Γέροντας Ἐφραὶμ τῆς Σκήτης τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέα καὶ τοῦ Μεγάλου Ἀντωνίου:
Κάποιος μεγαλόσχημος μοναχὸς τοῦ Ἁγίου Ὅρους, πέταξε τὸ ράσο καὶ πῆγε στὸν κόσμο, γιὰ νὰ ζήσει τὴ ζωή του.
Ἔζησε ἄσωτα μὲ πολλὲς σαρκικὲς ἁμαρτίες καὶ τελικὰ παντρεύτηκε. Ἀπέκτησε 2 ἀγόρια καὶ κάποια μέρα πῆγε μὲ τὴν οἰκογένειά του γιὰ μπάνια στὴ θάλασσα.
Στὴν παραλία, καθὼς ἦταν ξαπλωμένος κάτω ἀπὸ τὴν ὀμπρέλα, τὸ μικρό του ἀγόρι τοῦ λέει:
-Μπαμπᾶ, τί εἶναι αὐτὸς ὁ σταυρὸς στὸ στῆθος σου; Καὶ τὰ κόκκινα γράμματα πάνω σὲ αὐτόν, τί λένε;
Ὁ πατέρας συγκλονίστηκε ἀπὸ τὴν ἀποκάλυψη τοῦ γιοῦ του.
Ζήτησε νὰ ἐπιστρέψουν στὸ σπίτι τους καὶ ἐκεῖ κλειδώθηκε στὸ δωμάτιο τοῦ καὶ ὅλο τὸ βράδυ ἔκλαιγε…
Τὴν ἄλλη μέρα ἐξομολογήθηκε καὶ τοῦ εἶπε ὁ πνευματικός:
– Ὁ Χριστὸς παρ’ ὅτι Τὸν ἀρνήθηκες κατὰ ἐπανάληψη καὶ συνειδητά, ἐξακολουθεῖ νὰ σὲ ἀγαπᾶ ἀμείωτα! Ὅσο ἄπειρα σὲ ἀγαποῦσε, ὅταν ἤσουν μοναχός, ἄλλο τόσο σὲ ἀγαπᾶ καὶ τώρα!
Αὐτὰ τὰ λόγια, τὸν χτύπησαν στὸ φιλότιμο.
Γι’ αυτό ἀποκάλυψε στὴν γυναῖκα του ὅλη τὴν ἀλήθεια καὶ συμφώνησαν νὰ χωρίσουν μὲ κοινὴ συναίνεση.
Αὐτὸς γύρισε πίσω στὸ μοναστήρι, ἐνῷ ἡ γυναῖκα του ἔγινε ἀργότερα μοναχή, ἐφόσον πρῶτα τακτοποίησε τὰ παιδιά τους.
Μετὰ ἀπὸ 17 χρόνια, ἐπισκέφτεται ὁ γιὸς τοῦ μοναχοῦ ποῦ εἶχε δεῖ τὰ γράμματα στὸ στῆθος τοῦ πατέρα του, τὸ Ἅγιο Ὅρος καὶ συγκεκριμένα τὴ μονὴ ὅπου μόναζε ὁ πατέρας του, χωρὶς νὰ τὸ ξέρει.
Πάει στὸν ἡγούμενο τῆς μονῆς καὶ ζητάει νὰ ἐξομολογηθεῖ.
Μετὰ τὴν ἐξομολόγηση, ρωτάει τὸν ἡγούμενο:
-Πάτερ, ψάχνω νὰ βρῶ τὸν πατέρα μου. Ἔγινε μοναχὸς καὶ τόσα χρόνια, δὲν ξέρω ποῦ βρίσκεται. Μήπως μπορεῖτε νὰ μὲ βοηθήσετε;
Ὁ ἡγούμενος κατάλαβε ποιανοῦ γιὸς ἦταν τὸ παιδὶ αὐτὸ καὶ προσπάθησε ἐπιμελῶς νὰ κρύψει τὰ δάκρυα τῆς συγκίνησής του καὶ τοῦ εἶπε:
Παιδί μου κάτσε καὶ σήμερα ἐδῶ νὰ ἐνημερωθῶ καὶ θὰ σὲ πῶ αὔριο.
Πῆγε ὁ ἡγούμενος στὸν μοναχό – πατέρα τοῦ γιοῦ, νὰ τὸν ἐνημερώσει καὶ τοῦ λέει:
-Τέκνο μου, ἦρθε ὁ γιός σου ὁ μικρὸς στὸ μοναστήρι καὶ σὲ ψάχνει. Θὰ ἤθελες νὰ τὸν δεῖς;
Ἐκεῖνος φανερὰ συγκινημένος καὶ συνάμα προβληματισμένος τοῦ εἶπε:
-Γέροντα εἶδα τὸν ἄγγελο φύλακά μου καὶ μὲ ἀποκάλυψε, ὅτι σὲ 3 μέρες ἀναχωρῶ στὸν ἄλλο κόσμο! Πὲς στὸ παιδί μου, ὅτι θὰ μὲ δεῖ σὲ 3 μέρες! Καὶ ὅταν θὰ κοιμηθῶ, τότε θὰ τού ἀποκαλύψεις, ὅτι ἐγὼ ἤμουν ὁ πατέρας του! Διότι θέλω νὰ βάλω ἕναν κανόνα στὸν ἑαυτό μου, γιὰ ὅλα αὐτὰ ποῦ ἔκανα στὴ ζωή μου…
Ἡ πράξη τοῦ μοναχοῦ, εἶναι πράξη τελείας μετάνοιας καὶ ἡ ἄρνησή του, νὰ μὴν δεῖ τὸ παιδί του, εἶναι ἀνωτέρα ἀγάπη!
Ὁ ἡγούμενος πῆγε στὸ παιδί, τὸ ἔπεισε νὰ μείνει ἄλλες 3 μέρες στὸ μοναστήρι.
Στὴν κηδεία ποῦ ἔγινε σὲ 3 μέρες, ὁ γιὸς παρευρέθηκε καὶ ὁμολόγησε στὸν ἡγούμενο:
-Γέροντα τέτοια κηδεία πρώτη φορὰ βλέπω! Ἅγιο λείψανο αὐτὸς ὁ καλόγερος! Αὐτὸς εἶναι καλόγερος!
Καὶ ὅταν τὸν ἔθαψαν, ὁ ἡγούμενος ἔκανε τὴν μεγάλη ἀποκάλυψη στὸ γιό:
-Παιδάκι μου αὐτὸς ὁ καλόγερος… ἦταν ὁ πατέρας σου!!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου