Μιά γυναίκα, καταγόμενη ἀπό τήν κωμόπολη πού καταγόταν καί ὁ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Ἐλεήμων, μαθαίνοντας ὅτι αὐτός ἐπρόκειτο πλέον νά ἐκδημήσει πρός Κύριον καί ἐλεγχόμενη ἀπό τή συνείδησή της γιά κάποιο μεγάλο καί βαρύ ἁμάρτημα, προσέτρεξε μέ θερμά δάκρυα στόν μακαριστό Ἰωάννη καί, πιάνοντας τά πόδια του, ζητοῦσε τή λύση τοῦ ἁμαρτήματός της διά τῆς προσευχῆς του. Ἐκεῖνος ὅμως τῆς εἶπε: «Ἄν πιστεύεις ὅτι διά τῆς προσευχῆς μου λύεται (= ἐξαλείφεται, σβήνει) τό ἁμάρτημά σου, πρέπει ὁπωσδήποτε νά τό ἐξομολογηθεῖς». Ἐπειδή ὅμως ἐκείνη δέν μποροῦσε νά τό βγάλει ἀπό τά χείλη της, τή συμβούλευσε νά τό ἐκθέσει γραπτῶς. Ἀλλά καί σ’ αὐτό πού τή συμβούλευσε, τήν εἶδε νά δυσανασχετεῖ. Γιά τόν λόγο αὐτό τῆς συνέστησε, ἀφοῦ ἐκθέσει γραπτῶς τό ἁμάρτημά της, νά κλείσει καλά τό γράμμα, νά τό σφραγίσει καί νά τοῦ τό δώσει στά χέρια του σφραγισμένο.
