Ὁ λαὸς ἵσταται διὰ τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ Συναξαρίου
Συναξάριον.
Τῇ κβ΄ (22ᾳ) τοῦ μηνὸς Νοεμβρίου, μνήμην ποιούμεθα τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Ἰακώβου, τοῦ ἐπονομαζομένου Τσαλίκη, ἡγουμένου τῆς Μονῆς τοῦ ὁσίου Δαυῒδ ἐν Εὐβοίᾳ. Ἐκοιμήθη δὲ ὁ Ὅσιος, κατ᾿ αὐτὴν τὴν Ἑορτὴν τῶν Εἰσοδίων, ἐν ἔτει 1991. Διὰ τὸ σεβάσμιον δὲ τῆς ἡμέρας μετετέθη ἡ τιμὴ τῆς μνήμης αὐτοῦ εἰς τὴν ἑπομένην.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Κικιλίας τῆς παρθένου, ἔτι δὲ καὶ Βαλλεριανοῦ, τοῦ ἐν ἁγνότητι συμβίου αὐτῆς, καὶ Τιβουρτίου τῶν αὐταδέλφων, ἐν Ῥώμῃ μαρτυρησάντων κατὰ τὸ διακοσιοστὸν εἰκοστὸν καὶ ὄγδοον (228) ἔτος ἀπὸ Χριστοῦ.
Ὁ ἅγιος Μάξιμος, ὁ καπιτουλάριος, ὁ τὰς κεφαλὰς ἀποκόψας τῶν ἁγίων Βαλεριανοῦ καὶ Τιβουρτίου, αἰκισθεὶς τελειοῦται.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Μάρκου, Στεφάνου καὶ ἑτέρου Μάρκου ἐξ Ἀντιοχείας τῆς Πισιδίας καταγομένων, ξίφει τελειωθέντων. (303)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου ἐνδόξου ὁσιομάρτυρος Προκοπίου τοῦ ἐν Παλαιστίνῃ, Ἀναγνώστου καὶ ἐξορκιστοῦ Σκυθοπόλεως, τὴν κεφαλὴν τμηθέντος καὶ τελειωθέντος ἐν ἔτει τριακοσιοστῷ καὶ τρίτῳ (303).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου ἐνδόξου μάρτυρος Μενίγνου τοῦ κναφέως, ἐκ πόλεως Παρίου τοῦ Ἑλλησπόντου καταγομένου (250)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Ἀββᾶ ἢ Ἀγαββᾶ, τοῦ ἐξ Ἰσμαηλιτῶν, τοῦ ἀνυποδήτου ἀσκητοῦ, κατὰ τὸν Ε´ μετὰ Χριστὸν αἰῶνα διαλάμψαντος ἐν Συρίᾳ
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ οἱ ἅγιοι Χριστοφόρος καὶ Εὐφημία ξίφει τελειοῦνται.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ οἱ ἅγιοι Θαλλέλαιος καὶ Ἄνθιμος ξίφει τελειοῦνται.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ὁ Ὅσιος Κάλλιστος Β΄, ὁ Ξανθόπουλος, πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, Νηπτικὸς πατὴρ ἐν εἰρήνῃ τελειοῦται ἐν ἔτει χιλιοστῷ τριακοσιοστῷ ἐννενηκοστῷ καὶ ἑβδόμῳ (1397).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ὁ ἅγιος Θαδδαῖος, ἐν τροχῷ δεθεὶς καὶ κατὰ πρανοῦς ἀφεθείς, τελειοῦται.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Μιχαὴλ τοῦ Βουλγάρεως τοῦ Στρατιώτου τοῦ θαυματουργοῦ ἐν Ῥοδόπῃ, ἐν ἔτει ὀκτακοσιοστῷ ἑξηκοστῷ καὶ ἕκτῳ (866) εἰρηνικῶς τελειωθέντος
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ὁ ἅγιος μάρτυς Ἀγαπίων θηρσὶν ἐκδοθείς, καὶ μὴ βλαβεὶς ὑπ’ αὐτῶν τελειοῦται· καὶ Σισίνιος Ἱερομάρτυς καὶ Ἀγάπιος ὁ Καππαδόκης, οἱ διὰ ξίφει τελειοῦνται.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ὁ ἅγιος Μιχαήλ τῆς Ποτούκα (σημ. Μπατάκ) Βουλγαρίας, ὁ στρατιώτης (886)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Γερμανοῦ, τοῦ ἐν Ἰορδάνῃ μὲν τὸ πρότερον ἐνασκησαμένου, εἶτα δὲ κτίτορος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Εἰκοσιφοινίσσης Παγγαίου ( 9ος αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου Κλήμεντος, ἐπισκόπου Ἀχρίδος Βουλγαρίας, μαθητοῦ ἁγίου Κυρίλλου καὶ Μεθοδίου, ἐν ἔτει ἐννεακοσιοστῷ δεκάτῳ καὶ ἕκτῳ (916) τελειωθέντος (καὶ 25/11)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ὁ ἅγιος Πέτρος Γιαροπόλκ, Ἡγεμὼν τοῦ Βλαδιμὶρ Ῥωσσίας (1086)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου Μιχαὴλ τοῦ Δουκὸς Τφερίας (Τβὲρ) τοῦ Ῥώσσου (1318)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ὁ ἅγιος Ἱερομάρτυς Ἄνθιμος, ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν, ὁ Κρῆς, ἐν Κρήτῃ ὑπὸ τῶν αἱρετικῶν Λατίνων, βληθεὶς ἐν λάκκῳ ὑγροδεστάτῳ, ζοφώδει τε καὶ βορβορώδει, πλείονα τῶν τριῶν ἐτῶν, τελειοῦται ἐν ἔτει χιλιοστῷ τριακοσιοστῷ ἑβδομηκοστῷ καὶ πρώτῳ (1371).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς Ἁγίας νέας ὁσιομάρτυρος Ἀναστασίας τῆς Ῥωσσίδος.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἡ ὁσία Παρασκευὴ (Πάσσα) ἡ διά Χριστόν σαλὴ ἐν Μπρίνσκ Ῥωσσίας (1891)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἡ κοίμησις τῆς ὁσίας Ματρώνης τῆς ἐν Πιένζα τοῦ Βόλγα (1937)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Γεωργίου Κάλτσιου- Ντουμιτρεάσα τοῦ νέου Ὁμολογητοῦ τοῦ Ῥουμάνου (2006) καὶ ἡ εὕρεσις τοῦ ἱεροῦ αὐτοῦ λειψάνου, οὗ εὑρέθη ἄφθορον καὶ εὐωδιάζον ἐν τῇ Μονῇ Πέτρου Βόδᾳ, Νεάμτς ἐν ἔτει 2013. Ἐκοιμήθη δὲ ὁ Ὅσιος, κατ᾿ αὐτὴν τὴν Ἑορτὴν τῶν Εἰσοδίων, ἐν ἔτει 2006. Διὰ τὸ σεβάσμιον δὲ τῆς ἡμέρας μετετέθη ἡ τιμὴ τῆς μνήμης αὐτοῦ εἰς τὴν ἑπομένην, ὡς καὶ ἡ εὕρεσις τοῦ ἱεροῦ αὐτοῦ λειψάνου.
Κυριακὴ Θ´ Λουκᾶ
Ἡ παραβολὴ τοῦ ἄφρονος πλουσίου (Λουκ. ιβ΄ 16-21)
Στίχοι.
Εὐβοίας τὸ κλέος, Ἰάκωβος,
θέλγει ὡς µέλι ἡδὺ τὴν τοῦ κτίστου καρδίαν.
Εἰκάδῃ τε πρώτῃ ἔνθους, Ἰάκωβος, ἐς πόλον ἔβη.
«ἐὰν γὰρ μυρίους παιδαγωγοὺς ἔχητε ἐν Χριστῷ, ἀλλ’ οὐ πολλοὺς πατέρας·
ἐν γὰρ Χριστῷ Ἰησοῦ διὰ τοῦ εὐαγγελίου ἐγὼ ὑμᾶς ἐγέννησα..» (Α’ Κορ. 4:15)
«Τώρα ἐπάνω ἔχω παρρησία!!! »
Όσιος Ιάκωβος Τσαλίκης,
ένας στοργικός πατέρας και ισχυρός μεσίτης στον θρόνο του Θεού
Μαρτυρία κ. Ἐμμανουήλ Ἐμμανουηλίδη, Αρεοπαγίτη:
Ἕνα προσωπικό πού μοῦ συνέβη τόν Οκτώβριο του ’85. Ήμουν Πρόεδρος στήν Ἐπιτροπή, ἐξετάσεων Ὑποψηφίων Ἀξιωματικῶν Χωροφυλακῆς καί κάποια στιγμή λιποθύμησα καί ἔπεσα, ἴσως καί ἀπό τήν κόπωση καί ἔπαθα ἕνα καρδιακό ἐπεισόδιο. Μέ πῆγαν στό 401 Στρατιωτικό Νοσοκομείο και ἐκεῖ ὁ καρδιολόγος μοῦ εἶπε ὅτι ἔπαθα ὅ,τι καί ὁ ἀδελφός μου πού δούλευε τότε καθηγητής στό UCLA στό Λος Ἄντζελες στήν Καλιφόρνια καί μοῦ λέει· «Φύγε, φύγε να προλάβεις, ἀλλιῶς τελειώνεις». Ἐγώ ὅμως ἤθελα νά δῶ καί τόν πατέρα Πορφύριο καί τόν πατέρα Ἰάκωβο, νά πάρω καί τήν ευχή τους, νά προσευχηθοῦν καί γιά μένα. Πήγαμε λοιπόν με την σύζυγό μου Σταυρούλα Μαραγκοῦ στόν π. Πορφύριο, ἐδῶ στά Καλίσσια. Τόν συναντήσαμε καί ἦταν καί ἕνας συνάδελφός μου ἐφέτης, ὁ Ἀρβανίτης ὁ Γιώργος, εἶχε καί κόσμο πολύ. Μέ τό δικό του τρόπο μέ λίγα λόγια μοῦ εἶπε, «νά πας». Αλλά ἐγώ δέν ἐπαναπαύθηκα ἐκεῖ, ἤθελα νά πάω νά πάρω καί τήν εὐχή τοῦ πατρός Ἰακώβου, γιατί ἦταν αὐτός ὁ πνευματικός μου. Ἐκεῖ ἐξομολογούμουν τακτικά, ἴσως κάθε μήνα, μέσα στο Καθολικό τῆς Μονῆς. Χαιρόσουν τήν ἐξομολόγηση αὐτοῦ τοῦ πνευματικοῦ ἀνδρός πού σοῦ ἔβγαζε μέσα ἀπό τήν ψυχή σου ὅλα, φανερά καί ἀφανῆ καί σοῦ ἔδινε τέτοια εὐλογία, πού τήν ἔνοιωθες μέσα σου καί ὅταν ἔβγαινες, ἔβγαινες ξαλαφρωμένος.
Τοῦ εἶπα: «Γέροντα ἔχω ἕνα πρόβλημα». Λέει «θά σοῦ πῶ αὔριο». Τοῦ λέω «σήμερα θά σοῦ πῶ ἐγώ τό πρόβλημα καί μοῦ τό ἀπαντᾶς αὔριο». Τοῦ εἶπα ὅτι ἔχω σοβαρό καρδιακό πρόβλημα καί μοῦ εἶπαν οι γιατροί ἐδῶ, «Μήπως δέν προλάβεις κιόλας». Εἶναι ἔντονο τό πρόβλημα. Θά πάω στό Λός Ἄντζελες, πού ἔχω τόν ἀδελφό μου, καρδιολόγο ειδικό καί καθηγητή Πανεπιστημίου. Λοιπόν καί τήν ἄλλη μέρα μοῦ λέει: «Θά πας ὑπό τόν ὅρον νά μοῦ πεῖς τήν προηγουμένη ἀκριβῶς, ὅτι μπῆκες καί θά κάνεις τήν ἐπέμβαση, ποιά ὥρα καί τί». Λέω «βεβαίως». Μοῦ ἔδωσε τήν εὐχή του, τοῦ φίλησα το χέρι, γυρίσαμε στήν Ἀθήνα καί ἔφυγα γιά τήν Ἀμερική.
Λοιπόν ὄντας ἐκεῖ, στο Νοσοκομεῖο, στό Σάντα Μόνικα, ἔξω ἀπό τό Λος Ἄντζελες, ἕνας ἰταλικῆς καταγωγής Νικόλαο Ντιάκο, καθηγητής Πανεπιστημίου, ὁ ὁποῖος ἦταν εἰδικός στό θέμα αὐτό τῆς καρδιᾶς καί στήν περίπτωσή μου, μοῦ ἔκανε ἀρχικά ἀγγειοπλαστική, μπαλονάκι. Μέσα βρισκόταν καί ὁ γιός μου πού ἦταν γιατρός παθολόγος στό ἴδιο Πανεπιστήμιο καί ὁ ἀδελφός μου καί ἄρχισαν νά κλαῖνε, γιατί εἶπε ὁ καθηγητής “He is dead”, εἶναι πεθαμένος. Μέ βάζουν σέ εἰδικό θάλαμο γιά τά περαιτέρω.
Ἐκεῖ εἶναι τό θαῦμα πού πολλές φορές εἶναι πιό ζωντανό ἀπό τήν πραγματικότητα. Ήρθαν δύο μαυροφόροι, μέ σήκωσαν καί περπατώντας πῆγα στήν ἴδια θέση καί εἶπα στούς γιατρούς καί τώρα εἶμαι ἐδῶ, συνεχίστε. Ποιοί ἦταν δέν κατάλαβα. Ἄς εἰπωθεῖ ὅτι τήν προτεραία εἶπα στή γυναίκα μου νά πεῖ στόν πατέρα Δημήτριο Τζούμα τόν πρώην συνάδελφό μας πού ζοῦσε τότε, νά ἐνημερώσει τόν πατέρα Ἰάκωβο, ὅτι τήν ἑπομένη κάνω τήν ἐπέμβαση στήν καρδιά.
Ὅταν γύρισα στήν Ἑλλάδα πῆγα νά εὐχαριστήσω τόν Γέροντα. Καί μοῦ λέει: «Τί ἔρχεσαι; Μοῦ τά εἶπαν, μοῦ τά εἶπαν». Ποιός σοῦ τά εἶπε λέω; Εγώ κανέναν δέν ἐνημέρωσα οὔτε τὴ γυναίκα μου, οὔτε τόν πατέρα Δημήτριο. «Μοῦ τά εἶπαν αὐτοί πού ἔστειλα. Καί οἱ δύο δέν ἦρθαν;». Λέω ἦρθαν δύο ρασοφόροι. «Ὅλη τή νύχτα προσευχόμουνα στόν Ὅσιο Δαυΐδ καί ἔλεγα: Σέ παρακαλῶ πήγαινε νά βοηθήσεις. “Τόσο μακριά ἐγώ δέν πάω”, μοῦ εἶπε. “Τί δουλειά ἔχω ἐγώ στήν Αμερική;. Δέν πάω”. Οὔτε συνοδεία δέν πᾶς; “Ἄν εἶναι ἔτσι ἀλλάζει τό πράγμα. Λέει: θά παρακαλέσω τόν Ἅγιο Ἰωάννη τον Ρώσσο νά πᾶτε μαζί γιά συντροφιά. Παρακαλάω τόν Ἅγιο Ἰωάννη τό Ρώσσο καὶ μοῦ λέει. “Ἐγώ ευχαρίστως πηγαίνω, γιατί κάθε φορά πού ἀνεβαίνει ὁ Μανώλης στόν Ὅσιο Δαυΐδ περνάει καί μοῦ λέει καλημέρα, καί ὅταν πηγαίνει καί ὅταν ἔρχεται “». – Ἡ ἀλήθεια είναι, ποτέ δέν παραλείψαμε νά πᾶμε νά προσκυνήσουμε τόν Ἅγιο Ἰωάννη, νὰ ἀνάψουμε τό κεράκι, να προσευχηθοῦμε καί νά ἀνέβουμε μετά στόν Ὅσιο Δαυίδ και ὅταν γυρίζαμε πάλι τό ἴδιο κάναμε – «Αὐτοί ήρθαν καί μοῦ εἶπαν τίς λεπτομέρειες, σέ βρήκανε, σέ σήκωσαν καί σέ πῆγαν ξανά στό χειρουργείο».
Λέω ναί. Ἐγώ τό μόνο που θυμᾶμαι ἦταν δύο ρασοφόροι ὁ ἕνας κάπως ψηλός καί ὁ ἄλλος κάπως μετρίου αναστήματος, καί μοῦ εἶπαν, «είχες πεθάνει καί ἔφυγε ἡ ψυχή σου, ἀλλά μέ τις παρακλήσεις τοῦ Ἁγίου Γέροντος Ἰακώβου ξαναγύρισες». Τώρα αὐτό τό θαῦμα εἶναι πέρα τῆς λογικῆς καί πέραν τῶν φυσικῶν νόμων, εἶναι θέμα πίστης καί ἡ πίστη εἶναι κάτι ἄπιαστο γιά ἕναν ἄπιστο. Οἱ ἄλλοι πού πιστεύουν ξέρουν ὅτι ἡ πίστη έχει τεράστια δύναμη, έχει μεγάλη ισχύ πνευματική, ὅπως καί ἡ προσευχή καί μοῦ εἶπε λεπτομέρειες καί μετά λέει: «Σὲ ἀφήσανε μία-δυό μέρες καί μετά ἔφυγες, ἔτσι δέν εἶναι; Καί ήρθες νά εὐχαριστήσεις. Δέν χρειάζεται, εὐχαρίστησα ἐγώ».
Μιά άλλη φορά ἤμουν στο γραφείο, κουράστηκα, πετάω τό μολύβι, λέω, ζωή εἶναι καί αὐτή, εἴχαμε τούς Πατέρες καί τρέχαμε στούς πνευματικούς. Γιατί φύγατε όλοι πατέρα Ἰάκωβε; Καί ὁ πατήρ Πορφύριος καί ἐσεῖς καὶ ὁ πατήρ Παΐσιος; Δέν ἔμενε κανείς ἐδῶ πέρα νά ἔχουμε στήριγμα; Οπότε ἐμφανίζεται ζωντανός ὁ π. Ἰάκωβος μπροστά στό γραφείο, μοῦ κουνάει τό κεφάλι καί μοῦ λέει «Εἶσαι καὶ Ἀρεοπαγίτης, εἶσαι και κουτός. Ὅταν ζοῦσα ἡμουνα κάτω σάν καί σένα καί παρακαλοῦσα κι ἐγώ. Τώρα ἐπάνω ἔχω παρρησία, τόσο μυαλό ἔχεις; Τώρα πιό εὐκολο εἶναι νά μέ παρακαλᾶς»…
Μᾶς μιλοῦσε ὥρες ἀτέλειωτες καί στό τέλος ἔλεγε: «Τί ἔρχεστε σ’ ἐμένα τόν ἀγράμματο, ἐσεῖς οἱ φιλόσοφοι, οἱ μεγάλοι δικαστές Ἀρεοπαγίτες, Πρόεδροι, Ἐφετών, καθηγητές Πανεπιστημίου; Ἐγώ ψόφιο σκυλάκι εἶμαι, ψόφιο αγρίμι, τίποτα δέν εἶμαι. Ἀγράμματος εἶμαι. Οὔτε καλά-καλά τό Δημοτικό δέν τελείωσα, δέν ξέρω πολλά γράμματα». Ήταν λοιπόν ή ταπεινοφροσύνη του πολύ μεγάλη. Εἶναι ή μεγαλύτερη ἀρετή, πού μαζί μέ τήν ἀγάπη ἀγκαλιαστά, οδηγούν κατευθείαν αἰσίως στόν Παράδεισο. Ἄκρα ταπείνωση μέ ἀγάπη, πού νά μήν περιμένεις ἀνταπόδοση, αὐτά εἶναι εἰσιτήρια. Καί τό τρίτο ἡ πραότης καί ἡ μή κατάκριση.
Ένας σύγχρονος Άγιος – ο Όσιος Ιάκωβος Τσαλίκης, Ιερά Μονή Οσίου Δαυίδ Ευβοίας.
***
«Επειδή το λάδι της Μονής ήταν λιγοστό και οι εκκλησίες της περιοχής πολλές και οι φτωχοί που ελεούσαμε περισσότεροι, παρακάλεσα την Παναγία μας και τον Άγιο Δαβίδ καθώς και τον Άγιο Προφήτη Ηλία να βοηθήσουν να μη σωθεί το λάδι μας, αλλά για όλους να επαρκέσει. Κατεβαίνοντας λοιπόν μετά τη δέησή μου στην αποθήκη του λαδιού κοιτάζω το δοχείο που είχε μέσα το λάδι και βλέπω να τρέμει το καπάκι του και το λάδι να ξεχειλίζει και να έχει πλημμυρίσει γύρω.
Κατ’ αρχάς νόμισα ότι έπεσε μέσα κανένα ποντίκι, το οποίο στην προσπάθειά του να βγει κουνούσε το καπάκι και χυνόταν το λάδι. Είπα, μάλιστα, μέσα μου: Τι να το κάνω τώρα τόσο λάδι, αν έπεσε μέσα ποντίκι; Ούτε για φαγητό κάνει, ούτε για το καντήλι, αλλά πάλι πώς να έπεσε μέσα αφού το καπάκι είναι στη θέση του; Άνοιξα λοιπόν το καπάκι και διαπίστωσα ότι όχι μόνο ποντίκι δεν έπεσε μέσα, αλλά το λάδι, θαυματουργικώ τω τρόπω, ανέβλυζε από το δοχείο και πλημμύριζε γύρω. Το θαύμα αυτό συνέβη, γιατί προμηθεύαμε με λάδι όλους τους γύρω ναούς και τα εξωκκλήσια για τις ανάγκες τους, αλλά και για την ελεημοσύνη που δίναμε στους φτωχούς».
(Ένας άγιος Γέροντας ο μακαριστός π. Ιάκωβος, εκδ. πατέρων Ι. Μονής Οσίου Δαβίδ, σελ. 51-53)
***
«Μας πλησίασε ένας ψιλόλιγνος γέροντας. -Με “Συγχωρείτε” επισκέπτες από Αθήνα;»
….Δεν είχα ιδιαίτερη και θερμή σχέση με Εκκλησίες και Μοναστήρια πέραν κάνα κεράκι αραιά και που σαν Χριστιανός και εγώ. Έτσι εθιμοτυπικά και μόνο . Φανταστείτε ακόμα και Πάσχα στην Ανάσταση που πήγαινα Εκκλησία έβγαινα στο προαύλιο για τσιγάρο. Όλα μου φαινόντουσαν απλά μια διαδικασία που έπρεπε να δώσω παρόν.
Μέχρι το 2016….
Λίγα χρόνια πίσω όμως στο 2009 στενότατο αγαπημένο πρόσωπο της οικογένειας μου είχε ένα σοβαρό τραυματισμό από ατύχημα που δεν υπήρχε στην παγκόσμια ιατρική βιβλιογραφία.
Όλα σε μια στιγμή έγιναν δύσκολα και διαφορετικά.
Νοσοκομεία, θεραπείες, νοσηλείες στο εξωτερικό και φτάσαμε από το 2009 στο 2011 με το πρόβλημα να υποχωρεί αργά, παρά πολύ αργά φέρνοντας απελπισία και μεγάλη στεναχώρια στην οικογένεια μου. Σε αυτό το σημείο φίλος εκλεκτός, με καταγωγή από το χωριό Δρυμώνα της Εύβοιας, που μιλούσαμε για το πρόβλημα, επέμενε να επισκεφτώ με την οικογένειά μου τον “Παππού” (έτσι αποκαλούν τον Όσιο Δαυίδ) στην Εύβοια. Χωρίς καμία συνεννόηση με το Μοναστήρι ένα πρωί φτάσαμε οικογενειακώς στην Μονή. Χωρίς να ξέρουμε κανέναν, χωρίς να ζητήσουμε κάτι, γιατί απλά είμαστε άσχετοι μέχρι τότε, μας άνοιξαν την Ιερή Κάρα του Αγίου Δαυίδ και πήραμε ευχές και ευλογίες.
Φεύγοντας μόλις φτάσαμε ακριβώς έξω από την μεγάλη εξώπορτα, μας πλησίασε ένας ψιλόλιγνος γέροντας. Ένας μοναχός.
-Με “Συγχωρείτε” επισκέπτες από Αθήνα;
-Ναι πάτερ..
Άρχισε ένας διάλογος μεταξύ μας, λες και μας περίμενε, και αυτά που τόσο γλυκά μας έλεγε, ήταν λες και ήξερε ότι έχουμε κάποιο πρόβλημα.
Ο γιος μου, τότε ο μεγάλος ήταν 15 ετών, με πολλές ερωτήσεις από αρχαιολογία μέχρι Νάσα και ο απίστευτα γλυκόλογος μοναχός να μιλάει για τα πάντα.
Όλο αυτό κράτησε πάνω από μισή ώρα χαιρετίσαμε, φιλώντας το χέρι Του, και φύγαμε. Θυμάμαι, πολλές φορές τα παιδιά μου έκπληκτα όπως και εγώ, να λέμε πόσο γλυκά μιλούσε αλλά και πώς τα ήξερε όλα αυτά.
Ο καιρός πέρασε, το θέμα ξεχάστηκε στην λήθη του χρόνου, και φτάσαμε στο 2016 την μέρα που είδα στο ίντερνετ την φωτογραφία του γλυκύτατου Μοναχού που μας μίλησε το 2011 .
Ο Ιάκωβος Τσαλίκης Αγιοποιήθηκε!!
Σας είπα, μέχρι τότε δεν είχα καμία σχέση, δεν ήξερα καν ποιος είναι ο Ιάκωβος Τσαλίκης. Όταν είδα την φωτογραφία της Αγιοποίησης του αμέσως αναγνώρισα τον μοναχό του 2011 και έμαθα ότι ήταν ο Ιάκωβος Τσαλίκης. Η χαρά μου που τον είχαμε γνωρίσει ήταν μεγάλη και αμέσως τηλεφώνησα στην σύζυγο μου.
– Ε, ναι, απάντησε, αφού φαινόταν, ήταν ξεχωριστός, μου απάντησε και με την σειρά της κάλεσε την αδερφή της στις Λιβανάτες να της το πει.
– Είσαι σίγουρη;, λέει εκείνη στο άκουσμα των λόγων της .
Με την σειρά της η αδερφή της, με καλεί στο τηλέφωνο μου και με ρωτάει ήρεμα ήρεμα αν είμαι σίγουρος.
-Απολύτως, είπα, και εγώ και η σύζυγός μου.
Άρχισε να κλαίει και να λέει, Άγιε του Θεού Ελέησον ημάς…
-Τι έπαθες; ρωτάω.
– Ο Ιάκωβος Τσαλίκης ο ηγούμενος της Μονής Οσίου Δαυίδ έχει πεθάνει από το 1991!!!!!
-Αυτός που είναι στην φωτογραφία έχει πεθάνει το 1991;; ρωτάω εγώ..
-Δεν γίνονται αυτά, λέω, αλλά αποκλείεται δεν κάνω λάθος.
-Μισό, λέω, και στέλνω την φωτογραφία στον γιο μου, μόνο την φωτογραφία και ρωτάω, ποιος είναι αυτός αν ξέρει.
-Ο παππούλης που μας μίλησε για όλα τα θέματα και έλεγε με συγχωρείτε….
Στέλνω στον εικοσάχρονο γιο μου, το 2017, όλο το κείμενο της Αγιοποίησης του Ιάκωβου Τσαλίκη με την φωτογραφία και αμέσως με καλεί στο τηλέφωνο :
-Αποκλείεται μου λέει… Δεν γίνονται αυτά….
-Είναι Αυτός; ξαναρωτώ εγώ…
-100% είναι το ίδιο πρόσωπο, και σε αυτό συμφωνούν και τα άλλα δύο μου παιδιά 12 και 13 ετών τότε!!!!
Από τότε όλα άλλαξαν. Μαζί και η κοσμοθεωρία μου για όλα. Ένας είναι ο δρόμος και είναι μονόδρομος.
Πίστη, προσευχή και όλα θα γίνουν.
Η πίστη αυτή και η προσευχή με αξίωσε εμένα που δεν είχα ιδέα από χτίσιμο να φτιάξω με τα χέρια μου πέτρα πέτρα και με θαυματουργικό τρόπο και το εκκλησάκι στο χωριό μου.
Άγιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών.
Τιμούμε την μνήμη του Αγίου Ιακώβου.
Χρόνια πολλά.
Οικογένεια
Γιώργος Αγγελόπουλος
Αγγελική Τσιγαριδα
***
Εμφανίζεται σε νοσοκομείο και θεραπεύει
«Τον Φεβρουάριο του 2000 νοσηλευόμουν με πρόβλημα στην καρδιά μου στο Κρατικό Νοσοκομείο Νικαίας και συγκεκριμένα στην Πανεπιστημιακή πτέρυγα, στο ισόγειο», γράφει ο κ. Εμ.Ελ.Κ.* από τον Κορυδαλλό.
«Την ίδια εποχή έτυχε να νοσηλεύεται με βρογχυελίτιδα και ο εγγονός μου Ηλίας, στον τρίτο όροφο.
Στον θάλαμό μου και στο διπλανό κρεββάτι νοσηλευόταν κι ένας παππούς, που τον πρόσεχαν οι δυο γιοι του, ο Μιχάλης κι ο Βασίλης. Τα παιδιά αυτά που έχουν σπίτι στη Λίμνη Ευβοίας, σε συζήτηση που κάναμε στις 22 Φεβρουαρίου για διάφορα θαύματα των Αγίων μας, μου ανέφεραν και για τον Γέροντα Ιάκωβο, που ήταν Ηγούμενος στην Ιερά Μονή του Οσίου Δαυίδ κοντά στην κωμόπολη Λίμνη.
Εκείνη την ημέρα ζήτησα με μεγάλη επιθυμία από την σύζυγό του Μιχάλη, την κ. Αργυρούλα, να μου φέρει εικονούλα του Γέροντος και του Οσίου Δαυίδ για να τις προσκυνήσω.
Μου υποσχέθηκε ότι αυτό θα γίνει.
Το βράδυ εκείνο της 22ας προς την 23η Φεβρουαρίου γύρω στις δώδεκα η ώρα τα μεσάνυχτα άνοιξε η πόρτα του θαλάμου μας και μπήκε μέσα ένας καλόγηρος. Εγώ δεν κοιμόμουν και ρώτησα τι ακριβώς ήθελε.
Στην αρχή δεν μου απάντησε κι εγώ προσπάθησα να ξυπνήσω την σύζυγό μου, που είχε γείρει δίπλα μου, και τον Μιχάλη, που είχε γείρει δίπλα στον πατέρα του, και όπως ήταν ταλαιπωρημένοι είχαν αποκοιμηθεί.
Τότε ο καλόγηρος μου έκανε νεύμα με κίνηση του χεριού του προς το στόμα του, να μη φωνάζω, και μου είπε:
– Μη στενοχωριέστε, θα γίνετε χαλά.
Γύρισε στην συνέχεια, βγήκε απ’ τον θάλαμο κι έκλεισε την πόρτα. Εκείνη την στιγμή ξύπνησαν ταυτόχρονα και η σύζυγός μου και ο κ. Μιχάλης. Τους εξήγησα κι έτρεξαν να τον αναζητήσουν, να τον ρωτήσουν μήπως ήθελε κάτι, μα δεν τον βρήκαν, είχε εξαφανισθεί.
Κάτι μέσα μου σκίρτησε εκείνη την ώρα και είπα στον κ. Μιχάλη να πει στην σύζυγό του να μην ξεχάσει να μου φέρει τις εικονίτσες, που της είχα ζητήσει.
Πρωί-πρωί πράγματι ο κ. Μιχάλης τηλεφώνησε στη σύζυγό του κι εκείνη, ας είναι καλά, ήρθε κατά τις 11.30 π.μ. στο Νοσοκομείο κι έφερε τις εικονίτσες, μία του Οσίου Δαυίδ και μία του Γέροντος Ιακώβου.
Ω, τι χαρά μεγάλη ήταν αυτή, όταν αναγνώρισα την μορφή του Μοναχού της προηγούμενης νύχτας στην εικονίτσα του Γέροντος Ιακώβου!
Σταυρώθηκα κι αμέσως πήρα τις εικονίτσες, τα «Ιερά» πλέον για μένα αυτά «κειμήλια», και ανέβηκα στον τρίτο όροφο και σταύρωσα το εγγονάκι μας, του έβαλα δε στο προσκεφάλι του την εικονίτσα του Γέροντος Ιακώβου.
Πράγματι η κατάσταση της υγείας μας βελτιώθηκε, εγίναμε καλά και εξήλθαμε σύντομα του Νοσοκομείου, όπως μου είχε πει ο Γέροντας Ιάκωβος κατά την εμφάνισή του.
Δοξάζω τον Θεό κι αισθάνομαι μεγάλη τιμή που αξιώθηκα να προσκυνήσω ευλαβικά το άγιο μνήμα του Γέροντος Ιακώβου. Η χάρη του να μας προστατεύει».
***
«Κύριε Γιάννη μου, μήπως είναι καμιά απατεωνιά των φίλων σου…».
π. Δημήτριος Τζούμας, Αρεοπαγίτης
Αναφέρω το περιστατικό αυτό τη επιμονή του αγαπητού εν Χριστώ Αδελφού κ. Ι. Τριανταφ. ,ευσεβή Χριστιανού και διαπρεπή δικηγόρου των Αθηνών, πρωταγωνιστού του περιστατικού αυτού.
Ο ίδιος σε σχετικό έγγραφο κείμενό του, αναφέρει και τα εξής χαρακτηριστικά περιστατικά:
α) Στις 22 Οκτωβρίου 1991 συμμετείχε προσκυνηματικής ομάδος, η οποία επεσκέφθη την Μονή του Οσίου Δαβίδ και εζήτησε την ευλογία του Γέροντα, στον οποίον τα μέλη της και εξομολογήθησαν. Μεταξύ αυτών ήταν και ο ίδιος.
Εκείνη την εποχή σκεπτόταν να παραιτηθεί του δικηγορικού λειτουργήματος και συνταξιοδοτηθεί.
Πριν όμως υποβάλει την παραίτησή του, δύο αδέλφια, φίλοι και πελάτες του, ο Τ.Ν. και Σ.Ν., βιομήχανος ο ένας και γιατρός ο άλλος, που είχαν επαφές με κάποιον τρίτο (Κ.Μ.) για την δημιουργία μεγάλων επιχειρήσεων εκμεταλλεύσεως πλοίων και αλυσίδας ξενοδοχείων, του επρότειναν να μην παραιτηθεί της δικηγορίας, αλλά να παραμείνει και αναλάβει νομικός σύμβουλος των νέων επιχειρήσεών τους, έναντι παχυλής αντιμισθίας.
Το γεγονός αυτό τον προβλημάτισε σοβαρά, διότι άλλοι φίλοι του τον συνεβούλευαν να αναλάβει νομικός σύμβουλος των επιχειρήσεων των φίλων του και άλλοι να παραιτηθεί και συνταξιοδοτηθεί.
Γι΄ αυτό το βράδυ της 22ας Οκτωβρίου του 1991 την ώρα της εξομολογήσεώς του στον Γέροντα, στο ιερό του καθολικού της Μονής, στην γωνία της Αγίας Τραπέζης, ζήτησε την συμβουλή του, εάν πρέπει να αναλάβει νομικός σύμβουλος των επιχειρήσεων των φίλων του ή να παραιτηθεί της δικηγορίας.
Αλλά ο Γέροντας δεν του απάντησε, κάτι που τον προβλημάτισε. Το απόγευμα όμως της επομένης ημέρας, την ώρα του αποχαιρετισμού, ο Γέροντας του έδωσεν ως ευλογία ένα ωραίο κόκκινο προσευχητάριο του Επισκόπου Μ.Λ. και αφού τον τράβηξε, ιδιαιτέρως, κι έμειναν μόνοι, του είπε: «Κύριε Γιάννη μου, μήπως αυτά που μου έλεγες για επιχειρήσεις πλοίων, μεγάλη αντιμισθία κ.λπ. είναι καμιά απατεωνιά των φίλων σου…».
Και πράγματι, τον Αύγουστο του 1992, ένας από τους φίλους και πελάτες του ο γιατρός Σ.Ν. του τηλεφώνησε, ότι ο άνθρωπος (Κ.Μ.) με τον οποίον θα έκαναν τις επιχειρήσεις πλοίων και ξενοδοχείων είχε πεθάνει, η όλη δε ιστορία με τα πλοία και ξενοδοχεία ήταν μια καλοστημένη απάτη. Οι δε δύο φίλοι του είχαν χάσει περί τα 100 εκατομμύρια δραχμές. Έτσι ο π. Ιάκωβος τον προφύλαξε από μεγάλες στενοχώριες και δικαστικές περιπέτειες..
Πηγή: Δημητρίου Αλεξ. Τζούμα, Πρωτοπρεσβυτέρου Αρεοπαγίτου ε.τ., Ο πατήρ Ιάκωβος Τσαλίκης, Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Οσίου Δαβίδ Ευβοίας, όπως τον γνώρισα, έκδοσις β΄, Αθήναι 2008
***
Έλεγε ο Άγιος Ιάκωβος:
– Δεν υπάρχει χαρτί , ούτε μολύβι για να μπορέσει να γράψει κανείς τα άπειρα θαύματα του Οσίου Δαυίδ και του Θείου Ιωάννου του Ρώσου.
Κάποτε, όταν τον κάλεσαν να αλλάξουν τη φορεσιά του Αγίου Ιωάννου του Ρώσου, γιατί κατά καιρούς, όταν εκείνος ειδοποιεί να αλλάξουν τη φορεσιά του την αλλάζουν, καλέσανε και τον Άγιο Ιάκωβο να συμμετάσχει σ’ αυτή την αλλαγή των ενδυμάτων του Αγίου Ιωάννου του Ρώσου.
– Τι να σας πω, Πατέρες μου, το σώμα του ευλύγιστο και με θερμοκρασία ζωντανού ανθρώπου. Εκείνος μας βοηθούσε να τον αλλάξουμε.
Χίλιες φορές να τον κυριέψη η σπατάλη τον άνθρωπο παρά η τσιγγουνιά. Είδες ποτέ σάβανο με τσέπες;!!! Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2025/11/22/%cf%87%ce%af%ce%bb%ce%b9%ce%b5%cf%82-%cf%86%ce%bf%cf%81%ce%ad%cf%82-%ce%bd%ce%b1-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%ba%cf%85%cf%81%ce%b9%ce%ad%cf%88%ce%b7-%ce%b7-%cf%83%cf%80%ce%b1%cf%84%ce%ac%ce%bb%ce%b7-2/
Να φροντίζουμε για την ψυχή μας, που είναι πράγμα αθάνατον. Παραβολή του άφρoνος πλουσίου Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης – π.Αντώνιος (Bloom) του Σουρόζ – Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2019/11/16/%ce%bd%ce%b1-%cf%86%cf%81%ce%bf%ce%bd%cf%84%ce%af%ce%b6%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%cf%88%cf%85%cf%87%ce%ae-%ce%bc%ce%b1%cf%82-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%b5%ce%af%ce%bd/
Παιδιά μου, είναι ανέκαθεν αυτός ο πόλεμος με την Εκκλησία και “πύλαι Άδου ου κατισχύσουσιν αυτής “. Εφόσον ζει Θεός Αληθινός τίποτε δεν μπορούν να μας κάνουν. Εμείς θα αγωνιστούμε, θα προσευχόμεθα πάντοτε στο Θεό να μας στηρίζει η χάρις του Θεού, να μας ενισχύει. Μη φοβάστε τίποτα παιδιά μου, διότι “ζη Κύριος ο Θεός“. Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης της Ευβοίας
https://iconandlight.wordpress.com/2025/11/21/%cf%80%ce%b1%ce%b9%ce%b4%ce%b9%ce%ac-%ce%bc%ce%bf%cf%85-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%ba%ce%b1%ce%b8%ce%b5%ce%bd-%ce%b1%cf%85%cf%84%cf%8c%cf%82-%ce%bf-%cf%80%cf%8c%ce%bb%ce%b5/
Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης της Ευβοίας, έχουμε έναν Πατέρα στον Ουρανό γεμάτο αγάπη και στοργή, για όλο τον κόσμο…
https://iconandlight.wordpress.com/2024/11/22/%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%b9%ce%ac%ce%ba%cf%89%ce%b2%ce%bf%cf%82-%cf%84%cf%83%ce%b1%ce%bb%ce%af%ce%ba%ce%b7%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b5%cf%85%ce%b2%ce%bf%ce%af%ce%b1%cf%82-%ce%ad%cf%87/
Βλέπω τον άγιο Ιωάννη τον Ρώσσο, και μου λέει, Επειδή είναι πολλή η αμαρτία στον κόσμο, πολλή η ασέβεια, γι’ αυτό πρέπει να γίνη πόλεμος. Άκουσες τι σου λέγω; Ευχόμεθα και δεόμεθα, πάντοτε να βάζη ο Θεός το χέρι Του και στην Εκκλησία μας και στο κράτος και στον κόσμο, διότι οι μέρες είναι πολύ πονηρές και πολύ δύσκολα χρόνια. Μη φοβάστε τίποτα παιδιά μου, διότι “ζη Κύριος ο Θεός “.
https://iconandlight.wordpress.com/2024/11/21/%ce%b2%ce%bb%ce%ad%cf%80%cf%89-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf-%ce%b9%cf%89%ce%ac%ce%bd%ce%bd%ce%b7-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%cf%81%cf%8e%cf%83%cf%83%ce%bf-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%bc%ce%bf%cf%85/
Έχετε πίστη Θεού. Να μη δειλιώμε, να μη φοβόμαστε. Ει ο Θεός μεθ’ ημών ουδείς καθ’ ημών… Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης
https://iconandlight.wordpress.com/2025/11/23/%ce%ad%cf%87%ce%b5%cf%84%ce%b5-%cf%80%ce%af%cf%83%cf%84%ce%b7-%ce%b8%ce%b5%ce%bf%cf%8d-%ce%bd%ce%b1-%ce%bc%ce%b7-%ce%b4%ce%b5%ce%b9%ce%bb%ce%b9%cf%8e%ce%bc%ce%b5-%ce%bd%ce%b1-%ce%bc%ce%b7-%cf%86/
Είπα μέσα μου, αυτός ο άνθρωπος με αγαπάει πραγματικά….
https://iconandlight.wordpress.com/2025/06/04/%ce%b5%ce%af%cf%80%ce%b1-%ce%bc%ce%ad%cf%83%ce%b1-%ce%bc%ce%bf%cf%85-%ce%b1%cf%85%cf%84%cf%8c%cf%82-%ce%bf-%ce%ac%ce%bd%ce%b8%cf%81%cf%89%cf%80%ce%bf%cf%82-%ce%bc%ce%b5-%ce%b1%ce%b3%ce%b1%cf%80%ce%ac/
Άγιε μου Ιάκωβε, παππού μου αγαπημένε… Ο άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος κι ο όσιος Δαυΐδ παραλαμβάνουν την αγία ψυχή του Αγίου Ιακώβου Τσαλίκη του εν Ευβοία
https://iconandlight.wordpress.com/2025/10/23/%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%b5-%ce%bc%ce%bf%cf%85-%ce%b9%ce%ac%ce%ba%cf%89%ce%b2%ce%b5-%cf%80%ce%b1%cf%80%cf%80%ce%bf%cf%8d-%ce%bc%ce%bf%cf%85-%ce%b1%ce%b3%ce%b1%cf%80%ce%b7%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%b5/
Ο ξεριζωμός του αγίου Ιακώβου Τσαλίκη από το Λιβίσι της Μικράς Ασίας
https://iconandlight.wordpress.com/2025/09/21/146701/
Ἀρεοπαγῖται καί Ἐφέται χωρίς προσευχή δέν ἀνεβαίνουν στήν ἕδρα, οὔτε νά μιλήσουν, οὔτε νά δικάσουνε, οὔτε τίποτε. Ἅγιος Ἰάκωβος Τσαλίκης
https://iconandlight.wordpress.com/2026/10/02/%e1%bc%80%cf%81%ce%b5%ce%bf%cf%80%ce%b1%ce%b3%e1%bf%96%cf%84%ce%b1%ce
%b9-%ce%ba%ce%b1%ce%af-%e1%bc%90%cf%86%ce%ad%cf%84%ce%b1%ce%b9-%cf%87%cf%89%cf%81%ce%af%cf%82-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%83%ce%b5%cf%85/
Ἀπολυτίκιον Τῆς Ἑορτῆς
Ἦχος δ’
Σήμερον τῆς εὐδοκίας Θεοῦ τὸ προοίμιον, καὶ τῆς τῶν ἀνθρώπων σωτηρίας ἡ προκήρυξις. Ἐν Ναῷ τοῦ Θεοῦ τρανῶς ἡ Παρθένος δείκνυται, καὶ τὸν Χριστὸν τοῖς πᾶσι προκαταγγέλλεται. Αὐτῇ καὶ ἡμεῖς μεγαλοφώνως βοήσωμεν· Χαῖρε τῆς οἰκονομίας τοῦ Κτίστου ἡ ἐκπλήρωσις.
Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Ἰακώβου, τοῦ ἐπονομαζομένου Τσαλίκη, τοῦ ἐν Εὐβοίᾳ
Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Λιβισίου τὸν γόνον, καὶ Εὐβοίας τὸ καύχημα, ἐν ἐσχάτοις χρόνοις φανέντα, μοναστῶν φίλον γνήσιον, Ἰάκωβον τιμήσωμεν πιστοὶ, τὸν νέον ἡσυχίας ἐργαστὴν, τὸν παρέχοντα ἰάσεις παντοδαπὰς, τοῖς εὐλαβῶς κραυγάζουσι· Δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ θαυμαστώσαντι, δόξα τὸν ἐν ἐσχάτοις χρόνοις καὶ καιροὶς σὲ ἁγιάσαντι.
Ἕτερον Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Ἰακώβου. (Ἰσιδώρας μοναχῆς τῆς Μ. Μακρινοῦ)
Ἦχος α´. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Λαμπρυνθεὶς τοῦ Δεσπότου ταπεινώσει Ἰάκωβε, κάλλος ἐνεδύθης ἀρχαῖον, καταυγάσας τὴν Εὔβοιαν. Διὸ συλλειτουργῶν τοῖς Χερουβείμ, ὡράθης Ἐκκλησίας χαρμονή, σὺν Δαβὶδ καὶ Ἰωάννῃ, ἱλαστικῶς φαιδρύνων τοὺς βοῶντάς σοι· Δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ ἁγιάσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ, πᾶσιν ἰάματα.
῞Ετερον Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Ἰακώβου. (π.Πολυκάρπου Παστρωμᾶ)
῏Ηχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Τῶν ὁσίων τὸν βίον ἐκμιμησάμενος καὶ τὴν ἄνωθεν κλῆσιν, πάτερ, δεξάμενος ἀνεδέξω τὸν σταυρὸν τὸν τοῦ Κυρίου σου καὶ ἠκολούθησας αὐτῷ· καθαιρέτης τοῦ σατὰν ἐδείχθης θείᾳ δυνάμει, καὶ νῦν πρεσβεύων μὴ παύσῃ ὑπὲρ ἡμῶν, πάτερ ᾿Ιάκωβε.
Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Φιλήμονος, ἐκ τῶν Ἑβδομήκοντα.
Ἦχος γ’.
Ἀπόστολε Ἅγιε καὶ ἰαματικὲ Φιλῆμον, πρέσβευε τῷ ἐλεήμονι Θεῷ ἵνα πταισμάτων ἄφεσιν, παράσχῃ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν.
Ἀπολυτίκιον τῆς Μάρτυρος Κικιλίας. (ὑπὸ Ἀποστόλου Παπαχρήστου)
Ἦχος πλ. α´. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Κικιλίαν τὴν ἔνδοξον εὐφημήσωμεν, σὺν Βαλλεριανῶ καὶ Τιβουρτίω ὁμοῦ, τοὺς καλῶς ὑπὲρ Τριάδος ἐναθλήσαντας. Ὅθεν καὶ βρύουσι πιστοῖς, ἰαμάτων τοὺς κρουνούς, καὶ βλάβης ἐκ τῶν δαιμόνων, βροτοὺς ἀεὶ ἐκλυτρούνται, καὶ σωτηρίαν πᾶσι βραβεύουσιν.
Ἀπολυτίκιον Καλλίστου Β´ Ξανθοπούλου.
Ἦχος πλ. α´. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Μυστικαῖς ἐπιπνοίαις τοῦ Θείου Πνεύματος, καταυγασθεὶς ἐν καρδίᾳ τῇ ἰσαγγέλῳ ζωῇ, ἀνεδείχθης ἀληθῶς κανὼν πρᾳότητος, καὶ ὡς ποιμὴν ἀληθινὸς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, διέπρεψας τοῖς σοῖς λόγοις, δι᾿ ὧν ἡμᾶς χειραγώγει, πρὸς τὸν Χριστὸν ὅσιε Κάλλιστε.
Ἀπολυτίκιον Ἅγιος Ἄνθιμος, ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν, ὁ Κρῆς, ὑπὸ τῶν Λατίνων τελειοῦται.
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Λατίνων διήλεγξας τὰς θεομάχους βουλάς, καὶ ἤθλησας ἄριστα ὑπὲρ τῆς ποίμνης Χριστοῦ, ἐν λάκκῳ ὦ Ἄνθιμε· ἄνθος δὲ ἐν λειμῶνι, μαρτυρίου ἀνθήσας, ἔπλησας εὐωδίας, μυστικῶς Κρήτην, ἥτις εὐφραινομένη, νῦν ἄγει τὴν μνήμην σου.
Ἀπολυτίκια τοῦ Ἁγίου Μενίγνου τοῦ Κναφέως.
. Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Τοῦ Παρίου τὸν γόνον, Ἑλλησπόντου τὸν πρόβολον, ὁπλιτῶν Κυρίου τὸ κλέος καὶ κναφέων τὸν ἔφορον, τὸν Μένιγνον τιμήσωμεν πιστοὶ μιμούμενοι τὰ σκάμματα αὐτοῦ, ἃ ὑπήνεγκεν ἐκθύμως ὑπὲρ τοῦ Ζωοδότου καὶ βοήσωμεν· Δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ σὲ μεσίτην κραταιὸν ἡμῖν δωρήσαντι.
Ἀπολυτίκιον Ὁσίου Γερμανοῦ Εἰκοσιφοινίσσης.
Ἦχος α´. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Τὸν ἰσάγγελον βίον διανύων Πατὴρ ἡμῶν, τῇ Ἁγνῇ Θεοτόκῳ Μονὴν θείαν ἀνήγειρας, ἐν Ὄρει τῷ Παγγαίῳ Γερμανέ, θεόθεν πρὸς αὐτὸ ὁδηγηθείς· διὰ τοῦτο ὡς θεράποντα τοῦ Θεοῦ, τιμῶμέν σε κραυγάζοντες· δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σε στεφανώσαντι, δόξα τῷ χορηγοῦντι διὰ σοῦ, χάριν ἡμῖν καὶ ἔλεος.
Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς. Ὁ αὐτός.
Σήμερον τῆς εὐδοκίας Θεοῦ τὸ προοίμιον, καὶ τῆς τῶν ἀνθρώπων σωτηρίας ἡ προκήρυξις, ἐν Ναῷ τοῦ Θεοῦ, τρανῶς ἡ Παρθένος δείκνυται, καὶ τὸν Χριστὸν τοῖς πᾶσι προκαταγγέλλεται. Αὐτῇ καὶ ἡμεῖς μεγαλοφώνως βοήσωμεν· Χαῖρε τῆς οἰκονομίας τοῦ Κτίστου ἡ ἐκπλήρωσις.
Δόξα. Ἦχος πλ. α΄. (Ἰσιδώρας μοναχῆς τῆς Μ. Μακρινοῦ)
Πᾶσαν δόξαν κενὴν φεύγων, καὶ ἀγρυπνῶν ὡς ἄσαρκος, λειµῶνα πανευώδη ἐποίησας τὴν καρδίαν σου, ἐν χαρᾷ θεοῤῥύτῳ. Καὶ γὰρ τῶν συκοφαντῶν, ὑποµένων τὰς ἐφόδους ἐν εὐχαριστίᾳ, ἠδάφισας τοῦ Βελίαρ τὰς πυργοβάρεις, καὶ κοινωνὸς γέγονας θεϊκῆς φύσεως. Ὅθεν τῶν βροτῶν, τὴν πικρότητα ἐγλύκανας, Δαβὶδ τοῦ κλεινοῦ, ὀφθεὶς συνόµιλος καὶ ὁµοδίαιτος, καὶ Ἰωάννου τοῦ ὁµολογητοῦ, φιλήτωρ ὁµόψυχος. Διὸ τὴν ἡδίστην καὶ λεπτοτάτην αὔραν, τοῦ Παρακλήτου προσδεχθείς, Ἰάκωβε θεῖε, καὶ ἡµῶν παρακλήτωρ ἐφάνης, τοῖς βοῶσι· Κύριε δόξα σοι
Εἰς τὴν λιτήν, ἰδιόµελα. Ἦχος α΄.
Ὀχυρούµενος τῶν ἀύλων τῇ στραταρχίᾳ, ἐκτήσω ἀντιλήπτορας φαεινούς, ἐνισχύοντάς σε εἰς ὁδοὺς σκληράς. Ὅθεν τὸν ἱεροµάρτυρα Χαραλάµπην, τὸν τροπαιοῦχον Γεώργιον, καὶ τὴν ὁσιοµάρτυρα Παρασκευήν, προσδέδεξαι συνεκδήµους καὶ ἰάτορας, ἐν ταῖς ἐµπόνοις ἀριστείαις σου. Κοινωνὸς τοίνυν ὀφθείς, τῆς ἐπουρανίου ἱεραρχίας, τὸν τρισάγιον ὕµνον συνέψαλες, τῷ ἁγίῳ Νεκταρίῳ. Καὶ νῦν πρέσβευε, Ἰάκωβε ἀοίδιµε, ὑπὲρ τῶν πιστῶς ἀνυµνούντων σε
Εἰς τὸν στίχον, στιχηρὰ προσόµοια. (Ἰσιδώρας μοναχῆς τῆς Μ. Μακρινοῦ)
Ἦχος πλ. α΄. Χαίροις, ἀσκητικῶν.
Χαίροις, καθαροτάτῳ νοΐ, συλλειτουργῶν ταῖς παµφαέσι δυνάµεσι, καὶ νέµων τῆς ἀφθαρσίας, τὸ εἰρηνόδωρον φῶς, καὶ τοῦ ἀναστάντος, τὰ χαρίσµατα. Διὸ εἰς τὰ ἅγια, τῶν ἁγίων εἰσέδυσας, ἐν εὐφροσύνῃ, θεωρῶν τὰ ἀπόῤῥητα, καὶ τοῖς κάλλεσι, Χερουβεὶµ εὐφραινόµενος. Ὅθεν κλυτὲ Ἰάκωβε, Δαβὶδ ὁµοδίαιτον, καὶ ἐραστὸν Ἰωάννην, ἀκαταλήκτως ἐξέπληττες, τοῦ Λόγου µεθέξει, προσλαβὼν τὴν ἐξουσίαν, ἁπάσης κτίσεως
Ἰδιόµελον. Ἦχος πλ. β΄. (Ἰσιδώρας μοναχῆς τῆς Μ. Μακρινοῦ)
Ἐν νηπτικῇ ἡσυχίᾳ καὶ καθαρότητι, ἐνώπιον τοῦ θείου θρόνου γονυπετῶν, πτέρυγας ἐκτήσω ἀγγελικάς. Χαίρων τοίνυν µετὰ χαιρόντων, καὶ κλαίων µετὰ κλαιόντων, κῆπος γέγονας ἀρωµάτων θεουργικῶν, εὐωδίαν ἐκχέων, τοῖς ἐγγὺς καὶ τοῖς µακράν. Ὅθεν, Ἰάκωβε πανάριστε, διανύων τὰς ἀποστάσεις θαυµαστῶς, ὑπερέβης ἐν Πνεύµατι, καὶ χρόνον καὶ χῶρον. Διὸ ἐν ἡµέρᾳ τῶν Εἰσοδίων, εἰσώδευσας εἰς τὰς ἐρατεινάς σου µονάς, δωρούµενος ἡµῖν τὸ µέγα ἔλεος.
Εἰς τοὺς αἴνους, Δόξα. Ἦχος πλ. δ΄. (Ἰσιδώρας μοναχῆς τῆς Μ. Μακρινοῦ)
Συλλειτουργῶν ταῖς ἐπουρανίοις δυνάµεσιν, ἐν καρδίᾳ συντετριµµένῃ, ὡς ἄγγελος χρυσαυγὴς τεθέασαι, ὑπερκόσµιε Ἰάκωβε. Βασιλικῶς τοίνυν ἐνδεδυµένος, χάριν οἰκτιρµῶν, πᾶσαν τὴν κτίσιν, περιπτύξει χριστοειδεῖ ἐνηγκάλισαι. Διὸ τῆς Θεοτόκου, ἐπιστήθιος γενόµενος, ὤφθης ἀστὴρ ὁδηγῶν, εἰς τρίβον σωτηρίας. Καὶ νῦν ὀθνείου οἴνου γευόµενος, σὺν πᾶσι τοῖς ἁγίοις, ἐκχέεις τῇ Ἐκκλησίᾳ, τῶν ἀρχιφώτων λαµπηδόνων τὴν αἴγλην, παρέχων ἡµῖν τὸ µέγα ἔλεος.
Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης – ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ – Α’- Β ΜΕΡΟΣ
https://www.youtube.com/watch?v=mzysH00yMKA&t=78s
https://www.youtube.com/watch?v=gN5ywql1OSE
ΝΟΥΘΕΣΙΕΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΙΑΚΩΒΟΥ ΤΣΑΛΙΚΗ
https://www.youtube.com/watch?v=B9GLW8JrgNI
«Ὅταν οἱ προφητεῖες γίνονται εἰδήσεις…». 39η Σύναξη Διαλόγου μὲ τὸν Μόρφου Νεόφυτο (06.11.2024)
https://www.youtube.com/watch?v=eS6GxD4ptN0&t=25s
ΑΓΙΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ ΤΣΑΛΙΚΗΣ, 18.11.2002, ΑΠΟ ΖΩΝΤΑΝΗ ΕΚΜΠΟΜΠΗ ΜΕ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΑΝΑΝΙΑ ΚΟΥΣΤΕΝΗ
https://www.youtube.com/watch?v=NMKsN58OK98
Α΄μέρος. Μόρφου Νεόφυτος: «Ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος καὶ ἡ σχέση του μὲ τὴν Παναγία καὶ τοὺς Ἁγίους» 22.11.21
Β’ μέρος. Μόρφου Νεόφυτος: «Ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος καὶ ἡ σχέση του μὲ τὴν Παναγία καὶ τοὺς Ἁγίους» 22.11.21
Γ΄μέρος. Μόρφου Νεόφυτος: «Ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος καὶ ἡ σχέση του μὲ τὴν Παναγία καὶ τοὺς Ἁγίους» 22.11.21
https://www.youtube.com/watch?v=6V6bk5sqytw&t=2004s
Ὁ ὅσιος Ἰάκωβος ὁ ἐν Εὐβοίᾳ ὡς ἱερουργὸς τῶν μυστηρίων τοῦ Θεοῦ
https://www.youtube.com/watch?v=o9YHTpCWaoo&t=4s
Όσιος Ιάκωβος Τσαλίκης (22 Νοεμβρίου) — Ο Θεοφόρος Γέροντας της Ευβοίας | Optiko
https://www.youtube.com/watch
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου