Πῶς μαλακώνει μιὰ σκληρὴ καρδιά;

 

Στὴν οἰκογένεια ποὺ συχνότατα πήγαινε ὁ Παπποῦς (Ἅγιος Νικόλαος Πλανᾶς), τὸν χῶρο τους ἐντὸς τῆς αὐλῆς τὸν εἶχε νοικιάσει ἕνας τσαγκάρης κομουνιστής, ἐκ τῶν σημαινόντων στελεχῶν. Τὸ μῖσος του πρὸς ὅλους, καὶ ἐξαιρετικῶς πρὸς τοὺς ἱερεῖς, δὲν εἶχε ὅρια. Ἐκεῖ ποὺ ἐργαζόταν παραληροῦσε μονολογῶντας, ἀπὸ ποῦ θὰ ἀρχίσει μὲ τὴν παρέα του νὰ σφάζουν τοὺς παππᾶδες. Καὶ ἔλεγε:

–«Πρῶτα – πρῶτα, θὰ σφάξουμε τοὺς παπᾶδες τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς». Καὶ ἔλεγε συνέχεια καὶ γιὰ τοὺς ἄλλους.

Ὅπως σᾶς εἶπα αὐτὸς ἐργαζόταν ἐντὸς τῆς αὐλῆς. Ὁ Παπποῦς μὲ τὴν καλοσύνη τοῦ πῆγε κοντά του καὶ τοῦ λέει:

–«Καλησπέρα, παιδί μου».

Ἐκεῖνος, χωρὶς νὰ σηκώσει τὸ κεφάλι του ἀπὸ τὴν δουλειά του, κάτι μουρμούρισε. Τὸ ἄλλο Σάββατο πῆγε πάλι ὁ Παπποῦς:

–«Καλησπέρα, Λουκᾶ μου».

Ἐκεῖνος τοῦ ἀπάντησε «καλησπέρα», καὶ πάλι χωρὶς νὰ σηκώσει τὸ κεφάλι του. Σὲ τρίτη ἐπίσκεψη, τοῦ λέει πάλι ὁ Παπποῦς:

–«Καλησπέρα, Λουκᾶ μου, τί κάνεις παιδί μου»;

Ἐδέησε νὰ πεῖ «καλά, παπποῦ». Συνέχεια ὁ Παπποῦς νὰ τὸν ἐπισκέπτεται ἐκεῖ ποὺ δούλευε, ὥσπου ἔσπασε ὁ πάγος. Σηκώνεται ἀπὸ τὴ δουλειά του, τοῦ ἀσπάζεται μὲ σεβασμὸ τὸ χέρι, καὶ λέει σὲ μᾶς:

–«Ὅταν θὰ σκοτώσουν τοὺς παπᾶδες, ἐγὼ θὰ πῶ γιὰ τὸν παπα-Νικόλα νὰ μὴν τὸν σκοτώσουν. Καὶ ὄχι μόνο θὰ πῶ, ἀλλὰ θὰ τὸν περιφρουρήσω».

Κατόπιν ὅταν ἐρχόταν ὁ Παπποῦς, ἔσπευδε αὐτὸς νὰ τὸν συναντᾶ καὶ νὰ τοῦ φιλᾶ τὸ χέρι. Οὔτε ἤξερε ὁ Παπποῦς τὶς προθέσεις του, οὔτε ἀπὸ κομμουνισμὸ εἶχε ἰδέα, οὔτε καὶ τὴν μεταβολή του κατάλαβε -ἔτσι νομίζουμε ἐμεῖς.– Ποιός ξέρει πῶς ἔβλεπε αὐτὸς μὲ τὸ διορατικὸ τῆς ψυχῆς του.

Λοιπόν, ὁ κομμουνιστὴς αὐτός, ὅσα κηρύγματα καὶ ἂν ἄκουγε καὶ ὅσες συμβουλὲς νὰ τοῦ ἔλεγαν, τίποτα ἀπὸ αὐτὰ δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ἐπιδράσει στὴν πωρωμένη ψυχή του, ὅσο ἡ ἀγαθότητα τοῦ πολιοῦ αὐτοῦ γεροντάκου, μὲ τὸ νὰ τὸν ἐπισκέπτεται ὄρθιος κάθε φορά, ἀδιαφορῶντας ἂν αὐτὸς κατ’ ἀρχὴν τὸν περιφρονοῦσε. Μὲ τὴν εὐχούλα του Παππούλη μετανόησε. Καὶ ὅταν σὲ λίγο καιρὸ ἀρρώστησε μὲ μία ἀσθένεια (παράλυση τῶν κάτω ἄκρων τῶν ποδιῶν του) καὶ πέθανε σὲ ἡλικία 30 ἐτῶν, ἐκοιμήθη ὡς καλὸς χριστιανὸς καὶ χωρὶς νά… σκοτώσει κανέναν. Αὐτὴν τὴν ἐπίδραση εἶχε ἡ φυσιογνωμία τοῦ Παπποῦ σὲ ὅσους τὸν γνώριζαν. Καὶ γιὰ αὐτὸ δὲν εἶχε ἐχθρὸ κανέναν. Μόνο τὸν σατανᾶ, ἀλλὰ καὶ αὐτὸν τὸν ἐκμηδένιζε διὰ τῆς χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ εἶχε ἐγκατασταθεῖ στὴν ψυχή του».

Πηγή: “Ὁ ἅγιος παπα-Νικόλας Πλανᾶς”, ἐκδόσεις Ἀστὴρ σελ. 62-63

Συντάκτης

filippiaven

orthodoxia.gr