή. Η
Παναγία με τον άγιο βίο της υπερέβη το στάδιο της ασκήσεως και της
καθάρσεως»54. Ο άγιος Σιλουανός γράφει αποκαλυπτικά: «Η Θεομήτωρ
ουδέποτε απώλεσε την Χάριν», γι’ αυτό «ουδέποτε ημάρτησεν, ουδέ δια
λογισμού»55.
Ο τρόπος θεωρήσεως του άνθρωπου, η
μαρτυρία και η ομολογία του για το πρόσωπο και την αναμαρτησία της
Κυρίας Θεοτόκου φανερώνουν και την εσωτερική πνευματική του κατάσταση.
Βέβαια οι Προτεστάντες και οι Ρωμαιοκαθολικοί στέκουν στα δύο άκρα της
υποτιμήσεως και υπερτιμήσεως του προσώπου της Παναγίας αντίστοιχα. Όμως
και μέσα στον χώρο της Ορθοδοξίας οι ηθικιστές από την μια και οι
νοησιαρχικοί από την άλλη έχουν σίγουρα λανθασμένη αντίληψη για την
Υπεραγία Θεοτόκο, γιατί δεν στηρίζονται στην εμπειρική, υπαρξιακή
κοινωνία μαζί της56. Οι ηθικιστές αποδέχονται την σωματική παρθενία της
Θεοτόκου, όχι όμως και την πνευματική, γιατί πάντοτε μένουν στα «έξωθεν
του ποτηριού»57. Οι νοησιαρχικοί δεν πιστεύουν στην αναμαρτησία της
Παναγίας, γιατί δεν μπορεί να το αποδεχθεί αυτό η ευφυέστατη μεν και
οξυδερκής, πεπερασμένη δε και αφώτιστη διάνοια τους. Ο μακάριος Γέροντας
Σωφρόνιος του Έσσεξ, αυτός ο εμπειρικός θεολόγος, θεόπτης και κατ’ εμέ ο
μεγαλύτερος θεολόγος του 20ου αιώνα, ομολογεί: «Ουδείς των ανθρώπων
υπήρξεν άνευ αμαρτίας, εκτός της Υπεραγίας Παρθένου Μαρίας»”8, «δι’
αυτής δε και χάριν αυτής η ιστορία του κόσμου εισήλθεν εις νέαν τροχιάν,
ασυγκρίτως μεγαλειωδεστέραν παντός ό,τι υπήρχε προς αυτής»59. Αν
κάποιος θεωρεί ότι η θέωση του ανθρώπου είναι ένα ηθικό γεγονός60 και
όχι μία οντολογική κατάσταση πώς μπορεί να διεισδύσει, να εμβαθύνει στο
μυστήριο της Θεοτόκου;
Βέβαια «η βαθύτερη εμπειρία της Μητέρας
του Κυρίου είναι κρυμμένη από εμάς και κανείς ποτέ δεν είναι δυνατόν να
συμμερισθεί αυτήν την μοναδική εμπειρία»61. Δεν μπορούσε και ούτε μπορεί
κάποιο δημιούργημα να γίνει τελειότερο από αυτήν, ούτε η ίδια μπορούσε
να γίνει τελειότερη απ’ ότι είναι. Κατά τον άγιο Αυγουστίνο «τρία δεν
ηδυνήθη να κάμη τελειότερα ο Θεός, παρά πάσαν την παντοδυναμίαν Του. Την
Σάρκωσιν, την Παρθένον και την μακαριότητα των δικαίων εν τη μελλούση
ζωή»62.
Η Παναγία μας μέσα στην ορθόδοξη Λατρεία
για το «θεότευκτο, πνευματικό κάλλος της, το αμήχανο και απερίγραπτο»63
την παναγιότητα, την αναμαρτησία της μεγαλύνεται με υπέροχους και
θεολογικωτάτους ύμνους64, εγκωμιάζεται με υψηλούς, αποκαλυπτικούς και
δυσπρόσιτους στην κοινή ανθρώπινη διάνοια λόγους65. Σε Αυτήν
απευθύνονται πύρινες προσευχές66. Δεν αποδίδουμε την οφειλόμενη τιμή
προς την Κυρία Θεοτόκο, αν ομολογούμε ότι ήταν άπλα ενάρετη και έζησε με
ταπείνωση και υπακοή και δεν ομολογούμε το ανώτερο· ότι έζησε
αναμάρτητα. Δεν ζηλοτυπεί ο Χριστός, δεν υποβιβάζουμε το πρόσωπο Του ως
μοναδικό Δημιουργό και Σωτήρα του κόσμου67 αν ομολογούμε ότι η Παναγία
Μητέρα Του είναι αναμάρτητη, όχι βέβαια κατά φύση άλλα κατά προαίρεση.
Χρειάζεται να αποβληθεί η φοβία πού προέρχεται από προτεσταντίζουσα
επιχειρηματολογία, ότι τιμώντας το πρόσωπο της Παναγίας την διαχωρίζουμε
από τον Χριστό, από το μυστήριο της ενανθρωπήσεως. Τιμή και προσκύνηση
προς την Παναγία δεν σημαίνει αποδοχή της Ρωμαιοκαθολικής
Μαριολατρίας68. Η ορθόδοξη διδασκαλία για την Θεοτόκο ομιλεί και
ερμηνεύει την ορθή θέση της μέσα στην Εκκλησία.
Ο πανάγιος βίος, η αναμαρτησία της
Παρθένου, πού έγινε αφορμή για να γίνει Θεοτόκος πα! Θεομήτωρ εξηγούν
αυτήν την ιδιαίτερη θέση Της, πού ομολογούμε ότι έχει μετά τον Θεό και
πάνω από τους αγγέλους και τους αγίους. Με την υποστατική ένωση της
θείας και ανθρωπινής φύσεως στο πρόσωπο του Χριστού και την δημιουργία
της θεανθρωπίνης οικογενείας και κοινωνίας, η Παναγία γίνεται η Μητέρα
της καινής κτίσεως.
Η Παναγία μας είναι το «μεθόριον μεταξύ
κτιστής και ακτίστου φύσεως», η «μετά Θεόν θεός, η τα δευτερεία της
Τριάδος έχουσα», η «τιμιωτέρα των Χερουβείμ και ενδοξότερα ασύγκριτος
των Σεραφείμ», η «αγία αγίων μείζων», αυτή πού «δύναται πάντα όσα θέλει»
και μόνο σε αυτήν οφείλουμε «δουλική προσκύνηση, λατρευτική βέβαια προς
τον Θεό και τιμητική προς τους αγίους»69. Γι’ αυτό, νομίζω, δεν θα
είμαστε έκτος του πνεύματος των αγίων Πατέρων μας, αν απευθύνουμε το
εφύμνιο προς την Παναγία μας: «Χαίρε, αναμάρτητε Θεόνυμφε Δέσποινα».
Αμήν.
Υποσημειώσεις:
1. Άποκ. 5,1.
2. «Μέχρι γαρ της κατά την οικονομίαν
υπηρεσίας αναγκαία η παρθενία, το δ’ εφεξής απολυπραγμόνητον τω λόγον
του μυστηρίου». Μεγάλου Βασιλείου, Εις την αγίαν τον Χρίστου γέννησιν 5,
ΡΟ31, 1468ΑΒ.
3. Βλ. Χρυσοστόμου Σταμούλη, Θεοτόκος
και ορθόδοξο δόγμα. Σπονδή στη διδασκαλία τον αγίου Κυρίλλου
Αλεξανδρείας, Θεσσαλονίκη 1996.
4. Ενώ οι Πατέρες του 4ου αιώνα πρόβαλαν
ως πρότυπο τελειώσεως τον προφήτη Μωυση (βλ. αγίου Γρηγορίου Νύσσης,
Περί τον βίου Μωυσέως του νομοθέτου, η περί της κατ’ αρετήν τελειότητας,
ΡG44, 297-429), ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς θέτει την Παρθένο ως πρότυπο
τελειώσεως και παράδειγμα προς μίμηση για τους πιστούς στις ομιλίες του
και ιδιαίτερα στην Ομιλία 53, Γρηγορίου Παλαμά Όμιλίαι ΚΒ’, εκδ. Σοφ.
Οικονόμου, Αθήνησι 1861, σ. 131-180.
5. Βλ. αγίου Γρηγορίου Παλαμά, Ομιλία 14, ΡG 151, 172ΒC.
6. Βλ. αγίου Νικολάου Καβάσιλα, Η Θεομήτωρ, Εις την Γέννησιν 6, έκδ. Π. Νέλλα, Αθήνα 41995, σ. 69.
7. Αγίου Νικολάου Καβάσιλα, Η Θεομήτωρ, Εις την Κοίμησιν 8, o.π., σ. 196.
8. Αγίου Νικόδημου Αγιορείτου,
Συμβουλευτικόν εγχειρίδιον, έκδ. «Ο άγιος Νικόδημος», Αθήναι χ.χρ, σ.
224. Πρβλ. αγίου Νικόδημου Αγιορείτου, Αόρατος Πόλεμος, έκδ. «Ο άγιος
Νικόδημος», Αθήναι χ.χρ, κεφ. μθ’, σ. 165-166.
9. Αγίου Νικόδημου Αγιορείτου, Κήπος Χαρίτων, έκδ. Ρηγόπουλου, Θεσσαλονίκη 41992, σ. 200.
10. Άρχιμ. Σωφρονίου, Ο άγιος Σιλουανός ο Άθωνίτης, Εσσεξ Αγγλίας 1999, σ. 492.
11. Αγίου Ιωάννου Δαμάσκηνου, Ιερά Παράλληλα, Τίτλ. ΙΓ’, ΡG 95, 1172ΑΒ.
12. Ενδεικτικά βλ. στην Δογματική του Π.
Τρεμπέλα, όπου γράφει: «Ως προς δε την αναμαρτησίαν, την οποίαν η
Δυτική Εκκλησία στηριζομένη ένθεν μεν επί του χαιρετισμού του αγγέλου,
εν τω οποίω η Θεοτόκος χαρακτηρίζεται ως κεχαριτωμένη, ένθεν επί της
ιδέας, ότι εάν δεχθώμεν, ότι αυτή εγένετο ένοχος αμαρτίας, τούτο θα
επεσκίαζε την τιμήν του υιού της, δεχόμεθα ταύτην μόνον ως σχετικήν, ύφ’
ην έννοιαν ο μεν Παύλος λέγει περί εαυτού ότι «κατά δικαιοσύνην την εν
νόμω εγένετο άμεμπτος». Τί υπονοεί εδώ ο μακαριστός καθηγητής με τον όρο
«σχετική»; Αν είχε αμαρτήματα η Θεοτόκος ή όχι, δεν φαίνεται καθαρά.
Πιο κάτω όμως αναφέρει ότι «μόνος ο ιερός Αυγουστίνος εκδέχεται την
Θεοτόκον ως τελείως απηλλαγμένην προσωπικών αμαρτιών». Και συνεχίζει-
«πολλοί όμως εκ των λοιπών Πατέρων και συγγραφέων αποδίδουσιν εις την
Παρθένον όχι μόνον την δυνατότητα, όπως αμάρτη άλλα και ότι δεν ήτο
απηλλαγμένη αδυναμιών και ατελειών τίνων (δηλ. παθών)». Κατόπιν φέρνει
μεμονωμένα χωρία Πατέρων και εκκλησιαστικών συγγραφέων (Ωριγένη, Ιωάννου
Χρυσοστόμου, Ζιγαβηνού), χωρίς όμως να εξετάζει τον λόγο, την αιτία πού
έγραψαν κάτι τέτοιο, ούτε να τα συνδέει με την όλη διδασκαλία τους για
την Θεοτόκο, όπου την «αποδεικνύει» εμπαθή! Βλ. Π. Τρεμπέλα, Δογματική,
τόμ. Β’, έκδ. Αδελφότης Θεολόγων «Ο Σωτήρ», Αθήναι 21979, σ. 213-215.
Επίσης βλ. δ.π., σ. 215-216, τον προτεσταντίζοντα τρόπο με τον όποιο
θέλει να ανατρέψει τις καινοτομίες της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας για την
Θεοτόκο, όπου μάλιστα παραξενεύεται, όταν ο L. Ott γράφει ότι «ουδεμία
Χάρις μεταδίδεται εις τους ανθρώπους άνευ της ενεργού μεσιτείας αυτής».
Δεν γνώριζε απ’ ότι φαίνεται ο κ. καθηγητής ότι με αυτό το σκεπτικό
κατηγορείται και ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, που γράφει τα έξης
αποκαλυπτικά: «Ουκούν αυτή μεθόριόν εστί κτίστης και ακτίστου φύσεως,
και ουδείς αν έλθοι προς Θεόν, ει μη δι’ αυτής τε και του εξ αυτής
τεχθέντος μεσίτου· και ουδέν αν εκ του Θεού των δωρημάτων, ειμή δια
ταύτης, γένοιτο και αγγέλοις και ανθρώποις». Ομιλία 53, 23, Γρηγορίον
Παλαμά Όμιλίαι ΚΒ’, έκδ. Σοφ. Οικονόμου, Αθήνησι 1861, σ. 159. 13. Βλ.
Αμαλίας Σπουρλάκου-Εύτυχιάδου, Η Παναγία Θεοτόκος τύπος χριστιανικής
αγιότητας, Αθήνα 1990, σ. 57 ύποσημ. 1. Δηλαδή η Παναγία δεν είχε πολλές
αμαρτίες, ήταν μειωμένες! Η διατριβή αυτή γράφτηκε, όπως φαίνεται και
από τον επεξηγηματικό υπότιτλο της, ως «Συμβολή εις την ορθόδοξον
τοποθέτησιν έναντι της ρωμαιοκαθολικής Ασπίλου Συλλήψεως και των συναφών
ταύτη δογμάτων». Η κα Σπουρλάκου στην προσπάθεια της να ανατρέψει το
ρωμαιοκαθολικό δόγμα χρησιμοποιεί σε γενικές γραμμές προτεσταντίζουσα
επιχειρηματολογία, σε πολλά σημεία φάσκει και αντιφάσκει χρησιμοποιώντας
αστόχως πλήθος Πατερικών και μη χωρίων, κάνοντας έτσι όλη την μελέτη
κάπως «φλύαρη» (σύνολο σελίδων 646). Ως προς το θέμα της αναμαρτησίας
της Παναγίας δεν είναι ξεκάθαρη η θέση της. Για παράδειγμα, έκτος το
«της αμαρτίας εν υφέσει», πού αναφερθήκαμε παραπάνω, στην αρχή της
σελίδας 53, ενώ γράφει ότι η Παναγία «έλαβε την χάριν του μη
αμαρτάνειν», στην ίδια σελίδα λίγο πιο κάτω γράφει ότι είχε ατέλειες και
συγγνωστά ελαττώματα. Το συγγνωστό όμως ελάττωμα αμάρτημα είναι
ουσιαστικά η συγκατάθεση στην κατά διάνοια αμαρτία. Επίσης βλ. σ. 628,
όπου η αναμαρτησία της Θεοτόκου παρομοιάζεται (υποβιβάζεται ουσιαστικά)
με αυτήν των δικαίων της Παλαιάς Διαθήκης και ότι η αγιότητα της
Θεοτόκου «είναι εφικτή παντί τω έχοντι την αυτήν δεκτικότητα». Πρβλ. σ.
55, όπου γράφει «περι εξομοιώσεως και ταυτίσεως εκάστου χριστιανού μετά
της (αγιότητας) της Θεομήτορος». Βέβαια δεν έχουμε την δυνατότητα να
κάνουμε λεπτομερή κριτική της διατριβής της κας Σπουρλάκου, αλλά
νομίζουμε (και πιστεύουμε ότι δίχως την θέληση της) στην μελέτη αυτή
υποβιβάζεται το πρόσωπο της Θεοτόκου. Ποιος μπορεί να φθάσει την
αγιότητα της Υπεραγίας Θεοτόκου; Ή μήπως και αυτή θα κριθεί, όπως λέγουν
οι Πεντηκοστιανοί; Διαφορετικό είναι να λέμε ότι η Θεοτόκος αποτελεί
πρότυπο βίου για τον χριστιανό και άλλο είναι να θεωρούμε ότι μπορούμε
να εξομοιωθούμε με αυτήν, να έχουμε την ίδια δεκτικότητα αγιότητος.
14. Βλ. Ιωάννου Καλογήρου, «Μαρία»,
Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια, τόμ. 8, Αθήναι 1966, σ. 675, όπου ο
κατά τα άλλα εμβριθής και πρωτοπόρος στις μελέτες του για την Θεοτόκο
κ. καθηγητής (αυτόν ακολουθεί ο Π. Τρεμπέλας, σχεδόν αντιγράφει η Άμ.
Σπουρλάκου) φοβούμενος ότι η τελεία αναμαρτησία της Παναγίας (όχι βέβαια
κατά φύση αλλά κατά θέληση, κατά προαίρεση) προέρχεται από την άσπιλη
σύλληψη πού προσβάλλει το αναμάρτητο του Κυρίου, μεταθέτει την
αναμαρτησία της είτε μετά τον Ευαγγελισμό, είτε μετά την Ανάσταση, είτε
μετά την Πεντηκοστή. Η φοβία του αυτή είναι αισθητή και στην μελέτη του
Μαρία, η Αειπάρθενος Θεοτόκος κατά την ορθόδοξον πίστιν, Θεσσαλονίκη
1957, όπου στο κεφ. «Το αναμάρτητον της Θεοτόκου εξ επόψεως Ορθοδόξου»,
σ. 78 κ.έ. προβάλλει Σύρους και μονοφυσίτες θεολόγους ως υποστηρικτές
του αγνοώντας την μετά τον άγιο Ιωάννη Δαμασκηνό Πατερική Παράδοση. Ενώ
θεωρεί ότι ο άγιος Νικόλαος Καβάσιλας γράφει περί καθαρότητας κα!
αναμαρτησίας της Θεοτόκου «υπό λατινικήν σχολαστικήν επίδρασιν
διατελών», βλ. o.π., σ. 86.
15. Βλ. Αμαλίας Σπουρλάκου-Ευτυχιάδου,
Παναγία Θεοτόκος τύπος χριστιανικής αγιότητος, Αθήνα 1990, σ. 57.
Έξαλλου και ο ορθόδοξος χριστιανός μόλις βαπτισθεί δεν είναι μόνο
δυνάμει αλλά και ενεργείς αναμάρτητος.
16. Βλ. Αμαλίας Σπουρλάκου, ο.π., σ. 53. Πρβλ. Ιωάννου Καλογήρου, «Μαρία», υ.π., σ. 675.
17. Βλ. Χρήστου Ανδρούτσου, Δογματική
της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας, Αθήναι, 21956, σ. 191-193. Επίσης
και ημέτεροι θεολόγοι, παρερμηνεύουν την αναμαρτησία του Χρίστου. Για
παράδειγμα βλ. Ανδρέου Θεοδώρου, Η περί Τριάδος και Χρίστου διδασκαλία
της Παρακλητικής, εν Αθήναις 1962, σ. 32, οπού ο Χριστός παρουσιάζεται
θελήσει αναμάρτητος και όχι φύσει.
18. Βλ. εισήγηση μας, «Η χρήση λογικής
και νοεράς ενέργειας του ανθρώπου κατά τον άγιο Γρηγόριο Παλαμά»,
Πρακτικά Διεθνών Επιστημονικών Συνεδρίων Αθηνών και Λεμεσού, Ο άγιος
Γρηγόριος ο Παλαμάς στην ιστορία και το παρόν, Ιερά Μεγίστη Μονή
Βατοπαιδίου 2000, σ. 776.
19. Άρχιμ. Σωφρονίου, Ο άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, Έσσεξ Αγγλίας 81999, σ. 247.
20. Βλ. ό.π., σ. 250. Πρβλ. το όραμα πού
είδε ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς με την μεταβολή του γάλακτος σε οίνο,
όπου ο ηθικός λόγος του ανυψώθηκε σε δογματικό μετά από 18 έτη μοναχικής
ασκήσεως. Φιλόθεου Κωνσταντινουπόλεως, Λόγος εγκωμιαστικός εις
Γρηγόριον Παλαμά», ΡΟ 151, 580ΑΒ.
21. Γεωργίου Μαντζαρίδη, «Η Παρθένος
Μαρία, μητέρα της καινής κτίσεως». Πρακτικά Θεολογικού Συνεδρίου εις
τιμήν της Υπεραγίας Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας (15-17 Νοεμβρίου
1989), Θεσσαλονίκη 1991, σ. 274.
22. «Η πνευματική παρθενία είναι
αναμαρτησία». Πρωτοπρεσβ. Γεωργίου Φλωρόφσκυ, «Η Αειπάρθενος Μητέρα του
Θεού», Θέματα ορθοδόξου θεολογίας, Αθήναι 1973, σ. 136.
23. Το δόγμα αυτό της Παπικής Εκκλησίας
έφερε ως λογικό επακόλουθο ένα άλλο δόγμα, αυτό της ενσώματης
μεταστάσεως της Θεοτόκου (Αssumptio) πού διατυπώθηκε από τον πάπα Πιο
ΙΒ’ το 1954. Αν οι Ρωμαιοκαθολικοί ομιλούσαν ρητώς για φυσικό θάνατο της
Παναγίας, θα συμφωνούσαν και οι Ορθόδοξοι, αφού κατά την Παράδοση μετά
την κοίμηση η Παναγία αναλήφθηκε εν σώματι στους ουρανούς και τεκμήριο
της μεταστάσεως της αποτελεί η Αγία Ζώνη πού παραδόθηκε στον απόστολο
Θωμά. Ο καθηγητής Μέγας Φαράντος, προτεσταντίζων και αυτός στην
διδασκαλία του περί της Θεοτόκου, δεν αποδέχεται την ενσώματη μετάσταση,
βλ. Μέγα Φαράντου, Δογματικά και ηθικά Ι, Αθήναι 1983, σ. 270-271. Και
φυσικά θεωρεί σχετική την αναμαρτησία της Παναγίας, βλ. ο.π., σ.
268-269.
24. Βλ. και την μαρτυρία του μακαρίου
Γέροντος Παίσιου για την ανήδονη σύλληψη της Θεοτόκου, στο Ιερομόναχου
Ισαάκ, Βίος τον Γέροντος Παϊσίον τον Αγιορείτου, Άγιον Όρος 2004, σ.
171-172.
25. Βλ. αγίου Μαξίμου Ομολογητού,
Ερμηνεία εις το Πάτερ ημών, ΡG 90, 901CD. Πρβλ. άρχιμ. Σωφρονίου,
Άσκησις και θεωρία, Έσσεξ Αγγλίας 1996, σ. 130.
26. Λουκ. 1,38.
27. «Μόνη η Παρθένος Μαρία ήτο ο
αντάξιος της θείας ενανθρωπήσεως ναός! Ο Θεός Λόγος απέβλεψεν εις την
έκπαγλον ωραιότητα της Ψυχής της, ώστε να δανεισθή εκ των τιμίων αιμάτων
της την ανθρωπίνην αυτού φύσιν. Μήτηρ ανταξία του Δεσπότου και Υιού
της»! Ανδρέου Θεοδώρου, Η περί Τριάδος και Χρίστου διδασκαλία της
Παρακλητικής, εν Αθήναις 1962, σ. 33.
28. Αγίου Γρηγορίου Παλαμά, Ομιλία 37,
Εις την Κοίμησιν, ΡG 151, 465Β. Δεν συμφωνούμε με την σχολαστική άποψη
ότι η Παναγία θα μπορούσε να είχε έγγαμο βίο και να υπηρετούσε
ανεμπόδιστα στο σχέδιο της θείας ενανθρωπήσεως. Άν αυτό ήταν προτιμότερο
από τον παρθενικό βίο, τότε γιατί δεν το πραγματοποίησε ο Θεός;
29. Βλ. αγίου Νικολάου Καβάσιλα, II θεομήτωρ, Εις τον Ευαγγελισμόν 3, έκδ. Π. Νέλλα, Αθήνα 41995, σ. 126.
30. Ο άνθρωπος μετά την πτώση δεν
κληρονομεί συμμετέχει στην ενοχή της αμαρτίας των προπατόρων Αδάμ και
Εύας, άλλα δέχεται τις συνέπειες της ασθενούσης πλέον ανθρωπινής φύσεως,
την φθορά, τα αδιάβλητα πάθη, τον θάνατο. Το να αισθάνεται κάποιος ότι
είναι ένοχος για την προπατορική αμαρτία και ότι γι’ αυτό τιμωρείται από
τον Θεό μαρτυρεί επίδραση από την δυτική δικανική διδασκαλία περί
πτώσεως. Βλ. π. Ιωάννου Ρωμανίδου, Το προπατορικόν αμάρτημα, Αθήνα Ί992,
σ. 154 και σ. 160-161. Δεν αμαρτήσαμε εμείς στο πρόσωπο του Αδάμ, ούτε
έγιναν όλοι αμαρτωλοί εξαιτίας του Αδάμ. Ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας
ερμηνεύοντας το χωρίο του αποστόλου Παύλου, «ώσπερ γαρ δια της παρακοής
του ενός ανθρώπου (Αδάμ) αμαρτωλοί κατεστάθησαν οι πολλοί» (Ρωμ. 5,19),
γράφει: «Ούτως αμαρτωλοί κατεστάθησαν οι πολλοί, ουχ ως τω Αδάμ
συμπαραβεβηκότες, ου γαρ ήσαν πώποτε, άλλ’ ως της εκείνου φύσεως όντες
της υπό νόμον πεσούσης τον της αμαρτίας… ηρρώστησεν η ανθρώπου φύσις εν
Αδάμ δια της παρακοής την φθοράν, εισέδυ τε ούτω αυτήν τα πάθη», ΡΟ74,
789Β.
31. Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού, Έκθεσις πίστεως 26, ΡG94, 924ΑΒ.
32. «Αλλά τούτο ζητών εποίησεν, ίνα,
γεννηθήναι δεήσαν, την μητέρα παρ’ αυτής λαβή». Αγίου Νικολάου Καβάσιλα,
Η θεομήτωρ, Εις τον Ευαγγελισμόν 8, έκδ. Π. Νέλλα, δ.π., σ. 150.
33. Γεν. 1,31.
34. Κολασ. 2,9.
35. Βλ. Λουκ. 1,35.
36. Αγίου Γρηγορίου Παλαμά, Ομιλία 14, ΡG151, 176.
37. Βλ. π. Γεωργίου Φλωρόφσκυ, «Η Αειπάρθενος Μητέρα του Θεού», Θέματα ορθοδόξου θεολογίας, Αθήναι 1973, σ. 130.
38. «Μετά ούν συγκατάθεσιν της αγίας
Παρθένου, Πνεύμα άγιον επήλθεν έπ’ αυτήν κατά τον Κυρίου λόγον, ον είπεν
ο άγγελος, καθαίρον αυτήν». Αγίου Ιωάννου Δαμάσκηνου, Εκδοσις ορθοδόξου
πίστεως 46, ΡΟ94, 985Β.
39. «Ει δε προκεκαθάρθαι τω Πνεύματι την
Παρθένον εισίν οι φασι των Ιερών διδασκάλων, αλλά την κάθαρσιν
προσθήκην χαρίτων αυτοίς βούλεσθαι χρή νομίζειν, οι και τους αγγέλους
τον τρόπον τούτον φασι καθαίρεσθαι, παρ’ οίς ουδέν πονηρόν». Άγιου
Νικολάου Καβάσιλα, Η Θεομήτωρ, Εις την Γέννησιν, 10, έκδ. Π. Νέλλα,
o.π., σ. 84.
40. Βλ. Ίω. 2,1-10.
41. Βλ. Π. Τρεμπέλα, Δογματική, ο.π., σ.
214. Ο Τρεμπέλας στηρίζει την επιχειρηματολογία του στην 21η ομιλία του
αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου, Εις τον ευαγγελιστών Ιωάννην, όπου όμως το
επίκεντρο της ομιλίας του Χρυσοστόμου είναι όχι το πρόσωπο της Θεοτόκου
αλλά η ηθική διδασκαλία «μη τοίνυν μέγα φρονώμεν επί ευγένεια τη κατά
σάρκα, αλλά καν μύριους έχωμεν προγόνους θαυμαστούς, αυτοί σπουδάσωμεν
υπερβαλέσθαι τας εκείνων αρετάς», Εις τον ευαγγελιστήν Ιωάννην, Όμιλία
21, ΡG59, 132. Όποτε ο Χρυσόστομος με την ρητορική δεινότητα του
αναπτύσσει αυτήν την ιδέα σε όλη την ομιλία και όχι βέβαια προς
υποτίμηση της Μητέρας του Χριστού, αφού ο Χριστός «σφόδρα αυτήν ετίμα»,
o.π., ΡΟ59, 131.
42. «Η Παναγία κατάλαβε ότι ο λόγος του
Χριστού δεν ήταν άρνηση να εκπληρώσει την παράκληση της», ίερομ.
Γρηγορίου, Η Υπεραγία Θεοτόκος, Άγιον Όρος 1994, σ. 39. Οι λόγοι της
Παναγίας, «ό,τι αν λέγη υμίν ποιήσατε» (Ιω. 2,5) αποτελούν την Διαθήκη
της Θεοτόκου, ως ο μοναδικός λόγος της πού αναφέρεται στον Χριστό και
ταυτόχρονα ο τελευταίος θεομητορικός λόγος που κατέγραψαν οι
Ευαγγελιστές. Βλ. ίερομ. Γρηγορίου, ο.π., σ. 38-42.
43. Βλ. Γεωργίου Μαντζαρίδη,
«Θαυματουργές εικόνες και άγια λείψανα», Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίον,
Παράδοση-Ιστορία-Τέχνη, τόμ. Α’, Άγιον Όρος 1996, σ. 118.
44. Βλ. Ματθ. 12,46-48. Πρβλ. Λουκ. 8, 19-21.
45. Βλ. Π. Τρεμπέλα, o.π., σ. 215. Η δε
Άμ. Σπουρλάκου αναγράφει το χωρίο Λουκ. 8,21 στο εξώφυλλο του βιβλίου
της. Και οι δυο παραθέτουν τον άγιο Ιωάννη Χρυσόστομο (Εις το κατά
Ματθαίον, Ομιλία 44, ΡΟ 57, 463-472) για να θεμελιώσουν την άποψη τους
ότι η Παναγία δεν ήταν αναμάρτητη, είχε μάλιστα και πάθη. Όμως
παρερμηνεύουν τον Χρυσόστομο αφού δεν κατανοούν τις προϋποθέσεις της
συγκεκριμένης ομιλίας του. Ο άγιος ήθελε σε αυτήν την ομιλία να τονίσει
την αξία της αρετής, που δεν έγκειται σε συγγένεια αλλά σε προαίρεση,
γι’ αυτό τονίζει στην ίδια ομιλία: «μήτε επί παισιν ευδοκίμοις μέγα
φρονώμεν, αν μη την αρετήν αυτών έχωμεν μήτε επί πατράσι γενναίοις, εάν
μη ώμεν αυτοίς ομότροποι», ΡG57, 466.
46. «Καν οι ευαγγελισταί ταύτα πάντα
φανερώς ου λέγουσι, μη θέλοντες την Μητέρα προφέρειν εις μαρτυρίαν, ίνα
μη τοις απίστοις υποψίας αφορμήν δώσιν». Αγίου Γρηγορίου Παλαμά, Ομιλία
18, ΡG 151, 237D.
Επίσης πολλοί ερμηνευτές, όπως ο άγιος
Νικόλαος Καβάσιλας, θεωρούν ότι με αυτήν την παρομοίωση ο Χριστός έθεσε
την Μητέρα Του ως πρότυπο και κορυφή αγιότητας. Βλ. αγίου Νικολάου
Καβάσιλα, Η Θεομήτωρ, Εις την Γέννησιν 10, έκδ. Π. Νέλλα, Αθήνα 41995,
σ. 86. Πρβλ. Ίερομ. Γρηγορίου, Η Υπεραγία Θεοτόκος, o.π., σ. 41.
47. Βλ. Λουκ. 2,35.
48. Βλ. Ιωάννου Καλογήρου, Μαρία, η Αειπάρθενος Θεοτόκος κατά την ορθόδοξον πίστιν, Θεσσαλονίκη 1957, σ. 96 κ.έ.
49. Αρχιμ. Σωφρονίου, Ο άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, Έσσεξ Αγγλίας 1999, σ. 490-491.
50. Βλ. Ιω. Καρμίρη, Τα. Δογματικά και Συμβολικά μνημεία της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, τόμ. 1, εν Αθήναις 1952, σ. 138.
51. Βλ. Λουκ. 2,44-46.
52. Βλ. και άρχιμ. Σωφρονίου, Ο άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, ο.π., σ. 492.
53. Αυτήν την «τριχώς αναμαρτησία» της
Παναγίας ομολογεί και ο πατριάρχης Κύριλλος Α’ Λούκαρις σε ομιλία του
για την Κοίμηση της Θεοτόκου. Βλ. Ί. Καρμίρη, Τα Δογματικά και Συμβολικά
μνημεία της Ορθοδόξου και, Καθολικής Εκκλησίας, τόμ. 2, εν Αθήναις
1953, σ. 711.
54. Ευτυχίας Γιούλτση, II Παναγία
πρότυπο πνευματικής τελειώσεως, Θεσσαλονίκη 2001, σ. 87. Η κα Γιούλτση
ως προς την αναμαρτησία της Παναγίας γράφει σαφέστατα ότι «με τον
πανάγιο βίο της η ίδια απέφυγε παντελώς την αμαρτία, και είναι η μόνη
μεταξύ των ανθρώπων άνευ αμαρτίας», ο.π., σ. 89. Επίσης και ο π.
Αλέξανδρος Σμέμαν στο άρθρο του «Εξομολόγηση και Θεία Κοινωνία»,
περιοδικό Επίγνωση, τχ. 86, Φθινόπωρο 2003, σ. 13, είναι σαφής ως προς
την αναμαρτησία της Παναγίας όταν γράψει ότι, «κανένα ανθρώπινο όν δεν
είναι αναμάρτητο, με εξαίρεση την Υπεραγία Θεοτόκο, τη Μητέρα του
Κυρίου».
55. Άρχιμ. Σωφρονίου, Ο άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, ο.π., σ. 490.
56. Η εμπειρική αυτή κοινωνία
δημιουργείται μέσω της προσευχής, κυρίως όμως μέσα στο σώμα του Χριστού.
«Το σώμα του Χριστού είναι ενιαίο και αδιαίρετο. Είναι το σώμα πού
γεννήθηκε από την Παρθένο Μαρία. Είναι το σώμα πού κοινωνούν οι πιστοί
στο μυστήριο της θείας Ευχαριστίας. Αυτό το σώμα δημιουργεί την καινή
κτίση. Αυτό είναι η χώρα των ζώντων, πού φανέρωσε στον κόσμο η χώρα του
αχώρητου, η Παρθένος Μαρία, η μητέρα της καινής κτίσεως». Γεωργίου
Μαντζαρίδη, «Η Παρθένος Μαρία, μητέρα της καινής κτίσεως», Πρακτικά
Θεολογικού Συνεδρίου εις τιμήν της Υπεραγίας Θεοτόκον και Αειπαρθένου
Μαρίας (15-17 Νοεμβρίου 1989), Θεσσαλονίκη 1991, σ. 277. Υπό αυτήν την
έννοια, μέσα στο σώμα του Χριστού, βλέπει και ο μακάριος Γέροντας Ιωσήφ ο
Ησυχαστής, αυτός ο Θεοτοκόφιλος Αγιορείτης, «την υπερφυεστάτην
συγγένειαν όπου από την Παναγία και γλυκεία μας Μανούλα ελάβομεν».
Γέροντος Ιωσήφ, Θείας Χάριτος εμπειρίες, Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής,
Επιστολή 13, έκδ. Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου 2005, σ. 172. Έτσι
εξηγείται και ο υπερβολικός ίσως χαρακτηρισμός του μακαρίου Γέροντος
Αθανασίου Ίβηρίτη «σκύλοι!» σε όσους δεν σέβονταν την Παναγία. Βλ.
Μοναχού Θεοκλήτου Διονυσιακού, Ιερομόναχος Αθανάσιος Ιβηρίτης, Ο θερμός
λάτρης της Πορταίτισσας (1885-1973), Αθήνα 22002, σ. 40.
57. Ματθ. 23,25.
58. Άρχιμ. Σωφρονίου, Οψόμεθα τον Θεόν καθώς εστίν, Έσσεξ Αγγλίας 1996, σ. 240.
59. Άρχιμ. Σωφρονίου, ο.π., σ. 342.
60. «Η θέωσις, βεβαίως, αυτή δεν
νοείται, ει. μη εν ηθική έννοια». Αμαλίας Σπουρλάκου-Ευτυχιάδου, ΊΙ
Παναγία Θεοτόκος τύπος χριστιανικής αγιότητας, Αθήνα 1990, σ. 433.
61. Πρωτοπρεσβ. Γεωργίου Φλωρόφσκυ, «Η Αειπάρθενος Μητέρα του Θεού», Θέματα ορθοδόξου θεολογίας, Αθήναι 1973, σ. 134.
62. Το χωρίο το δανεισθήκαμε παρά του
Μονάχου Θεοκλήτου Διονυσιάτου, Ιερομόναχος Αθανάσιος Ιβηρίτης, Ο θερμός
λάτρης της Πορταΐτισσας (1885-1973), Αθήνα 22002, σ. 41.
63. Θεοκλήτου Μονάχου Διονυσιάτου, Η Παναγία Σουμελά, Θεσσαλονίκη 1994, σ. 39.
64. Ή υμνολογία της Εκκλησίας δεν είναι
υπερβολική, άλλα θεολογική και σωτηριολογική. Ο καθηγητής της Δογματικής
κ. Δ. Τσελεγγίδης αποφαίνεται: «Η διδασκαλία της Εκκλησίας για την
Θεοτόκο, όπως αυτή διαφαίνεται μέσα από την υμνογραφία των θεομητορικών
εορτών, δεν διαφοροποιείται από τις δογματικές αποφάνσεις των
Οικουμενικών Συνόδων, που ασχολήθηκαν με την μητέρα του Θεανθρώπου». Δ.
Τσελεγγίδη. «Η θεοτοκολογία στην υμνολογία των θεομητορικών εορτών»,
Ορθόδοξη θεολογία και ζωή. Θεσσαλονίκη 2005. σ. 48. Δεν συμφωνούμε με
τον κ. Καλογήρου όταν μιλά για «ποιητικές και ρητορικές εξάρσεις και
υπερεξάρσεις» σε τροπάρια για την Θεοτόκο (βλ. Ίω. Καλογήρου, Μαρία η
Αειπάρθενος, ό.π., σ. 108-109) ή όταν προσπαθεί να αντιταχθεί στον
Γέροντα Θεόκλητο Διονυσιάτη σχετικά με τον ύμνο «Χαίροις μετά Θεόν ή
θεός…» (βλ. Ίω. Καλογήρου, «Η ορθόδοξος συμβολή εις την σύγχρονον
επιδίωξιν, κοινής χριστιανικής εκφράσεως της περί της Θεοτόκου Μαρίας
αληθείας και της προς αυτήν τιμής», Πρακτικά Θεολογικού Συνεδρίου εις
τιμήν της Υπεραγίας Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας (15-17 Νοεμβρίου
1989), Θεσσαλονίκη 1991, σ. 693-694. Ούτε συμφωνούμε με τον Ίω. Καρμίρη
όταν γράφει: «Τα ούτω μεταφορικώς και ποιητική αδεία λεγόμενα και
αδόμενα εν τη καθόλου Λατρεία δεν πρέπει να λαμβάνονται κατά γράμμα, ως
μη ανήκοντα εις την ουσίαν των ορθοδόξων δογμάτων», Ίω. Καρμίρη, Τα
Δογματικά και Συμβολικά μνημεία της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, τόμ.
1, εν Αθήναις 1952, σ. 245-246, υποσημ. 4. Ο μακάριος Γέροντας Πορφύριος
αγίασε μελετώντας και εντρυφώντας στους ύμνους της Παρακλητικής,
Μηναίων κ.ά. (βλ. Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου, βίος και Λόγοι,
Ι.Μ. Χρυσοπηγής, Χανιά 2003, σ. 176-177). Και ο μακάριος Γέροντας
Ιάκωβος Τσαλικης δεν είχε την δυνατότητα μελέτης πατερικών κειμένων,
αλλά εντρυφούσε στα λειτουργικά βιβλία (βλ. Στυλ. Παπαδόπουλου, Ο
μακαριστός Ιάκωβος Τσαλίκης, Αθήνα 21995, σ. 72-73.
65. Ενδεικτικά βλ. τους λόγους των
αγίων, Γρηγορίου Παλαμά, Ομιλία 53 (Εις τα Είσόδια)· Νικολάου Καβάσιλα,
Εις τον Εναγγελισμόν Ανδρέου Κρήτης, Εις το Γενέσιον Ιωάννου Δαμασκηνού,
Εις την Κοίμησιν.
66. Οι άγιοι Πατέρες μας έχουν αφήσει
γραπτά δείγματα των εμπύρων και εντόνως ικετευτικών προσευχών τους προς
την Παναγία. Ο όσιος Κάλλιστος με πνεύμα συντετριμμένο και τεταπεινωμένο
αλλά και φλεγόμενο από θείο έρωτα προσεύχεται: «Διό μη με παρίδης,
Πανάχραντε- πάντες γαρ παρείδον και παρήλθόν με, ορώντές μου το ανίατον,
Προφήται, Απόστολοι, Δίκαιοι, θείοι Πατέρες, και υπελείφθην μόνος… (γι’
αυτό βοά προς την πανύμνητο Θεοτόκο) την πάντα δυναμένην, την πάντα
ανύουσαν», Ά.Δ. Σιμωνώφ, Μέγα Προσενχητάριον, έκδ. Πελεκάνος, Αθήνα,
χ.χρ., σ. 329.
67. Βλ. την σχολαστική θεώρηση και
σύνδεση αναμαρτησία και Σωτήρ, που διαπνέει τον Μητροφάνη Κριτόπουλο και
αποδέχεται ο Ιωάννης Καλογήρου. Ο συλλογισμός έχει ως έξης: Ο Χριστός
είναι Σωτήρ. Ο Χριστός είναι αναμάρτητος. Η Θεοτόκος δεν είναι Σωτήρ.
Άρα η Θεοτόκος δεν μπορεί να είναι αναμάρτητη. Με την ίδια λογική όμως
μπορούμε να διερωτηθούμε: Οι άγγελοι είναι αναμάρτητοι, μήπως είναι και
Σωτήρες; Βλ. Ιωάννου Καλογήρου, Μαρία, η Αειπάρθενος Θεοτόκος κατά την
ορθόδοξον πίστιν. Θεσσαλονίκη 1957, σ. 93.
68. Αυτή η αντιρωμαιοκαθολική πολεμική
επηρέασε ακόμη και ενάρετους ανθρώπους, όπως τον άγιο Ιωάννη Μαξίμοβιτς,
ο όποιος αφενός ανατραφείς στην Δύση και μη έχοντας πρόσβαση στα
κείμενα των Πατέρων (Ιδιαίτερα Γρηγορίου Παλαμά και Νικολάου Καβάσιλα)
αφετέρου μη έχοντας την ικανότητα και το χάρισμα της θεολογίας, παρόλη
την έκδηλη αγιότητα του με το διορατικό και ιαματικό χάρισμα που
κατείχε, έπεσε στο σφάλμα να γράψει ότι η Θεοτόκος δεν ήταν απαλλαγμένη
από προσωπικές αμαρτίες. Βλ. αγίου Ιωάννη Μαξίμοβιτς, Η τιμή της
Θεοτόκου στην Ορθόδοξη Εκκλησία, Αθήνα 2005, σ. 66 κ.έ. Βέβαια στο τέλος
της μελέτης του ο Μαξίμοβιτς γράφει ότι η Παρθένος «απώθησε κάθε
παρόρμηση προς αμαρτία», (ο.π., σ. 86), ίσως για να μετριάσει αυτά που
έγραψε προηγουμένως. Πάντως στο βιβλίο αυτό δίνει μία συγκεχυμένη άποψη
για την αναμαρτησία της Παναγίας.
69. Βλ. Μοναχού Θεοκλήτου Διονυσιάτου, Μαρία η Μητέρα τον Θεού, Θεσσαλονίκη 1988, σ. 59.
Από το βιβλίο του «Αθωνικός λόγος»,
Έκδοσις Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου, Άγιον Όρος 2010
Εισήγηση στο Θεομητορικό Συνέδριο «Παναγία η Πάντων Χαρά»,ΠΗΓΗ:www.ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ.gr
Παρασκευή 2 Δεκεμβρίου 2011
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Το blog mantouki-news δυστυχώς καταργήθηκε.Ενα καινούριο όμως δημιουργήθηκε με την ονομασία corfiatiko.blogspot.com που θα περιλαμβάνει πολιτική,οικονομική,αθλητική,θρησκευτική,καλλιτεχνική και μουσική ενημέρωση.Καλή επιτυχία στο νέο μπλογκ.
ΟΙ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΟΣΜΑ ΤΟΥ ΑΙΤΩΛΟΥ-ΣΥΛΛΟΓΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ-ΕΓΝΑΝΤΙΑ ΟΔΟΣ.
Μουζίνα-Δερόπολη-Αλβανία.
Kρα,Αργυρόκαστρο.
Το χωριό Κράψη-Μέτσοβο Ιωαννίνων κοντά στην Εγναντία.
Τα σχόλια είναι του Λεόντιου Μοναχού Διονυσιάτου,περιέχονται η συλλογή Τριανταφύλλου,καθώς και η προφητεία που αναφέρεται στην Εγναντία Οδό..Προφανώς στα Βαλκάνια θα έχει ξεσπάσει πόλεμος με φοβερές καταστροφές και οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ που θα αποβιβαστούν στην Αυλώνα δεν θα μπορέσουν να χρησιμοποιήσουν την παραεγναντία που ξεκινά από τα Τίραννα της Αλβανίας και φτάνει στο Μπουργκάς[το γνωστό που θα περνούσε ο αγωγός για Αλεξανδρούπολη]της Βουλγαρίας,λόγω των καταστροφών που θα έχει υποστεί.Ετσι θα ακολουθήσουν το δρόμο προς Αργυρόκαστρο θα περάσουν από το πέρασμα Κρα,θα κατέβουν την Μουζίνα της Δερόπολης και από εκεί στο Κράψη του Μετσόβου Ιωαννίνων για να μπουν στην Εγναντία.Το κείμενο είναι από τις<< Προφητείες>>και βρίσκεται στην ιστοσελίδα www.imdleo.ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΚΛΙΚ ΣΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΜΕΓΕΘΥΝΟΝΤΑΙ ΣΕ ΝΕΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ.You put your mouse to JPEG and you take to new window bigger page.A big thanks to visitors from Russia,Germany,Italy.
Kρα,Αργυρόκαστρο.
Το χωριό Κράψη-Μέτσοβο Ιωαννίνων κοντά στην Εγναντία.
Τα σχόλια είναι του Λεόντιου Μοναχού Διονυσιάτου,περιέχονται η συλλογή Τριανταφύλλου,καθώς και η προφητεία που αναφέρεται στην Εγναντία Οδό..Προφανώς στα Βαλκάνια θα έχει ξεσπάσει πόλεμος με φοβερές καταστροφές και οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ που θα αποβιβαστούν στην Αυλώνα δεν θα μπορέσουν να χρησιμοποιήσουν την παραεγναντία που ξεκινά από τα Τίραννα της Αλβανίας και φτάνει στο Μπουργκάς[το γνωστό που θα περνούσε ο αγωγός για Αλεξανδρούπολη]της Βουλγαρίας,λόγω των καταστροφών που θα έχει υποστεί.Ετσι θα ακολουθήσουν το δρόμο προς Αργυρόκαστρο θα περάσουν από το πέρασμα Κρα,θα κατέβουν την Μουζίνα της Δερόπολης και από εκεί στο Κράψη του Μετσόβου Ιωαννίνων για να μπουν στην Εγναντία.Το κείμενο είναι από τις<< Προφητείες>>και βρίσκεται στην ιστοσελίδα www.imdleo.ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΚΛΙΚ ΣΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΜΕΓΕΘΥΝΟΝΤΑΙ ΣΕ ΝΕΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ.You put your mouse to JPEG and you take to new window bigger page.A big thanks to visitors from Russia,Germany,Italy.
Αγγαθάγελος ΚΕΦ.Θ
Στο κεφ.θ' ο Αγγαθάγελος αναφέρεται σε μία 7ετη περίοδο που οι θλίψεις θα σταματήσουν στα 5,5 χρόνια.Η τριετής δυστυχία προφανώς αναφέρεται στην διάρκεια ενός τρίτου παγκοσμίου πολέμου.Υπάρχουν αναφορές σε Πολωνία,καινούριες καταστάσεις στον Ευρωπα'ι'κό χώρο,τον ποταμό Δούναβη και το νέο Βυζάντιο που θα δημιουργηθεί.Αν αναγραμματιστεί ο αριθμός 51 και 34 μας δίνουν την χρονιά 1453 που έπεσε η Κωνσταντινούπολη.Κάνοντας κλικ πάνω στα κείμενα θα εμφανιστούν μεγεθυμένα σε νέο παράθυρο.
Τα πετρέλαια του Αιγαίου και ο π. Πορφύριος Πως οι κύκλοι της ανομίας παγίδευσαν την Εκκλησία- Τι προσδοκούν και ποιά πονηρά σχέδια επεξεργάζονται
Σχέδια πονηρά σε βάρος της Ελλάδας επεξεργάζονται κύκλοι ανομίας που
εδρεύουν στις ΗΠΑ και ήδη εδώ και λίγα χρόνια κόπτονται να εφαρμόσουν ή
έχουν ήδη υλοποιήσει σε ένα μεγάλο μέρος. Το επίκεντρο των σχεδίων αυτών
είναι το Αιγαίο Πέλαγος, το οποίο σύμφωνα με τα όσα είχε αποκαλύψει
πριν από μερικές δεκαετίες ο Άγιος Γέροντας Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης
κρύβει τεράστιο πλούτο σε πετρέλαιο και πετρώματα. Την αποκάλυψη του
Αγίου επιβεβαίωσαν αργότερα και οι δορυφόροι των ΗΠΑ, που κατέγραψαν
αναλυτικά με ειδική φωτογράφιση τις περιοχές που εμπεριέχεται αυτός ο
απροσδόκητος-ανέλπιστος πλούτος όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και για όλη
τη γη.
Έκτοτε στήθηκε ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο από τους γνωστούς σιωνιστικούς κύκλους της ανομίας της Ουάσιγκτον, το οποίο αποσκοπεί στην όσο το δυνατόν καλύτερη προετοιμασία της ευρύτερης περιοχής κατά τρόπο τέτοιο που θα ευνοήσει ποικιλοτρόπως τα συμφέροντα των ΗΠΑ και θα αποφευχθούν προβλήματα σαν και αυτά που παρατηρήθηκαν στο Αφγανιστάν, Ιράκ και Ιράν.
Σύμφωνα λοιπόν με πληροφορίες η προετοιμασία περιλαμβάνει τρεις ευρύτερους στόχους που θα επιχειρήσουμε να επεξηγήσουμε παρακάτω. Κυρίως όμως προσβλέπουμε στον προβληματισμό των αναγνωστών μας αφού μέσα στα πονηρά αυτά σχέδια συμπεριλαμβάνεται και η Ορθόδοξη Εκκλησία μας.
Τα σχέδια της ανομίας που έχουν εκπονήσει οι γνωστοί-άγνωστοι μηχανισμοί της Ουάσιγκτον αποσκοπούν:
Α. Στην ελεγχόμενη από τις ΗΠΑ εξασφάλιση της πολιτικής σταθερότητας στο Αιγαίο αλλά και στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων και της Μ. Ανατολής.
Β. Στην πολιτισμική ενίσχυση των κρατών και στην πολιτισμική ανάμιξη των υπαρχόντων εθνοτήτων μέσω της μετανάστευσης. Στόχος δηλαδη αυτής της πρακτικής είναι η δημιουργία αποβλακωμένων μαζών μέσω του άμεσου ή έμμεσου ελέγχου θρησκειών και δη της Ορθοδόξου Εκκλησίας.
Γ. Στον απόλυτο έλεγχο των πολιτικών, στρατιωτικών και των λοιπών εξουσιών των κρατών της ευρύτερης περιοχής μέσω της πρακτικής του «διαίρει και βασίλευε» και της καλλιέργειας ευτελών ανούσιων φιλοδοξιών.
Γεωπολιτικές αλλαγές
Μέσα λοιπόν στο πλαίσιο αυτό δύνανται να ερμηνευθούν με σαφήνεια όλες οι κοσμοϊστορικές αλλαγές που έλαβαν χώρα κυρίως την τελευταία δεκαετία στην Βαλκανική. Αλλαγές που αποσκοπούσαν στην μείωση των στρατιωτικών δυνατοτήτων των βαλκανικών χωρών, στην απομάκρυνση κάθε κινδύνου και κυρίως στην εδραίωση της Ατλαντικής Συμμαχίας, δηλαδή του ΝΑΤΟ...
Και όσο να σας φαίνεται περίεργο μέσα στο πλαίσιο αυτό περιλαμβάνονται οι εντολές -διαταγές της Ουάσιγκτον με πιθανόν ευτελή ανταλλάγματα (όπως λ.χ. η παραμονή σε πρωθυπουργικούς θώκους και εξουσίες κ. α) σε Έλληνες πολιτικούς για την ίδρυση γκρίζων ζωνών στο Αιγαίο. Από την απέναντι πλευρά παρατηρήθηκαν ταυτόχρονα κινήσεις των τουρκικών στρατιωτικών αρχών για δημιουργία δήθεν θερμών επεισοδίων στο Αιγαίο που είχαν ως απώτερο στόχο τις παράλογες αξιώσεις επί των εθνικών κυριαρχικών μας δικαιωμάτων και τις εν γένει αμφισβητήσεις της Άγκυρας στο Αιγαίο.
Στα σχέδια αυτά εντάσσονται τα σενάρια που αποβλέπουν και στοχεύουν στη συνεκμετάλλευση του Αιγαίου Πελάγους την οποία αναμένεται να εγγυηθούν οι ΗΠΑ και οι Ευρωπαίοι εταίροι (!) με δήθεν αντάλλαγμα την εξασφάλιση της ειρήνης στην περιοχή. Σενάρια που δειλά-δειλά έχουν αρχίσει να ψιθυρίζονται και να κάνουν την εμφάνισή τους σε ΜΜΕ των δυό χωρών.
Για την εφαρμογή και υλοποίηση αυτών προωθούνται στην πολιτική εξουσία και όχι μόνο τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Τουρκία κατάλληλα και ελεγχόμενα πρόσωπα που μετά προσοχής επιλέγουν οι συγκεκριμένοι κύκλοι της ανομίας που προς το παρόν έχουν την κύρια ηγετική βάση τους στις ΗΠΑ...
Σφιχταγκάλιασμα Άγκυρας -Ουάσιγκτον
Να πως ερμηνεύεται λοιπόν η ένθερμη στήριξη σε βαθμό μάλιστα παρεξηγήσεως της ένταξης της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση από τις ΗΠΑ που στην ουσία φανέρωσε τους μύχιους αμερικανικούς γεωπολιτικούς στόχους στην περιοχή. Δια του λόγου το αληθές υπενθυμίζουμε το ταξίδι της υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Κοντολίζας Ράις στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες προκειμένου να κάμψει τις λιγοστές αντιδράσεις των κρατών μελών, όπως λ.χ. της Γερμανίας και της Γαλλίας περί της ευρωπαϊκής προοπτικής της γείτονος, κάτι που δεν έπραξε με τόσο σθένος για κανένα άλλο κράτος.
Έτσι ερμηνεύεται και η αλλαγή της πολιτικής στάσης της Ουάσιγκτον έναντι της Συρίας, οι πολιτικές αλλαγές στο Λίβανο αλλά και το αίτημα που αναμένεται να εκδηλώσει το Ισραήλ τα αμέσως προσεχή έτη για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση! Επιπλέον έτσι ερμηνεύεται η απρόσμενη υποστήριξη των ΗΠΑ στο Οικουμενικό Πατριαρχείο.
Ιδού οι απαντήσεις για τις Ταυτότητες
Δίνονται πλέον και οι απαντήσεις που όλοι αναζητούσαμε για το τι προκάλεσε και που στοχεύει η απάλειψη του θρησκεύματος από τις ταυτότητες η οποία έγινε μετά το αίτημα που κατέθεσε στον πρώην πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη το Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εβραίων τον Απρίλιο του 1996... Υπενθυμίζουμε μάλιστα πως για τον σκοπό αυτό οι επικεφαλής του Σιωνιστικού οργάνου είχαν επισκεφθεί την Αθήνα και το 1999, ένα χρόνο πριν τις εθνικές εκλογές, είχαν επαναλάβει το αίτημα στον τότε πρωθυπουργό, ενώ συνάντησαν για τον ίδιο σκοπό και τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο! Δυστυχώς στα άνομα και διαβολικά σχέδια της Ουάσιγκτον που αναλίσκονται σε μία προοπτική πεντηκονταετίας περιλαμβάνεται, ως θα διαπιστώσετε και η Εκκλησία της Ελλάδος, την οποία προσφάτως οι Αμερικανοί παγίδευσαν και έδεσαν χειροπόδαρα την ηγεσία της, εξουδετερώνοντας και την τελευταία πιθανή εστία αντίδρασης!
Τι έπιασε το πνευματικό ραντάρ του Αγίου Γέροντα Πορφυρίου
Σε μία συζήτηση που είχε ο Άγιος Γέρων Πορφύριος με λαϊκό πνευματικό του τέκνο γόνο πλούσιας οικογενείας από την Κύπρο αποκάλυψε τα μυστικά που κρύβει το Αιγαίο Πέλαγος και τον πλούτο της ελληνικής ηλιόλουστης θαλάσσης. Το πνευματικό ραντάρ του Αγίου Γέροντος είχε συλλάβει ότι το Αιγαίο έχει τεράστια κοιτάσματα πετρελαίου, τα οποία μπορούν επί σειρά ετών να τροφοδοτήσουν με ενέργεια όλο τον κόσμο. Επίσης είχε μιλήσει και περιγράψει με σαφήνεια ότι στην ιστορική αιγαιοπελαγίτικη θάλασσα κρύβονται σπάνια μέταλλα τα οποία θα αξιοποιήσει η Ελλάδα μελλοντικά. Αυτά λοιπόν που αποκάλυψε προφητικά και με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος ο Άγιος Γέροντας Πορφύριος ήρθε αργότερα να επιβεβαιώσει η μυστική έρευνα των Αμερικανών και να γίνει έτσι αφορμή για την εκπόνηση από τους κύκλους της ανομίας των πονηρών σατανικών σχεδίων για την ευρύτερη περιοχή.
Ο μύχιος φόβος των ΗΠΑ και των σιωνιστών
Ο Άγιος και Μέγας Κωνσταντίνος ως γνωστό θεμελίωσε μία αυτοκρατορία που είχε διάρκεια χίλια και πλέον έτη βασιζόμενος στις ηθικές αρχές της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας και στη δυναμική που αυτές της προσέδιδαν. Στήριξε λοιπόν την οικογένεια και τα αδύναμα λαϊκά στρώματα και επέλεξε μία κοινωνική πολιτική που αποσκοπούσε στην ολοκλήρωση του ανθρώπου και στην προσέγγισή του με το Θεό.
Βασιζόμενος στην δυναμική αυτή ισχυρή θέση που διατηρούσαν οι Χριστιανοί με το Θεό και εκεί κρύβεται το μυστικό της επιτυχίας για τον σημερινό άνθρωπο στερέωσε την νέα αυτοκρατορία. Πολέμησε σθεναρά το μυστήριο της ανομίας που μέσω του αιρεσιάρχη Αρείου απειλούσε την ενότητα και συνοχή της νέας θρησκείας και εν γένει της αυτοκρατορίας. Απαγόρευσε ακόμη στους μακράν του Θεού εθνικούς και ειδωλολάτρες να εισέρχονται σε δημόσιες θέσεις, ενώ προέβη σε κινήσεις εκχριστιανισμού των διαφόρων εθνοτήτων μέσα στην αυτοκρατορία αλλά και των γύρω λαών.
Οι ιστορικοί αναλυτές των ΗΠΑ και κυρίως οι κύκλοι του μυστηρίου της ανομίας έπÕ ουδενί επιθυμούν να επαναληφθεί κάτι τέτοιο στην περιοχή το οποίο πιθανόν να συνέβαλε στην επανίδρυση μίας νέας αυτοκρατορίας, η οποία θα συνιστούσε απειλή για τις ΗΠΑ και τα συμφέροντά της στην περιοχή. Ως εκ τούτου γνωρίζοντας την οικονομική ισχύ που θα προσδώσει μελλοντικά η αξιοποίηση των κοιτασμάτων πετρελαίου βάλλουν εναντίον κάθε πράγματος που θα μπορούσε να εκληφθεί ως θεμελιώδης αρχή μίας νέας συνοχής των λαών της περιοχής...
Πως επιχειρούν να εμπλέξουν την Εκκλησία
Η Ορθόδοξη Εκκλησία περιλαμβάνεται στα στοιχεία αυτά που κατά την εκτίμηση των κύκλων της ανομίας θεωρούν πως θα μπορούσε να συμβάλλει ουσιαστικά και πρωταγωνιστικά στην καλλιέργεια της συνοχής του λαού. ΓιÕ αυτό το λόγο επιθυμούν να την υποβαθμίσουν-περιθωριοποιήσουν και να αμαυρώσουν την εικόνα της ή ακόμη και να την ελέγχουν εσωτερικά εκμεταλλευόμενοι αδυναμίες και πάθη ηγετικών στελεχών, προωθώντας στον κλήρο «λύκους βαρείς» και καθιστώντας σε διοικητικά υψηλά θέσεις απίστους και ολιγόψυχους.
Κατανοείτε εύκολα λοιπόν γιατί οι ΗΠΑ διέθεσαν εκατομμύρια δολάρια προκειμένου να απαλείψουν το θρήσκευμα από τις νέες ταυτότητες... Και κατανοείτε γιατί ο νυν πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής αδυνατεί εκ των πραγμάτων να υλοποιήσει την υπόσχεση που έδωσε δημοσίως στον ελληνικό λαό πως θα ψηφίσει νόμο περί της προαιρετικής εγγραφής του θρησκεύματος. Κατανοείτε επίσης γιατί ανέλπιστα προωθούνται τα προγράμματα της Εκκλησίας και γιατί ρέουν άφθονα κονδύλια...
«Όταν θες να κλείσεις το στόμα κάποιου, μπούκωσέ τον για να μη μιλά», αναφέρει η λαϊκή ρήση. Και αν μπουκωμένος επιχειρήσει να μιλήσει, τότε το πιθανότερο είναι να πνιγεί... , συμπληρώνει με νόημα.
Οι κύκλοι λοιπόν της ανομίας προκειμένου να εφαρμόσουν το στόχο της συνεκμετάλλευσης με την Τουρκία στο Αιγαίο «διέταξαν» μέσω του μυστικού δικτύου που διαθέτουν (βλ. τεκτονισμό κ.α) τους επικεφαλής της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος να εξαγοράσουν μία τουρκική τράπεζα. Πρώτα λοιπόν εξαγόρασαν από την Εθνική Τράπεζα έναντι ενός υπέρογκου ποσού την μικρή σε εμβέλεια τράπεζα που διατηρούσε στις ΗΠΑ. Εν συνέχεια έστρωσαν την οδό για την εξαγορά της Finansbank της Τουρκίας!!! Δία της μεθόδου αυτής δημιούργησαν τον πρώτο θύλακα της συνεκμετάλλευσης στο Αιγαίο ενώ έπονται και άλλοι ( βλ. επιχειρηματική δραστηριότητα EUROBANK κ.ο.κ). Η Εθνική Τράπεζα λοιπόν αλλά και η κοσμικώς σκεπτόμενη επιχειρηματικά ηγεσία της Εκκλησίας της Ελλάδος έγιναν δια του τρόπου αυτού σημαιοφόροι του όλου αμερικανικού εγχειρήματος της συνεκμετάλλευσης των κοιτασμάτων πετρελαίου που εκτείνονται από τα γκρίζα βραχονησίδα των Ιμίων μέχρι και τη Γαύδο στο εγγύς μέλλον. ΓιÕ αυτό άλλωστε και οι τουρκικές αξιώσεις-αμφισβητήσεις επεκτάθηκαν μέχρι και τη Γαύδο!!! Και με τη συμμετοχή της η Εκκλησία της Ελλάδος η Ουάσιγκτον ουσιαστικά απενεργοποιεί τη μοναδική πιθανή εστία αντίδρασης στο εγχείρημα.
Ως πρώτο μάλιστα στοιχείο αυτής της παγίδευσης καταγράφεται η αλλαγή της πολιτικής που διατηρούσε ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος έναντι της Τουρκίας. Λησμόνησε τις σκληρές αναφορές του και τους χαρακτηρισμούς όπως «σφαγείς των λαών» και σε συνέντευξή του από τη Γενεύη αποδέχθηκε και στήριξε υπό προϋποθέσεις την ευρωπαϊκή πολιτική της Τουρκίας και δικαιολόγησε τα εγκλήματα και τις γενοκτονίες που συνήθιζε να στηλίτευε συχνά-πυκνά κατά το παρελθόν... Ο κοινός νους εύκολα κατανοεί γιατί άλλαξε στρατόπεδο ο Προκαθήμενος της Εκκλησίας της Ελλάδας.
Η διάλυση της οικογένειας
Εκτός του ελέγχου με διάφορες μεθόδους και τεχνικές της Ορθόδοξης Εκκλησίας, της δημιουργίας θρησκευτικών θυλάκων ανά την επικράτεια ( βλ. ανέγερση τεμένους στην Αθήνα) και των σαθρών αυτής φιλόδοξων μελών της, ο μηχανισμός των κύκλων της ανομίας αποσκοπεί και στην ηθική διάβρωση της κοινωνίας. Η αλλοίωση της πατροπαράδοτης ελληνικής οικογένειας αποτελεί πρωτεύοντα στόχο.
Η νομιμοποίηση της ελεύθερης συμβίωσης, η νομιμοποίηση της ομοφυλοφιλίας, η εξύψωση ευτελών παθών (πορνεία, μοιχεία, παιδεραστία, κτηνοβασία) και εν γένει η απομάκρυνση του ελληνικού λαού από τον Χριστό που συστηματικά και μεθοδικά προωθεί το μυστήριό της ανομίας μέσω τριών μέχρι στιγμής πολιτικών κομμάτων ουσιαστικά αποσκοπεί να συμβάλλει στην δημιουργία μίας αποβλακωμένης μάζας αγραμμάτων που θα αδυνατεί να αντιδράσει και εύκολα θα καταστεί υποχείριο των ΗΠΑ. Γιατί μακράν της πνευματικής ποίμνης παραμονεύουν «λύκοι βαρείς». Όσο λοιπόν και να σας φανεί περίεργο ο τεκτονισμός στην Ελλάδα αποτελεί το σημείο αιχμής του μυστηρίου της ανομίας...
Σε μία νύκτα για παράδειγμα και ενώ στο Κοινοβούλιο υπήρχαν λίγοι βουλευτές ο τότε υπουργός Παιδείας και μετέπειτα πρωθυπουργός της χώρας Γεώργιος Ράλλης, που ουδέποτε έκρυψε τη σχέση του με τη μασωνία εγκλημάτισε κατά της ελληνικής γλώσσας. Είχαν προηγηθεί τα εγκλήματα περί της διδασκαλίας της αρχαίας γλώσσας. Το τραγικό είναι ότι ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος έτρεξε να παραστεί προσφάτως στην εξόδιο ακολουθία του Γ. Ράλλη και να εκδώσει και ανακοινωθέν με δηλώσεις του!
Η προδοσία συγχρόνων Ελλήνων πολιτικών
Οι ευχαριστίες συγχρόνων ελεγχομένων ως διαπιστώνεται πολιτικών ανδρών προς τις ΗΠΑ για τη δήθεν βοήθεια στην εξασφάλιση της ειρήνης μόνο ως βλακεία δύναται να ερμηνευθεί ενώ η αποδοχή του αιτήματος της Ουάσιγκτον που είχε να κάνει με την εν γένει αμφισβήτηση εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων μόνο ως προδοσία νοείται. Και σÕ άλλες εποχές όπως λ.χ. το 1821 η τιμωρία θα ήταν τουλάχιστον η δημόσια κατακραυγή του προδότη ή των προδοτών και η κρεμάλα. Σήμερα όμως η προστασία των ΗΠΑ, οι παρασκηνιακές μυστικές διασυνδέσεις και κυρίως η άγνοια των πιστών Ορθοδόξων Ελλήνων τους διατηρεί στο προσκήνιο της εξουσίας...
Τι δεν πρόβλεψαν οι Αμερικανοί
Θα δυνάμεθα να γεμίσουμε σελίδες ολάκερες ακόμη και να γραφεί βιβλίο, το οποίο να εμπεριέχει αποδείξεις και ατράνταχτα στοιχεία που να καθιστούν αδιάψευστα τα ανωτέρω που ακόμη θα προδίδουν, θα επεξηγούν και θα ερμηνεύουν τα άνομα σχέδια των ΗΠΑ και όχι μόνο στην ευρύτερη περιοχή. Θα μπορούσαμε ακόμη να περιγράψουμε με σαφήνεια και να απαντήσουμε στο γιατί η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ φαίνεται να αγκαλιάζει το Οικουμενικό μας Πατριαρχείο, να προωθεί τα αιτήματά του και δήθεν να συναινεί στην προσπάθεια διεθνοποίησης παγίων αιτημάτων του. Να αναφέρουμε ακόμη το ρόλο της Ουάσιγκτον στη εκκλησιαστική πολιτική του Φαναρίου στα Βαλκάνια και στην Ανατολική Ευρώπη κ.ο.κ.
Στο όλο αμερικανικό άνομο σχέδιο υπάρχει όμως ένα τραγικό λάθος, το οποίο θα είναι και το μοιραίο και θα τινάξει στον αέρα τα προγράμματα των πολυεθνικών εταιριών που ήδη έχουν αρχίσει να οσφραίνονται το μεγάλο παιχνίδι που θα εξελιχθεί στο Αιγαίο Πέλαγος. Έχουν λησμονήσει τον παράγοντα Θεό των Ελλήνων, τον Χριστό μας, την Παναγία μας, τους Αγίους μας.
Η άγνοια και λήθη αυτού του γεγονότος εκ των πραγμάτων θα καταστήσει στην τελική του φάση απραγματοποίητο το όλο εγχείρημα και θα διαλύσει στα εξόν συνετέθη τις μύχιες επιδιώξεις της Ουάσιγκτον στο Αιγαίο. Δεν αποκλείεται μάλιστα οι συνέπειες της αποτυχίας να κλονίσουν σημαντικά την κοσμοκρατορία των ΗΠΑ και να ανοίξουν το κουτί της πανδώρας στα λαϊκά ανύποπτα στρώματα των Αμερικανών... Ίσως οι άνομοι κύκλοι και οι βρώμικοι πολιτικοί αναλυτές αγνοούν ότι η διάβρωση μίας κοινωνίας, η δημιουργία ζαλισμένων κοπαδιών και οι πολιτισμικές θρησκευτικές κοινότητες ουδέποτε δύνανται να εγγυηθούν την ειρήνη στην συγκεκριμένη περιοχή. Η ειρήνη αποτελεί βασική προϋπόθεση για την εξασφάλιση των συμφερόντων τους. Αντιθέτως μία πιθανή επιτυχία θα εξασφαλιζόταν λ.χ. με την ενδυνάμωση δοκιμασμένων κατά το παρελθόν συνταγών που πιθανόν να εξυπηρετούσαν καλύτερα τις ΗΠΑ και ίσως να βοηθούσαν στην αποδοχή και νομιμοποίηση των σήμερα πονηρών, άνομων και σατανικών τους σχεδίων...
Μία υγιής και επιβαλλόμενη αντίδραση της Εκκλησίας
Η ακτημοσύνη αποτελούσε για τις πρώτες χριστιανικές κοινότητες βασική προϋπόθεση για την αγιότητα. Η γνωριμία του πιστού με τον Πατέρα μέσω του Υιού Του Ιησού Χριστού ανοίγει την οδό για την έλευση της Χάρης του Αγίου Πνεύματος και οδηγεί στην βασιλεία των Ουρανών. Τη βασική αυτή αρχή οφείλει να ακολουθήσει η σύγχρονη ηγεσία της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδος και να αφήσει κατά μέρος τις μπίζνες και τα λιμνάζοντα ύδατα της σατανικής αδράνειας και τις επιδιώξεις διατήρησης ευτελών και μη αρεστών στο Θεό κοσμικών εξουσιών. Και η αρχή αυτή της ακτημοσύνης αν ακολουθηθεί πλήρως είναι απολύτως βέβαιο πως θα προσδώσει μία νέα δυναμική που εμπράκτως θα επαληθεύσει το «ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθεί ο Υιός του Ανθρώπου» που είπε ο Χριστός όταν αντίκρισε τους Έλληνες.
Η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας επιβάλλεται να αποφασίσει λοιπόν να πωλήσει τις μετοχές της Εθνικής Τράπεζας και τα χρήματα περί τα 45-50 εκατομμύρια ευρώ να τα διαθέσει σε φτωχές ελληνικές οικογένειες της υπαίθρου , να ενισχύσει οικονομικά ορφανά και να στηρίξει την ελληνική αγνή στην πλειονότητα πολύτεκνη οικογένεια.
Μία τέτοια σπουδαία κίνηση όχι μόνο θα στρέψει τον ελληνικό πιστό λαό προς τον Χριστό, την Παναγία και τους Αγίους αλλά ταυτόχρονα θα καταστήσει την Ορθόδοξη Εκκλησία πύργο απόρθητο στις ορδές των εχθρών που εκ των πραγμάτων θα ακολουθήσουν επαναφέροντας το θυσιαστικό πνεύμα, τον ηρωϊσμό και τη γενναιότητα που χαρακτήριζε τους μάρτυρες και τους Αγίους μας. Θα βοηθήσει έτσι στην ενίσχυση και επέκταση της πίστης στον Χριστό ακόμη και σε μέρη που δια γυμνού οφθαλμού είναι ορατή η διάβρωση που έχουν πετύχει οι κύκλοι της ανομίας.
Επιπλέον, η Εκκλησία θα προφυλαχθεί από μελλοντικά τσουνάμια που είναι βέβαιο πως θα προκληθούν εξαιτίας της ολοφάνερης ηθικής κατάπτωσης μεγάλου μέρους του σημερινού ιερού κλήρου... Και το κυριότερο είναι πως θα σημάνει η ώρα επιστροφής στο υγιές ζωντανό ελπιδοφόρο κήρυγμα που θα αναφέρει με σαφήνεια το πως η Αγία Γραφή περιγράφει και θέλει τη σχέση του ανθρώπου με το Θεό.
Λεζάντα : Ο τότε αρχηγός ΓΕΕΘΑ ναάυαρχος ε.α. Χρήστος Λυμπέρης με τον Αρχιεπίσκοπο σε εκδήλωση για τα Ίμια στο Δήμο Παπάγου
Συντάκτης: Διονύσης Μακρής
Πηγή: Στύλος Ορθοδοξίας (τεύχος Ιουνίου 2006)
Έκτοτε στήθηκε ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο από τους γνωστούς σιωνιστικούς κύκλους της ανομίας της Ουάσιγκτον, το οποίο αποσκοπεί στην όσο το δυνατόν καλύτερη προετοιμασία της ευρύτερης περιοχής κατά τρόπο τέτοιο που θα ευνοήσει ποικιλοτρόπως τα συμφέροντα των ΗΠΑ και θα αποφευχθούν προβλήματα σαν και αυτά που παρατηρήθηκαν στο Αφγανιστάν, Ιράκ και Ιράν.
Σύμφωνα λοιπόν με πληροφορίες η προετοιμασία περιλαμβάνει τρεις ευρύτερους στόχους που θα επιχειρήσουμε να επεξηγήσουμε παρακάτω. Κυρίως όμως προσβλέπουμε στον προβληματισμό των αναγνωστών μας αφού μέσα στα πονηρά αυτά σχέδια συμπεριλαμβάνεται και η Ορθόδοξη Εκκλησία μας.
Τα σχέδια της ανομίας που έχουν εκπονήσει οι γνωστοί-άγνωστοι μηχανισμοί της Ουάσιγκτον αποσκοπούν:
Α. Στην ελεγχόμενη από τις ΗΠΑ εξασφάλιση της πολιτικής σταθερότητας στο Αιγαίο αλλά και στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων και της Μ. Ανατολής.
Β. Στην πολιτισμική ενίσχυση των κρατών και στην πολιτισμική ανάμιξη των υπαρχόντων εθνοτήτων μέσω της μετανάστευσης. Στόχος δηλαδη αυτής της πρακτικής είναι η δημιουργία αποβλακωμένων μαζών μέσω του άμεσου ή έμμεσου ελέγχου θρησκειών και δη της Ορθοδόξου Εκκλησίας.
Γ. Στον απόλυτο έλεγχο των πολιτικών, στρατιωτικών και των λοιπών εξουσιών των κρατών της ευρύτερης περιοχής μέσω της πρακτικής του «διαίρει και βασίλευε» και της καλλιέργειας ευτελών ανούσιων φιλοδοξιών.
Γεωπολιτικές αλλαγές
Μέσα λοιπόν στο πλαίσιο αυτό δύνανται να ερμηνευθούν με σαφήνεια όλες οι κοσμοϊστορικές αλλαγές που έλαβαν χώρα κυρίως την τελευταία δεκαετία στην Βαλκανική. Αλλαγές που αποσκοπούσαν στην μείωση των στρατιωτικών δυνατοτήτων των βαλκανικών χωρών, στην απομάκρυνση κάθε κινδύνου και κυρίως στην εδραίωση της Ατλαντικής Συμμαχίας, δηλαδή του ΝΑΤΟ...
Και όσο να σας φαίνεται περίεργο μέσα στο πλαίσιο αυτό περιλαμβάνονται οι εντολές -διαταγές της Ουάσιγκτον με πιθανόν ευτελή ανταλλάγματα (όπως λ.χ. η παραμονή σε πρωθυπουργικούς θώκους και εξουσίες κ. α) σε Έλληνες πολιτικούς για την ίδρυση γκρίζων ζωνών στο Αιγαίο. Από την απέναντι πλευρά παρατηρήθηκαν ταυτόχρονα κινήσεις των τουρκικών στρατιωτικών αρχών για δημιουργία δήθεν θερμών επεισοδίων στο Αιγαίο που είχαν ως απώτερο στόχο τις παράλογες αξιώσεις επί των εθνικών κυριαρχικών μας δικαιωμάτων και τις εν γένει αμφισβητήσεις της Άγκυρας στο Αιγαίο.
Στα σχέδια αυτά εντάσσονται τα σενάρια που αποβλέπουν και στοχεύουν στη συνεκμετάλλευση του Αιγαίου Πελάγους την οποία αναμένεται να εγγυηθούν οι ΗΠΑ και οι Ευρωπαίοι εταίροι (!) με δήθεν αντάλλαγμα την εξασφάλιση της ειρήνης στην περιοχή. Σενάρια που δειλά-δειλά έχουν αρχίσει να ψιθυρίζονται και να κάνουν την εμφάνισή τους σε ΜΜΕ των δυό χωρών.
Για την εφαρμογή και υλοποίηση αυτών προωθούνται στην πολιτική εξουσία και όχι μόνο τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Τουρκία κατάλληλα και ελεγχόμενα πρόσωπα που μετά προσοχής επιλέγουν οι συγκεκριμένοι κύκλοι της ανομίας που προς το παρόν έχουν την κύρια ηγετική βάση τους στις ΗΠΑ...
Σφιχταγκάλιασμα Άγκυρας -Ουάσιγκτον
Να πως ερμηνεύεται λοιπόν η ένθερμη στήριξη σε βαθμό μάλιστα παρεξηγήσεως της ένταξης της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση από τις ΗΠΑ που στην ουσία φανέρωσε τους μύχιους αμερικανικούς γεωπολιτικούς στόχους στην περιοχή. Δια του λόγου το αληθές υπενθυμίζουμε το ταξίδι της υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Κοντολίζας Ράις στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες προκειμένου να κάμψει τις λιγοστές αντιδράσεις των κρατών μελών, όπως λ.χ. της Γερμανίας και της Γαλλίας περί της ευρωπαϊκής προοπτικής της γείτονος, κάτι που δεν έπραξε με τόσο σθένος για κανένα άλλο κράτος.
Έτσι ερμηνεύεται και η αλλαγή της πολιτικής στάσης της Ουάσιγκτον έναντι της Συρίας, οι πολιτικές αλλαγές στο Λίβανο αλλά και το αίτημα που αναμένεται να εκδηλώσει το Ισραήλ τα αμέσως προσεχή έτη για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση! Επιπλέον έτσι ερμηνεύεται η απρόσμενη υποστήριξη των ΗΠΑ στο Οικουμενικό Πατριαρχείο.
Ιδού οι απαντήσεις για τις Ταυτότητες
Δίνονται πλέον και οι απαντήσεις που όλοι αναζητούσαμε για το τι προκάλεσε και που στοχεύει η απάλειψη του θρησκεύματος από τις ταυτότητες η οποία έγινε μετά το αίτημα που κατέθεσε στον πρώην πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη το Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εβραίων τον Απρίλιο του 1996... Υπενθυμίζουμε μάλιστα πως για τον σκοπό αυτό οι επικεφαλής του Σιωνιστικού οργάνου είχαν επισκεφθεί την Αθήνα και το 1999, ένα χρόνο πριν τις εθνικές εκλογές, είχαν επαναλάβει το αίτημα στον τότε πρωθυπουργό, ενώ συνάντησαν για τον ίδιο σκοπό και τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο! Δυστυχώς στα άνομα και διαβολικά σχέδια της Ουάσιγκτον που αναλίσκονται σε μία προοπτική πεντηκονταετίας περιλαμβάνεται, ως θα διαπιστώσετε και η Εκκλησία της Ελλάδος, την οποία προσφάτως οι Αμερικανοί παγίδευσαν και έδεσαν χειροπόδαρα την ηγεσία της, εξουδετερώνοντας και την τελευταία πιθανή εστία αντίδρασης!
Τι έπιασε το πνευματικό ραντάρ του Αγίου Γέροντα Πορφυρίου
Σε μία συζήτηση που είχε ο Άγιος Γέρων Πορφύριος με λαϊκό πνευματικό του τέκνο γόνο πλούσιας οικογενείας από την Κύπρο αποκάλυψε τα μυστικά που κρύβει το Αιγαίο Πέλαγος και τον πλούτο της ελληνικής ηλιόλουστης θαλάσσης. Το πνευματικό ραντάρ του Αγίου Γέροντος είχε συλλάβει ότι το Αιγαίο έχει τεράστια κοιτάσματα πετρελαίου, τα οποία μπορούν επί σειρά ετών να τροφοδοτήσουν με ενέργεια όλο τον κόσμο. Επίσης είχε μιλήσει και περιγράψει με σαφήνεια ότι στην ιστορική αιγαιοπελαγίτικη θάλασσα κρύβονται σπάνια μέταλλα τα οποία θα αξιοποιήσει η Ελλάδα μελλοντικά. Αυτά λοιπόν που αποκάλυψε προφητικά και με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος ο Άγιος Γέροντας Πορφύριος ήρθε αργότερα να επιβεβαιώσει η μυστική έρευνα των Αμερικανών και να γίνει έτσι αφορμή για την εκπόνηση από τους κύκλους της ανομίας των πονηρών σατανικών σχεδίων για την ευρύτερη περιοχή.
Ο μύχιος φόβος των ΗΠΑ και των σιωνιστών
Ο Άγιος και Μέγας Κωνσταντίνος ως γνωστό θεμελίωσε μία αυτοκρατορία που είχε διάρκεια χίλια και πλέον έτη βασιζόμενος στις ηθικές αρχές της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας και στη δυναμική που αυτές της προσέδιδαν. Στήριξε λοιπόν την οικογένεια και τα αδύναμα λαϊκά στρώματα και επέλεξε μία κοινωνική πολιτική που αποσκοπούσε στην ολοκλήρωση του ανθρώπου και στην προσέγγισή του με το Θεό.
Βασιζόμενος στην δυναμική αυτή ισχυρή θέση που διατηρούσαν οι Χριστιανοί με το Θεό και εκεί κρύβεται το μυστικό της επιτυχίας για τον σημερινό άνθρωπο στερέωσε την νέα αυτοκρατορία. Πολέμησε σθεναρά το μυστήριο της ανομίας που μέσω του αιρεσιάρχη Αρείου απειλούσε την ενότητα και συνοχή της νέας θρησκείας και εν γένει της αυτοκρατορίας. Απαγόρευσε ακόμη στους μακράν του Θεού εθνικούς και ειδωλολάτρες να εισέρχονται σε δημόσιες θέσεις, ενώ προέβη σε κινήσεις εκχριστιανισμού των διαφόρων εθνοτήτων μέσα στην αυτοκρατορία αλλά και των γύρω λαών.
Οι ιστορικοί αναλυτές των ΗΠΑ και κυρίως οι κύκλοι του μυστηρίου της ανομίας έπÕ ουδενί επιθυμούν να επαναληφθεί κάτι τέτοιο στην περιοχή το οποίο πιθανόν να συνέβαλε στην επανίδρυση μίας νέας αυτοκρατορίας, η οποία θα συνιστούσε απειλή για τις ΗΠΑ και τα συμφέροντά της στην περιοχή. Ως εκ τούτου γνωρίζοντας την οικονομική ισχύ που θα προσδώσει μελλοντικά η αξιοποίηση των κοιτασμάτων πετρελαίου βάλλουν εναντίον κάθε πράγματος που θα μπορούσε να εκληφθεί ως θεμελιώδης αρχή μίας νέας συνοχής των λαών της περιοχής...
Πως επιχειρούν να εμπλέξουν την Εκκλησία
Η Ορθόδοξη Εκκλησία περιλαμβάνεται στα στοιχεία αυτά που κατά την εκτίμηση των κύκλων της ανομίας θεωρούν πως θα μπορούσε να συμβάλλει ουσιαστικά και πρωταγωνιστικά στην καλλιέργεια της συνοχής του λαού. ΓιÕ αυτό το λόγο επιθυμούν να την υποβαθμίσουν-περιθωριοποιήσουν και να αμαυρώσουν την εικόνα της ή ακόμη και να την ελέγχουν εσωτερικά εκμεταλλευόμενοι αδυναμίες και πάθη ηγετικών στελεχών, προωθώντας στον κλήρο «λύκους βαρείς» και καθιστώντας σε διοικητικά υψηλά θέσεις απίστους και ολιγόψυχους.
Κατανοείτε εύκολα λοιπόν γιατί οι ΗΠΑ διέθεσαν εκατομμύρια δολάρια προκειμένου να απαλείψουν το θρήσκευμα από τις νέες ταυτότητες... Και κατανοείτε γιατί ο νυν πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής αδυνατεί εκ των πραγμάτων να υλοποιήσει την υπόσχεση που έδωσε δημοσίως στον ελληνικό λαό πως θα ψηφίσει νόμο περί της προαιρετικής εγγραφής του θρησκεύματος. Κατανοείτε επίσης γιατί ανέλπιστα προωθούνται τα προγράμματα της Εκκλησίας και γιατί ρέουν άφθονα κονδύλια...
«Όταν θες να κλείσεις το στόμα κάποιου, μπούκωσέ τον για να μη μιλά», αναφέρει η λαϊκή ρήση. Και αν μπουκωμένος επιχειρήσει να μιλήσει, τότε το πιθανότερο είναι να πνιγεί... , συμπληρώνει με νόημα.
Οι κύκλοι λοιπόν της ανομίας προκειμένου να εφαρμόσουν το στόχο της συνεκμετάλλευσης με την Τουρκία στο Αιγαίο «διέταξαν» μέσω του μυστικού δικτύου που διαθέτουν (βλ. τεκτονισμό κ.α) τους επικεφαλής της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος να εξαγοράσουν μία τουρκική τράπεζα. Πρώτα λοιπόν εξαγόρασαν από την Εθνική Τράπεζα έναντι ενός υπέρογκου ποσού την μικρή σε εμβέλεια τράπεζα που διατηρούσε στις ΗΠΑ. Εν συνέχεια έστρωσαν την οδό για την εξαγορά της Finansbank της Τουρκίας!!! Δία της μεθόδου αυτής δημιούργησαν τον πρώτο θύλακα της συνεκμετάλλευσης στο Αιγαίο ενώ έπονται και άλλοι ( βλ. επιχειρηματική δραστηριότητα EUROBANK κ.ο.κ). Η Εθνική Τράπεζα λοιπόν αλλά και η κοσμικώς σκεπτόμενη επιχειρηματικά ηγεσία της Εκκλησίας της Ελλάδος έγιναν δια του τρόπου αυτού σημαιοφόροι του όλου αμερικανικού εγχειρήματος της συνεκμετάλλευσης των κοιτασμάτων πετρελαίου που εκτείνονται από τα γκρίζα βραχονησίδα των Ιμίων μέχρι και τη Γαύδο στο εγγύς μέλλον. ΓιÕ αυτό άλλωστε και οι τουρκικές αξιώσεις-αμφισβητήσεις επεκτάθηκαν μέχρι και τη Γαύδο!!! Και με τη συμμετοχή της η Εκκλησία της Ελλάδος η Ουάσιγκτον ουσιαστικά απενεργοποιεί τη μοναδική πιθανή εστία αντίδρασης στο εγχείρημα.
Ως πρώτο μάλιστα στοιχείο αυτής της παγίδευσης καταγράφεται η αλλαγή της πολιτικής που διατηρούσε ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος έναντι της Τουρκίας. Λησμόνησε τις σκληρές αναφορές του και τους χαρακτηρισμούς όπως «σφαγείς των λαών» και σε συνέντευξή του από τη Γενεύη αποδέχθηκε και στήριξε υπό προϋποθέσεις την ευρωπαϊκή πολιτική της Τουρκίας και δικαιολόγησε τα εγκλήματα και τις γενοκτονίες που συνήθιζε να στηλίτευε συχνά-πυκνά κατά το παρελθόν... Ο κοινός νους εύκολα κατανοεί γιατί άλλαξε στρατόπεδο ο Προκαθήμενος της Εκκλησίας της Ελλάδας.
Η διάλυση της οικογένειας
Εκτός του ελέγχου με διάφορες μεθόδους και τεχνικές της Ορθόδοξης Εκκλησίας, της δημιουργίας θρησκευτικών θυλάκων ανά την επικράτεια ( βλ. ανέγερση τεμένους στην Αθήνα) και των σαθρών αυτής φιλόδοξων μελών της, ο μηχανισμός των κύκλων της ανομίας αποσκοπεί και στην ηθική διάβρωση της κοινωνίας. Η αλλοίωση της πατροπαράδοτης ελληνικής οικογένειας αποτελεί πρωτεύοντα στόχο.
Η νομιμοποίηση της ελεύθερης συμβίωσης, η νομιμοποίηση της ομοφυλοφιλίας, η εξύψωση ευτελών παθών (πορνεία, μοιχεία, παιδεραστία, κτηνοβασία) και εν γένει η απομάκρυνση του ελληνικού λαού από τον Χριστό που συστηματικά και μεθοδικά προωθεί το μυστήριό της ανομίας μέσω τριών μέχρι στιγμής πολιτικών κομμάτων ουσιαστικά αποσκοπεί να συμβάλλει στην δημιουργία μίας αποβλακωμένης μάζας αγραμμάτων που θα αδυνατεί να αντιδράσει και εύκολα θα καταστεί υποχείριο των ΗΠΑ. Γιατί μακράν της πνευματικής ποίμνης παραμονεύουν «λύκοι βαρείς». Όσο λοιπόν και να σας φανεί περίεργο ο τεκτονισμός στην Ελλάδα αποτελεί το σημείο αιχμής του μυστηρίου της ανομίας...
Σε μία νύκτα για παράδειγμα και ενώ στο Κοινοβούλιο υπήρχαν λίγοι βουλευτές ο τότε υπουργός Παιδείας και μετέπειτα πρωθυπουργός της χώρας Γεώργιος Ράλλης, που ουδέποτε έκρυψε τη σχέση του με τη μασωνία εγκλημάτισε κατά της ελληνικής γλώσσας. Είχαν προηγηθεί τα εγκλήματα περί της διδασκαλίας της αρχαίας γλώσσας. Το τραγικό είναι ότι ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος έτρεξε να παραστεί προσφάτως στην εξόδιο ακολουθία του Γ. Ράλλη και να εκδώσει και ανακοινωθέν με δηλώσεις του!
Η προδοσία συγχρόνων Ελλήνων πολιτικών
Οι ευχαριστίες συγχρόνων ελεγχομένων ως διαπιστώνεται πολιτικών ανδρών προς τις ΗΠΑ για τη δήθεν βοήθεια στην εξασφάλιση της ειρήνης μόνο ως βλακεία δύναται να ερμηνευθεί ενώ η αποδοχή του αιτήματος της Ουάσιγκτον που είχε να κάνει με την εν γένει αμφισβήτηση εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων μόνο ως προδοσία νοείται. Και σÕ άλλες εποχές όπως λ.χ. το 1821 η τιμωρία θα ήταν τουλάχιστον η δημόσια κατακραυγή του προδότη ή των προδοτών και η κρεμάλα. Σήμερα όμως η προστασία των ΗΠΑ, οι παρασκηνιακές μυστικές διασυνδέσεις και κυρίως η άγνοια των πιστών Ορθοδόξων Ελλήνων τους διατηρεί στο προσκήνιο της εξουσίας...
Τι δεν πρόβλεψαν οι Αμερικανοί
Θα δυνάμεθα να γεμίσουμε σελίδες ολάκερες ακόμη και να γραφεί βιβλίο, το οποίο να εμπεριέχει αποδείξεις και ατράνταχτα στοιχεία που να καθιστούν αδιάψευστα τα ανωτέρω που ακόμη θα προδίδουν, θα επεξηγούν και θα ερμηνεύουν τα άνομα σχέδια των ΗΠΑ και όχι μόνο στην ευρύτερη περιοχή. Θα μπορούσαμε ακόμη να περιγράψουμε με σαφήνεια και να απαντήσουμε στο γιατί η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ φαίνεται να αγκαλιάζει το Οικουμενικό μας Πατριαρχείο, να προωθεί τα αιτήματά του και δήθεν να συναινεί στην προσπάθεια διεθνοποίησης παγίων αιτημάτων του. Να αναφέρουμε ακόμη το ρόλο της Ουάσιγκτον στη εκκλησιαστική πολιτική του Φαναρίου στα Βαλκάνια και στην Ανατολική Ευρώπη κ.ο.κ.
Στο όλο αμερικανικό άνομο σχέδιο υπάρχει όμως ένα τραγικό λάθος, το οποίο θα είναι και το μοιραίο και θα τινάξει στον αέρα τα προγράμματα των πολυεθνικών εταιριών που ήδη έχουν αρχίσει να οσφραίνονται το μεγάλο παιχνίδι που θα εξελιχθεί στο Αιγαίο Πέλαγος. Έχουν λησμονήσει τον παράγοντα Θεό των Ελλήνων, τον Χριστό μας, την Παναγία μας, τους Αγίους μας.
Η άγνοια και λήθη αυτού του γεγονότος εκ των πραγμάτων θα καταστήσει στην τελική του φάση απραγματοποίητο το όλο εγχείρημα και θα διαλύσει στα εξόν συνετέθη τις μύχιες επιδιώξεις της Ουάσιγκτον στο Αιγαίο. Δεν αποκλείεται μάλιστα οι συνέπειες της αποτυχίας να κλονίσουν σημαντικά την κοσμοκρατορία των ΗΠΑ και να ανοίξουν το κουτί της πανδώρας στα λαϊκά ανύποπτα στρώματα των Αμερικανών... Ίσως οι άνομοι κύκλοι και οι βρώμικοι πολιτικοί αναλυτές αγνοούν ότι η διάβρωση μίας κοινωνίας, η δημιουργία ζαλισμένων κοπαδιών και οι πολιτισμικές θρησκευτικές κοινότητες ουδέποτε δύνανται να εγγυηθούν την ειρήνη στην συγκεκριμένη περιοχή. Η ειρήνη αποτελεί βασική προϋπόθεση για την εξασφάλιση των συμφερόντων τους. Αντιθέτως μία πιθανή επιτυχία θα εξασφαλιζόταν λ.χ. με την ενδυνάμωση δοκιμασμένων κατά το παρελθόν συνταγών που πιθανόν να εξυπηρετούσαν καλύτερα τις ΗΠΑ και ίσως να βοηθούσαν στην αποδοχή και νομιμοποίηση των σήμερα πονηρών, άνομων και σατανικών τους σχεδίων...
Μία υγιής και επιβαλλόμενη αντίδραση της Εκκλησίας
Η ακτημοσύνη αποτελούσε για τις πρώτες χριστιανικές κοινότητες βασική προϋπόθεση για την αγιότητα. Η γνωριμία του πιστού με τον Πατέρα μέσω του Υιού Του Ιησού Χριστού ανοίγει την οδό για την έλευση της Χάρης του Αγίου Πνεύματος και οδηγεί στην βασιλεία των Ουρανών. Τη βασική αυτή αρχή οφείλει να ακολουθήσει η σύγχρονη ηγεσία της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδος και να αφήσει κατά μέρος τις μπίζνες και τα λιμνάζοντα ύδατα της σατανικής αδράνειας και τις επιδιώξεις διατήρησης ευτελών και μη αρεστών στο Θεό κοσμικών εξουσιών. Και η αρχή αυτή της ακτημοσύνης αν ακολουθηθεί πλήρως είναι απολύτως βέβαιο πως θα προσδώσει μία νέα δυναμική που εμπράκτως θα επαληθεύσει το «ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθεί ο Υιός του Ανθρώπου» που είπε ο Χριστός όταν αντίκρισε τους Έλληνες.
Η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας επιβάλλεται να αποφασίσει λοιπόν να πωλήσει τις μετοχές της Εθνικής Τράπεζας και τα χρήματα περί τα 45-50 εκατομμύρια ευρώ να τα διαθέσει σε φτωχές ελληνικές οικογένειες της υπαίθρου , να ενισχύσει οικονομικά ορφανά και να στηρίξει την ελληνική αγνή στην πλειονότητα πολύτεκνη οικογένεια.
Μία τέτοια σπουδαία κίνηση όχι μόνο θα στρέψει τον ελληνικό πιστό λαό προς τον Χριστό, την Παναγία και τους Αγίους αλλά ταυτόχρονα θα καταστήσει την Ορθόδοξη Εκκλησία πύργο απόρθητο στις ορδές των εχθρών που εκ των πραγμάτων θα ακολουθήσουν επαναφέροντας το θυσιαστικό πνεύμα, τον ηρωϊσμό και τη γενναιότητα που χαρακτήριζε τους μάρτυρες και τους Αγίους μας. Θα βοηθήσει έτσι στην ενίσχυση και επέκταση της πίστης στον Χριστό ακόμη και σε μέρη που δια γυμνού οφθαλμού είναι ορατή η διάβρωση που έχουν πετύχει οι κύκλοι της ανομίας.
Επιπλέον, η Εκκλησία θα προφυλαχθεί από μελλοντικά τσουνάμια που είναι βέβαιο πως θα προκληθούν εξαιτίας της ολοφάνερης ηθικής κατάπτωσης μεγάλου μέρους του σημερινού ιερού κλήρου... Και το κυριότερο είναι πως θα σημάνει η ώρα επιστροφής στο υγιές ζωντανό ελπιδοφόρο κήρυγμα που θα αναφέρει με σαφήνεια το πως η Αγία Γραφή περιγράφει και θέλει τη σχέση του ανθρώπου με το Θεό.
Λεζάντα : Ο τότε αρχηγός ΓΕΕΘΑ ναάυαρχος ε.α. Χρήστος Λυμπέρης με τον Αρχιεπίσκοπο σε εκδήλωση για τα Ίμια στο Δήμο Παπάγου
Συντάκτης: Διονύσης Μακρής
Πηγή: Στύλος Ορθοδοξίας (τεύχος Ιουνίου 2006)
ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΒΑΤΑΤΖΗΣ Ο μαρμαρωμένος ελεήμων βασιλιάς και η βασιλεύουσα.
Προφητείες, θρύλοι και διηγήσεις που ζωντανεύουν στις μνήμες μας
τον μαρμαρωμένο βασιλιά συνδέονται άρρηκτα με θαύματα και γεγονότα που
σχετίζονται με τον Άγιο βασιλιά Ιωάννη Βατάτζη! Ξετυλίγοντας το κουβάρι
του θαυμαστού βίου του θα διαπιστώσουμε ότι
ο ευσεβής βασιλέας Ιωάννης ο Βατάτζης, είχε θέσει προτεραιότητα στη
ζωή του την ελεημοσύνη! Με βάση το έλεος και την αγάπη αντιμετώπισε με
τη βοήθεια του Θεού ακανθώδη ζητήματα της εποχής του. Το χριστιανικό
ήθος και η προσήλωσή του στο γράμμα του ευαγγελίου συνέβαλαν στο να
επιλύσει το πρόβλημα της φτώχειας. Προβάλλοντας το έλεος συνάντησε τον
Θεό, όπως λέγει η ρήση του προφήτη και βασιλιά Δαυίδ! Και έτσι επίλυσε
οριστικά όπως αναφέρει ο βιογράφος του και το δικό του πρόβλημα, το
πρόβλημα δηλαδή του πνευματικού θανάτου, όπως αποκαλύπτει το άφθαρτο
σκήνωμά του.
Μία λοιπόν από τις μεγάλες φυσιογνωμίες που λάμπρυναν την Εκκλησία
και την χριστιανική αυτοκρατορία είναι ο Άγιος Βασιλέας Ιωάννης ο 3ος,
Δούκας Βατάτζης ο οποίος για τις μεγάλες ελεημοσύνες του έλαβε την
προσωνυμία Ελεήμων. Γεννήθηκε στα 1193 στο Διδυμότειχο και ήταν γόνος
της επιφανούς οικογένειας του Βυζαντίου. Το 1204, μετά την άλωση της
Κωνσταντινουπόλεως από τους Φράγκους σταυροφόρους, η βυζαντινή
αυτοκρατορία διαιρέθηκε σε τέσσερα αντίπαλα βασίλεια, τη λατινική
αυτοκρατορία της Κωνσταντινουπόλεως, την αυτοκρατορία της Νίκαιας στη
Μικρά Ασία, όπου κατέφυγε ο νόμιμος αυτοκράτορας και ο οικουμενικός
Πατριάρχης, το Δεσποτάτο της Ηπείρου στη δυτική Ελλάδα και τέλος το
βουλγαρικό βασίλειο του Ιωάννη του 2ου του Ασάνη. Στα 1222, ο Ιωάννης
Δούκας Βατάτζης διαδέχθηκε στο θρόνο της Νίκαιας τον θείο του Θεόδωρο
Λάσκαρη και χάρη στην πολιτική του ικανότητα κατόρθωσε να αναδιοργανώσει
τις βυζαντινές δυνάμεις κατά τα πρότυπα της παλαιάς αυτοκρατορίας. Ο
Ιωάννης σαν αυτοκράτορας, επέδειξε τις εξαιρετικές ιδιότητες ενός
πολιτικού αρχηγού και τις αρετές ενός χριστιανού ηγεμόνα. Χάρη σε μία
σειρά από λαμπρές στρατιωτικές νίκες και έξυπνους χειρισμούς εξασφάλισε
μέσα σε λίγα χρόνια τον έλεγχο της Μικράς Ασίας και ανέκτησε το
μεγαλύτερο μέρος των εδαφών που βρίσκονταν στα χέρια των Λατίνων.
Κατέλαβε την Ανδριανούπολη, και το 1254 όταν πέθανε, η αυτοκρατορία της
Νικαίας περιελάμβανε στην πραγματικότητα τα εδάφη της βυζαντινής
αυτοκρατορίας πριν τη φραγκική κατάκτηση. Δεν απέμενε πλέον παρά η
κατάληψη της Βασιλεύουσας, η οποία επιτεύχθηκε από τον διάδοχό του,
Μιχαήλ 8ο τον Παλαιολόγο το έτος 1261 και η οποία από τους ιστορικούς χρεώνεται στον αυτοκράτορα Ιωάννη τον Βατάτζη.
Εμφορούμενος από φλογερό ζήλο για το καλό της Εκκλησίας, ο Ιωάννης ο
3ος ο Βατάτζης διεξήγαγε πολλές διαπραγματεύσεις με τον Πάπα Γρηγόριο
τον 9ο. Ματαίως όμως, γιατί ο Πάπας επέμενε στις απόψεις του.
Ο ευσεβής ηγέτης της Νίκαιας Ιωάννης είχε ήπιο χαρακτήρα, απλό και
φιλήσυχο. Όλοι μπορούσαν να τον πλησιάζουν για να βρουν σε αυτόν στήριξη
και κατανόηση. Ήταν ένθερμος προστάτης των αδικημένων και ιδιαιτέρως
των αγροτών που καταπιέζονταν από τους μεγάλους γαιοκτήμονες. Εκτός από
τους πολέμους καταπιάστηκε επιπλέον και με την αναδιοργάνωση της
γεωργίας και της κτηνοτροφίας. Μία ημέρα που συνάντησε τον ίδιο τον γιο
του, ντυμένο με ακριβά ρούχα να πηγαίνει για κυνήγι, τον επιτίμησε
αυστηρά λέγοντάς του:
«Πως μπορείς να ξοδεύεις έτσι το χρήμα των υπηκόων σου, σε τέτοιες
μάταιες ασχολίες; Δεν γνωρίζεις ότι τα πολύτιμα τούτα ρούχα με τα χρυσά
κεντήματα γίνονται από το αίμα των Ρωμιών, και ότι πρέπει να δίνεις σ’
αυτούς λογαριασμό για ότι ξοδεύεις, αφού ο πλούτος των βασιλέων είναι
πλούτος των υπηκόων τους»;
Στις 4 Νοεμβρίου του 1254 ο ευσεβής αυτοκράτορας της Νίκαιας
Ιωάννης ο 3ος ο Βατάτζης παρέδωσε εν ειρήνη την ψυχή του στα χέρια του
Θεού. Το τίμιο λείψανό του ενταφιάσθηκε στο Μοναστήρι του Σωτήρος
Χριστού, που είχε κτίσει ο ίδιος στο Νυμφαίο της Βιθυνίας.
Στα επόμενα χρόνια δια αποκαλύψεως ο ίδιος ο Ιωάννης ζήτησε να
μεταφερθεί το λείψανό του στη Μαγνησία της Μικράς Ασίας. Όταν μετά από 7
χρόνια άνοιξαν τον τάφο του, μία γλυκειά ευωδία απλώθηκε τριγύρω.
Έκπληκτοι διαπίστωσαν όλοι ότι και το σώμα του ήταν άφθαρτο, σαφές
δείγμα αγιότητας. Δεν είχε κανένα απολύτως σημείο που να φανερώνει ότι
ήταν νεκρός. Το χρώμα του σώματος ήταν όπως κάθε φυσιολογικού ανθρώπου,
ακόμη κι αυτά τα ρούχα του είχαν διατηρηθεί επί 7 χρόνια άφθορα και
έμοιαζαν σαν να τα είχαν ράψει εκείνη τη στιγμή. Έτσι αντιδοξάζει ο Θεός
εκείνους που τον δοξάζουν στη γη.
Ο θρύλος του μαρμαρωμένου βασιλιά
Από τότε το τίμιο λείψανο του Αγίου Βασιλέως Ιωάννη του Βατάτζη του
ελεήμονος, κατατέθηκε σε Ναό της Μαγνησίας. Μάλιστα όπως σημειώνει ο
βιογράφος του, χριστιανοί που προσέφευγαν στον άγιο ανταμείβονταν
θαυμαστά. Στο ιερό λείψανο ασθένειες θεραπεύονταν, διώκονταν δαίμονες...
Ο ιστορικός της εποχής αναφέρει ακόμα ότι επί βασιλείας του
Ανδρόνικου του Παλαιολόγου κατά τις επιδρομές των Τούρκων στην Μαγνησία,
ο καστροφύλακας παρατήρησε πολλές φορές μία αναμμένη λαμπάδα να
περιφέρεται στα τείχη. Έστειλε ανθρώπους του να ερευνήσουν το φαινόμενο
μα δεν τα κατάφεραν. Τέλος εστάλη ο κωφάλαλος αδελφός του καστροφύλακα.
Σ’ αυτόν έγινε η αποκάλυψη και επιστρέφοντας του δόθηκε και η θεραπεία.
Και έτσι διηγήθηκε ότι στο μέρος εκείνο που φαινόταν το φως της
λαμπάδας, βρήκε έναν άνδρα μεγαλοπρεπή με βασιλικό παράστημα ο οποίος
μεγαλοφώνως προέτρεπε τους χριστιανούς να συνεχίσουν την άμυνα. Την
μορφή αυτή την αναγνώρισε στο ιερό σκήνωμα του Αγίου Βασιλέως Ιωάννη
Βατάτζη. Από τότε αναγνωρίσθηκε ως Άγιος και η μνήμη του ορίσθηκε να
τιμάται στις 4 Νοεμβρίου. Το άφθαρτο λείψανό του μεταφέρθηκε στην
Κωνσταντινούπολη που είχε ήδη ελευθερωθεί από τους Φράγκους όπου και το
τύλιξε ο θρύλος του Μαρμαρωμένου Βασιλιά. Κατά την άλωση της Πόλης από
τους Τούρκους κρύφθηκε σε κάποια κατακόμβη. Κι από τότε καρτερεί την
απελευθέρωση της Βασιλεύουσας. Ακόμη ο θρύλος λέγει ότι μαζί του ο Άγιος
βασιλέας έχει τη σπάθη του μέσα στο θηκάρι της και ότι κάθε χρόνο η
λεπίδα του σπαθιού ξεπροβάλλει μερικά χιλιοστά, μέχρι που να φθάσει η
στιγμή να ξεπροβάλλει ολόκληρη η σπάθη τότε θα έρθει και η ώρα που
καρτερεί η ρωμιοσύνη, να πάρει δηλαδή την Κωνσταντινούπολη. Σύγχρονος
άγιος γέροντας ασκητής αναφέρει πως εδώ και λίγο καιρό ο Ελεήμων Άγιος
βασιλιάς έχει αναστηθεί και πως το ξίφος βγήκε εντελώς από το θηκάρι
του. Περιφέρεται με τη μορφή παλιάτσου στην Πόλη και κατευθύνει τις
στρατιές των Αγίων ώστε να λάβουν θέση γύρω από τη Βασιλεύουσα.
Υποστηρίζει μάλιστα πως το ιερό λείψανο φυλασσόταν από οικογένεια
κρυπτοχριστιανών που διατηρούσε το μυστικό από γενιά σε γενιά. Αυτό
ακριβώς το γεγονός που με τη μορφή διήγησης αναφέρει ο άγιος αυτός
γέροντας ασκητής σηματοδοτεί σειρά γεγονότων που θα επαληθεύσουν τις
προφητείες του Αγίου Κοσμά πολύ-πολύ γρήγορα. Αυτά κι άλλα πολλά λένε οι
θρύλοι και οι διηγήσεις για το άφθαρτο λείψανο του Αγίου Βασιλέα Ιωάννη
του 3ου του Βατάτζη, του Ελεήμονος.
Όλοι αυτοί οι θρύλοι και οι προφητείες ηχούν παράξενα στα αυτιά
μας. Όπως και να είναι όμως οφείλουμε να τις εκλάβουμε ως βάση
αξιολόγησης της προσωπικής αξίας του Αγίου Ιωάννη του Βατάτζη, του
Ελεήμονος, του μαρμαρωμένου βασιλιά της ρωμιοσύνης. Βάση που συντελεί
ώστε να τον ακολουθούν αιώνες αιώνων αναδεικνύοντας δια της αφθαρσίας
του τιμίου λειψάνου και την αιωνιότητα της μνήμης του κι επαληθεύοντας
το λόγο της Αγίας Γραφής ότι ο ελεήμων «εκ θανάτου ρύεται».
Συντάκτης: Κατσούλα Ιωάννα
Πηγή: ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2011
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)


















