«Θεέ μου, δώσε μου τὴν πατρίδα ποὺ ποθῶ»

 

ξέρεις ἤδη τὴν ἀπάντηση.

Δὲν θὰ τὴν βροῦμε ἐδῶ.

Γιατί ἡ ἀληθινὴ πατρίδα

δὲν χτίζεται μὲ σύνορα,

ἀλλὰ ἀποκαλύπτεται μὲ δάκρυα.

«Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν,

ἀλλὰ τὴν μέλλουσαν ἐπιζητοῦμεν».

Μέχρι τότε,

μείνε ὅπως εἶσαι:

προσευχόμενος, πονεμένος, ἐλεύθερος ἐσωτερικά.

 

Ἀρχιμ. Σπυρίδων Κάντας