Ἀρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου
Ἱεροκήρυκος Ἱ. Μ. Πατρῶν – Δρος Θεολογίας
Διανύουμε τὴν Ἁγία καὶ Μεγάλη Ἑβδομάδα, κατὰ τὶς πρῶτες ἡμέρες τῆς ὁποίας, ψάλλεται τὸ ἐξαποστειλάριο «Τὸν νυμφῶνα σου βλέπω, Σωτήρ μου, κεκοσμημένον…». Ὁ Νυμφίος, ὁ «κάλλει ὡραῖος», ἔχει τὸν νυμφώνα Του, ὁ ὁποῖος εἶναι τὸ Μυστικό Του Σῶμα, ἡ Ἁγία Του Ἐκκλησία. Τὸ κάλλος τῆς Ἐκκλησίας εἶναι οἱ πράξεις τοῦ Μυστηρίου τῆς Θείας Οἰκονομίας, ἡ Γέννηση τοῦ Θεανθρώπου, τὸ Πάθος Του, ὁ Σταυρὸς καὶ ἡ Ἀνάστασή Του.
Καλεῖται ὁ ἄνθρωπος νὰ ἐξέλθῃ ἀπὸ τὸν σκοτεινὸ χῶρο τῆς ἁμαρτίας καὶ νὰ εἰσέλθῃ στὸν φωτεινὸ κεκοσμημένο χῶρο τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ πιστὸς Χριστιανός, ὁ ὁποῖος ἀγωνίζεται ἐναντίον τῶν παθῶν του καὶ τῶν ἁμαρτιῶν του καὶ ζῇ τὴν Μυστηριακὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας, λαμβάνει, κυρίως μὲ τὴν μετοχή του στὴν Θεία Εὐχαριστία, κατόπιν ἐξομολογήσεως, τὴν Χάριν τοῦ Παναγίου Πνεύματος, καθάρεται ἐσωτερικῶς, ἑνώνεται μὲ τὸν Χριστό, Χριστοποιεῖται κατὰ Χάριν καὶ μετέχει σὲ αὐτὸ τὸ κάλλος τῆς Ἐκκλησίας. Διότι αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος βιώνει ὀντολογικὰ ὅλες τὶς πράξεις τοῦ Μυστηρίου τῆς Θείας Οἰκονομίας.
Ἐκεῖνος, ἀντιθέτως, ποὺ βρίσκεται μακριὰ ἀπὸ τὸν Χριστὸ καὶ δὲν πορεύεται σύμφωνα μὲ τὶς ἐντολές Του, σύμφωνα μὲ τὴν διδασκαλία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας, ἀτενίζει τὸν ἑαυτόν του καὶ κατανοεῖ ὅτι δὲν ἔχει τὸ κατάλληλο ἔνδυμα, ὥστε νὰ εἰσέλθῃ στὸν Νυμφώνα τοῦ Κυρίου, τὴν Ἁγία Του Ἐκκλησία. Καὶ τὸ ἔνδυμα αὐτὸ εἶναι ἡ καθαρότητα τῆς ψυχῆς, ἡ καθαρότητα τοῦ νοῦ, τῆς καρδίας, ὅλου τοῦ βίου. Ὑφαίνεται δὲ αὐτὴ ἡ καθαρότητα μὲ τὴν μετάνοια, τὴν ταπείνωση, τὴν ἁγνότητα, τὴν ἐγκράτεια, τὴν πίστη, τὴν προσευχή, τὴν ἀγάπη.
Πολλοὶ πιστεύουν ὅτι, ἐφ᾽ὅσον βαπτίστηκαν στὸ Ὄνομα τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ καὶ εἶναι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, ἀνήκουν δικαιωματικὰ στὰ τέκνα τοῦ Θεοῦ, στὰ μέλη τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἄν, ὅμως, δὲν ὑπάρχῃ ἡ ζωὴ ποὺ προείπαμε, πλανῶνται.
Ὑπάρχουν καὶ ἄλλοι, οἱ ὁποῖοι, ἂν καὶ διατείνονται ὅτι εἶναι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, δυσκολεύονται, ὡστόσο, νὰ δηλώσουν ὅτι εἶναι μέλη τῆς Ἐκκλησίας. Τὸ νὰ ὑποστηρίζῃ κάποιος ὅτι εἶναι Ὀρθόδοξος Χριστιανός, σὰν νὰ εἶναι ὀπαδὸς κάποιου ἰδεολογήματος, εἶναι εὔκολο. Τὸ νὰ δηλώσῃ, ὅμως, ὅτι εἶναι μέλος τῆς Ἐκκλησίας εἶναι δύσκολο, διότι αὐτὸ προϋποθέτει σκληρὸ προσωπικὸ ἀγώνα συμπορεύσεως μὲ τὸν Νυμφίο Χριστό. «Συμπορευθῶμεν Αὐτῷ καὶ συσταυρωθῶμεν». Ἐὰν δὲν συμπορευθοῦμε στὸ Πάθος μαζὶ μὲ τὸν Χριστὸ καὶ δὲν σταυρώσουμε τὸν παλαιὸ ἄνθρωπο «σὺν τοῖς παθήμασι καὶ ταῖς ἐπιθυμίαις» του, δὲν θὰ εἰσέλθουμε στὸν κεκοσμημένο νυμφώνα Του.
Πρότυπο μετανοίας γιὰ τὴν συμπόρευση αὐτὴ εἶναι ἡ πόρνη γυναίκα, γιὰ τὴν ὁποία ὁμιλεῖ σήμερα τὸ Εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα καὶ ἡ ὑμνολογία τῆς Ἐκκλησίας μας. Αὐτή, ἐπειδὴ πίστευσε καὶ ἀγάπησε τὸν Χριστό, ἀποφάσισε νὰ ἐγκαταλείψῃ τὴν ἁμαρτωλὴ καὶ ἀνήθικη ζωή της καὶ νὰ ἀκολουθήσῃ τὸν Θεάνθρωπο Κύριο. Γι᾽ αὐτὸ ἔλαβε τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν της καὶ ἔγινε ὁπαδὸς τοῦ Χριστοῦ.
Ἂς εἶναι ἡ ἐφετινὴ Μεγάλη Ἑβδομάδα ἀρχὴ οὐσιαστικοῦ ἐν Χριστῷ πνευματικοῦ ἀγῶνος, ὥστε νὰ ἀποκτήσουμε τὸ κατάλληλο ἔνδυμα, γιὰ νὰ εἰσέλθουμε στὸν κεκοσμημένο Νυμφώνα τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου καὶ νὰ εἴμαστε ἔτοιμοι νὰ Τὸν ἀκολουθήσουμε αἰωνίως.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου