Μετά την αναπάντεχη τροπή και τον «διωγμό» από τα Καυσοκαλύβια, επιβιβάζομαι στο ταχύπλοο με προορισμό την επιβλητική Ιερά Μονή Διονυσίου.
Έπειτα από μια εξαντλητική 6ωρη πεζοπορία, το μοναστήρι γίνεται το απόλυτο ασφαλές καταφύγιο. Ο πατέρας Παύλος με υποδέχεται με θερμή αγιορείτικη φιλοξενία και με τακτοποιεί αμέσως στο κελλί μου για ανάπαυση. Την επόμενη ημέρα, μετά την πρωινή Θεία Λειτουργία, ένας από τους γέροντες μου αναθέτει μια ιδιαίτερη διακονία στο κοιμητήριο της Μονής. Σε αυτό το απόκοσμο και γαλήνιο περιβάλλον, ο χρόνος σταματά: Αντιμετωπίζουμε τη θνητότητα με πνευματική ηρεμία. Αναλογιζόμαστε το βαθύτερο νόημα της ζωής μέσα από τη μνήμη θανάτου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου