17 Μαρτίου 1996 – 17 Μαρτίου 2026.
30 ἔτη ἀπὸ τὴν ἀνακομιδὴ Ἱερῶν λειψάνων τοῦ Ἁγίου Λουκᾶ Ἀρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως καὶ Κριμαίας.
-Ὅλους ἐσᾶς, ὅσους πίστεψαν στὸν Κύριο καλεῖ νὰ Τὸν ἀκολουθήσετε, νὰ σηκώσετε τὸ φορτίο Του, τὸ Σταυρό Του. Μὴν φοβᾶστε, λοιπόν. Προχωρεῖτε μὲ θάρρος. Μὴν σᾶς φοβίζουν οἱ ἐπιθέσεις τοῦ διαβόλου, ποὺ σᾶς ἐμποδίζει νὰ προχωρεῖτε στὸ δρόμο αὐτό. Φτύστε τὸ διάβολο, διῶξτε τὸν μὲ τὸν Σταυρὸ τοῦ Κυρίου, στὸ Ὄνομά Του. Κοιτᾶξτε ψηλὰ καὶ θὰ δεῖτε τὸν Ἴδιο τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, ὁ Ὁποῖος συμπορεύεται μαζί σας καὶ διευκολύνει τὸ δρόμο σας. Ἀμήν.
-Νὰ δοξάσουμε καὶ νὰ εὐχαριστήσουμε τὸν Μεγάλο Θεὸ καὶ Σωτῆρα μας τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, ὁ Ὁποῖος μὲ τὸ φοβερὸ Σταυρό Του, μᾶς δίνει τὴ δύναμη νὰ ὑπομένουμε τὶς ἀμέτρητες θλίψεις σ’ αὐτὴ τὴν πρόσκαιρη ζωή μας καὶ νὰ σώζουμε μὲ τὴν ὑπομονὴ τὶς ψυχές μας. Ἂς ψάλλουμε καὶ ἄλλη μιὰ φορά: ”Τὸν Σταυρὸν σοῦ προσκυνοῦμεν Δέσποτα καὶ τὴν ἁγίαν σοῦ Ἀνάστασιν δοξάζομεν”. Ἀμήν.
-Πρέπει νὰ γνωρίζουμε ὅτι ὅλοι οἱ καθαροὶ ἄνθρωποι, αὐτοὶ ποὺ ἀγάπησαν τὸν Κύριο βαθιά, ποτὲ δὲν ἀντιμετώπισαν τὴ νηστεία μὲ ἄρνηση. Ὅλοι οἱ Ἅγιοι κόπιαζαν στὴ νηστεία. Στὸ ξεκίνημα τῆς νηστείας δὲν λυποῦνταν, δὲν θρηνοῦσαν ὅπως ὅταν γίνεται ἀρχὴ μὲ δυσαρέσκεια, ἀλλὰ χαίρονταν! Καὶ ὅταν ἐκδηλωνόταν στὴν καρδιά τους τέτοια χαρά, τότε προσκολλοῦσαν στὴ νηστεία, νήστευαν καὶ νήστευαν ὅλη τους τὴ ζωή, γιατί ἔνιωθαν τί εἴδους δύναμη Χάριτος δίνει ἡ νήστεία.
-Ἐὰν εἶναι χλιαρὴ ἡ πίστη καὶ ἡ ψυχὴ τοῦ Ἱερέα, πῶς μπορεῖ αὐτὸς νὰ ἀνάψει το φῶς τῆς πίστεως στὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων, ποὺ ὁ Θεός του ἔδωσε νὰ ποιμάνει καὶ νὰ προσεύχεται γι’ αὐτούς;
-Ὅσο ὅμως μολυσματικὲς καὶ νὰ εἶναι ὅλες αὐτὲς οἱ ἀκαθαρσίες τοῦ κόσμου, τὶς ὑπερβαίνει κατὰ πολὺ τὸ χειρότερο καὶ τὸ πιὸ ὀλέθριο μίασμα, ἡ ἀθεΐα, ἡ ἀπώλεια τῆς Πίστεως στὸν Θεὸ καὶ ἡ λήθη στὴν φοβερὰ Σταυρικὴ Θυσία τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ κόσμου.
-Μᾶς χρειάζεται ἡ Πίστη στὸν Θεό, στὸν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό. Αὐτὴ ἡ Πίστη ἀποδιώχνει κάθε θλίψη καὶ κάθε ταραχὴ καὶ εἶναι γιὰ μᾶς τὸ μοναδικὸ καταφύγιο στὶς δυσκολίες, τὶς δοκιμασίες καὶ τὶς στενοχώριες.
-Δὲν ὑπάρχει πρᾶγμα πιὸ σημαντικὸ ἀπὸ τὴν προσευχή, καὶ ἂν ἡ προσευχὴ εἶναι τὸ πιὸ σημαντικὸ ἔργο, τότε εἶναι καὶ τὸ πιὸ δύσκολο, διότι ὅσο πιὸ σημαντικὸ εἶναι τὸ ἔργο, τόσο καὶ πιὸ δύσκολο.
-Ὑπάρχουν πολλοὶ ἄνθρωποι ποὺ ὅταν ἀκοῦνε τὸν λόγο τοῦ Χριστοῦ ἀνάβει ἡ καρδιά τους καὶ παίρνουν τὴν ἀπόφαση νὰ Τὸν ἀκολουθήσουν καὶ νὰ βαδίσουν τὸ δρόμο τῆς ἀρετῆς. Ἀρχίζουν τὸ δρόμο, προχωρᾶνε λίγο καὶ μετὰ σταματᾶνε. Ἢ γυρίζουν πίσω ἢ παίρνει ὁ δρόμος τους ἄλλη κατεύθυνση. Γιατί ἔτσι; Γιατί ἡ καρδιά τους εἶναι ἀσταθὴς· ἀνάβει εὔκολα ἀλλὰ τὸ ἴδιο εὔκολα σβήνει. Στὴν ἀρχὴ προσπαθοῦν καὶ θέλουν νὰ ἀκολουθήσουν τὴν ὁδὸ τοῦ Χριστοῦ, μετὰ ὅμως τὴν ἀφήνουν καὶ στρίβουν ἀλλοῦ. Εἶναι οἱ ἄνθρωποι γιὰ τοὺς ὁποίους ὁ Χριστὸς εἶπε στὴν παραβολὴ τοῦ σπορέως· ”καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐπὶ τὴν πέτραν, καὶ φὺὲν ἐξηράνθη διὰ τὸ μὴ ἔχειν ἰκμάδα” (Λούκ. 8, 6).
-Νὰ ξέρουμε· ἂν μέσα στὴν καρδιά μας ὑπάρχει ὑπερηφάνεια αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ ἀγάπη ἐκεῖ δὲν ὑπάρχει.
-Πολλὲς δυσκολίες ὑπάρχουν στὴ ζωή μας, πολλὲς δυσκολίες στὸ δρόμο τοῦ Ἀρχιερέα καὶ βαρὺ εἶναι τὸ ὠμοφόριό του, γιατί μεγάλη εὐθύνη ἔχει μπροστὰ στὸν Θεό. Καὶ στὴ συντριβὴ τῆς καρδιᾶς μου τὸ Ἅγιο Πνεῦμα μὲ παρηγόρησε μὲ τὴν ἀγάπη Του, ποὺ ξεχύθηκε ἀπὸ τὶς καρδιές σας. Γιατί δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερη εὐτυχία ἀπὸ τὸ νὰ ζοῦμε μέσα στὴν ἀγάπη, παντοτινὰ νιώθοντας τὴν ἀγάπη των γύρω μας.
-Μπορεῖ κανεὶς νὰ εἶναι πάντα σιωπηλός, νὰ μὴν μιλάει, νὰ μὴν κηρύττει. Μπορεῖ νὰ μὴν ἔχει τὴν ἱκανότητα τοῦ λόγου καὶ ταυτόχρονα νὰ ἀγγίζει τὴν καρδιὰ τῶν ἀνθρώπων, νὰ μπαίνει βαθιὰ μέσα της. Καὶ χωρὶς νὰ ἔχουμε τὴν ἱκανότητα τοῦ λόγου, μέσα στὴν σιωπή, ἂν οἱ πράξεις μας φανερώνουν την καλοσύνη μας, τὴν ταπείνωση τῆς καρδιᾶς, τὴν δύναμη τῆς πίστεως καὶ τὴν ἀγάπη, τότε ἐκπέμπουμε τέτοια εὐωδία σὰν τὸ τριαντάφυλλο. Τὸ τριαντάφυλλο δὲν μιλάει ἀλλὰ μοσχοβολάει δυνατά. Τὸ ἴδιο καὶ ἐμεῖς πρέπει νὰ μοσχοβολᾶμε, νὰ ἐκπέμπουμε τὴν πνευματικὴ εὐωδία, τὴν εὐωδία τοῦ Χριστοῦ. Νὰ ἀκούγεται ἀπὸ μακριὰ τὸ ἄρωμα τῶν πράξεών μας· καλῶν, καθαρῶν, δίκαιων καὶ γεμάτων ἀγάπη. Μόνο ἔτσι μπορεῖ νὰ φανερωθεῖ ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἡ ὁποία ὑπάρχει μέσα στὴν καρδιά μας, νὰ φανερωθεῖ ὄχι ἐν λόγῳ ἀλλὰ ἐν δυνάμει.
-Ὅπως ξεραίνεται τὸ φυτὸ χωρὶς νερὸ σὲ ἄγονο ἔδαφος, ἔτσι ξεραίνεται καὶ ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου ἂν δὲν τρέφεται μὲ προσευχή.
-Ποιοῦ εἴδους ἐλευθερία ὀφείλουμε νὰ ἐπιδιώκουμε, τί πρέπει νὰ θεωροῦμε ὡς ἀληθινὴ ἐλευθερία; Σὲ αὐτὸ ἀναφέρεται ὁ Ἀπόστολος: Ὁ δὲ Κύριος τὸ Πνεῦμὰ ἐστιν· ὁὗ δὲ τὸ Πνεῦμα Κυρίου, ἐκεῖ ἐλευθερία (Β’ Κόρ. 3, 17). Ἡ ἐλευθερία ὑπάρχει μόνο ἐκεῖ, ὅπου εἶναι τὸ Ἅγιο Πνεῦμα· ἐλεύθεροι εἶναι μόνο ἐκεῖνοι οἱ ἄνθρωποι, στὴν καρδιὰ τῶν ὁποίων κατοικεῖ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο.
-Εὔχομαι ὅλοι μας νὰ σκύψουμε τὸ κεφάλι μας τώρα γιὰ νὰ τὸ σηκώσουμε μὲ χαρὰ τότε, ὅταν ἔλθει πάλι ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς κατὰ τὴ Δευτέρα Παρουσία Του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου