Ὁ λαὸς ἵσταται διὰ τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ Συναξαρίου
Συναξάριον
Τῇ ΚΑʹ (21ῃ) τοῦ μηνὸς Νοεμβρίου , ἡ ἐν τῷ Ναῷ Εἴσοδος τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ .
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου Ῥούφου τοῦ Ῥωμαίου, μαθητοῦ τοῦ ἀποστόλου Παύλου (Ῥωμ. ιϚ´ 13) ἐν Ῥώμῃ. (~90)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Κέλσου καὶ Κλήμεντος , τῶν ἐν Ῥώμῃ.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Δημητρίου καὶ Ὁνωρίου , ἐν Ὀστίᾳ (Ostia) τῆς Ἰταλίας.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Ὁνωρίου, Εὐτυχίου καὶ Στεφάνου , ἐν Ἄστῃ (Asta) Ἀνδαλουσίας ἐν Ἱσπανίᾳ ἐπὶ Διοκλητιανοῦ μαρτυρησάντων. (~300)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Ἀμπελίου καὶ Γαΐου, τῶν ἐν Μεσσήνῃ τῆς Σικελίας.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρὸς ἡμῶν Γελασίου τοῦ Α´ , πάπα Ῥώμης. (496)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου Διγαίνου (Digain), υἱοῦ τοῦ βασιλέως Δουμνονίας (Dumnonia) Κωνσταντίνου, ἐν Οὑαλίᾳ. (ε´ αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρὸς ἡμῶν Μαύρου, ιβ´ ἐπισκόπου Βερόνης (Verona), τοῦ ὁμολογητοῦ. (~600)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς ὁσίας Ἀμελβέργης (Amelberga), ἡγουμένης τοῦ ἀββαείου Σουστερένης (Susteren) ἐν ταῖς Κάτω Χώραις. (~900)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Λουκᾶ, τοῦ ἐν τῷ Μερκουρίῳ τῆς Καλαβρίας (991), ἀδελφοῦ τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Φαντίνου τοῦ Νέου τοῦ ἐν Θεσσαλονίκῃ
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου Ἱλαρίου, ἡγουμένου τῆς μονῆς ἁγίου Βικεντίου πλησίον τοῦ ποταμοῦ Βολτούρνου (Volturno), ἐν Ἰταλίᾳ. (~†1045)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς ὁσίας Παρασκευῆς τῆς διὰ Χριστὸν σαλῆς ἐν Μπρὶνσκ Ῥωσίας (1891)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ οἱ Ἅγιοι νεο-ἱερομάρτυρες . Ἠλίας Ρίλκο, Κωνσταντίνος Νεμεσάεφ, Δημήτριος Ρουσίνοφ, Ἰωσὴφ Σέννοβιτς, Ἀλέξιος Ζαντβόρνοφ ἐν Ἀθανάσιεφ Γιαροσλὰβ Rybinsk, Γρηγόριος Βαγάνοφ ἐν πολλαῖς βασάνοις, φυλακὸσε καὶ διωκὸς, φυλακὸς καὶς ἀγγαῖς τῶν ὑπέρων. Ῥωσίᾳ.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν 25.000 ἁγίων Νεομαρτύρων Ἐπισκόπων, Ἱερέων, Διακόνων, Μοναχῶν, Μοναζουσῶν καὶ λαϊκῶν ἐν Μπούτοβο Μόσχας Ῥωσίας (1937) τὸ Σύναξῳ (1937) τὸ Σύνολο (1937) Πάσχα, ἤτοι τῷ Σαββάτῳ μετὰ τὴν Μεσοπεντηκοστήν,]
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, η κοίμησις τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Φιλαρέτου Βοζνεσένσκυ Μητροπολίτου Νέας Υόρκης (1985) [8 Νοεμβρίου π.η.] [8 Νοεμβρίου π.η.] αὐτοῦνὸν ἀκομοῦν. εὑρέθη ἄφθορον καὶ εὐωδιάζον τῇ 10ῃ Νοεμβρίου 1998.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, η κοίμησις τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Ἰακώβου, τοῦ ἐπονομαζομένου Τσαλίκη , ἡγουμένου τῆς Μονῆς . ἔτει 1991. Διὰ τὸ σεβάσμιον δὲ τῆς ἡμέρας μετετέθη ἡ τιμὴ τῆς μνήμης αὐτοῦ εἰς τὴν ἑπομένην.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶνΓεωργίου Κάλτσιου- Ντουμιτρεάσα τοῦ Νέου Ὁμολογητοῦ τοῦ φουμάνου (2006) καὶ ἡ εὕρεσις τοῦ ἱεροῦ αὐτοῦ λειψάνου, οὗ εὑρέθη, οὗ εὑρέθη. Μονῇ Πέτρου Βόδᾳ, Νεάμτς ἐν ἔτει 2013 Διὰ τὸ σεβάσμιον δὲ τῆς ἡμέρας μετετέθη ἡ τιμὴ τῆς μνήμης αὐτοῦ εἰς τὴν ἑπομένην.
Σύναξις τῆς Παναγίας τῆς Κουκουζελίσσης τῆς Μεγίστης Λαύρας ἐν Ἁγίῳ Ὄρει
Σύναξις τῆς Παναγιάς τῆς Εἰκοσιφοινίσσης
Σύναξις τῆς Παναγίας Ἐλώνης Λεωνιδίου Κυνουρίας ἐν Ἀρκαδίᾳ
Παναγίας τῆς Χοζοβιώτισσας ἐν Ἀμοργῳ
Σύναξις τῆς Παναγίας τῆς Πέτρας Ὀλύμπου
Σύναξις τῆς Παναγιᾶς τῆς Ἀρχαγγελιώτισσαςστὴν Ξάνθη
Παναγίας τῆς Κουνίστρας στὴν Σκιάθο
Παναγίας τῆς Βλασσαροῦς φυλάσσεται στὸν Ιερὸ Ναὸ τοῦ Αγίου Φιλίππου τῆς Ἀρχαίας Ἀγορᾶς τῶν Ἀθηνῶν καὶ Παναγιάς τῆς Καπνικαρέαςστὴν Ἀθήνα
Παναγίας τῆς Κατακεκρυμμένης (ἤ Πορτοκαλούσας) στὸ Ἄργος
Παναγίας Ἐπισκέψεως στὰ Τρίκαλα
Παναγίας τῆς Μεσοσπορίτισσας
Στίχοι
Ἔ νδον τρέφει σε Γαβριὴλ ναοῦ, Κόρη,
Ἥξει δὲ μικρὸν καὶ τὸ Χαῖρέ σοι λέξων.
Βῆ ἱερὸν Μαρίη τέμενος παρὰ εἰκάδι πρώτῃ.
ἑορτή τοῦ ἡσυχαστικοῦ μοναχισμοῦ
«Χαῖρε, Ἁγία ἁγίων μείζων.»
«Ε ἴσελθε εἰς τὰ ἄδυτα, καὶ γνῶθι μυστήρια, καὶ ἑτοιμάζου γενέσθαι, τοῦ Ἰησοῦ οἰκητήριον, τερπνὸν καὶ ὡραῖον, τοῦ παρέχοντος τῷ κόσμῳ, τὸ μέγα ἔλεος. » (Χαίροις ἀσκητικῶν, β΄ τροπάριον Αποστίχων Εισοδίων)
Ἡ πραγματική Ὀρθόδοξη Ἐσχατολογία εἶναι ὁ Ἡσυχασμός.
π. Ἰωάννης Ρωμανίδης
Ο ησυχασμός είναι η «λυδία λίθος» για την αυθεντική χριστιανικότητα! Ὁ Ἠσυχασμός εἶναι ἡ πεμπτουσία τῆς ὀρθοδόξου παραδόσεως, ταυτιζόμενος μὲ αὐτὸ ποὺ περικλείει καὶ ἐκφράζει ὁ ὅρος ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ. Ἔξω ἀπὸ τὴν ἡσυχαστικὴ παράδοση ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἀνύπαρκτη καὶ ἀδιανόητη.
π. Γεώργιος Μεταλληνός
***
Εἰσόδια
Ἡ προφητικὴ ζωὴ τῆς Παναγίας – τύπος τῆς μοναχικῆς βιοτῆς
π. Ζαχαρίας Ζάχαρου
Ἀ πὸ τὴν πιὸ τρυφερή Της ἡλικία ἡ Παναγία ἀφιερώθηκε ἀπὸ τοὺς γονεῖς Της στὸν ναό. Ἡ θεόπαις Μαριὰμ εἶχε ἀσυνήθιστη ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ τῶν Πατέρων Της, ἀγάπη ποὺ ἐκφραζόταν μὲ τὴν προσευχὴ καὶ τὴ μελέτη τῶν Γραφῶν . Στὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων ἔγινε ὄχι μόνον ἡ πρώτη τῶν μοναχῶν, ἀλλὰ καὶ ἡ πρώτη τῶν Ἡσυχαστῶν. Ζοῦσε ἐπικαλούμενη τὸ Ὄνομα τοῦ Θεοῦ, μελετώντας τὸν λόγο Του, καὶ οἰκειοποιούμενη τὸν λόγο Του στὴν προσωπική Της προσευχή.
Προσκαρτερώντας στὴν προσευχὴ βρῆκε τὸν θαυμαστὸ τόπο τῆς βαθειᾶς καρδιᾶς, ὅπου γνώρισε καὶ ἑνώθηκε μὲ τὸν Θεὸ τῶν Πατέρων Της καὶ μέσῳ Αὐτοῦ ἀντιλήφθηκε τὴν ὁμοουσιότητά Της μὲ ὅλο τὸ γένος. Στὴν ἕνωσή Της μὲ τὸν Θεὸ μὲ φυσικὸ τρόπο Τῆς μεταδόθηκε θεία κατάσταση καὶ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ ἀπέβη ὁ μοναδικὸς νόμος τῆς ὑπάρξεώς Της. Ἕνα ὅμως εἶναι τὸ θεῖο θέλημα ποὺ βασιλεύει στὸν οὐρανό, ἀλλὰ καὶ στὴ γῆ τῆς καρδιᾶς ἐκείνων ποὺ ἔχουν μετατρέψει τὴν ὕπαρξή τους σὲ οὐρανό: «Ἵνα πάντες σωθῶσι». Μὲ αὐτὸ τὸ θέλημα εἰσῆλθε ὁ Πρωτότοκος στὴν οἰκουμένη, μὲ αὐτὸ τὸ θέλημα ἔζησε, προσευχήθηκε, δίδαξε, ἔπαθε, πέθανε, ἀναστήθηκε, ἀναλήφθηκε. Αὐτὸ τὸ θέλημα διακόνησε καὶ διακονεῖ μὲ τὴ μεσιτεία Της ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος.
***
Η ένταση της καρδιακής ησυχίας
π. Ζαχαρίας Ζάχαρου
Η περίοδος που διανύουμε χαρακτηρίζεται από την ήσυχη αναμονή του μεγαλύτερου γεγονότος κάτω από τον ήλιο, του εν Σαρκί ερχομού του Σωτήρος Θεού στη γη.
Όλα τα μεγάλα γεγονότα της σχέσεως του Θεού με τον άνθρωπο, που καταγράφονται στην ιερά ιστορία, υπήρξαν επακόλουθα ιεράς και παρατεταμένης ησυχίας των ανθρώπων του Θεού στην παρουσία Του. Από την αρχή της Δημιουργίας, το Πνεύμα το Άγιον επώαζε εν σιωπή την άβυσσο του μηδενός και ξαφνικά ωοτοκησε όλη την κτίση. Ο Ιακώβ πάλευε όλη τη νύχτα στην προσευχή του, για να επισπεύσει την ευλογία του Θεού, πριν αντιμετωπίσει τον θηριώδη αδελφό του Ησαύ. Ο Μωυσής και οι Ισραηλίτες στην έρημο τήρησαν σαράντα ημέρες σιγή, και κατόπιν εισήλθε ο Προφήτης στον γνόφο της θείας δόξας. Ο Ιησούς του Ναυί με τον λαό του ησύχασαν προσευχόμενοι για επτά ημέρες γύρω από τα τείχη της Ιεριχούς. Και την εβδόμη ημέρα τα τείχη κατέρρευσαν με τον ήχο της σάλπιγγας. Ο προφήτης Ηλίας πορευόταν για σαράντα ημέρες προς τον όρο Χωρήβ έχοντας ως μόνο λογισμό τον τρόπο να εισέλθει στην παρουσία του Θεού, και η προσευχή του κατέβασε άνεμο, σεισμό, πυρ από τον Ουρανό και στη συνέχεια τη λεπτή αύρα, στην οποία ήταν η Παρών ο Θεός. Ο Ιώβ τήρησε σιγή στην παρουσία των φίλων του για επτά ημέρες, βυθομετρώντας τα κρίματα του Θεού, και όταν άνοιξε το στόμα του, ο λόγος του ομοίαζε με θύελλα.
Στην Καινή Διαθήκη η Αγία Παρθένος δέχθηκε το υπερφυές μήνυμα του Ευαγγελισμού, μετά από χρόνια ησυχαστικής ζωής στα Άγια των Αγίων . Η Γέννηση του Λόγου προήλθε από την ησυχία του Πατρός. Ο Κύριος με τους μαθητές Του ησύχασαν για μία εβδομάδα, πριν ξεκινήσουν την ανάβαση «εν προσευχητική σιγή» προς τον άγιον όρο του Θαβώρ, όπου ο Κύριος φανέρωσε τη δόξα Του. Η Ανάσταση έγινε, αφού σίγησε για τρεις ημέρες «πάσα σαρξ βροτεία». Το Άγιο Πνεύμα επεσήμανε στον κόσμο, ενώ οι μαθητές ησύχαζαν ομοθυμαδόν.
Το πνεύμα της θαυμάσιας και ιδιάζουσας αυτής της ησυχίας είναι πολύ σημαντικό, καθότι το ήθος της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι ησυχαστικό.
Τι είναι ο ησυχασμός; Οι άνθρωποι στην καθομιλουμένη με τον όρο ησυχία υπονοούν το ραχάτι, την αργία, αλλά στην ασκητική ορολογία έχει μια ειδική σημασία. Η ησυχία δεν είναι μια παθητική απέκδυση του νου κατά τα πρότυπα του ανατολίτικου ασκητισμού, αλλά είναι ζέση πνεύματος που προκαλεί αλλοιώσεις καρδιάς. Γεννά νοήματα και αισθήματα που μεταφέρουν τον άνθρωπο από ένα πλήρωμα θείας αγάπης σε ολοένα και μεγαλύτερο πλήρωμα. Τον κατακλύζουν με «την ειρήνην του Χριστού, την πάντα νουν υπερέχουσαν» [1], η οποία είναι η μόνη που ως λεπτή αύρα μπορεί να μεταδοθεί και στους γύρω του. Ησυχία σημαίνει ακραία, αλλά ταυτόχρονα ειρηνική ένταση αγάπης.
Οι ησυχαστές δεν είναι παραδομένοι σε απραγία, αλλά εν σιγή βιώνουν την πιο ενεργή κατάσταση που μπορεί να αντέξει το πνεύμα του ανθρώπου, ενισχυμένο από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Η εργασία τους είναι σταύρωση, διότι ο νους του ανθρώπου μετά την πτώση είναι σαν το μέρος που επιπλέει στην επιφάνεια της θάλασσας. Αν προσπαθήσει κάποιος να κρατήσει στα πυθμένα της, σύντομα διαπιστώνει ότι είναι αδύνατον. Το τόπι αναπηδά και βγαίνει στην επιφάνεια. Έτσι και ο νους, για να μείνει στην καρδιά, πρέπει μεγάλη βία.
Όσοι προσπαθούν σε αυτή την εργασία γίνονται ολόκληροι πνεύμα , καθώς δεν υπάρχει στη σκέψη τους να αφαιρείται ούτε για ένα δευτερόλεπτο. Ο νους εδραιωμένος στο καμίνι της καρδιάς μένει περιορισμένος στην επίκληση του αγίου Ονόματος του Παντοκράτορος Ιησού. Μαρτυρικός μεν τρόπος για την πεπτωκυία και κατακερματισμένη ανθρώπινη φύση, ωστόσο και μοναδικός για τη θεραπεία της· είναι ο μόνος τρόπος για να αποδώσει ο άνθρωπος την οφειλόμενη, ολοκληρωτική αγάπη στον Κύριο.
Ο Ησυχασμός είναι η πεμπτουσία της Ορθόδοξης ασκητικής παραδόσεως και όσοι τον ασπάζονται αποτελούν ζωντανό θαύμα. Οι μάρτυρες σε μια στιγμή, αψηφώντας τα βασανιστήρια και τον θάνατο, κάνουν την καλή ομολογία, χύνουν το αίμα τους και ανεμπόδιστα εισέρχονται στο πανηγύρι του Ουρανού. Οι ησυχαστές υφίστανται επί χρόνια το μαρτύριο να ζουν στη γη φέροντας σώμα, αισθήσεις και ψυχές που τους έλεγαν προς τα κάτω και όμως, υπερβαίνοντας κάθε φυσικό νόμο, παρίστανται αδιαλείπτως στην παρουσία του Θεού. Χωρίζονται από όλους, από κάθε ανθρώπινη παρηγοριά, ενώ ταυτόχρονα είναι ενωμένοι με όλον τον Αδάμ βαστάζοντας την τραγωδία του στην καρδιά τους μαζί με τη μακαριότητα του Ουρανού.
Κατεξοχήν Ησυχαστής ήταν η Αγία Παρθένος στα Άγια των Αγίων. Η Γραφή αναφέρει προφητικά για την Παναγία: «Πάσα η δόξα της θυγατρός του Βασιλέως έσωθεν»[2]. Οι ησυχαστές, σύμφωνα με το πρότυπο Της, είναι εκείνοι οι ασκητές που ασχολούνται αδιαλείπτως με την καρδιά τους και σκάβουν να βρουν τα βάθη της, διότι γνωρίζουν ότι ακόμη και ο Ουρανός στέκει σε προσοχή της βαθειάς καρδιάς του ανθρώπου. Η Παναγία, όταν ήταν ακόμη νεαρή κόρη στα Άγια των Αγίων στη ζέση της προσευχής Της ανακάλυψε τη βαθειά καρδιά Της, και εκεί ενώθηκε με τον Θεό και αισθάνθηκε την ομοουσιότητά της με όλο το γένος των ανθρώπων. Έχοντας καταστήσει το θέλημα του Θεού τον μοναδικό νόμο της υπάρξεως Της, με φυσικό τρόπο άρχισε να πρεσβεύει για την πάγκοινη σωτηρία. Αγιασμένη με την ενέργεια της ησυχαστικής της βιοτής και της αγάπης της για Θεό και άνθρωπο δέχθηκε όχι μόνο λόγο Θεού, αλλά τον Ίδιο τον Θεό Λόγο . Ο Αρχάγγελος την αποκάλεσε Κεχαριτωμένη, διότι βρήκε χάρη παρά Κυρίου Αυτή που ήδη εμφορείτο από χάρη.
Το κοντάκιο του αγίου Γρηγορίου Παλαμά αναφέρει ότι, ως ησυχαστής παρίστατο «Νοῒ τῷ πρώτῳ». Αυτός είναι ο ορισμός της ησυχίας· η ασάλευτη και διηνεκής διαμονή μέσα στο Πνεύμα του Θεού. Να παρίσταται δηλαδή ο νους του ανθρώπου ενώπιον του Θεού αδιαλείπτως και απλανώς, χωρίς να ταλαντεύεται. Ο νους στη μετά την πτώση κατάστασή του είναι αχαλίνωτος. Δένεται μόνο όταν η καρδιά περιστρέφεται με τον τρόπο της αγάπης προς τον Χριστό, που δεν επιτρέπει να ξεχάσει τον αγαπημένο Κύριο ούτε λεπτό.
Η νοερά ησυχία, που αποτελεί το κέντρο της πνευματικής παραδόσεως της Εκκλησίας μας, είναι η προεικόνιση εκείνου του αιώνιου σαββατισμού, στον οποίο εισήλθε ο Κύριος αφού επιτέλεσε όλα τα έργα Του. Συμβολίζει τη νίκη επί των παθών, τη νίκη που έφερε στον κόσμο «ο ελθών και πάλιν ερχόμενος» Χριστός. Η νίκη του Χριστού συνίσταται στο ότι «θανάτω θάνατον επάτησε».
Σύμφωνα με τον Απόστολο, «έσχατος εχθρός καταργείται ο θάνατος»[3]. Η κατάργηση του θανάτου είναι απότο γεγονός που λαμβάνει χώρα στη βαθειά καρδιά του ανθρώπου, της οποίας ο τόπος αναφαίνεται σταδιακά, όταν παραμένει ο ασκητής στην παρουσία του Θεού. Ο Κύριος εξαλείφει την αχρειότητα που σφόδρα έχει συσσωρευθεί εκεί και «τω πνεύματι του στόματος Αυτού αναλώνει τον άνομον»[4]. Τότε ο άνθρωπος νεκρώνεται για τον κόσμο και ο,τι πριν τον συνέτριβε ψυχολογικά, το θεωρεί πλέον επουσιώδες. Γίνεται σαν λιοντάρι στην καρδιά του, που κάθε επιθυμία κατευθύνεται προς το «άκρως εφετόν», το Πρόσωπο του Κυρίου[ 5].
Τα μέτρα των Πατέρων αναμφίβολα υπερβαίνουν ασυγκρίτως τα μέτρα της πλειονότητας των ανθρώπων. Εντούτοις, η γνώση της διδασκαλίας της Εκκλησίας αποβαίνει πλοηγός αστέρας[6]. Δεν βλέπουν όλοι οι πιστοί το Άκτιστο Φως. Ακολουθώντας όμως τους Αγίους, και ζώντας μέσα στην Εκκλησία του Θεού, η οποία ενώνει στους κόλπους της Αγίους και αμαρτωλούς που μετανοούν, οι τελευταίοι σώζονται δι’ ευχών των πρώτων.
Οι Πατέρες θεωρούσαν ως πνευματική μοιχεία και την παραμικρή απόκλιση ή ταλάντευση του νου από την έννοια του Θεού. Τέτοιου ύψους ήταν η ιδέα που τους ενέπνεε. Ο λογισμός τους διακατέχονταν πάνω απ’ όλα με τη μέριμνα για την πνευματική παρθενία, δηλαδή για την αμετάθετη προσήλωση του στη μνήμη του Θεού.
Οι Πατέρες παρομοιάζουν τη ζωή στον κόσμο αυτό με ένα ποτήρι θολού νερού. Όσο το ταράζουμε, παραμένει θολό. Αν όμως το αφήσουμε να ησυχάσει, τότε θα καταθέσει η ακαθαρσία στον πάτο, ενώ το νερό θα γίνει διαυγές. Το ίδιο συμβαίνει και με τον άνθρωπο. Για να δεις τον εαυτό του, πρέπει να ησυχάσει . Συνήθως οι άνθρωποι δεν βλέπουν τον εαυτό τους και αδυνατούν να διακρίνουν τους λογισμούς τους. Όταν ησυχάσουν και συγκεντρωθούν σε ένα νόημα, το νόημα της ευχής, τότε «τα κρύφια της καρδιάς» έρχονται στην επιφάνεια.
Ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς διακρίνει δύο ειδών ησυχίες. Η μια είναι εξωτερική, η άλλη εσωτερική. Αυτές σχετίζονται με τα δύο είδη σταυρών, στα οποία αναφέρονται ο απόστολος Παύλος· «εμοί ο κόσμος εσταύρωται καγώ τω κόσμω»[7]. Ο άγιος Ιωάννης Γάζης, γνωστός ως Προφήτης ορίζει την εξωτερική ησυχία ως τον αγώνα του «συστείλαι τινα την καρδιά αυτού από δόσεως και λήψεως και ανθρωπαρεσκείας και των λοιπών ενεργειών»[8]. Με άλλα λόγια, η εξωτερική ησυχία συνίσταται στο να αποφύγει ο άνθρωπος τον «σάλον των βιοτικών μελημάτων», δηλαδή τις άχρηστες δοσοληψίες, τις διάφορες εικόνες και τις ποικίλες εντυπώσεις, τους θορύβους και τους πολλούς πειρασμούς, αρκούμενος στα άκρως απαραίτητα.
Αυτό το είδος της ησυχίας ως ένα βαθμό τον ασκούν οι Χριστιανοί τις Κυριακές, όταν «αποθέτοντες πάσαν βιωτικήν μέριμναν» [9] αφιερώνουν την ημέρα στη λατρεία και τον λόγο του Θεού , που εμπνέουν ζωντανή ελπίδα για εκείνον τον αληθινό αιώνα που «έρχεται οσονούπω». Στον πόθο τους για το γεγονός της Θείας Λειτουργίας που μέλλει να συντελεσθεί, αρχίζουν με προσδοκία να ζουν ησυχαστικά ήδη από την προηγούμενη ημέρα, περιορίζοντας κατά το δυνατόν τις εξωτερικές δραστηριότητες και τρέφοντας τον νου και την καρδιά με την προσευχή και τη μελέτη των θείων λόγων. Αποφεύγοντας τους εξωτερικούς περισπασμούς παραμένουν στην παρουσία του Θεού, η οποία περιβάλλει το σπιλωμένο ιμάτιο της ματαιότητας των λογισμών. Προσθέτουν κατ’ αυτόν τον τρόπο τον έναν αγιασμό επάνω στον άλλο. Τέτοιου είδους ησυχία αυξάνει την έμπνευση και κάνει οικείο τον λόγο του Θεού. Όταν προσέλθει ο πιστός στο φρικτό Μυστήριο και σταθεί ενώπιον του Μεγάλου Βασιλέως, ο Κύριος τον αναγνωρίζει και τον σφραγίζει με τον αγιασμό της Θείας Ευχαριστίας.
Η εξωτερική ησυχία είναι μεν αναγκαία, αλλά μάλλον ως προϋπόθεση για την εσωτερική, η οποία ορίζεται από τον άγιο Ιωάννη της Κλίμακας ως «λογισμών επιστήμης και ασύλητου έννοιας»[10]. Για την άσκησή της ο πιστός αγωνίζεται να αναχαιτίσει την περιπλάνηση του νου και της ψυχής στον κτιστό κόσμο, ώστε να μην δώσει λαβή σε οποιονδήποτε άλλο λογισμό να εισέλθει μέσα του, οπότε δεν μπορεί να προσεγγιστεί «αθολότως» στον Θεό. Καθίσταται δηλαδή ικανός να μιλάει στον Θεό καθαρά, με ένα νόημα και με νου διαυγή. Παράλληλα με την τεταμένη την προσοχή του αφουγκράζεται τη φωνή του Κυρίου στα μύχια του.
Επομένως, η εσωτερική ησυχία είναι η στάση του ανθρώπου στην παρουσία του Θεού με τον νου στην καρδιά. Κατά την ησυχία της ψυχής ο ασκητής παλεύει να περιορίσει τον νου μέσα στην καρδιά του και από εκεί, εν τω κρυπτώ, να επικαλείται τον Θεό διηνεκώς. Όλο το είναι του ανθρώπου συσσωρεύεται στην καρδιά και το Όνομα του Κυρίου σταδιακά την καθαρίζει. Τότε ο νους του ανθρώπου ως ισχυρός ηγεμόνας αγρυπνεί στα προπυργιά της. Ατενίζει τους λογισμούς που προσπαθούν να την πλησιάσουν, και διακρίνει σαφώς τους αγαθούς από αυτούς που ντυμένοι προβατόμορφα επιχειρούν να τη συλήσουν. Έτσι, ανοίγει διάπλατα τις πύλες στους πρώτους και τις κλείνει ερμητικά για τους τελευταίους. «Ου γαρ τα νοήματα του εχθρού αγνοεί» και τα διακρίνει εναργώς από τα νοήματα του Θεού[11].
Κατ’ αυτόν τον τρόπο όλο το είναι του ανθρώπου, ενοποιημένο πλέον, κολλά στον Θεό. Και όποιος κολλά στον Θεό, γίνεται ένα πνεύμα μαζί Του , σύμφωνα με τον λόγο του Αποστόλου, «ο κολλημένος τω Κυρίω εν πνεύμα εστιν»[12]. Αυτή η ιερή εργασία είναι η επιστήμη των λογισμών, και το ότι έχει «ασύλητον έννοιαν» σημαίνει πως κατά τη διάρκειά της ο νους του πιστού παραμένει αδιαλείπτως ενωμένος με τον Θεό και τίποτε δεν μπορεί να τον αποσπάσει από Αυτόν.
Πολλοί άνθρωποι έχουν ζήλο· προσεύχονται και δέχονται χάρη, αλλά αδυνατούν να τη φυλάξουν, διότι δεν έχουν μάθει να περιφρουρούν τον νου τους από τους κακούς λογισμούς. Καθώς παραμένει ξέφραγος, εισέρχονται ανεξέλεγκτα οι λογισμοί και διαρρέει η χάρη, ωσότου μάθει ο πιστός όχι μόνο να «εργάζεται» τον Παράδεισο μέσα του, αλλά και να τον «φυλάσσει»[13] με την τήρηση του νου.
Τα δύο είδη της ησυχίας περιγράφονται με απλά λόγια στο ρητό του Γεροντικού: «Περιόρισε το σώμα σου στο κελλί σου και τον νου στο σώμα σου».
Η πρώτη συνίσταται στην κατάληψη από τα εξωτερικά έργα και η δεύτερη στην κατάληψη από τους λογισμούς, με την απόθεση κάθε νοήματος και τη σταύρωση της λογικής.
Η δεύτερη προϋποθέτει την τέλεια παράδοση του ασκητή στα κραταιά χέρια του Θεού, και την αδιάλειπτη διαμονή του στο Πνεύμα Του. Αυτή είναι η αληθινή εσωτερική ησυχία, και όσοι αποπειράθηκαν να αποκτήσουν διαπίστωση ότι μακράν από το να είναι ραχάτι, απαιτείται έως θανάτου. Ο λόγος των Αγίων «δώσε αίμα και λάβε Πνεύμα» δεν είναι σχήμα υπερβολής ή αποκύημα νοσηρής φαντασίας. Η εσωτερική ησυχία είναι καρπός και στέφανος εσωτερικού μαρτυρίου, μαρτυρίου της συνειδήσεως[14].
Όπως ο απόστολος Παύλος στην Προς Κορινθίους επιστολή, έτσι και ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς κάνει διάκριση ανάμεσα στη σαρκική σοφία[15]ενός κόσμου που έχει ως κύριο τον άρχοντα του Σκότους, και στη σοφία του Θεού, την «άνωθεν καταβαίνουσαν», που είναι «αγνή, επι, ειρηνική» μεστή ελέους»[16]. Η πρώτη είναι η σοφία των φιλοσόφων και όλων των σοφών του αιώνος τούτου. Η σοφία όμως του Θεού είναι πνευματική, και για να αποκτήσει κανένας δεν χρειάζεται μεγάλη διανόηση ή σπουδαία μόρφωση, αλλά η μαθητεία στον Σταύρο του Χριστού. Η αληθινή σοφία αποκτάται, όταν καθαρίσει ο άνθρωπος την εικόνα του Θεού που φέρει μέσα του και γίνει οικείο Του, όταν δηλαδή αποκτήσει τον Δοτήρα της γνώσεως ένοικο στην καρδιά του. Ο Κύριος για να δείξει την ανωτερότητα αυτής της σοφίας δεν επέλεξε φιλοσόφους ως μαθητές Του, αλλά πτωχούς, απλούς και αγράμματους αλιείς.
Ο άγιος Γρηγόριος διαχωρίζει επίσης δύο βασιλιές. Η μία ανήκει στον κοσμοκράτορα του αιώνος αυτού. Η άλλη που είναι αόρατη «ουκ έστιν εκ του κόσμου τούτου, ουκ έστιν εντεύθεν»[17], είναι η ευλογημένη και υπεράγαθη Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Η γνώση ότι αυτός ο κόσμος «κείται εν τω πονηρώ» κάνει τον άνθρωπο νηφάλιο, νηπτικό, διορατικό. Με τη βοήθεια των εντολών αρχίζει ο αγώνας της διακρίσεως μεταξύ της Βασιλείας του Θεού και της βασιλείας του εχθρού, διότι τα όρια δεν είναι πάντοτε σαφή.
Η Βασιλεία του Θεού είναι μεν παρούσα και σε αυτόν τον κόσμο, αλλά με τρόπο μυστικό και πνευματικό. Φανερώνεται μόνο εκεί, όπου υπάρχουν δοχεία καθαρά και «εσφραγισμένα τω Πνεύματι», ευπρεπισμένα για να τη δεμένη, δοχεία που, όπως κατεξοχήν η Παναγία, δέχονται τη δωρεά του Κυρίου και τη σφραγίζουν, μη επιτρέποντας ούτε μόριο του θησαυρού να διαρρεύσει. Ο Ίδιος ο Χριστός ανήγγειλε ότι, «η βασιλεία του Θεού εντός υμών εστιν»[18]. Η Βασιλεία του Θεού είναι κρυμμένη ως πολύτιμος μαργαρίτης μέσα στην καρδιά του ανθρώπου , σε αυτήν όμως την καρδιά, που είναι καθαρή και αγιασμένη.
Μέγα χάσμα χωρίζει το Βασίλειο της δόξας του Θεού από το φυσικό βασίλειο, χάσμα που γεφυρώνεται με το βασίλειο της χάριτος. Ως μεταβατική κατάσταση το ενδιάμεσο βασίλειο αποτελεί τόπο μαθητείας και μυσταγωγίας για τον τρόπο που ενεργεί η χάρη· για το πως αποκτάται και πως διαφυλάσσεται. Σταδιακά καθιστά τον πιστό εύθετο για τη Βασιλεία της δόξας, μέσα στην οποία τελικά θα αφομοιωθεί. Με το ύδωρ του Βαπτίσματος και τα ύδατα της μετάνοιας ο αμέτοχος στη Βασιλεία άνθρωπος συγκεντρώνεται και δέχεται σπέρμα θεώσεως, που θα επιτρέψει την είσοδο στη Νυμφώνα του Κυρίου.
Ο άνθρωπος μετά την πτώση ανήκει στον «λαόν τον καθήμενον εν σκοτει, εν χώρα και σκια θανάτου»[19]. Ο νους του είναι αμαυρωμένος, μουτζουρωμένος και οι αισθήσεις των βεβαιωμένων λόγω της προσκολλήσεως στον ορατό κόσμο. Η διάνοια σκοτισμένη βρίσκεται σαν σε λήθαργο και δεν επιτρέπει στον άνθρωπο να ανακαλύπτει, για να αντικρίσει το Φως το απρόσιτο.
Ο άγιος Γρηγόριος στις πραγματείες που υπερασπίζεται τον ησυχασμό κάνει λόγο για τη θεωρία του Ακτίστου Φωτός, δωρεά που δίνεται σε λίγους ανά γενεά· σε αυτούς που «μισούντες έτι και την εαυτών ψυχήν», παρέδωσαν τον εαυτό τους σε ανήλεη και απαράκλητη μετάνοια και ταπεινώθηκαν, ωσότου «εκολλήθη τω εδάφει η ψυχή αυτών». Έγιναν έτσι καθαροί σαν τον ήλιο, εύθετοι να τους διαπεράσει το Φως του Θεού, η άκτιστη αστραπή της Θεότητας.
Το Φως αυτό είναι ο Ίδιος ο Θεός με τη μορφή της ενέργειας Του και η επίλαμψη Του, σύμφωνα με τον άγιο Συμεών τον Νέο Θεολόγο, θεραπεύει κάθε τραύμα της ψυχής και μεταβάλλει τον ψυχικό σε πνευματικό άνθρωπο , που «ανακρίνει μεν τα πάντα, αυτός δε υπ’ ουδενός ανακρίνεται»[20]. Αυτή η λάμψη, σύμφωνα με τη διδασκαλία των Πατέρων, απέρριψε με τα πενιχρά ανθρώπινα λόγια, είναι πλήρωμα ζωής. Ονομάζεται Φως, όχι διότι μοιάζει με το φως του φυσικού ηλίου, αλλά επειδή φέρει κάποια αναλογία προς αυτό και σε όποιον λάμψει επαξίως, τον ζωοποιεί.
Όσο ο νους είναι χωρισμένος από την καρδιά, ο άνθρωπος νοσεί. Όταν όμως ο πιστός βρει τη βαθειά καρδιά του, θεραπεύεται και «αποστέλλεται εν αφέσει»[21], ακόμη και όταν συνεχίζει να ζει και να κινείται μέσα στον αλλοπρόσαλλο αυτόν κόσμο. Η τραγωδία του σύγχρονου ανθρώπου συνίσταται στο ότι ζει έξω από την καρδιά του, πολλές φορές ακόμη και όταν είναι ενεργό μέλος της Εκκλησίας. Γι’ αυτό και η διδασκαλία του Αγίου Γρηγορίου για την ένωση του νου και της καρδιάς είναι ιδιαιτέρως επίκαιρη στην εποχή μας. Ο σύγχρονος πολιτισμός έχει ως άξονα, γύρω από τον οποίο αναπτύσσεται, την άνεση και την αποφυγή κάθε είδους στενώσεως. Αυτός είναι ίσως ο λόγος, που η γενεά αυτή δυσκολεύεται να προκόψει πνευματικά. Ο λόγος για το «χαροποιό πένθος» της είναι ακατανόητο, καθώς αποστρέφεται κάθε πόνο και ειδικά τον ζωηφόρο πόνο της μετανοίας.
Όσο οι άνθρωποι γίνονται «απηλγηκότες »[22], αποτινάζουν δηλαδή από πάνω τους τον πόνο, τόσο σκοτίζεται όλο και περισσότερο ο νους τους και αδυνατούν να αναβλέψουν πνευματικά. Ως επί το πλείστον, ο πολυπράγμων άνθρωπος στις ημέρες μας δεν ασχολείται με την καρδιά του. Γίνεται θύμα του άγχους και της προσπάθειας να πραγματοποιήσει τις ποικίλες μεριμνές του. Ο χρόνος, αντί για «καιρός χρηστότητας» και μακροθυμίας του Κυρίου, έχει μετατραπεί σε εχθρό του, που τον καταδιώκει. Ο σύγχρονος άνθρωπος αγνοεί την ύπαρξη της πνευματικής καρδιάς, και ως εκ τούτου δεν δοκιμάζει καν να εύρει τον θαυμαστό τόπο της, ώστε να εισέλθει εκεί και να γίνει απρόσβλητος στους πειρασμούς.
Όλα τα χαρίσματα ήλθαν στον κόσμο πρώτα με την κατάβαση του Υιού του Θεού στη γη ως τα καταχθόνια, και μετά με την ανάβαση Του υπεράνω των Ουρανών[23]. Το ίδιο, τρόπον τινά, επαναλαμβάνεται και στον άνθρωπο. Πρώτα ο νους σταυρώνεται από τη σοφία του Εσταυρωμένου Θεού, με την υπακοή, την τήρηση των εντολών και την επίκληση του Αγίου Ονόματος Του. Με τον πόνο της σταυρώσεως ο νους κατέρχεται στην καρδιά, πρώτα στη σάρκινη καρδιά και έπειτα «αρχίζει να διεισδύει σε εκείνα τα βάθη της, όπου δεν είναι πια σάρκα»[24]. Εκεί όμως αναπάντεχα ανακαλύπτει και συναντά τον Σωτήρα Κύριο και γνωρίζει την ακαταμάχητη δύναμη Του. Κατ’ αυτόν τον τρόπο η μετάνοια και ο πόνος αποβαίνουν πολύ για την εύρεση της καρδιάς και την ταύτιση με τον Χριστό, που όπως αναφέρουν οι Πράξεις, είναι «παθητικός» σε αυτόν τον κόσμο[25].
Όπως στην αρχή της Δημιουργίας το Πνεύμα του Θεού επιφερόταν[26]πάνω από τα ύδατα και επώαζε την άβυσσο του μηδενός, από όπου με τον λόγο του Θεού ξεπρόβαλε ο θαυμαστός και ποικιλόμορφος αυτός ο κόσμος, έτσι και το Όνομα του Παντοκράτορος Ιησού, καθώς επιφέρεται στα στήθη του πιστού, επωάζει την άβυσσο της καρδιάς του, ωσότου να βρει ο άνθρωπος σημείο επαφής με τον Άγιο των Αγίων και αναφανεί η βαθειά καρδιά, η πολύτιμη για τον Δημιουργό της.
Οι Πατέρες για τη θεραπεία της ψυχής και την ένωση του νου και της καρδιάς συστήνουν με ιδιαίτερη έμφαση στην ακρότητα του πόνου, δηλαδή το πνευματικό πένθος και τα δάκρυα. Ο Πένθος απαράκλητο, που προέρχεται από τη θέα της αποστάσεως του ανθρώπου από τον Δημιουργό του, πένθος του ανθρώπου που «λιμώ απολλύεται» μακριά από τον οίκο του Πατρό του, που σέρνεται στη λάσπη των παθών, ενώ λαμπρή και πλούσια Βασιλεία έχει ετοιμασθεί γι’ αυτόν.
Όταν επέλθει η θεραπεία και ενοποιηθεί η φύση του ανθρώπου, αναπηδά δύναμη μέσα του και αρχίζουν οι «αναβάσεις στην καρδιά αυτού»[27], οι ελλάμψεις από τη χάρη του Θεού. Τότε «εξέρχεται ο αληθινός άνθρωπος επί την αληθινήν εργασίαν αυτού έως εσπέρας»[28]. Ανατέλλει άλλος ήλιος στην καρδιά, άλλος φωσφόρος, και ο άνθρωπος καθίσταται αληθινός εργάτης της ευσεβείας, γνωρίζοντας πλέον πως να «επιτελέσει αγιωσύνην εν φόβω Θεού»[29]. Αποδίδει αυτά που αρμόζουν στον Θεό, «όσα εστίν αληθή, όσα σεμνά, όσα δίκαια, όσα αγάπη, όσα προσφιλή, όσα εύφημα, ει τις αρετή και ει τις έπαινος»[30].
Παραπομπές:
[1]Βλ. Φιλιπ. 4,7.
[2]Ψαλμ .44,14.
[3]Α’ Κορ. 15,26.
[4]Βλ. Β’ Θεσ. 2,8.
[5]Πρβλ. Ψαλμ. 37,10.
[6]Γράφει σχετικά ο Γέροντας: «Επιθυμώ πραγματικά να μάθω για το τέλειο, για εκείνο που ξεπερνά τα μέτρα μου. Και αυτό, όχι γιατί έχω αξιώσεις πέρα από τις δυνατότητές μου, όχι• αλλά επειδή θεωρώ αναγκαίο να δω τον πλοηγό αστέρα για να ελέγχω κατά πόσο βρίσκομαι στην ορθή οδό. Στην αρχαιότητα οι ναυτικοί προσανατολίζονταν από ένα απίστευτα μακρινό αστέρι. Έτσι και εγώ θα ήθελα να έχω στο πνεύμα μου ένα απλανές κριτήριο, έστω και εξαιρετικά υψηλό, για να μην επαναπαύομαι στο λίγο, εκείνο που μέχρι τη στιγμή αυτή γνωρίζω». Οψόμεθα τον Θεόν καθώς εστι, σ. 99.
[7]Γαλ. 6,14.
[8]Βαρσανουφίου και Ιωάννου, Κείμενα Διακριτικά και Ησυχαστικά, Τόμος Β’, εκδ. Ἑτοιμασία, Ι. Μ. Τιμίου Προδρόμου, Καρέας, 1996, απόκριση τιδ’ (314), σ. 174.
[9]Χερουβικός Ύμνος Θείας Λειτουργίας.
[10]Βλ. Ιωάννου Σιναΐτου, Κλίμαξ, Ι. Μ. Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 112009, Λόγος ΚΖ’, στίχος 2, σ. 335.
[11]Βλ. Β’ Κορ. 2,11.
[12]Α’ Κορ. 6,17.
[13]Βλ. Γεν. 2,15.
[14]Πρβλ. Β’ Κορ. 1,12.
[15]Β’ Κορ. 1,12.
[16]Βλ. Ιακ. 3,17
[17]Ἰωάν. 18,36.
[18]Λουκ. 17,21.
[19]Βλ. Ματθ. 4,16· Ησ. 9,1.
[20]Βλ. Α’ Κορ. 2,15
[21]Βλ. Λουκ. 4,18.
[22]Βλ. Ἐφ. 4,19.
[23]Βλ. Ἐφ. 4,8-10.
[24]Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, σ. 55.
[25]Πράξ. 26,23.
[26]Βλ. Γεν. 1,2.
[27]Βλ. Ψαλμ. 83,6.
[28]Βλ. Ψαλμ. 103,23.
[29]Β’ Κορ. 7,1.
[30]Φίλιπ. 4,8..
Ἀρχιμανδρίτης Ζαχαρίας Ζάχαρου, Ὡς ἐκ νεκρῶν ζῶντες, Β4 Ἡ ἔνταση τῆς καρδιακῆς ἡσυχίας, σ. 189 κ.εξ.
***
Άγιος Σωφρόνιος του Εσσεξ
Θ α ‘ρθει εποχή που θα κατασκευαστούν μηχανές οι οποίες θα ελέγχουν τον τρόπο σκέψης των ανθρώπων…
Εκείνη την εποχή μόνο όσοι κατέβασαν τον νου τους στην καρδιά θα μείνουν ανεπηρέαστοι από αυτή την δικτατορία…
Μ ην ανησυχείς για την ανικανότητά σου να συγκεντρωθείς, όταν στέκεσαι στην προσευχή. Κράτησε πριν απ’ όλα τη μνήμη του Θεού και την ειρήνη της καρδιάς… Για να βρεις τον σωστό δρόμο, είναι καλύτερο απ’ όλα να ζητήσεις από τον ίδιο τον Θεό στην προσευχή:«Κύριε, Συ ο ίδιος δίδαξέ με τα πάντα… Δώσε μου τη χαρά της γνώσεως του θελήματός Σου και των οδών Σου… Δίδαξέ με να σε αγαπώ αληθινά με όλο μου το είναι, όπως μας παρήγγειλες… Οικοδόμησε τη ζωή μου έτσι, όπως Εσύ ο ίδιος την συνέλαβες στην προαιώνια βουλή Σου… ». [Αγίου Σωφρονίου Σαχάρωφ, Γράμματα στη Ρωσία, Επιστολή 4, ]
Σας εκλιπάρω όλους, ειδικά τις γυναίκες, να καλλιεργήσετε την εσωτερική σας ομορφιά: «Πάσα η δόξα της θυγατρός του βασιλέως έσωθεν». Τουλάχιστον αυτή τη μέρα, αποφύγετε την ψεύτικη ομορφιά. Να γίνουμε αληθινά άγιοι, όχι με βάση τα ανθρώπινα μέτρα, αλλά με βάση το μέτρο του Θεού. Έτσι μόνο θα εκπληρωθεί το νόημα και ο σκοπός της υπάρξεώς μας σ’ αυτόν τον κόσμο. Άγιος Παύλος πατριάρχης Σερβίας
https://iconandlight.wordpress.com/2025/11/20/%cf%83%ce%b1%cf%82-%ce%b5%ce%ba%ce%bb%ce%b9%cf%80%ce%b1%cf%81%cf%8e-%cf%8c%c e%bb%ce%bf%cf%85%cf%82-%ce%b5%ce%b9%ce%b4%ce%b9%ce%ba%ce%ac-%cf%84%ce%b9%cf%82-%ce%b3%cf%85%ce%bd%ce%b1%ce%ce%b%ce%ba
Κ’ είδες, η Κόρη, του λαού την πίστιν, είδες και την πτωχείαν κ’ ευσπλαχνίσθης…. Στην Παναγία την Κουνίστρα, Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη
https://iconandlight.wordpress.com/2025/11/20/%ce%ba-%ce%b5%ce%af%ce%b4%ce%b5%cf%82-%ce%b7-%ce%ba%cf%8c%cf%81%ce%b7-%cf% 84%ce%bf%cf%85-%ce%bb%ce%b1%ce%bf%cf%8d-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%cf%80%ce%af%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%bd-%ce%b5%ce%af%ce
Στα Άγια των Αγίων με βαθειά προσευχή και ησυχία….
https://iconandlight.wordpress.com/2024/11/20/%cf%83%cf%84%ce%b1-%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%b1%ce%b3%c e%af%cf%89%ce%bd-%ce%bc%ce%b5-%ce%b2%ce%b1%ce%b8%ce%b5%ce%b9%ce%ac-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%83%ce%b5%cf%85%cf%ceba%e-87%
Η Υπεραγία Θεοτόκος εισήλθε στα άγια των αγίων, ζώντας μόνο για το Θεό, στην ιερά ησυχία με αδιάλειπτο θεία προσευχή, κι εκεί διέκρινε νέα και απόρρητη οδό προς τους ουρανούς, που θα την έλεγα νοητή σιγή. Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς
https://iconandlight.wordpress.com/2023/11/20/%ce%b7-%cf%85%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%b1%ce%b3%ce%af%ce%b1-%ce%b8%ce%b5%ce%bf%c f%84%cf%8c%ce%ba%ce%bf%cf%82-%ce%b5%ce%b9%cf%83%ce%ae%ce%bb%ce%b8%ce%b5-%cf%83%cf%84%ce%b1-%ce%ac%ce%b3%ce%b8/4%c%ce
Τέτοιους ανθρώπους δεν βρίσκεις σήμερα, ο Μισαήλ ήταν ένας νέος αββάς Ισαάκ. Όλος φλόγα, λιγομίλητος, ταπεινός, αγαπούσε την προσευχή, την ησυχία κι είχε βαθιά συναίσθηση της αμαρτωλότητάς του. Ποτέ δεν άφηνε άνθρωπον να τον επαινέσει. Όσιος Ιερώνυμος της Αίγινας
https://iconandlight.wordpress.com/2024/10/15/%cf%84%ce%ad%cf%84%ce%bf%ce%b9%ce%bf%cf%85%cf%82-%ce%b1%ce%bd%ce%b8%cf%81%c f%8e%cf%80%ce%bf%cf%85%cf%82-%ce%b4%ce%b5%ce%bd-%ce%b2%cf%81%ce%af%cf%83%ce%ba%ce%b5%ce%b9%cf%82-%cf%83%ce%ce%ce%e
Από πού να αντλήσουμε δύναμη εμπνεύσεως για να ζήσουμε χριστιανικά; Κύριε, δεν ξέρω τι να ζητιανέψω από Εσένα. Μόνον εσύ γνωρίζεις τι μου χρειάζεται.
https://iconandlight.wordpress.com/2023/11/19/%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%80%ce%bf%cf%8d-%ce%bd%ce%b1-%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%bb%ce%ae%cf%83%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5-%ce%b4%cf%8d%ce%bd%ce%b1%ce%bc%ce%b7-%ce%b5%ce%bc%cf%80%ce%bd%ce%b5%cf%8d%cf%83%ce%b5/
Η Θεοτόκος έζησε στα Άγια των Αγίων ως η μεγαλύτερη ησυχάστρια, Εκείνη η οποία επέτυχε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον την αληθινή ησυχία ή σιωπή της καρδιάς. Αποτελεί πρότυπο και έμπνευση για όλους μας. Όποιος δεν μπορεί να καταλάβη την θεολογία της σιωπής, δεν μπορεί να αισθανθή την θεολογία των ερημιτών και την δύναμη του ησυχασμού. π. Καλλίστου (Γουέαρ) Μητροπολίτου Διοκλείας
https://iconandlight.wordpress.com/2022/11/20/%ce%b7-%ce%b8%ce%b5%ce%bf%cf%84%cf%8c%ce%ba%ce%bf%cf%82-%ce%ad%ce%b6%ce%b7%cf%83%ce%b5-%cf%83%cf%84%ce%b1-%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%b1%ce%b3%ce%af%cf%89%ce%bd-%cf%89%cf%82-%ce%b7/
Προσευχή εν σιωπή. Στην σιωπή αποκαλύπτονται οι πληγές της καρδιάς μας, κι ο Κύριος μπορεί να τις αγγίξει και να αρχίσει να τις θεραπεύει. Γέροντας Βἰκτωρας (Μαμόντοφ) της Λετονίας
https://iconandlight.wordpress.com/2018/11/06/%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%B5%CF%85%CF%87%CE%AE-%CE%B5%CE%BD-%CF%83%CE%B9%CF%89%CF%80%CE%AE-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%83%CE%B9%CF%89%CF%80%CE%AE-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CF%8D/
Ω ησυχία, οδός βασιλείας ουρανών… ταύτην αγάπησον και κτήσαι, αδελφέ μου, όπως φωτίση τας οδούς σου τω στύλω της νεφέλης… Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος
https://iconandlight.wordpress.com/2018/11/19/%CF%89-%CE%B7%CF%83%CF%85%CF%87%CE%AF%CE%B1-%CE%BF%CE%B4%CF%8C%CF%82-%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%BB%CE%B5%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B1%CE%BD%CF%8E%CE%BD-%CF%84%CE%B1%CF%8D%CF%84%CE%B7/
Ο Άγιος Ιωάννη Μαξίμοβιτς αγαπούσε πολύ την εορτή των Εισοδίων της Παναγίας μας
https://iconandlight.wordpress.com/2016/11/23/%CE%BF-%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B9%CF%89%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7-%CE%BC%CE%B1%CE%BE%CE%AF%CE%BC%CE%BF%CE%B2%CE%B9%CF%84%CF%82-%CE%B1%CE%B3%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%8D%CF%83%CE%B5-%CF%80%CE%BF/
Η Θεοτόκος στο Ναό του Κυρίου, εμβαθύνει στο να προσεύχεται. Στέκεται μπροστά στο Θεό το Ζώντα. π. Αντώνιος (Bloom), του Σουρόζ
https://iconandlight.wordpress.com/2017/11/20/20548/
Νους δεμένος εις τα ουράνια, λησμονεί τα επίγεια… Όσιος Γέρων Ιερώνυμος της Αιγίνης,ο Καππαδόκης
https://iconandlight.wordpress.com/2015/06/27/%CE%BD%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%B4%CE%B5%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%84%CE%B1-%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%AC%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CE%BB%CE%B7%CF%83%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%B5%CE%AF-%CF%84/
Η ησυχία ως τρόπος ευρέσεως της πνευματικής καρδιάς, Γέροντας Ζαχαρίας του Έσσεξ
https://iconandlight.wordpress.com/2017/11/19/%CE%B7-%CE%B7%CF%83%CF%85%CF%87%CE%AF%CE%B1-%CF%89%CF%82-%CF%84%CF%81%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%82-%CE%B5%CF%85%CF%81%CE%AD%CF%83%CE%B5%CF%89%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%80%CE%BD%CE%B5%CF%85%CE%BC%CE%B1/
Αγαπήστε τη σιωπή. Αγαπήστε και την προσευχή. Άγιος Γέρων Ιερὠνυμος της Αίγινας
https://iconandlight.wordpress.com/2014/10/26/%CE%B1%CE%B3%CE%B1%CF%80%CE%AE%CF%83%CF%84%CE%B5-%CF%84%CE%B7-%CF%83%CE%B9%CF%89%CF%80%CE%AE-%CE%B1%CE%B3%CE%B1%CF%80%CE%AE%CF%83%CF%84%CE%B5-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%80%CF%81%CE%BF/
Ο Χριστός, το αιώνιο πρότυπο όλων μας, συχνά αποσυρόταν στην ησυχία της ερήμου, δείχνοντας τον δρόμο της σιωπής. Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου
https://iconandlight.wordpress.com/2015/07/27/%CE%BF-%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%8C%CF%82-%CF%84%CE%BF-%CE%B1%CE%B9%CF%8E%CE%BD%CE%B9%CE%BF-%CF%80%CF%81%CF%8C%CF%84%CF%85%CF%80%CE%BF-%CF%8C%CE%BB%CF%89%CE%BD-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CF%83/
Η ησυχία είναι ανάγκη της ψυχής που διψάει τον Θεό. Φώτης Κόντογλου
https://iconandlight.wordpress.com/2016/09/24/%CE%B7-%CE%B7%CF%83%CF%85%CF%87%CE%AF%CE%B1-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%B3%CE%BA%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%88%CF%85%CF%87%CE%AE%CF%82-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%B4%CE%B9%CF%88/
Αγκυροβολημένος στην αιωνιότητα. Τίτο Κολλιάντερ
https://iconandlight.wordpress.com/2017/09/20/19251/
Η σπουδαιότητα του Ησυχασμού στην ιστορία του γένους, πρωτ. Γεώργιος Μεταλληνός
http://oodegr.com/oode/orthod/praktikes/isixasmos1.htm
Ἐν τῇ τραπέζῃ κατάλυσις ἰχθύος.
Εἰδήσεις.
1. Ἀπὸ σήμερον ἕως τῆς 24ης Δεκεμβρίου, ἐὰν ἑορτάζεται ἅγιος, ψάλλονται καταβασίαι «Χριστὸς γεννᾶται».
2. Τῇ 22ᾳ καὶ τῇ 24ῃ Νοεμβρίου τῶν κανόνων τοῦ Μηναίου εἰς τὸν ὄρθρον προτάσσεται ὁ α΄ κανὼν τῆς ἑορτῆς, τῇ δὲ 23ῃ ὁ β΄ κανών.
3. Ἀπὸ σήμερον μέχρι τῆς 25ης Νοεμβρίου σχολάζει ἡ παρακλητική (πλὴν Κυριακῆς), εἴθισται δὲ εἰς τὰς θ. λειτουργίας τῶν καθημερινῶν νὰ ψάλλωνται τὰ ἀντίφωνα τῆς ἑορτῆς (Τ.Μ.Ε., σελ. 49, §5)· κοντάκιον ὁμοίως τῆς ἑορτῆς.
Τὰ ἀναγνώσματα τῆς ἑορτῆς τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου:
Ἐσπερινός: Ἔξοδος (μ´ 1-5, 7, 9, 14, 29).· Γ΄ Βασιλειῶν (η´ 1, 3-11)· Ἰεζεκιὴλ (μγ´ 27, μδ´ 1-4).
Ὄρθρος: Εὐαγγέλιον: Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶ (α´ 39 – 49. 56)
Θεία Λειτουργία: Ἀπόστολος: Ἑβραίους θ´ 1-7· Εὐαγγέλιον: Λουκᾶν (ι´ 38-42, ια´ 27-28)
Σήμερον τῆς εὐδοκίας Θεοῦ τὸ προοίμιον, καὶ τῆς τῶν ἀνθρώπων σωτηρίας ἡ προκήρυξις. Ἐν Ναῷ τοῦ Θεοῦ τρανῶς ἡ Παρθένος δείκνυται, καὶ τὸν Χριστὸν τοῖς πᾶσι προκαταγγέλλεται. Αὐτῇ καὶ ἡμεῖς μεγαλοφώνως βοήσωμεν· Χαῖρε τῆς οἰκονομίας τοῦ Κτίστου ἡ ἐκπλήρωσις.
Κοντάκιον τῆς Ἑορτῆς.
Ἦχος δʹ. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Ὁ καθαρώτατος ναὸς τοῦ Σωτῆρος, ἡ πολυτίμητος παστὰς καὶ Παρθένος, τὸ ἱερὸν θησαύρισμα τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, σήμερον εἰσάγεται, ἐν τῷ οἴκῳ Κυρίου, τὴν χάριν συνεισάγουσα, τὴν ἐν Πνεύματι Θείῳ· ἣν ἀνυμνοῦσιν Ἄγγελοι Θεοῦ· Αὕτη ὑπάρχει σκηνὴ ἐπουράνιος.
Ἦχος δ´.
Στίχ. Ἄγγελοι τὴν Εἴσοδον τῆς Παρθένου ὁρῶντες ἐξεπλήττοντο, πῶς ἡ Παρθένος εἰσῆλθεν εἰς τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων.
Ὡ ς ἐμψύχῳ Θεοῦ κιβωτῷ, ψαυέτω μηδαμῶς χεὶρ ἀμυήτων· χείλη δὲ πιστῶν, τῇ Θεοτόκῳ ἀσιγήτως, φωνὴν τοῦ Ἀγγέλου ἀναμέλποντα, ἐν ἀγαλλιάσει πάρνω· ὑτως, πάρνω· ὑτως, πάρνω· ὑτως, πάρνω. ἁγνή.
Κάθισμα
Ἦχος δ’ Κατεπλάγη Ἰωσὴφ
Ἀ ναβόησον Δαυΐδ, τὶς ἡ παροῦσα Ἑορτή, ἣν ἀνύμνησας ποτέ, ἐν τῷ βιβλίῳ τῶν Ψαλμῶν, ὡς θυγατέρα θεόπαιδα καὶ Παρθένον. Ἀπενεχθήσονται εἰπών, τῷ Βασιλεῖ μυστικῶς, παρθένοι ὄπισθεν αὐτῆς, καὶ αἱ πλησίον αὐτῆς, καὶ θαυμαστὴν ἐργάζου καὶ παγκόσμιον, τὴν ἑορτὴν τοῖς κραυγάζουσιν. Ἡ Θεοτόκος, ἡμῖν ἐπέστη, τῆς σωτηρίας ἡ πρόξενος.
Ἀπολυτίκιον Παναγίας τῆς Κατακεκρυμμένης (ἤ Πορτοκαλούσας) στὸ Ἄργος
Ἦχος γ΄. Θείας πίστεως.
Νύμφη Πάναγνε, Εὐλογημένη, Θεοτόκε, Κατακεκρυμμένη, σκέπε λαὸν Ἀργολίδος Πανάμωμε· τοὺς Σοὶ προστρέχοντας Δέσποινα λύτρωσαι, παθῶν παντοίων ψυχῆς τε καὶ σώματος, ὅπως ἅπαντες ὑμνοῦντες τὰ σὰ θαυμάσια, δοξάζωμεν Χριστὸν τὸν Φιλάνθρωπον.
Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου: Η Αγία εισέρχεται στα Άγια των Αγίων (20.11.2019)
https://www.youtube.com/watch?v=bltRxAWCg4Y
ΛΥΧΝΟΣ ΤΟΙΣ ΠΟΣΙ ΜΟΥ Τα Ιερά Εισόδια της Θεοτόκου (21 Νοεμβρίου)
https://www.youtube.com/watch?v=R8dckKhKEOI&list=PLihB-4-z209oKrb59yO-g2727DLKEQ_iw&index=12
Μόρφου Νεόφυτος: Ὁ καθαρότατος νοῦς τῆς Παναγίας (20.11.2021)
https://www.youtube.com/watch?v=JpVfVfUPwUU
Τα Εισόδια της Θεοτόκου, Ομιλεί ο π. Ζαχαρίας από την Ι.Μ.Τιμίου Προδρόμου -Έσσεξ Αγγλίας, 21-11-2013B,
https://www.youtube.com/watch?v=VZQ5 KueIlEE
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου